Ουμπέρτο Έκο – Πώς να αποφεύγετε τις μεταδοτικές ασθένειες …


Το κείμενο βρίσκεται στη συλλογή ευθυμογραφημάτων του Ουμπέρτο Έκο, Πώς να διαψεύσετε μια διάψευση και άλλες οδηγίες χρήσεως.

Πώς να αποφεύγετε τις μεταδοτικές ασθένειες

του Ουμπέρτο Έκο

Πριν από πολλά χρόνια ένας ηθοποιός της τηλεόρασης, που δεν έκρυβε την ομοφυλοφιλία του, είπε σ’ ένα χαριτωμένο νεαρό τον οποίο ολοφάνερα προσπαθούσε να γοητεύσει: «Μα πηγαίνεις με γυναίκες; Δεν ξέρεις ότι θα πάθεις καρκίνο;». Η φράση ακόμα ακούγεται τους διαδρόμους του Κόρσο Σεμπούνε, μα ο καιρός γι’ αστεία έχει πια περάσει. Διαβάζω ότι ο καθηγητής Ματρέ ανακάλυψε ότι η ετεροφυλοφιλική επαφή προκαλεί καρκίνο. Καιρός ήταν. Θα προσθέσω ότι η ετεροφυλοφιλική επαφή προκαλεί το θάνατο tout court: ακόμα και τα παιδιά το ξέρουν ότι χρησιμεύει για την αναπαραγωγή και όσος περισσότερος κόσμος γεννιέται, τόσος περισσότερος κόσμος πεθαίνει.

Μ’ έναν τρόπο κάθε άλλο παρά δημοκρατικό η ψύχωση του AIDS απειλούσε να περιορίσει τη δραστηριότητα αποκλειστικά των ομοφυλοφίλων. Τώρα θα περιορίσουμε και τις ετεροφυλοφιλικές δραστηριότητες και θα είμαστε και πάλι όλοι ίσοι. Παραήμασταν ξέγνοιαστοι και η επιστροφή στις μαλάξεις μάς προσφέρει μια πιο αυστηρή συναίσθηση των δικαιωμάτων και των καθηκόντων μας.

Θα ήθελα ωστόσο να υπογραμμίσω ότι το πρόβλημα του AIDS είναι πιο σοβαρό απ’ όσο πιστεύουμε και δεν αφορά μόνο στους ομοφυλοφίλους. Δε θα ήθελα να ενσπείρω τον πανικό, μα επιτρέψτε μου να επισημάνω μερικές ακόμα κατηγορίες υψηλού κινδύνου.

Ελεύθερα επαγγέλματα

Μη συχνάζετε σε πρωτοποριακά θέατρα της Νέας Υόρκης: ως γνωστόν, για λόγους φωνητικής οι αγγλοσάξονες ηθοποιοί φτύνουν πολύ, αρκεί να τους δείτε προφίλ κόντρα στο φως• και τα πειραματικά θεατράκια φέρνουν το θεατή σε άμεση επαφή με τα σταγονίδια του ηθοποιού. Αν είστε βουλευτής, αποφύγετε τις σχέσεις με τη Μαφία, για να μην είστε υποχρεωμένος να φιλάτε το χέρι του Νονού. Δε θα σας συμβουλεύαμε ούτε την ένταξη στην Καμάρα εξαιτίας της τελετής του αίματος. Όποιος προσπαθεί να σταδιοδρομήσει πολιτικά μέσω της Εκκλησίας θα πρέπει ν’ αποφεύγει τη Μετάληψη που μεταφέρει τα μικρόβια από στόμα σε στόμα μέσω των δακτύλων του ιερέα• και ας μη μιλήσουμε για τους κινδύνους της κατ’ ιδίαν εξομολόγησης.

