Αν οι χρυσαυγίτες δεν σε δείρουν ανενόχλητοι, μπορεί και να καταδικαστείς…


Από την …ανοχή, στην κάλυψη και στην αποδοχή

pame-ropala_0

Για όποιον δεν το γνωρίζει η άμυνα απέναντι σε επίθεση χρυσαυγιτών μπορεί να γίνει και αδίκημα. Αυτό τουλάχιστον είναι το σκεπτικό το Β΄ Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης, το οποίο εκδίκασε την Παρασκευή 10 Νοεμβρίου, την υπόθεση της δολοφονικής επίθεσης μελών της Χρυσής Αυγής κατά μελών της ΚΝΕ και του ΠΑΜΕ, τα οποία μοίραζαν προκηρύξεις έξω από το ΕΠΑΛ Λαγκαδά στο πλαίσιο 48ωρης απεργίας, τον Νοέμβριο του 2012.  Στο πλαίσιο της συγκεκριμένης εξόρμησης, η ΚΝΕ και το ΠΑΜΕ είχαν κολλήσει και αφίσες καταδίκης της Χρυσής Αυγής, η οποία, υπενθυμίζεται ότι, εκείνη την περίοδο κλιμάκωνε τις δολοφονικές της επιθέσεις.

Συγκεκριμένα, το δικαστήριο καταδίκασε τους 2 χρυσαυγίτες δράστες σε 21 μήνες φυλάκιση για πρόκληση επικίνδυνων σωματικών βλαβών και οπλοχρησία (αφού χρησιμοποίησαν ξύλινα ρόπαλα αλλά και πτυσσόμενο μεταλλικό ρόπαλο) αλλά και τα τρία θύματα της επίθεσης σε 12 μήνες φυλάκιση επειδή στην προσπάθειά τους να αμυνθούν, αφόπλισαν τους επιτιθέμενους και ακολούθησε πάλη. Ουσιαστικά, το δικαστήριο υιοθέτησε τη λογική της συμπλοκής των δύο πλευρών και όχι της επίθεσης των μεν κατά των δε, μια συμπλοκή χωρίς πολιτικό κίνητρο, αποδεχόμενο την επιχειρηματολογία του συνηγόρου των χρυσαυγιτώνο οποίος υποστήριξε ότι επρόκειτο για μια απλή συμπλοκή μεταξύ ατόμων χωρίς πολιτικής ταυτότητα.

Υπενθυμίζεται ότι οι δύο κατηγορούμενοι χρυσαυγίτες (Διχταπανίδης – ιδιοκτήτης σχολής καράτε- και Παναγιωτίδης) προπηλάκισαν μέλη της ΚΝΕ που έκαναν εξόρμηση έξω από το ΕΠΑΛ Λαγκαδά, και απείλησαν ότι θα τα σκοτώσουν αν ξαναεμφανιστούν στο σχολείο. Όταν έγινε αντιληπτή η επίθεση, μέλη του ΠΑΜΕ  – απεργοί εργάτες της βιομηχανίας ΑΓΝΟ που βρίσκονταν πολύ κοντά για να περιφρουρήσουν την απεργία στο εργοστάσιο της εταιρείας, έσπευσαν στο σημείο. Οι χρυσαυγίτες, που είχαν αποχωρήσει, επέστρεψαν και επιτέθηκαν και εναντίον τους. Οι εργαζόμενοι – απεργοί τους αφόπλισαν και τους πήραν τα ρόπαλα που κρατούσαν. Οι χρυσαυγίτες δεν το έβαλαν κάτω και προσπάθησαν να τους επιτεθούν και με στιλέτο πριν τελικά εκδιωχθούν οριστικά.  Ένα από τα θύματα της επίθεσης νοσηλεύτηκε κιόλας με τραύματα στο κεφάλι από τα ρόπαλα.

Η δίωξη σε βάρος των χρυσαυγιτών είχε ασκηθεί αυτεπάγγελτα. Οι δύο κατηγορούμενοι, από πλευράς τους, κατέθεσαν μήνυση κατά αγνώστων υποστηρίζοντας ότι αυτοί έπεσαν θύματα επίθεσης ενώ μήνυσαν προσωπικά και άτομο που δεν βρισκόταν καν στην περιοχή εκείνη την στιγμή.

