ο πόλεμος των δύο κόσμων …


Είμαστε στις αρχές της δεκαετίας του ’30. Τα σοσιαλιστικά μηνύματα για τη δυνατότητα ύπαρξης μιας άλλης, καλύτερης κοινωνίας εξαπλώνονται ραγδαίως σε όλη την «Δύση», έχοντας  ιδιαίτερη απήχηση στα φτωχά, εργατικά στρώματα που πλειοψηφούν στην Ευρώπη του Μεσοπολέμου. Οι Αγγλογάλλοι νταβατζήδες ανησυχώντας για την επέλαση του Κομμουνισμού, αποφασίζουν να στηρίξουν κρυφά τις φασιστικές δυνάμεις σε Ιταλία και Γερμανία. Αυτό εκφράζεται κυρίως μέσω της «Πολιτικής Κατευνασμού» (‘Appeasement’) μέρος της οποίας ήταν και η ανοχή του Γερμανικού επανεξοπλισμού και η ανακατάληψη του Σάαρ, κατά παραβίαση της Συνθήκης των Βερσαλλιών που με ένοχη σιωπή αποδέχονται οι Άγγλοι και οι Γάλλοι. Παράλληλα και στο παρασκήνιο, μεγάλες εταιρίες από Αγγλία, Γαλλία και ΗΠΑ στέλνουν άφθονο, ζεστό χρήμα, για να στηρίξουν τις επενδύσεις τους, οι οποίες είναι πολλές λόγω του φθηνού εργατικού δυναμικού της κατεστραμένης Γερμανίας.

Όπως και στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης, έτσι και στην Ισπανία το πολιτικό κλίμα είναι ιδιαίτερα τεταμένο. Η χώρα είχε απαλλαγεί απ’την Μοναρχία και η Αριστερά διεκδικεί την αναδιανομή της γης, την αυτονομία των περιοχών που συνιστούσαν την Ισπανία (Καταλονία, Βασκωνία κλπ) και τον περιορισμό της δύναμης της πανίσχυρης Καθολικής Εκκλησίας.

Στην κορύφωση όλων αυτών, το 1936 οι Δημοκρατικές δυνάμεις συνασπίζονται και καταφέρνουν να κερδίσουν για πρώτη φορά στις εκλογές. Από την πρώτη μέρα στην εξουσία η Κεντροαριστερή κυβέρνηση υπονομεύεται χοντρά απ’τους φιλοβασιλικούς, αλλά και το αναρχικό κίνημα που είναι ιδιαίτερα δυνατό και δραστήριο. Οι στρατιωτικοί από την πλευρά τους επιχειρούν αυτό που ξέρουν καλά να κάνουν και κάνανε τα προηγούμενα 200 χρόνια: πραξικόπημα. Επιχειρούν 2 ανεπιτυχή πραξικοπήματα. Στο 2ο συμμετέχει και ο στρατηγός Φράνκο, που είναι και διοικητής της αξιόμαχης και φιρμάτης Ισπανικής Λεγεώνας των Ξένων.

Το πραξικόπημα αποτυγχάνει και ο Φράνκο καταφεύγει στο Μαρόκο που είναι Ισπανική αποικία. Εκεί ανασυντάσσεται και με την στρατιωτική συνδρομή της ναζιστικής Γερμανίας και της φασιστικής Ιταλίας, αλλά και την οικονομική ενίσχυση από πλούσιους φιλοκαθεστωτικούς Ισπανούς, μέσω της γειτονικής Πορτογαλίας του δικτάτορα Σαλαζάρ, αποφασίζει να εισβάλλει στην Ισπανία.

 

Η απόβαση με την στήριξη της Λουτφάβε από αέρα, αρχίζει στις 17 Ιουλίου 1936 και μαζί της αρχίζει ο Ισπανικός Εμφύλιος που θα διαρκέσει 3 χρόνια. Μέσα σ’αυτή τη τριετία συνέβησαν πολλά, άσχημα και φονικά που στην ουσία προετοίμασαν και το έδαφος για τη θηριωδία του Β’ΠΠ. Δεν ήταν ένας «απλός» εμφύλιος. Ήταν περισσότερο ένας πόλεμος μεταξύ δύο κόσμων, σαφώς οριοθετημένων και εκ διαμέτρου αντίθετων, που συμπύκνωσε σε γεγονότα και βία όλη την ουσία της (πάντα παρούσας) ταξικής πάλης.