Απλοί πολίτες και εργάτες

Στην υψηλότερη θέση κινδύνου βρίσκουμε τους ανέργους με τα χαλασμένα δόντια, διότι είναι επικίνδυνη η επαφή με τον οδοντογιατρό που βάζει στο στόμα τους τα χέρια του που άγγιξαν άλλα στόματα. Η κολύμβηση σε θάλασσα μολυσμένη από πετρελαιοφόρο αυξάνει τους κινδύνους μόλυνσης, διότι το ελαιώδες μετάλλευμα μεταφέρει σταγονίδια σιέλου άλλων ανθρώπων που λίγο νωρίτερα το κατάπιαν και το έφτυσαν. Όποιος καπνίζει περισσότερα από ογδόντα Γκολουάζ τη μέρα αγγίζει με τα δάχτυλά του, που έχουν αγγίξει κι άλλα πράγματα, την άκρη του τσιγάρου και έτσι τα μικρόβια μπαίνουν στις αναπνευστικές οδούς. Αποφύγετε να ενταχθείτε στο Ταμείο Ανεργίας, διότι θα περνάτε όλη τη μέρα τρώγοντας τα νύχια σας. Προσέξτε να μη σας απαγάγουν σαρδηνοί βοσκοί ή τρομοκράτες: οι απαγωγείς χρησιμοποιούν συνήθως την ίδια κουκούλα σε όλες τους τις απαγωγές. Μην ταξιδεύετε με τρένο στη διαδρομή Φλωρεντία-Μπολόνια, διότι η έκρηξη σκορπίζει με μεγάλη ταχύτητα τα οργανικά υπολείμματα και σ’ αυτές τις στιγμές της σύγχυσης είναι δύσκολο να προστατευτεί κανείς. Αποφύγετε να βρίσκεστε σε περιοχές που πλήττονται από πυρηνικές κεφαλές: μπροστά στο θέαμα του ατομικού μανιταριού ο άνθρωπος έχει την τάση να φέρνει τα χέρια στο στόμα (χωρίς να τα έχει πλύνει!) μουρμουρίζοντας «Θεέ μου!».

Επί πλέον, υψηλό ποσοστό κινδύνου διατρέχουν οι ετοιμοθάνατοι που φιλούν το σταυρό· οι καταδικασμένοι σε θάνατο (διότι η λάμα της γκιλοτίνας δεν έχει αποστειρωθεί πριν από τη χρήση)· τα παιδιά των ορφανοτροφείων και των βρεφοκομείων που η κακιά καλόγρια τα υποχρεώνει να γλείψουν το πάτωμα, αφού πρώτα τους έχει δέσει το ένα πόδι στην κούνια.

Τρίτος Κόσμος

Η απειλή είναι τεράστια για τους Ινδιάνους: το πέρασμα του καλουμέτ από στόμα σε στόμα προκάλεσε, ως γνωστόν, την εξαφάνιση του ινδιάνικου γένους. Οι Μεσανατολίτες και οι Αφγανοί διατρέχουν κινδύνους από το γλείψιμο της καμήλας· αρκεί να δούμε το υψηλό ποσοστό θνησιμότητας στο Ιράν και στο Ιράκ. Οι αντιφρονούντες κινδυνεύουν πολύ, όταν οι βασανιστές τους εξαγριώνονται και τους φτύνουν κατάμουτρα. Οι Καμποτζιανοί και οι κάτοικοι των λιβανέζικων στρατοπέδων θα πρέπει ν’ αποφεύγουν τα λουτρά αίματος, όπως συστήνουν εννιά γιατροί στους δέκα (ο δέκατος, ο πιο ανεκτικός, είναι ο δόκτωρ Μένγκελε).

Οι νέγροι της Νοτίου Αφρικής είναι εκτεθειμένοι σε μολύνσεις, όταν οι λευκοί τούς κοιτάζουν περιφρονητικά και στραβώνουν το στόμα τους που είναι γεμάτο σάλια. Οι πολιτικοί κρατούμενοι κάθε φυλής πρέπει να καταβάλλουν φροντίδες, για ν’ αποφεύγουν τα ντιρέκτ των αστυνομικών πάνω στα δόντια, μια και σίγουρα έχουν αγγίξει τα ούλα άλλων ανακρινομένων. Οι πληθυσμοί που μαστίζονται από λιμούς πρέπει ν’ αποφεύγουν να ξεροκαταπίνουν συχνά, προκειμένου ν’ απαλύνουν τις δαγκωνιές της πείνας, διότι το σάλιο έρχεται σ’ επαφή με τα μιάσματα του περιβάλλοντος και προσβάλλει την πεπτική οδό.

Οι αρχές και ο Τύπος θα πρέπει ν’ ασχοληθούν με τέτοιου είδους καμπάνιες υγιεινής αντί να σκανδαλοθηρούν σε άλλα προβλήματα, η λύση των οποίων μπορεί λογικότατα ν’ αναβληθεί επ’ αόριστον.