Η δικογραφία της συγκεκριμένης υπόθεσης έχει συσχετιστεί με τη δίκη της Χρυσής Αυγής που βρίσκεται σε εξέλιξη.  Σημειώνεται, δε, ότι είναι γνωστή τακτική των χρυσαυγιτών να παρουσιάζουν ως «συμπλοκές» τις επιθέσεις που κάνουν και να μοιράζουν μηνύσεις, προφανώς όταν δεν τους «βγαίνουν» όπως θέλουν και γίνονται δεκτοί με δυναμική απάντηση από τους «στόχους» τους.

Με πληροφορίες από 902.gr, omnia.tv


Aπό:http://www.toperiodiko.gr/%CE%B1%CE%BD-%CE%BF%CE%B9-%CF%87%CF%81%CF%85%CF%83%CE%B1%CF%85%CE%B3%CE%AF%CF%84%CE%B5%CF%82-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CF%83%CE%B5-%CE%B4%CE%B5%CE%AF%CF%81%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CE%BD%CF%8C/#.WghYXS6LRWc

Ας μιλήσουμε για τον σύγχρονο φασισμό…


…επικαιροποιώντας την ανάλυσή μας και οργανώνοντας τον πόλεμο ενάντια στις ρίζες του και όχι μόνο ενάντια στους δηλωμένους φασίστες.

 

  •  4 χρόνια μετά την δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα από τάγμα εφόδου των νεοναζί της Χ.Α.

«Δεν πολεμάμε τον φασισμό μαζί με τη κυβέρνηση, αλλά σε πείσμα της κυβέρνησης. Ξέρουμε καλά ότι καμιά κυβέρνηση στον κόσμο δεν θέλει να τσακίσει στ’ αλήθεια τον φασισμό, γιατί οι αστοί θα χρειάζεται να καταφεύγουν σε αυτόν κάθε φορά που θα τους γλιστράει η εξουσία από τα χέρια»   (Μπουεναβεντούρα Ντουρούτι, 1936, συνέντευξη σε ανταποκριτή της εφημ. «Toronto Star»)

Όπως συνέβη για την 17η Νοέμβρη του ’73 (εξέγερση Πολυτεχνείου) και την 6η Δεκέμβρη του ’08 (κρατική δολοφονία Γρηγορόπουλου), αντίστοιχα πλέον, κάθε χρόνο, μέσω ημερολογιακά συγχρονισμένων πανελλαδικά αντιφασιστικών πορειών και συγκεντρώσεων, οριοθετήθηκε επετειακά και η 18η Σεπτέμβρη του ’13, μέρα δολοφονίας του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα από τάγμα εφόδου των νεοναζί της Χ.Α. Μια φασιστική δολοφονία, που τότε, παρά τις συντονισμένες καθεστωτικές προσπάθειες, δεν έγινε εφικτό τελικά από τα ΜΜΕ να υποβαθμιστεί, όπως η αντίστοιχη φασιστική δολοφονία του μετανάστη Σαχζάτ Λουκμάν αρκετούς μήνες νωρίτερα, από άλλη συμμορία χρυσαυγιτών. Η φασιστική δολοφονία του Παύλου Φύσσα λειτούργησε τελικά ως τομή σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, ωστε να ανακοπεί η τότε συνθήκη ταχείας προώθησης και ανάπτυξης του πολιτικού εθνικισμού-φασισμού στον ελλαδικό χώρο. Κόμματα και ΜΜΕ, μέχρι τότε, σε αρκετές περιπτώσεις στήριζαν είτε υπόγεια είτε φανερά τους φασίστες της Χ.Α., ή συνηθέστερα σιωπούσαν ηχηρά απέναντι στη σχεδιασμένη από κράτος και κεφάλαιο επιχείρηση πολιτικής τους προώθησης και κυρίως κοινωνικής τους νομιμοποίησης. Δεκάδες προηγούμενες φασιστικές επιθέσεις ταγμάτων εφόδου σε μετανάστες, ρομά, μουσουλμανικούς χώρους λατρείας, στέκια και καταλήψεις, ομοφυλόφιλες/ους, κομμουνιστές, αναρχικές/ούς και αντιφασίστες/ίστριες, υποβαθμίζονταν (όταν δεν αποσιωπούνταν) από ΜΜΕ, καθεστωτικά κόμματα, μπάτσους και εισαγγελείς, παρέμεναν ως υποθέσεις κλειδωμένες βαθειά μέσα στα συρτάρια των κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους και τελικά συγκαλύπτονταν. Αυτή η σιωπηρή συγκάλυψη των φασιστικών επιθέσεων ήταν το καλύτερο δώρο που τους προσέφερε όλος ο συστημικός συρφετός, για να συνεχίσουν και να αναβαθμίσουν σε συχνότητα και ένταση τις δολοφονικές τους επιθέσεις.