Από τη μια πλευρά οι Ισπανοί Εθνικιστές, υπό την καθοδήγηση του στρατηγού Φράνκο και την έμπρακτη συμπαράσταση (στρατιωτική και οικονομική) της ναζιστικής Γερμανίας και της φασιστικής Ιταλίας. Στο πλευρό τους ήταν οι Δεξιοί και οι Ακροδεξιοί φαλαγγίτες, οι φιλοβασιλικοί, οι κτηματίες, η πλουτοκρατία, όσοι πίστευαν ότι η Ισπανία βρίσκεται υπό «ερυθρή απειλή» και φυσικά η πανίσχυρη Καθολική Ισπανική Εκκλησία.

Από την άλλη πλευρά οι Δημοκρατικοί, υπό την καθοδήγηση του Προέδρου της Β΄ Ισπανικής ΔημοκρατίαςΜανουέλ Αθάνια, έχοντας συσπειρώσει όλους τους Αριστερούς, Κομμουνιστές, Αναρχικούς, φιλελεύθερους αστούς, Σοσιαλιστές, Τροτσκιστές, ακτήμονες και γύρω στις  50000 αντιφασιστών από όλο τον κόσμο (και από Ελλάδα) που εμπνεύστηκαν απ’τον αγώνα των συντρόφων τους και συμμετείχαν εθελοντικά στις Διεθνείς Ταξιαρχίες. Στο πλευρό τους στάθηκε και η εθνικιστική Βασκωνία (χώρα των Βάσκων), που διεκδικούσε, όπως και η Καταλονία, μεγαλύτερη αυτονομία από την κυβέρνηση της Μαδρίτης. Από ξένες δυνάμεις βοήθησε στην αρχή μόνο η Γαλλία και σταθερά τα δύο πρώτα χρόνια η Σοβιετική Ένωση και το Μεξικό. Η Αγγλία και οι ΗΠΑ (και πολύ γρήγορα και η Γαλλία), βλέποντας στους εφιάλτες τους την Ιβηρική Χερσόνησο να γίνεται Κομμουνιστική, επέλεξαν πονηρά να κρατήσουν κι εδώ την ουδέτερη στάση της «μη εμπλοκής», που στην ουσία βοηθούσε τον Φράνκο.

Στην Ελλάδα τότε είχαμε το φασιστικό καθεστώς της 4ης Αυγούστου. Ο δικτάτορας Μεταξάς, παρά την ιδεολογική του συγγένεια με τον Φράνκο, δεν δίστασε να πουλήσει πολεμοφόδια στους Δημοκρατικούς, σε μια εποχή που η χώρα μας είχε ανάγκη από ξένο συνάλλαγμα. Τη «δουλειά» ανέλαβε να διεκπεραιώσει ο περίφημος Μποδοσάκης με την «Ελληνική Εταιρία Πυριτιδοποιείου και Καλυκοποιείου».

Ο εμφύλιος ήταν από την αρχή του ιδιαίτερα άγριος και ανελέητος. Οι Δημοκρατικοί στην επίθεση των δυνάμεων του Φράνκο απάντησαν με επιθέσεις εναντίον βιομηχάνων, μεγαλοϊδιοκτητών αλλά και της Καθολικής Εκκλησίας, που θεωρούνταν καταπιεστικός θεσμός και υποστηρικτής του παλαιού καθεστώτος, με σφαγές του κλήρου και εκτεταμένες πυρπολήσεις ναών και μοναστηριών.