Από:http://eranistis.net/wordpress/2018/02/23/%CE%BF%CF%85%CE%BC%CF%80%CE%AD%CF%81%CF%84%CE%BF-%CE%AD%CE%BA%CE%BF-%CF%80%CF%8E%CF%82-%CE%BD%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%86%CE%B5%CF%8D%CE%B3%CE%B5%CF%84%CE%B5-%CF%84%CE%B9%CF%82-%CE%BC%CE%B5%CF%84/

Γράμμα ενός αθυρόστομου κωμικού σε έναν αναστατωμένο ιερέα…


Μεταφράζει ο Κωνσταντίνος Σαπαρδάνης

Μετά από την αναμετάδοση μίας έκτακτης εκπομπής (“special”) του stand-up κωμικού Μπιλ Χικς στην τηλεόραση του Ηνωμένου Βασιλείου, ένας αναστατωμένος ιερέας έγραψε μια επιστολή στο κανάλι Channel 4, παραπονούμενος για το περιεχόμενό της. Ο Χικς, που δεν απέφευγε το προκλητικό υλικό αλλά ούτε και τη συζήτηση, απάντησε άμεσα στον ιερέα:

Αγαπητέ Κύριε,

Μετά την ανάγνωση της επιστολής σας όπου εκφράζετε τις ανησυχίες σας σχετικά με την έκτακτη εκπομπή μου «Αποκαλύψεις», αισθάνθηκα υποχρεωμένος να σας απαντήσω ο ίδιος με την ελπίδα να διευκρινίσω τη θέση μου σχετικά με τα σημεία που θέσατε, και ίσως να σας διαφωτίσω ως προς το ποιος πραγματικά είμαι.

Εκεί απ’ όπου κατάγομαι – Αμερική – υπάρχει αυτή η μουρλή ιδέα που ονομάζεται «ελευθερία του λόγου», η οποία πολλοί άνθρωποι αισθάνονται ότι είναι ένα από τα υψίστης σημασίας επιτεύγματα στην πνευματική ανάπτυξη της ανθρωπότητας. Εγώ ο ίδιος είμαι ένθερμος υποστηρικτής του «Δικαιώματος στην ελευθερία του λόγου», όπως είμαι βέβαιος ότι οι περισσότεροι άνθρωποι θα ήταν αν πραγματικά κατανοούσαν την έννοια. «Η ελευθερία του λόγου», σημαίνει πως υποστηρίζεις το δικαίωμα των ανθρώπων να πουν ακριβώς εκείνες τις ιδέες με τα οποίες δεν συμφωνείτε. (Διαφορετικά, δεν πιστεύετε στην «ελευθερία του λόγου», αλλά μάλλον μόνο με τις ιδέες που νομίζετε ότι είναι αποδεκτό να προφέρονται.) Βλέποντας πως υπάρχουν τόσες πολλές διαφορετικές πεποιθήσεις στον κόσμο, και πως θα ήταν σχεδόν αδύνατο για όλους μας να συμφωνήσουμε σε οποιαδήποτε μία πεποίθηση, μπορείτε ίσως να αρχίσετε να καταλαβαίνετε πόσο σημαντική στ’ αλήθεια είναι μια ιδέα όπως η «ελευθερία του λόγου». Η ιδέα βασικά δηλώνει «ενώ εγώ δεν συμφωνώ ή ενδιαφέρομαι για αυτό που λες, υποστηρίζω όμως το δικαίωμά σου να το πεις, γιατί σ’ αυτό έγκειται η αληθινή ελευθερία».

Λέτε πως βρήκατε το υλικό μου «προσβλητικό» και «βλάσφημο». Το βρίσκω ενδιαφέρον ότι αισθάνεστε πως οι πεποιθήσεις σας υποτιμούνται ή απειλούνται, όταν θα ήμουν πρόθυμος να στοιχηματίσω ότι ποτέ δεν έχετε λάβει ούτε ένα γράμμα διαμαρτυρίας για τις πεποιθήσεις σας, ή που να ρωτάει το λόγο που αυτές επιτρέπεται να υπάρχουν. (Εάν έχετε λάβει μια τέτοια επιστολή, σίγουρα δεν προήλθε από εμένα.) Επιπλέον, φαντάζομαι πως μια γρήγορη επισκόπηση του τηλεοπτικού προγράμματος μιας μέσης εβδομάδας θα αποκαλύψει πολλές περισσότερες εκπομπές θρησκευτικού χαρακτήρα, από μία δική μου – οι οποίες αποκαλούνται ‘έκτακτες’, λόγω του γεγονότος ότι αναμεταδίδονται πολύ σπάνια.