 

 

 

 

 

 

Συνέχεια

ένα κάποιο ξέφωτο…


της Μαριλένας Παπαϊωάννου | εικόνα: Zirlar Mord Ω’

 

η συγγραφέας Μαριλένα Παπαϊωάννου γράφει ένα γράμμα στη Μάγδα Φύσσα

Νομίζω πως η γλώσσα επινοήθηκε για να μπορούν οι άνθρωποι ν’ ανταλλάζουν ψυχές. Τα μάτια για ν’ ανταλλάζουν όνειρα. Τα χέρια για ν’ ανταλλάζουν υφές, τα πόδια για να βοηθούν στο πέταγμα, το δέρμα για να θωρακίζει τις κρυφές επιθυμίες, το στέρνο για ν’ αντέχει τα χτυπήματα. Ολόκληρο το σώμα φτιάχτηκε τελικά για να φτάνει σε κορυφές που ποτέ κανείς δεν φαντάστηκε˙ για να κατεβαίνει σε βάθη που ποτέ κανείς δεν ονειρεύτηκε. Είμαι πλέον πεπεισμένη πως η φύση προικίζει κάθε κορμί με το βιολογικό του ύψος, μόνο και μόνο για να ξεπερνιέται από το ψυχικό του – εσύ αποτελείς τη ζωντανή απόδειξη˙ είσαι μια από τις γυναίκες που σηκώνουν το μπόι τους πιο ψηλά από ’κει που τους είχαν πει ότι φτάνουν.

Μήνες τώρα σε παρακολουθώ να κάθεσαι σε αίθουσες δικαστηρίων, ντυμένη στα μαύρα, πενθούσα αλλά ποτέ νικημένη. Μπροστά σ’ αυτούς που σκοτώσανε τον Παύλο, δεν λυγίζεις. Ούτε ένα δάκρυ δεν στάζεις. Δεν τρέφω βέβαια αυταπάτες, είμαι σίγουρη ότι κάθε βράδυ που γυρνάς στο σπίτι σου, λύνεσαι κρυφά σε λυγμούς. Δημόσια όμως, ποτέ. Το λες και μόνη σου άλλωστε, δεν θα τους δώσεις αυτό που θέλουν, να σε δουν δηλαδή να εγκαταλείπεις. Θα είχες κάθε δικαίωμα και κάθε δίκιο να το κάνεις, μα αρνείσαι πεισματικά. Μένεις εκεί όρθια, αγέρωχη. Εσύ, ο άνθρωπος που –απ’ όποιον νόμο της φύσης κι αν το δεις, σε όποιο οικοσύστημα κι αν το τοποθετήσεις– δικαιωματικά έπρεπε να διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη χωρίς να πρέπει να ανασυγκροτηθεί, εσύ λοιπόν, η Μάνα, δεν λυγίζεις το στέρνο, δεν χαμηλώνεις το ύψος σου. Στέκεσαι γερά στα πόδια σου, κι ας έχεις γεμίσει θρύψαλα εσωτερικά.

Μήνες τώρα αμήχανα σε παρακολουθώ να υψώνεις το ανάστημά σου –και τι ανάστημα, αλήθεια– απέναντι σε αυτούς που σου στέρησαν, πέρα από όλα τ’ άλλα, ένα αξεπέραστο, αναφαίρετο δικαίωμα, το δικαίωμα της μάνας να φεύγει πριν από το παιδί.

Αποδεικνύεται όμως τελικά, ότι αυτό είναι η δική μου, πολύ στενή, οπτική. Εσύ δείχνεις να αντιμετωπίζεις αλλιώς την απώλειά σου. Το μεγαλύτερο σακί στην πλάτη δεν φαίνεται να είναι ότι έθαψες το δικό σου παιδί˙ άλλο είναι το βαρύ φορτίο που κουβαλάς – ότι αφαιρέθηκε η ζωή ενός ανθρώπου από μια αγέλη ανθρωποειδών που αυθαίρετα ορίζουν ποιος δικαιούται να ζει και ποιος να πεθαίνει.