Οι Εθνικιστές από την πλευρά τους, προέβησαν σε μαζικές εκκαθαρίσεις αλλά και στοχευμένες επιθέσεις εναντίων αντιπάλων και διαφωνούντων, δρόμο με δρόμο, πόρτα με πόρτα, εκμισθώνοντας συχνά και τις υπηρεσίες ανθρώπων του υποκόσμου. Πιο γνωστό θύμα τους, ο διάσημος θεατρικός συγγραφέας, ποιητής και αντιφασίστας Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, που τον εκτέλεσαν με συνοπτικές διαδικασίες και χωρίς δίκη, με μοναδικό κατηγορητήριο την ομοφυλοφιλία του.

Γενικά οι δυνάμεις του Φράνκο υπερτερούσαν σε αριθμό και είχαν την καλύτερη ποιότητα οπλισμού, αφού Γερμανία και Ιταλία του προσέφεραν συνεχώς και αδιάλειπτα το καλύτερο ως τότε πολεμικό υλικό στον κόσμο και επίλεκτα πολεμικά σώματα, που συχνά δρούσαν αυτόνομα και στην πρώτη γραμμή. Επιπλέον είχαν και αεροπορία. Πραγματοποίησαν εκτεταμένους βομβαρδισμούς με αεροπλάνα, που έθεσαν στη διάθεσή τους ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι. Ο βομβαρδισμός της βασκικής πόλης Γκερνίκα (Guernica), κατά τον οποίο σκοτώθηκαν μόνο άμαχοι και η πόλη ισοπεδώθηκε, έμεινε στην ιστορία, χάρις στον περίφημο και ομώνυμο πίνακα του Πάμπλο Πικάσο, που αποτύπωσε μοναδικά τη φρίκη του πολέμου και έγινε ένα από τα σύμβολα του αντιφασιστικού αγώνα.

Από το φθινόπωρο του 1938 άρχισε να φαίνεται ότι η μάχη θα γείρει υπέρ του Φράνκο. Η επίμονη άρνηση βοήθειας από τη δημοκρατική Δύση (σχεδόν όλες οι «δημοκρατίες» της Ευρώπης κράτησαν επισήμως ουδέτερη στάση) δεν άφηνε πολλά περιθώρια αισιοδοξίας στις δημοκρατικές δυνάμεις, οι οποίες το μόνο που θέλανε ήταν λίγη βοήθεια για να αντέξουν μέχρι τον Β’ΠΠ που ερχόταν καλπάζοντας. Υπήρχε η ελπίδα ότι τότε θα απολάμβαναν, όντας στο αντιχιτλερικό στρατόπεδο, την επίσημη αναγνώριση και υποστήριξη που οι «Μεγάλες Δημοκρατίες» της Ευρώπης τους είχαν αρνηθεί μέχρι τότε. Όντως τον Σεπτέμβρη 1939 ο Β’ΠΠ ξεκίνησε, αλλά η Κομμουνιστική Ισπανία είχε ήδη καταθέσει τα όπλα τον Απρίλη του ίδιου χρόνου, ενώ Αγγλία και Γαλλία είχαν ήδη αναγνωρίσει τον Φράνκο ως τον επίσημο εκπρόσωπο της Ισπανίας.

Ο Φράνκο σαν κάθε φασίστας που σέβεται τον εαυτό του, επέβαλε μία στυγνή δικτατορία, η οποία κατέρρευσε με τον θάνατό του το 1975, οπότε η Ισπανία ανέπνευσε ξανά τον αέρα της Δημοκρατίας.

πηγές: wikipedia sansimera

by Dr.Fake (κατά κόσμον Κλαρκ Γκέϊμπελ) 

 

 

____________________________________________________________

Aπό:http://kato-kefali.blogspot.com/2018/07/blog-post.html#more

 