Το μόνο που κάνω στις «Αποκαλύψεις» είναι το να προσφέρω τη δική μου άποψη, στη δική μου γλώσσα, με βάση τις δικές μου εμπειρίες – με τον ίδιο τρόπο που θρησκευόμενοι παρουσιαστές θα μπορούσαν να διαμορφώσουν τις εκπομπές τους. Αν και έχω βρει πολλές από τις θρησκευτικές εκπομπές που έχω δει όλα αυτά τα χρόνια να μην είναι της αρεσκείας μου, ή σύμφωνες με τις δικές μου πεποιθήσεις, ποτέ δεν το θεώρησα δικαίωμά μου να ασκήσω οποιοδήποτε περαιτέρω είδος λογοκρισίας από την αλλαγή του καναλιού, ή ακόμα καλύτερα – το να κλείσω εντελώς την τηλεόραση.

Τώρα, όσον αφορά το κομμάτι της επιστολής σας που βρήκα το περισσότερο ανησυχητικό.

Προς στήριξη της οργισμένης θέσης σας, παρουσιάζετε το υποθετικό σενάριο που αφορά την ενδεχόμενη «οργισμένη» αντίδραση μουσουλμάνων σε υλικό που μπορεί να έβρισκαν εξίσου προσβλητικό. Αυτή είναι η ερώτησή μου προς εσάς: Ανέχεστε μήπως σιωπηρά τη βίαιη τρομοκρατία μιας χούφτας κακοποιών για τους οποίους η ιδέα της «ελευθερίας του λόγου» και η ανοχή είναι ίσως τόσο ξένη όσο και το ίδιο το μήνυμα του Χριστού; Αν με κάποιο τρόπο υπονοείτε πως η αδιαλλαξία τους σε αντίθετες πεποιθήσεις είναι δικαιολογημένη, αξιοθαύμαστη, ή ίσως ακόμη και προτιμότερη από την αποδοχή και τη συγχώρεση, τότε αναρωτιέμαι ποιες στ’ αλήθεια είναι οι πραγματικές πεποιθήσεις σας.

Αν είχατε παρακολουθήσει ολόκληρη την εκπομπή μου, θα είχατε παρατηρήσει στη σύνοψη των πεποιθήσεών μου την ένθερμη έκκληση προς τις κυβερνήσεις του κόσμου να δαπανούν λιγότερα χρήματα για το μηχανισμό του πολέμου, και περισσότερα για σίτιση, ρουχισμό και εκπαίδευση των φτωχών και άπορων του κόσμου … Μια όχι και τόσο αντιχριστιανική πεποίθηση!

Τελικά, το μήνυμα στο υλικό μου είναι ένα κάλεσμα για κατανόηση αντί για την άγνοια, για ειρήνη αντί για τον πόλεμο, για συγχώρεση αντί για την καταδίκη και για αγάπη αντί για τον φόβο. Αν και αυτό το μήνυμα ενδεχομένως να έχει δικαιολογημένα υποπέσει της προσοχής σας (λόγω της παρουσίασής μου), μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι οι χιλιάδες των ανθρώπων για τους οποίους έπαιξα στις περιοδείες μου στο Ηνωμένο Βασίλειο, το κατάλαβαν.

Ελπίζω να απάντησα σε μερικές από τις ερωτήσεις σας. Επίσης, ελπίζω να θεωρήσετε αυτή την επιστολή ως μια πρόσκληση για να κρατήσουμε ανοικτές τις γραμμές επικοινωνίας. Παρακαλώ μη διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μου προσωπικά με σχόλια, σκέψεις, ή ερωτήσεις, αν το επιλέξετε. Αν όχι, σας προσκαλώ να απολαύσετε δύο επερχόμενες έκτακτες εκπομπές μου με τίτλο «Μωάμεθ ο ΜΠΟΥΦΟΣ» και «Βούδα, χοντρό ΓΟΥΡΟΥΝΙ». (ΑΣΤΕΙΟ)

Ειλικρινά,

Bill Hicks

8 Ιουνίου 1993

Πηγή


Από:http://eranistis.net/wordpress/2017/05/24/bill-hicks-letter/

Ουμπέρτο Έκο – Πώς να μην αφήνετε τον καιρό σας να πάει χαμένος…


από

Το κείμενο βρίσκεται στη συλλογή ευθυμογραφημάτων του Ουμπέρτο Έκο, Πώς να διαψεύσετε μια διάψευση και άλλες οδηγίες χρήσεως.