Κι εγώ αναρωτιέμαι με ντροπή, πού το βρίσκεις τόσο κουράγιο ρε γαμώτο, ποια πηγή ενέργειας τροφοδοτεί την ασύλληπτη επιμονή σου για απονομή δικαιοσύνης; Ποια δύναμη σου μπολιάζει το σώμα για να μένει ακόμα αλώβητο, περήφανο και αποφασισμένο να φτάσει ώς το τέλος; Πού στο διάολο βρίσκεις την αντοχή να βλέπεις καθημερινά απέναντί σου όσους μάτωσαν τη μπλούζα του γιου σου και να μην καταρρέεις; Πώς μπορείς και δεν χυμάς καταπάνω τους, πώς κρατιέσαι και πώς δεν ουρλιάζεις από πόνο˙ πώς δεν εξαϋλώνεσαι;

Ειλικρινά, δεν ξέρω.

Δεν ξέρω ποια ουσία οπλίζει τις ψυχές και τα σώματα όλων των μανάδων κάθε γωνιάς της γης, κάθε είδους του ζωικού βασιλείου, κάθε χρώματος, κάθε τάξης, θρησκείας ή φυλής. Δεν ξέρω ποια πνευματική διαύγεια υπερνικά τα καταπονημένα κορμιά των μανάδων που ’χουν χάσει γιους και κόρες, ώστε να συνεχίζουν να ζουν, δεν ξέρω πώς αρματώνουν τις καρδιές τους οι γυναίκες που ’ταν κάποτε μάνες μα ξαφνικά δεν είναι, ώστε να ορκίζονται πως θα τα βάλουν με θεούς και δαίμονες για να κερδίσουν δικαιοσύνη για τα νεκρά παιδιά τους. Δεν ξέρω ποιο μαγικό χέρι σηκώνει κάθε πρωί τα μαυροφορεμένα σώματά τους απ’ τα κρεβάτια και τα σπρώχνει στους δρόμους, στις αυλές, στα βουνά, στις θάλασσες, στις αγκαλιές των άλλων παιδιών τους, στα μέσα και στα έξω, στα πάνω και στα κάτω, ώστε να συνεχίζουν ν’ αγωνίζονται για έναν σκοπό.

Πραγματικά δεν ξέρω, υποθέτω όμως ότι είναι κάτι που θα μάθω μόνο αν γίνω μάνα.

Μέχρι τότε θα μένω θαμπωμένη από το μεγαλείο της ψυχής σου. Την αδιανόητη δύναμή σου, το πείσμα, την επιμονή, τη μαρτυρική υπομονή σου, την άσβεστη θέλησή σου για δικαιοσύνη. Και κυρίως απ’ την –απολύτως συνειδητή– απόφασή σου να γίνεις φάρος για όλους εμάς που κάποτε στη ζωή μας φοβηθήκαμε ή θα φοβηθούμε να υψώσουμε ανάστημα απέναντι σε όσους προσπαθούν να μας τρομοκρατήσουν. Θα παραμένω θαμπωμένη απ’ την απόφασή σου να μην αφήσεις ούτε αυτούς, αλλά ούτε και εμάς, να ξεχάσουμε. Να στρογγυλέψουμε τις πράξεις, να λειάνουμε τις γωνίες, να λησμονήσουμε ποιος έκανε τι, πότε και γιατί.

Για όλα αυτά λοιπόν –για την περήφανη υπόστασή σου ως Μάνα, για τη μεγάλη δύναμη που κρύβεις μέσα σ’ αυτό το μικρό σώμα–, αλλά και για τόσα άλλα που δεν περιγράφονται με λόγια, υποκλίνομαι μπροστά σου με δέος, και, ανήμπορη όπως νιώθω για οτιδήποτε άλλο, σου γράφω αυτές τις λέξεις για να τις έχεις συντροφιά στο οδυνηρό ταξίδι που ξεκίνησες εδώ και μήνες, με την ελπίδα ότι κάποτε θα φτάσεις σ’ ένα κάποιο ξέφωτο.