Ο Χίτλερ, η Γερμανία και η αφετηρία του πολέμου στην Ευρώπη…


από

Του Alastair Parker*

ΔΥΟ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ αποτέλεσαν τον «Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο»: ένας στην Ευρώπη και ένας στηνΆπω Ανατολή. Μετά το 1941, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο συμμετείχαν και στους δύο. ενώ οι αντίπαλοί τους διεξήγαν ξεχωριστούς πολέμους και, μέχρι τις τελευταίες μέρες, η Σοβιετική Ένωσημαχόταν μόνο στην Ευρώπη. Αυτοί οι δύο πόλεμοι προκλήθηκαν από τις αντιθέσεις που γεννήθηκαν ανάμεσα στις ενέργειες των ηγετών της Γερμανίας και της Ιαπωνίας, και σε ό,τι οι κυβερνήσεις και οι πολιτικώς ισχυρές ομάδες της Βρετανίας, της Γαλλίας και των ΗΠΑ ήταν διατεθειμένες να αποδεχτούν. Το 1939 η κυβέρνηση της Πολωνίας, με την ενθάρρυνση της Βρετανίας και της Γαλλίας, επέλεξε να πολεμήσει παρά να αφήσει να χαθεί η ανεξαρτησία της Πολωνίας· το 1940, o Μουσολίνι ενέπλεξε με τη θέλησή του την Ιταλία στον ευρωπαϊκό πόλεμο, αλλά μόνον επειδή υπέθεσε ότι ο πόλεμος είχε ήδη κερδηθεί. Οι υπόλοιπες -πολυάριθμες- χώρες που πολέμησαν ή έγιναν αντικείμενο διαμάχης δεν είχαν άλλη επιλογή. Προς το τέλος του πολέμου συνέπραξαν κι άλλα κράτη στον πόλεμο κατά της Γερμανίας, προκειμένου να νομιμοποιηθούν ως ιδρυτικά μέλη των Ηνωμένων Εθνών: η συμμετοχή τους, συνήθως, ήταν κατ’ όνομα μόνον συμμετοχή.

Οι ενέργειες της Γερμανίας και της Ιαπωνίας και οι αντιδράσεις της Βρετανίας, της Γαλλίας, της Πολωνίας και των ΗΠΑ εξηγούν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το σημαντικότερο είναι να μελετηθεί η Γερμανία· η γερμανική κυβέρνηση άρχισε τον πόλεμο στην Ευρώπη. Αν δεν είχε ήδη ξεκινήσει αυτόν τον πόλεμο η Γερμανία, οι Ιάπωνες δεν θα μπορούσαν να επιτεθούν στη Βρετανική Αυτοκρατορία και στις ΗΠΑ. Το παράδοξο της ναζιστικής εξουσίας στη Γερμανία ήταν ότι η χιτλερική κυβέρνηση ήταν ταυτόχρονα μη αντιπροσωπευτική και δημοφιλής. Μόνο ένα μικρό ποσοστό Γερμανών θα ενέκρινε προκαταβολικά τις επεκτατικές, βίαιες και φονικές ενέργειες του Χίτλερ, παρ’ ότι το δικτατορικό του καθεστώς είχε κερδίσει προφανώς την υποστήριξη της μεγάλης πλειοψηφίας για αρκετά χρόνια και τη σχεδόν πλήρη συναίνεση μέχρι το τέλος. Η υποστήριξη των Γερμανών προς τον Χίτλερ οφειλόταν στην άγνοιά τους για τα δεινά που έμελλε να προκαλέσει το καθεστώς του. Βέβαια, οι εθνικοί στόχοι που συγκινούσαν τους περισσότερους Γερμανούς δύσκολα θα μπορούσαν να επιτευχθούν ειρηνικά· όμως αυτό δεν καθιστούσε αναπόφευκτο έναν πανευρωπαϊκό πόλεμο. Χρειάστηκε η ιδιαίτερη σκληρότητα και επικινδυνότητα που προσέδωσαν οι ναζί στη γερμανική εξωτερική πολιτική.