του Ουμπέρτο Έκο

Όταν τηλεφωνώ στον οδοντογιατρό μου, για να κλείσω ένα ραντεβού, κι εκείνος μου λέει ότι για ολόκληρη την επόμενη εβδομάδα δεν έχει ούτε μια ώρα ελεύθερη, εγώ τον πιστεύω. Είναι ένας αξιοπρεπής επαγγελματίας. Αλλά, όταν κάποιος με προσκαλεί σ’ ένα συνέδριο, σ’ ένα στρογγυλό τραπέζι ή με παρακαλεί ν’ αναλάβω την οργάνωση ενός συλλογικού έργου, να γράψω ένα δοκίμιο, να συμμετάσχω σε μια κριτική επιτροπή κι εγώ του λέω ότι δεν έχω ελεύθερο χρόνο, δε με πιστεύει. «Ελάτε τώρα, κύριε καθηγητά, λέει, ένας άνθρωπος, όπως εσείς, πάντα βρίσκει χρόνο». Προφανώς εμείς των ανθρωπιστικών επιστημών δε θεωρούμαστε σοβαροί επαγγελματίες, είμαστε χασομέρηδες.

Κάθισα και τα λογάριασα. Και παρακαλώ τους συναδέλφους που κάνουν ανάλογα επαγγέλματα να δοκιμάσουν κι αυτοί και να μου πουν αν έχω δίκιο. Σ’ ένα μη δίσεκτο χρόνο υπάρχουν 8.760 ώρες. Οχτώ ώρες ύπνου, μια ώρα για ξύπνημα και τουαλέτα, μισή ώρα για γδύσιμο και για να βάλεις το χωνευτικό πάνω στο κομοδίνο και όχι περισσότερο από δυο ώρες για γεύματα μας κάνουν 4.170 ώρες. Δύο ώρες για τις μετακινήσεις στην πόλη μάς κάνουν 730 ώρες.

Με τρία δίωρα μαθήματα την εβδομάδα και ένα απόγευμα συναντήσεων με τους φοιτητές το Πανεπιστήμιο μου παίρνει, για τις είκοσι εβδομάδες στις οποίες συμπυκνώνεται η εκπαιδευτική περίοδος, 220 ώρες διδασκαλίας και πρέπει να προσθέσω άλλες 24 ώρες εξετάσεων, 12 συζητήσεων πτυχιακών εργασιών και 78 διαφόρων συνελεύσεων και συμβουλίων. Αν υπολογίσουμε ένα μέσο όρο πέντε πτυχιακών εργασιών ανά έτος, από 350 σελίδες η μία, οι οποίες διαβάζονται τουλάχιστον δύο φορές, πριν και μετά από την πρώτη παρουσίαση, με μέσο όρο τρία λεπτά ανά σελίδα, φτάνω στις 175 ώρες. Όσον αφορά τις ασκήσεις, επειδή πολλές τις κοιτάζουν οι συνεργάτες μου, περιορίζομαι στο να υπολογίσω τέσσερις ανά εξεταστική περίοδο, από τριάντα σελίδες η μία, πέντε λεπτά τη σελίδα μεταξύ ανάγνωσης και προκαταρκτικής συζήτησης και φτάσαμε στις 60 ώρες. Χωρίς να υπολογίζουμε την έρευνα, είμαστε ήδη σ’ ένα σύνολο 1.465 ωρών.