PrintFriendly and PDFεκτυπώστε ή κατεβάστε σε PDF, το άρθρο

_______________________________________________________

Από:http://thecricket.gr/2017/07/to-magda-fissa/

Εθνικιστές Μαίανδροι και Combat 18 (βλ. Adolf Hitler) στο Μενίδι «Βοά ο τόπος» για τη δράση των φασιστών με πρόσχημα την υποβάθμιση και τα ναρκωτικά…


menidi

Με αφορμή τον αδιανόητο θάνατο από αδέσποτη σφαίρα του 11χρονου Μάριου, προ λίγων ημερών, στο Μενίδι κάποιοι λέγαμε ότι είναι εμφανής η προσπάθεια «κάποιων» να καπηλευτούν τη δίκαιη οργή για την υποβάθμιση της γειτονιάς τους σε σούπερ μάρκετ λαθρεμπορίου ναρκωτικών, όπλων και του οτιδήποτε άλλου και σε «ξέφραγο αμπέλι», και να την μετατρέψουν σε ρατσιστικό και φασιστικό μένος, παντελώς ακίνδυνο για το σύστημα που γεννά την υποβάθμιση και τους πραγματικούς ενόχους. Αυτό που όλοι αντιλαμβανόμασταν, παίρνει όνομα και μορφή στο ενδιαφέρον ρεπορτάζ του Αλέξανδρου Καλαφάτη που πρωτοδημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος», στο οποίο όχι μόνο καταγράφεται η δράση φασιστικών, ναζιστικών ομάδων που, παρά τα αλλότρια ονόματά τους, έχουν δομή και λογική παρόμοια με αυτές της Χρυσής Αυγής,  όπως φαίνεται και μέσα από δηλώσεις μελών τους.

Συνέχεια

Η διαλεκτική της Δημοκρατίας και η βία του Κράτους: σχόλια επάνω στη Χρυσή Αυγή…


Χρυσή Αυγή

Η διαλεκτική της Δημοκρατίας και η βία του Κράτους

σχόλια επάνω στη χρυσή αυγή

Παρακολουθήσαμε το τελευταίο διάστημα τα, παράλληλα με τη δίκη της χρυσής αυγής, γεγονότα σχετικά με τον ξυλοδαρμό ενός τυχαίου περαστικού, φοιτητή, του Α. Λάζαρη. Η αφορμή για τον ξυλοδαρμό του ήταν η επίθεση στα κεντρικά γραφεία των ναζί όπου σπάστηκαν εξωτερικές τζαμαρίες κλπ. Ο Λάζαρης ξυλοκοπήθηκε αναίτια και εντελώς τυχαία μιας και οι μπράβοι ναζί ύστερα από την επίθεση στα γραφεία τους ‘’χτένισαν’’ με περιπολίες τη γύρω περιοχή ψάχνοτας κυριολεκτικά για το θύμα το οποίο θα πλήρωνε, χωρίς να έχει απολύτως καμία ευθύνη, για ό,τι έγινε.

Οι μπράβοι της χ.α εφόρμησαν από πασίγνωστο και παλαιό στέκι ναζί στους Αμπελόκηπους ενώ ο ιδιοκτήτης του, ο οποίος ήταν και υπάλληλος στη Βουλή, συνελήφθη και οδηγήθηκε στη φυλακή.

Ο Χ.Ζ. δεν είναι τυχαίο πρόσωπο όπως αναφέρουν οι πληροφορίες, καθώς πέρα από διαχειριστής του συγκεκριμένου καταστήματος (σ.σ.: ως ιδιοκτήτρια φαίνεται η μητέρα του) είναι υπεύθυνος ασφαλείας στα γραφεία της Χρυσής Αυγής και διορισμένος από την Χρυσή Αυγή υπάλληλος στην Βουλή και συγκεκριμένα στο γραφείο του ίδιου του επικεφαλής της, Ν. Μιχαλολιάκου.

Πρόσθετα, στις τελευταίες δημοτικές εκλογές ήταν υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στην Αθήνα με τον συνδυασμό του Ηλία Κασιδιάρη

Ύστερα από τις πιέσεις της δημόσιας σφαίρας -και αυτό έχει σημασία- το ελλ. Κράτος συνέλαβε τον ιδιοκτήτη και υπάλληλο της Βουλής ο οποίος και οδηγήθηκε στη φυλακή. Ταυτόχρονα, σήμερα 8/4 πραγματοποιήθηκε αντιφασιστική πορεία/συγκέντρωση κοντά στα κεντρικά γραφεία των ναζί, τα οποία, ωστόσο, φυλάγονται από ισχυρές -κρατικές- αστυνομικές δυνάμεις, με παρατεταγμένα λεωφορεία και ματ.