Συνέχεια

Αδόλφος Χίτλερ: MeinKampf «Ο Αγών» του και η Αγωνία μας Κλεάνθης Γρίβας*…


Πρόλογος στην ελληνική έκδοση του βιβλίου του Χίτλερ «Ο Αγών μου»

 

Χίτλερ

Χίτλερ

Το MeinKampf (Ο Αγών μου) του Χίτλερ, πέρα από οποιαδήποτε φιλολογική, πολιτική ή κοινωνιολογική ερμηνεία, είναι η πρώτη στην ιστορία εκ των προτέρωνκαταγραφή και δημοσιοποίηση του σχεδίου ενός εφιαλτικού μαζικού εγκλήματος εκ προμελέτης,απέναντι στην οποία τα εν δυνάμει θύματά του αντέδρασαν με μια ασυγχώρητη και θανάσιμη ελαφρότητα.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

  1. Εισαγωγικά
  2. Αδόλφος Χίτλερ: Χρονολόγιο
  3. Η διαδρομή του MeinKampf
  4. Η κοσμοθεωρία

▪ Ρατσισμός

▪ Αντισημιτισμός

  1. Εσωτερική Πολιτική
  2. Εξωτερική Πολιτική
  3. Επίλογος
  4. Αποτιμώντας τον Χίτλερ
  1. Εισαγωγικά

«Ήταν δυνατό να γίνουν όλα αυτά

και πάντα θα είναι δυνατό».

Karl Jaspers

Το MeinKampf του Χίτλερ είναι μια σύνθεση από αφόρητα απλοϊκές σκέψεις και ατέλειωτες επαναλήψεις οι οποίες διατυπώνονται μ’ ένα τρόπο που προσβάλλουν βάναυσα τη λογική.

Ένα χάος από εξωραϊσμένες παιδικές και νεανικές αναμνήσεις, κοινοτοπίες, άσχημα αφομοιωμένες επιδερμικές αναγνώσεις και ακούσματα ενός αμόρφωτου, ανεπάγγελτου και αποτυχημένου αυστρογερμανού χωρικού, που η παρουσίασή τους με τη μορφή βιβλίου δεν θα είχε καμιά ελπίδα να επηρεάσει οποιονδήποτε εκτός από τον (καθ’ υπαγόρευση) συγγραφέα του, εάν μια απρόσμενη ιστορική συγκυρία που είχε ανάγκη από μίσος, δεν το καθιστούσε «εργαλείο της ιστορίας».

Πυρηνικό στοιχείο του MeinKampf είναι το μίσος που διαπερνά όλες τις σελίδες του. Ένα μίσος που, όταν καταλάβει την εξουσία, θα μετασχηματιστεί σε κινητήρια δύναμη η οποία θα οδηγήσει τον γερμανικό λαό και την ανθρωπότητα στη χειρότερη πολεμική καταστροφή της ιστορίας, μέσα από ένα δρόμο σπαρμένο με πτώματα.

Συνέχεια

O Νετανιάχου, ο Χίτλερ, η Ιστορία και η μεταφυσική της Κατοχής…


Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu gestures while addressing the 2015 American Israel Public Affairs Committee (AIPAC) Policy Conference in Washington, Monday, March 2, 2015. (AP Photo/Cliff Owen)

Γράφει η Ελένη Μαυρούλη


#«Ο Χίτλερ δεν ήθελε να εξοντώσει τους εβραίους αλλά να τους απελάσει και άλλαξε γνώμη υπό την επιμονή του τότε ηγέτη των Παλαιστινίων Χατζ Αμίν αλ Χουσεϊνί.» Αυτό υποστήριξε σε ομιλία του στο 37ο Παγκόσμιο Σιωνιστικό Συνέδριο στην Ιερουσαλήμ, την Τρίτη, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου σε μια απροκάλυπτη προσπάθεια να συνδέσει την ιστορικώς αποδεδειγμένη θετική στάση αρκετών αραβικών ηγεσιών, που είχε αρκετά μάλλον περισσότερα στοιχεία αντίδρασης απέναντι στην βρετανο-γαλλική αποικιοκρατία, η οποία έφτασε και στο επίπεδο της συμμαχίας με τους Ναζί, με την τωρινή κατάσταση σε Ισραήλ και Παλαιστίνη. Μια προσπάθεια φυσικά που «ξεχνά» και όλους τους Άραβες που πολέμησαν απέναντι στους Ναζί, καθώς ασχέτως ευκαιριακών συμμαχιών, για το Τρίτο Ράιχ παρέμεναν πάντα «υποδεέστεροι» της Άριας Φυλής.