Διευθύνω ένα περιοδικό σημειακικής, το VS, που εκδίδεται τρεις φορές το χρόνο μ’ ένα σύνολο 300 σελίδων. Χωρίς να υπολογίζουμε τα χειρόγραφα που διαβάζω και απορρίπτω, αφιερώνοντας δέκα λεπτά στη σελίδα (αξιολόγηση, διόρθωση, δοκίμια), φτάσαμε στις 50 ώρες. Ασχολούμαι με δύο σειρές που άπτονται των επιστημονικών μου ενδιαφερόντων: αν υπολογίσουμε έξι βιβλία το χρόνο μ’ ένα σύνολο 1.800 σελίδων, δέκα λεπτά η σελίδα μάς κάνουν 300 ώρες. Για τα δικά μου κείμενα που μεταφράζονται, δοκίμια, βιβλία, άρθρα, εισηγήσεις σε συνέδρια, αν υπολογίσουμε μόνον τις γλώσσες που μπορώ να ελέγξω, βάζω ένα μέσο όρο 1.500 σελίδες το χρόνο με είκοσι λεπτά τη σελίδα (ανάγνωση, έλεγχος του πρωτοτύπου, συζήτηση με το μεταφραστή αυτοπροσώπως, τηλεφωνικά ή γραπτά) και φτάνουμε στις 500 ώρες. Έπειτα υπάρχουν τα πρωτότυπα κείμενα. Ακόμα κι αν πούμε ότι δε γράφω ένα βιβλίο, μεταξύ δοκιμίων, παρεμβάσεων σε συνέδρια, εισηγήσεων, σημειώσεων για τα μαθήματα κτλ., φτάνουμε εύκολα στις τριακόσιες σελίδες. Αν υπολογίσουμε ότι μέχρι να σκεφτώ, να κρατήσω σημειώσεις, να δακτυλογραφήσω, να διορθώσω, μου παίρνει τουλάχιστον μια ώρα η σελίδα, φτάνουμε στις 300 ώρες. «Το Φακελάκι της Αθηνάς», με αισιόδοξους υπολογισμούς, μέχρι να βρω το θέμα, να κρατήσω σημειώσεις, να συμβουλευτώ κάποιο βιβλίο, να το γράψω, να το φέρω στις κατάλληλες διαστάσεις και να το στείλω ή να το υπαγορεύσω, μου παίρνει τρεις ώρες: πολλαπλασιάζω επί πενήντα δύο εβδομάδες και έχω 156 ώρες (δεν υπολογίζω τα έκτακτα άρθρα). Τέλος η αλληλογραφία, στην οποία αφιερώνω, μην μπορώντας να την αποφύγω, τρία πρωινά την εβδομάδα από τις εννιά ως τη μία, μου παίρνει 624 ώρες.

Υπολόγισα ότι μέσα στο 1987, αποδεχόμενος μόνον το δέκα τοις εκατό των προτάσεων που μου γίνονται και παριστάμενος μόνο σε συνέδρια αυστηρά του κλάδου μου, παρουσιάσεις εργασιών που διηύθυνα προσωπικά εγώ και οι συνεργάτες μου, αναπόφευκτες υποχρεώσεις (ακαδημαϊκές τελετές, συγκεντρώσεις των αρμόδιων υπουργείων), δαπάνησα 372 ώρες ουσιαστικής παρακολούθησης (χωρίς να υπολογίζω το νεκρό χρόνο). Καθώς πολλές απ’ αυτές τις υποχρεώσεις ήταν στο εξωτερικό, υπολογίζω 323 ώρες μετακινήσεων. Στον υπολογισμό μου αυτό πήρα υπόψη μου ότι μια διαδρομή Μιλάνο – Ρώμη παίρνει τέσσερις ώρες ανάμεσα σε ταξί για το αεροδρόμιο, αναμονή, ταξίδι, ταξί στη Ρώμη, τακτοποίηση στο ξενοδοχείο και μετακίνηση στο χώρο της συνάντησης. Ένα ταξίδι στη Νέα Υόρκη παίρνει 12 ώρες.

Το συνολικό άθροισμα είναι 8.094 ώρες. Αν τις αφαιρέσουμε από τις 8.760 που έχει ένας χρόνος, έχουμε ένα υπόλοιπο 666 ώρες, δηλαδή μια ώρα και σαράντα εννιά λεπτά την ημέρα, χρόνο τον οποίο αφιέρωσα σε: σεξ, συναντήσεις με φίλους και συγγενείς, κηδείες, ιατρικές θεραπείες, ψώνια, σπορ και θεάματα. Όπως βλέπετε, δεν υπολόγισα το χρόνο ανάγνωσης διαφόρων εντύπων (βιβλία, άρθρα, κόμικς). Αν δεχτούμε ότι διάβαζα στη διάρκεια των μετακινήσεών μου, μέσα σε 323 ώρες, με πέντε λεπτά τη σελίδα (καθαρή και απλή ανάγνωση και σημειώσεις), κατάφερα να διαβάσω 3.876 σελίδες, δηλαδή μόλις 12,92 βιβλία 300 σελίδων το καθένα. Και το κάπνισμα; Με εξήντα τσιγάρα τη μέρα, μισό λεπτό μέχρι να βρω το πακέτο, ν’ ανάψω και να σβήσω, είναι 182 ώρες. Δε γίνεται. Πρέπει να κόψω το κάπνισμα.