Από τη μιά το κράτος δικάζει τη χρυσή αυγή, τα στελέχη της κ.λπ

Από την άλλη ο μαφιόζικος μηχανισμός της, ναι μεν έχει μειώσει την δραστηριότητά του ωστόσο δεν έχει εξαφανιστεί, δεν έχει σταματήσει τελείως· κάθε αλλο.

Από μια τρίτη το κράτος σπεύδει να συλλάβει τον φερόμενο ως βασικό υπαίτιο στον ξυλοδαρμό του φοιτητή, από μια τέταρτη οι μπράβοι αλώνιζαν στους αμπελόκηπους, ελεύθερα κινούμενοι ως τάγμα εφόδου. Και εν τέλει το κράτος, προστατεύει την πολιτική αναπαραγωγή της ναζιστικής οργάνωσης μέσω της προστασίας των κεντρικών γραφείων της.

Τι συμβαίνει; Από τη μια το κράτος διώκει την ναζιστική οργάνωση, από την άλλη προστατεύει την αναπαραγωγή της. Ενώ αυτό φαίνεται πως συμβαίνειν όλα τα τελευταία χρόνια.

Συνέχεια

Καθημερινή» και «Χρυσή Αυγή» εναντίον Μπελογιάννη… με το βλέμμα στο παρόν…


Η «χαμένη τιμή» του «συνταγματικού τόξου»

μπουρζουαζια

Γράφει ο Γρηγόρης Τραγγανίδας

Στις 8 Φεβρουαρίου, η «Αυγή» ενημέρωνε ότι η Βουλή θα διοργανώσει έκθεση προς τιμήν του Νίκου Μπελογιάννη, στο σπίτι του, στην Αμαλιάδα, με αφορμή την συμπλήρωση 65 χρόνων από την εκτέλεσή του, στις 30 Μαρτίου του 1952.

Λες και δεν ήταν αρκετή η πολιτική υποκρισία με τα πρωθυπουργικά «σόου» στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής.

Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Επί του παρόντος ενδιαφέρει η συνέχεια: Μία μέρα μετά, στις 9 Φεβρουαρίου, με αφορμή το εν λόγω δημοσίευμα της «Αυγής», ο διαδικτυακός «χρυσαυγήτικος» ναζιστικός βόθρος ξέρασε το περιεχόμενό του εναντίον του Μπελογιάννη. Η ουσία, πίσω από τα γνωστά, για το επίπεδό τους, «ελληνικά» που χρησιμοποιούν οι εγχώριοι νοσταλγοί του ‘Αουσβιτς, είναι ότι η Βουλή δεν πρέπει να τιμά έναν «καταδικασμένο για κατασκοπεία».

Πριν «λαλήσει» ο ναζιστικός «πετεινός» «τρεις φορές», την «σκυτάλη» του μένους εναντίον του Μπελογιάννη πήρε η «σοβαρή» «Καθημερινή», στις 12 Φεβρουαρίου, δια του συντάκτη της κ. Στέφανου Κασιμάτη. Ο οποίος, σε μακράν καλύτερα ελληνικά ομολογουμένως – τα οποία, ωστόσο, προκύπτουν εξίσου άσχημα λόγω του περιεχομένου τους – συμμερίζεται απόλυτα το «χρυσαυγήτικο» παραλήρημα, επαναλαμβάνοντας την ουσία του ως εξής: «(…) ο Μπελογιάννης καταδικάστηκε για κατασκοπεία εις βάρος της πατρίδας του και εξ όσων γνωρίζω δεν έχει υπάρξει ποτέ αναθεώρηση της δίκης. Μπορεί, λοιπόν, η θανατική ποινή που του επιβλήθηκε τότε να ήταν σκληρή και, ενδεχομένως, άδικη· όμως η καταδίκη του ήταν δίκαια και εξακολουθεί να ισχύει. Δεν είναι παράλογο η Βουλή να τιμά έναν καταδικασθέντα για κατασκοπεία εις βάρος της χώρας του; (…)».

Το δημοσίευμα της «Καθημερινής» εκστασίασε τους ναζί, οι οποίοι, στις 14 Φεβρουαρίου – ίσως αυτή η φασιστική, «οργασμιακή» υποδοχή του εν λόγω πονήματος να επηρεάστηκε και από την ημέρα… – έγραψαν, μεταξύ άλλων, ότι «ο γνωστός δημοσιογράφος Στέφανος Κασιμάτης (…) λέει τα αυτονόητα».