Να σημειωθεί ότι η «ερμηνεία» Νετανιάχου έγινε λίγες ώρες πριν πάρει το αεροπλάνο για το Βερολίνο, όπου έχει συναντήσεις με την γερμανική ηγεσία και την Άγκελα Μέρκελ, σε μια χρονική συγκυρία που η Γερμανία, ως ΕΕ, μοιάζει να «παζαρεύει» με την Τουρκία οικονομικά αλλά και γεωπολιτικά ανταλλάγματα προκειμένου να εκμαιεύσει την «συνεργασία» της Άγκυρας στην «αναχαίτιση» των προσφυγικών κυμάτων προς την Ευρώπη. Από ένα τέτοιο «μεγάλο παζάρι», η ισραηλινή ηγεσία φυσικά δεν θα έπαιρνε απουσία.

Συνέχεια

Georg Elser ή ο ήρωας που θα άλλαζε τον 20ο αιώνα…



Στις 8 Νοεμβρίου του 1939, γύρω στις οκτώ το απόγευμα ο Χίτλερ κατέφτασε στη Burgerbraukeller τη μπυραρία του Μονάχου όπου διέπραξε το πρώτο αποτυχημένο πραξικόπημα το 1923. Σε αυτή τη μπυραρία ήταν προγραμματισμένη η καθιερωμένη ετήσια ομιλία του προς τους τοπικούς ηγέτες των «Παλαιών Αγωνιστών» του Ναζιστικού κινήματος. Στη συγκέντρωση του 1939 μίλησε λίγο λιγότερο από μία ώρα. Τότε και προς έκπληξη όλων, έφυγε εσπευσμένα για το σιδηροδρομικό σταθμό προκειμένου να ταξιδέψει για το Βερολίνο όπου θα παρευρίσκονταν σε συζητήσεις της καγκελαρίας για τη προγραμματισμένη εισβολή στη Γαλλία, εισβολή που είχε αναβληθεί δύο μέρες νωρίτερα εξ ‘αιτίας των καιρικών συνθηκών. Οι «Παλαιοί Αγωνιστές» απογοητεύτηκαν για το γεγονός ότι ο Χίτλερ δεν έμεινε στην αίθουσα για την τυπική μισάωρη κουβέντα μετά την ομιλία. Οι περισσότεροι είχαν αποχωρήσει έχοντας αφήσει εκατό περίπου άτομα για το συμμάζεμα. Στις 21.20 λιγότερο από μισή ώρα μετά την αναχώρηση του Χίτλερ μια τεράστια έκρηξη συγκλόνισε το κτίριο. Ο εξώστης και η οροφή κατέρρευσαν ενώ το ωστικό κύμα έσπασε τις πόρτες και τα παράθυρα. Τρία άτομα σκοτώθηκαν επί τόπου και αλλά πέντε υπέκυψαν στα τραύματα τους, συνολικά εξήντα δύο τραυματίστηκαν.  Όσοι κατάφεραν να βγουν από τα συντρίμμια βήχοντας και γεμάτοι από σκόνη υπέθεσαν ότι είχαν πέσει θύματα αεροπορικής επίθεσης από τις Βρετανικές δυνάμεις. Μόνο αργότερα συνειδητοποίησαν ότι η έκρηξη προκλήθηκε από βόμβα που είχε τοποθετηθεί σε έναν από τους κεντρικούς πυλώνες τις αίθουσας. Συνέχεια

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΜΟΝΑΧΩΝ ΣΤΟΝ ΧΙΤΛΕΡ


Έτσι… για να θυμόμαστε που και που… και το ρόλο κάποιων…
Συγχαρητήρια επιστολή μοναχών του Αγίου Όρους
στον Χίτλερ, για τις «νίκες» του κατά των Σοβιετικών.