Aπό:http://eranistis.net/wordpress/2017/05/11/umberto-eco-xamenos-kairos/

Η ομιλία του Ντάριο Φο κατά την απονομή Νόμπελ…


από

Ο Dario Fo πήρε το βραβείο Νόμπελ το 1997. Εδώ μπορείτε να διαβάσετε την ομιλία του στη Σουηδική Ακαδημία. Κατεβάστε το εδώ σε pdf.

Contra Jogulatores Obloquentes

(Εναντίον των γελωτοποιών που δυσφημούν και προσβάλλουν)

Νόμος που θέσπισε ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος ΕΓ στη Μεσίνα το 1221 και όριζε ότι οποιοσδήποτε πολίτης επιτρεπόταν να βιαιοπραγήσει ατιμωρητί εναντίον των γελωτοποιών.

Τα σχέδια που σας δείχνω είναι δικά μου. Σας έχω ήδη μοιράσει σμικρυμένα φωτοαντίγραφά τους. Εδώ και λίγο καιρό, όταν ετοιμάζω μια ομιλία, έχω τη συνήθεια να χρησιμοποιώ εικόνες• δεν την γράφω, αλλά την εικονογραφώ. Αυτό μου δίνει τη δυνατότητα να αυτοσχεδιάζω, να ασκώ τη φαντασία μου και να σας υποχρεώνω να χρησιμοποιείτε τη δική σας.

Κάθε τόσο, θα σας επισημαίνω σε ποιο σημείο του χειρογράφου μου βρισκόμαστε. Έτσι, δεν θα χάσετε τον ειρμό. Αυτό θα βοηθήσει ιδιαίτερα εκείνους από εσάς που δεν καταλαβαίνετε τα ιταλικά ή τα σουηδικά. Οι αγγλόφωνοι θα έχουν ένα τεράστιο πλεονέκτημα σε σχέση με τους υπόλοιπους, επειδή θα φαντάζονται πράγματα που δεν είπα ούτε σκέφτηκα. Υπάρχει βέβαια το πρόβλημα των δύο γέλιων: όσοι καταλαβαίνουν ιταλικά, θα γελούν αμέσως• όσοι δεν καταλαβαίνουν, θα πρέπει να περιμένουν να κάνει τη μετάφραση στα σουηδικά η Αννα Μπαρζότι. Και ύστερα, υπάρχουν και εκείνοι από εσάς που δεν ξέρουν αν πρέπει να γελάσουν την πρώτη ή τη δεύτερη φορά. Τέλος πάντων, ας ξεκινήσουμε.

– Κυρίες και κύριοι, ο τίτλος που διάλεξα για αυτή τη σύντομη ομιλία είναι «εναντίον των γελωτοποιών»• πρόκειται για ένα νόμο του αυτοκράτορα Φρειδερίκου Β’, «εκ Θεού ηγεμόνα», που στο σχολείο μάς μαθαίνουν να τον θεωρούμε εξαιρετικά φωτισμένο και φιλελεύθερο. Είναι ένας νόμος εναντίον των γελωτοποιών, που δυσφημούν και προσβάλλουν. Ο νόμος επέτρεπε σε όλους τους πολίτες να προσβάλλουν τους γελωτοποιούς, να τους δέρνουν και, αν θέλουν, να τους σκοτώνουν κιόλας, χωρίς να διατρέχουν τον κίνδυνο να οδηγηθούν στα δικαστήρια και να τιμωρηθούν. Σπεύδω να σας βεβαιώσω ότι ο νόμος αυτός δεν ισχύει πια, οπότε μπορώ ακίνδυνα να συνεχίσω.

Κυρίες και κύριοι, ορισμένοι φίλοι μου διακεκριμένοι άνθρωποι των γραμμάτων έχουν διακηρύξει σε ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές συνεντεύξεις: «Το ύψιστο βραβείο θα έπρεπε να το απονείμουμε στα μέλη της Σουηδικής Ακαδημίας, γιατί είχαν το θάρρος να απονείμουν φέτος το βραβείο Νόμπελ σε έναν γελωτοποιό». Συμφωνώ. Η θαρραλέα πράξη σας αποτελεί σχεδόν πρόκληση.