Ουδέποτε υπήρξε αμφιβολία, πως όταν πρόκειται για την επίθεση ενάντια στο λαϊκό, κομμουνιστικό, εργατικό κίνημα, ενάντια στην ιστορική αλήθεια, τότε, το «συνταγματικό τόξο» πετάει την «μάσκα» του αντιδραστικού ιδεολογήματος των «δύο άκρων» και συντονίζεται απόλυτα με τα φασιστικά μαντρόσκυλα των αφεντικών.

‘Αλλωστε, μόλις τον περασμένο Ιανουάριο η «Καθημερινή» διένειμε το άλλο γνωστό, μαύρο «πόνημα» για τον Εμφύλιο, την «Ελένη» του Γκατζογιάννη. Ετσι, για να μην «παραζεσταθεί» η παραμυθιακή «σούπα» της «εθνικής συμφιλίωσης» την ώρα ακριβώς που το σύστημα χρειάζεται όσο ποτέ άλλοτε, από την Μεταπολίτευση και μετά, να χτυπήσει και να συκοφαντήσει αυτούς που έδωσαν την ζωή τους για την απελευθέρωση της πατρίδας και την ταξική απελευθέρωση του ελληνικού λαού, όταν οι πολιτικοί πρόγονοι του κ. Κασιμάτη, είτε το είχαν σκάσει στο εξωτερικό είτε υμνούσαν τους κατακτητές από εφημερίδες όπως, καλή ώρα, η «Καθημερινή» και οι πολιτικοί πρόγονοι των «χρυσαυγιτών» έδιναν όρκο πίστης επίσης στους ναζί κατακτητές.

Οχι για το τότε.

Για το τώρα.

Διότι γνωρίζουν πολύ καλά, ότι η κλιμακούμενη επίθεση σε ό,τι έχει απομείνει από εργασιακά δικαιώματα, έχει ξεμείνει εντελώς από προσχήματα. Το μόνο που έχουν, είναι ο «μπαμπούλας» του κομμουνισμού. Ο οποίος, όμως, στην πραγματικότητα, είναι μόνο ο δικός τους, διαχρονικός και τελικός εφιάλτης.

μπελογιανης*Η εικονογράφηση του εξωφύλλου προέρχεται από την αφίσα της ταινίας του Μπουνιουέλ, «Η κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας»

____________________________________________________________
Από:

Οι «Τζήμεροι» της διπλανής πόρτας…


Η ανατριχιαστική απήχηση της φασιστικής ρητορικής στα κοινωνικά δίκτυα

μαγδα-φυσσα

Γράφει ο Αλέξανδρος Στεργιόπουλος

O Θάνος Τζήμερος αποφάσισε να δείξει ότι ο αστικός «πολιτισμός» εκτός από αγενής και φαιδρός, είναι και επικίνδυνος. Τα όσα είπε για τον Παύλο Φύσσα και τη μητέρα του δεν είναι μόνο προσωπικές απόψεις ενός αντιδραστικού «νεοφιλελέ» που δεν αντέχει οτιδήποτε αντικαπιταλιστικό, αντιφασιστικό, κομμουνιστικό. Είναι η αντανάκλαση του βαθέματος του εκφασισμού της κοινωνίας μας. Ναι, μέσα απ’ αυτόν φαίνεται καθαρά η σήψη και η σαπίλα του κοινωνικού περίγυρου. Ο Τζήμερος μπορεί να είναι γραφικός, αλλά, δυστυχώς, δεν είναι αδιάφορος. Οι ξεδιάντροπες δηλώσεις του έχουν κοινό που δεν διστάζει να εκδηλωθεί και απαιτεί να ακουστούν οι κραυγές.

Δεν θα ασχολούμασταν με τον μονίμως προκλητικό Τζήμερο αν δεν βλέπαμε τη θετική απήχηση των όσων είπε στο Facebook: Στη «διαπίστωσή» του ότι «βλέποντας τη μάνα του Φύσσα καταλαβαίνεις πώς έγινε έτσι ο φασισταράς, που επειδή τον μαχαίρωσε ένας άλλος φασισταράς πάνε να τον μεταμορφώσουν σε περιστέρι της ειρήνης» υπάρχουν 633 like. Μερικα από τα σχόλια υπέρ Τζήμερου ήταν: «Μπράβο. Καλά τα είπε» ή «γιατί, άδικο έχει;». Άλλοι ανακάλυπταν τους «αριστεροφασίστες» τη 17Ν και τους «μπαχαλάκηδες».