Ανοικτή Επιστολή Ιεράς Επιστασίας, προς την Αυτού Εξοχότητα
Αρχηγόν του Γ΄ Ράϊχ, Αδόλφον Χίτλερ.
«Ημείς οι 20 εκλεγόμενοι αντιπρόσωποι των ισάριθμων
ιερών μονών των αποτελουσών την Μοναστικήν
Πολιτείαν του Αγιωνύμου Όρους Άθω δημοσιεύομεν
εις επήκοον πάντων την ανοικτήν ταύτην επιστολήν
διά τάς κατά των Σοβιετικών νίκας σας. Καί αγαλλόμενοι
κραυγάζομεν εν θαυμασμώ : Έπεσεν τό Ζιτομίρ καί
εσώθη η Χριστιανοσύνη. Κύριος ο Θεός κρατύνη τήν
υμετέραν εξουσίαν εις έτη πλείστα». 
***
Σημ.Αμετανόητου: Αυτός ήταν ο «λόγος»…και τώρα ο «αντίλογος».Δεν ξέρω πόσες επιστολές έγραψαν οι μοναχοί του Αγίου Ορους εκείνη τη περίοδο στον Χίτλερ.Δεν το έχω ψάξει πολύ καλά.Ούτε επίσης αν το ανωτέρω κείμενο, είναι 100% αληθινό ή μία «ελαφρώς» παράφραση κάποιου γράμματος.Η ουσία πάντως, είναι ότι όντως η Μοναχική κοινότητα του Αγίου Ορους υποστήριξε με κάποιο τρόπο τον Χίτλερ.Μπορείτε αν έχετε χρόνο να το ψάξετε περισσότερο.Τα συμπεράσματα δικά σας.Προσωπικά,πιστεύω ότι το Αγιο Ορος είναι ένα μοναδικό μέρος και στο έμψυχο δυναμικό και στο φυσικό τοπίο και στην ενέργεια που υπάρχει…
***

Η επιστολή του Αγίου Όρους προς τον Χίτλερ

Του Ι. Τ.

Ένα αγαπημένο θέμα των συγχρόνων συκοφαντών της Εκκλησίας, είναι η περίφημη επιστολή που έστειλε το Άγιο Όρος στον Χίτλερ. Τη θεωρούν ως δείγμα δοσιλογισμού της Εκκλησίας και του Μοναχισμού, προς στον Γερμανό κατακτητή. Ποια είναι όμως η αλήθεια; Τι αποκρύπτουν όλοι αυτοί που συκοφαντούν το Άγιο Όρος για δοσιλογισμό, εξ αιτίας αυτής της επιστολής; Συνέχεια

ΦΑΣΙΣΜΟΣ, ΜΕΓΑΛΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ


της Ελένης Αστερίου

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Μαρξιστική Σκέψη, τ. 5, Απρίλιος – Μάιος 2012. Το “πήραμε” από το blog ‘εδώ και τώρα‘ όπου αναρτήθηκε σε τέσσερα μέρη.

Σημ.Αμετανόητου:…το είπαμε σαφέστατα,ένας εργάτης δολοφόνησε έναν άλλον εργάτη…Ας κοιτάξουμε λίγο και ένα άλλο ιστορικό πλαίσιο. Το άρθρο είναι μεγάλο και αξίζει να διαβαστεί προσεκτικά και να φυλαχτεί σε ένα σκληρό δίσκο…έχει αξιοπρόσεκτα ιστορικά στοιχεία,εξαιρετικού ενδιαφέροντος.

Φασισμός, μεγάλο κεφάλαιο και εργατική τάξη

Ήδη τη δεκαετία του 1980 η ιστοριογραφική σκηνή για το θέμα του φασισμού είχε αρχίσει να αλλάζει ριζικά και ο φασισμός άρχισε να εξαφανίζεται από τον λόγο των ακαδημαϊκών ιστορικών. Οι ανατροπές στην ΕΣΣΔ και την Ανατολική Ευρώπη μετά το 1989 επέτειναν αυτή την αλλαγή. Οικείες έννοιες και ζητήματα κυριολεκτικά εκτοπίστηκαν, η ταξική θεωρία υποχώρησε, ο μεταμοντερνισμός έφθασε στο απόγειό του στον ακαδημαϊκό λόγο.