Αρκεί να δείτε την αναστάτωση που προκάλεσε: υψιπετείς ποιητές και συγγραφείς, που συνήθως συχνάζουν στις ανώτερες σφαίρες και σπάνια ενδιαφέρονται για τους ανθρώπους που ζουν και μοχθούν, αντέδρασαν σαν να βρέθηκαν ξαφνικά μέσα σε έναν τυφώνα.

Όπως είπα, χειροκροτώ και επαυξάνω αυτά που είπαν οι φίλοι μου.

Συνέχεια

Ο Φαν Μπόξελ και η κοινωνική αξία της ηλιθιότητας…


   Ο άνθρωπος από τη φύση του δεν είναι ούτε καλός ούτε κακός, μόνο βλάκας

» Ματάις Φαν Μπόξελ»

                                                                                                                       

Γράφει ο Θανάσης Μπαντές

Ο Ματάις Φαν Μπόξελ στο βιβλίο του «Η εγκυκλοπαίδεια της βλακείας» δεν ασχολείται με επιφανειακά (εμπορικού τύπου) ευφυολογήματα προς ανέμελη διασκέδαση. Αυτός είναι και ο λόγος που το συγκεκριμένο βιβλίο δεν ενδείκνυται για αποφθέγματα που θα μπορούσαν να φτιάξουν το κέφι της παρέας. Εξάλλου, ο απαιτητικός, φιλοσοφικός του λόγος – οφείλει να είναι κανείς προσεκτικός όταν διαβάζει τον Μπόξελ – καθιστά σαφές ότι δε στοχεύει να περάσει ευχάριστα την ώρα. Αυτό, βέβαια, δε σημαίνει ότι δεν προξενεί και το γέλιο. Η βλακεία – και μόνο ως θέμα – είναι αδύνατο να αποκοπεί από το κωμικό. Κι εδώ ακριβώς κρύβεται η πρόθεση του Μπόξελ, που θα καταδείξει ότι και το τραγικό είναι επίσης συνυφασμένο με την ηλιθιότητα, όπως και κάθε άλλη εκδοχή συμπεριφοράς ή δραστηριότητας ή επιθυμίας ή φιλοδοξίας ή οτιδήποτε μπορεί να σκεφτεί κανείς σχετικά με τον άνθρωπο.

ARKAS -The Original Page

ARKAS -The Original Page

Το σίγουρο είναι ότι ο άνθρωπος είναι εγωιστής. Σε τελική ανάλυση ο εγωισμός ήταν εκείνος που τον έκανε να επιβιώσει μέσα στην εχθρική φύση. Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης είναι η φυσική επιταγή της αγάπης του εαυτού, που, αν χρειαστεί, θα εκδηλωθεί σε βάρος των άλλων. Όσο πιο πρωτόγονες οι συνθήκες, τόσο πιο έκδηλη και η βαρβαρότητα, που εξυπηρετεί αυτή την ανάγκη. Ο πολιτισμός είναι το αντίθετο της βαρβαρότητας, αφού αποσκοπεί στην αρμονική συμβίωση στηριζόμενος στην αποδοχή του άλλου. Οι οργανωμένες κοινωνίες, ως ύψιστο πολιτιστικό επίτευγμα, θεμελιώνονται πάνω στους κανόνες της συνύπαρξης, καθώς σε διαφορετική περίπτωση κινδυνεύουν με διάλυση. Κι εδώ δε γίνεται λόγος για την κατά συνθήκη δημιουργία της πόλης, που έρχεται σε αντίθεση με τη φύση (αυτά τα έχουν ξεκαθαρίσει οι σοφιστές από την αρχαιότητα) ούτε με το κατά πόσο η πόλη προέρχεται από τη φύση, όπως υποστήριξε ο Αριστοτέλης. Εδώ βρισκόμαστε μπροστά στο καθαυτό αποτέλεσμα, που θέλει την οργανωμένη κοινωνία ως μοναδική διέξοδο του ανθρώπου (εξάλλου, αυτό προκύπτει και από την οπτική των σοφιστών, αφού χωρίς πόλη ο άνθρωπος κινδυνεύει από τα θηρία, αλλά και από τη σκοπιά του Αριστοτέλη, καθώς μόνο η πόλη εξασφαλίζει την αυτάρκεια που θα επιφέρει την ευδαιμονία) προϋποθέτοντας, αν όχι την εξάλειψη, τουλάχιστον την εκλέπτυνση του εγωισμού προς όφελος της συνύπαρξης.

Συνέχεια