Το «ατράνταχτο επιχείρημα» στην εξωτερίκευση του βόθρου ήταν η επίκληση της ελευθερίας του λόγου. Για γέλια. Οι εκπρόσωποι, οπαδοί, συμπαθούντες την πιο μαύρη ιδεολογία θυμίζουν κάτι το οποίο αποστρέφονται. Κάτι που ο πυρήνας της ιδεολογίας τους το καταργεί με κάθε ευκαιρία. Με μοναδικό μέσο τη βία για να αποδείξουν την «ανωτερότητα» τους φυσικά και δεν νοιάζονται για την «ελευθερία του λόγου». Κι όλα αυτά γιατί; Για να εξισώσουν τον νεοναζί δολοφόνο Ρουπακιά με ένα παλικάρι που αντιμαχόταν τον φασισμό. Που δρούσε ενάντια σε αυτούς που προσφέρουν πολύτιμες υπηρεσίες στους καπιταλιστές. Ελευθερία του λόγου για να ευτελιστεί η υπόθεση σε ένα απλό ξεκαθάρισμα λογαριασμών.

Φυσικά, για την προσβολή στη μνήμη του νεκρού και στη μάνα που έχει χάσει το παιδί της ούτε λόγος. Εδώ, τα αντικρουόμενα σχόλια ήταν «όλο με τον Φύσσα ασχολείστε. Για τα δύο παιδιά της Χ.Α που δολοφονήθηκαν δεν λέτε τίποτα». Τρικυμία εν κρανίω. Δεν είναι μόνο η ασέβεια στον Φύσσα, η σύληση και η πρόκληση προς τη μητέρα του, είναι και η καπήλευση άλλων δύο νεκρών από τους υποστηρικτές τους. Τους οποίους, στην πραγματικότητα, τους θεωρούν «αναλώσιμους» και μόνο προπαγανδιστικά τους χρησιμοποιούν για να «ζωντανέψει» η ανυπόστατη θεωρία των «δύο άκρων» πατώντας σε πτώματα.

Ο Τζήμερος χρησιμοποίησε και τους στίχους του Φύσσα για να δείξει ότι «είναι» «φασίστας» που «δεν» έχει «καμία διαφορά» με τον Ρουπακιά. Και πάλι η διαφορετική ιδεολογική αφετηρία μένει εκτός. Δεν γίνεται αλλιώς. Από τη μία κάποιος που παλεύει για κοινωνική δικαιοσύνη, ισότητα, ελευθερία και από την άλλη στυγνοί δολοφόνοι που παλεύουν για το «αίμα», τη «φυλή», το «έθνος». Εδώ τα like είναι 1.300!

Το πιο επικίνδυνο είναι ότι διαστρεβλώνεται η εικόνα του Φύσσα και όσων έγιναν τη νύχτα της δολοφονίας του. Χαρακτηριστικά χρήστης ανέφερε: «Διάβασα την ανάρτηση στο facebook που ακολουθούσε, με τους στίχους του «καλού νεαρού που πήγε να χωρίσει τα παιδιά και τον έσφαξε ο φασίστας», κατάλαβα ότι τα πράγματα ήταν εντελώς διαφορετικά από αυτό που παρουσιάζεται για τον χαρακτήρα του σκοτωμένου». Ανατριχιαστικό.

Ο εκφασισμός προχωρά, εξαπλώνεται και διαβρώνει συνειδήσεις, μυαλά, θέσεις. «Τζήμεροι» παντού. Απαιτείται αποφασιστικό αντικαπιταλιστικό-αντιφασιστικό κίνημα για να σταματήσει.

____________________________________________________________

Aπό:http://www.toperiodiko.gr/%CE%BF%CE%B9-%CF%84%CE%B6%CE%AE%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%BF%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B4%CE%B9%CF%80%CE%BB%CE%B1%CE%BD%CE%AE%CF%82-%CF%80%CF%8C%CF%81%CF%84%CE%B1%CF%82/#.V3Q89FSLT3A