Στη δεκαετία του 1980 ο συντηρητικός Γερμανός ιστορικός Ερνστ Νόλτε προκάλεσε τη λεγόμενη διαμάχη των ιστορικών με τις θέσεις του για τον ναζισμό και την Τελική Λύση. Ο Νόλτε είναι διαβόητος για τη θέση του ότι η εισβολή του Χίτλερ στη Σοβιετική Ένωση ήταν αμυντική ενέργεια εναντίον της απειλής του κομμουνισμού και των εβραίων και ότι το Ολοκαύτωμα ή, όπως το θέτει ο ίδιος, «η λεγόμενη εξόντωση των εβραίων» ήταν αντίδραση ή ακόμη και μίμηση των υπερβολών της σοβιετικής ταξικής πάλης. Ο Νόλτε κατηγορήθηκε τότε ότι σχετικοποιούσε και ακόμη εξανθρώπιζε τον ναζισμό και τα εγκλήματά του μέσα από αυτή τη σύγκριση. Σε αυτό ο Νόλτε απαντούσε ότι μέσα από τη σύγκριση με παρόμοια μαζικά εγκλήματα του αιώνα θέλει να σταματήσει «τη δαιμονοποίηση του Τρίτου Ράιχ» και να απελευθερώσει τους Γερμανούς από την «παθολογική κατάστασή» τους να ζουν ακόμη στη σκιά του εθνικοσοσιαλισμού και έτσι να βοηθήσει τη Γερμανία, με καθαρή συνείδηση, «να ξαναγίνει πνευματικό ζωτικό έθνος».1

Έκτοτε πολύ νερό κύλησε στο αυλάκι.
Η σχετικοποίηση του ναζισμού και του φασισμού δεν σοκάρει πια, αλλά αντίθετα έγινε δημόσιο δόγμα της «Ευρώπης» μέσα από την ταύτιση και την από κοινού καταδίκη του κομμουνισμού και του φασισμού. Ο «αναθεωρητισμός» στην ιστοριογραφία του φασισμού και του ναζισμού κυριαρχεί. Η περίπτωση του Ντέιβιντ Ίρβινγκ, αρνητή του Ολοκαυτώματος, είναι ακραία αλλά ταυτοχρόνως και βολική στην ομόφωνη καταδίκη της. Όμως πλάι της ανθεί μια ολόκληρη ιστοριογραφία που εντάσσει το Ολοκαύτωμα στο γενικό πλαίσιο των γενοκτονιών του αιώνα μας, στην πραγματικότητα μορφή σχετικοποίησης τόσο της συστηματικής εξόντωσης των έξι εκατομμυρίων εβραίων της Ευρώπης όσο και του ίδιου του ναζιστικού εγκλήματος.

Η σύγχρονη ιστοριογραφία για το θέμα έχει ένα κοινό: τη συστηματική προσπάθεια να αποταξικοποιηθεί το ζήτημα του φασισμού και του ναζισμού, να αποδεσμευτεί από το κοινωνικό σύστημα που τον γέννησε, να παραμεριστεί το καίριο ζήτημα του ποια κοινωνική τάξη υπηρέτησε και εναντίον ποιας κοινωνικής τάξης στρεφόταν, η οποία υπήρξε και το κύριο θύμα της βίας και της κτηνωδίας του.

 

Το υπόβαθρο εμφάνισης του φασισμού

Η ίδια η κρίση του καπιταλισμού στην ιμπεριαλιστική φάση του και η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων είχαν οδηγήσει ήδη στο σφαγείο του πρώτου παγκόσμιου πολέμου. Η Οκτωβριανή επανάσταση είχε θέσει στην ημερήσια διάταξη την προλεταριακή επανάσταση σε ευρωπαϊκή κλίμακα. Η σταθεροποίηση του καπιταλισμού μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο ήταν μερική και ασταθής προμηνύοντας ακόμη βαθύτερη κρίση, η οποία δεν άργησε να εκδηλωθεί με το κραχ του 1929 και τη διεθνή οικονομική κρίση που ακολούθησε· ακόμη μεγαλύτερη ένταση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, η οποία θα οδηγούσε τελικά στην πρωτοφανή βαρβαρότητα του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου. Συνέχεια