Το άγχος, η αβεβαιότητα και ο φόβος στη σύγχρονη μητρόπολη…


%ce%ac%ce%b3%cf%87%ce%bf%cf%82-%cf%86%cf%8c%ce%b2%ce%bf%cf%82%ce%b1%ce%b2%ce%b5%ce%b2%ce%b1%ce%b9%cf%8c%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%b1Οι κοι­νω­νί­ες των σύγ­χρο­νων με­γα­λου­πό­λε­ων, ε­δραιω­μέ­νες και ορ­γα­νω­μέ­νες σύμ­φω­να με την πα­γκό­σμια χάρ­τα της οι­κο­νο­μι­κής δι­κτα­το­ρί­ας, α­σφυ­κτιού­σες κά­τω α­πό τη διαρ­κώς αυ­ξα­νό­με­νη πί­ε­ση του κρα­τι­κού ζυ­γού, πα­ρου­σιά­ζουν δε­κα­ε­τί­ες τώ­ρα –απ’ ά­κρη σ’ ά­κρη της γης– κά­ποια κοι­νά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά στην έκ­φρα­ση και τη δρα­στη­ριο­ποί­η­σή τους. Το άγ­χος λοι­πόν, η α­πο­μό­νω­ση, ο φό­βος και η α­βε­βαιό­τη­τα α­πο­τε­λούν α­να­πό­σπα­στα στοι­χεί­α της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας των κα­τα­πιε­σμέ­νων, οι ο­ποί­οι αιώ­νες τώ­ρα υ­φί­στα­νται στο σώ­μα και την ψυ­χή τους τα θε­σμο­θε­τη­μέ­να βα­σα­νι­στή­ρια του κρά­τους και της κάθε μορφής ε­ξου­σί­ας.

Ποιοί εί­ναι ό­μως οι πα­ρά­γο­ντες ε­κεί­νοι και ποιά τα ι­διαί­τε­ρα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά της λει­τουρ­γί­ας και της μορ­φής των σύγ­χρο­νων κοι­νω­νιών, που ευ­θύ­νο­νται γι’ αυ­τή την κα­τά­στα­ση; Εί­ναι α­να­ντίρ­ρη­το γε­γο­νός ο­τι κρά­τος και κε­φά­λαιο, α­πό­λυ­τα ε­ναρ­μο­νι­σμέ­να προς έ­να κοι­νό σκο­πό, την δια­τή­ρη­ση της κυ­ριαρ­χί­ας τους και την διαιώ­νι­ση της προ­λε­τα­ριο­ποί­η­σης των αν­θρώ­πων, προ­πα­ρα­σκευά­ζουν –μέ­σα α­πό θε­α­μα­τι­κές δια­δι­κα­σί­ες δια­με­σο­λά­βη­σης και α­ντι­στρο­φής της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας– τις συν­θή­κες και τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά της α­πο­συ­ντι­θε­μέ­νης κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας του κα­θε­νός α­πό ε­μάς. Συ­νε­πώς η α­στι­κή κυ­ριαρ­χί­α που ε­δώ και τρεις αιώ­νες πα­ρα­σι­τεί εις βά­ρος των λα­ών μπο­ρεί και κα­τα­νέ­μει σω­στά τους ε­ξα­να­γκα­σμούς τους ο­ποί­ους προ­σπα­θεί να κα­λύ­ψει με το γε­λοί­ο έν­δυ­μα των νό­μων, που προ­στα­τεύ­ουν (ποιούς ά­ρα­γε και α­πό τι;) και βγαί­νουν στο ό­νο­μα των πιο α­προ­κά­λυ­πτων και βρώ­μι­κων ε­ξου­σια­στι­κών ε­πι­τα­γών. Αυ­τές κά­θε φο­ρά εί­τε εί­ναι κοι­νω­νι­κές, εί­τε οι­κο­νο­μι­κές, πο­λε­ο­δο­μι­κές, πο­λι­τι­κές ή α­κό­μα και η­θι­κές υ­πο­βι­βά­ζουν τον άν­θρω­πο σε α­ντι­κεί­με­νο το ο­ποί­ο ή θα εί­ναι κλει­δω­μέ­νο σε κά­ποια φυ­λα­κή (ή ψυ­χια­τρεί­ο) ή θα βρί­σκε­ται στοι­βαγ­μέ­νο κά­που στα κέ­ντρα πα­ρα­γω­γής και κα­τα­νά­λω­σης. Α­λί­μο­νο λοι­πόν αν σε μια τέ­τοια ορ­γά­νω­ση για τη διά­θε­ση της ζω­ής δεν πα­ρου­σιά­ζο­νται στους αν­θρώ­πους εκ­δη­λώ­σεις μό­νι­μού άγ­χους, φό­βου, και α­βε­βαιό­τη­τας.

Συνέχεια

Κοσμικές ἀναζητήσεις…


Wish you were here (Pink Floyd)

Τά δεκαπέντε λεπτά μέ τά πόδια μέχρι τήν Καλούα, σέ ἔπαιρναν μακρυά ἀπό τά λαμπερά φῶτα τοῦ κέντρου τῆς χῶρας σέ μιά περιοχή ἐγκαταλελειμμένων κτιρίων καί ἄδειων ἀποθηκῶν. Μόλις ἔστριβες στή γωνία τῆς παραλιακῆς συνήθως ἐρχόσουν ἀντιμέτωπος μέ μιά μακροσκελῆ οὐρά ἀνθρώπων πού περίμεναν νά μποῦν στό κλάμπ ὅπως καί σύ. Ὁρισμένοι ἔλεγαν πῶς ἦταν διατεθιμένοι νά περιμένουν ἀκόμη μέχρι καί τέσσερις ὧρες γιά νά καταφέρουν νά μποῦν. Τό κλάμπ εἶχε ἕνα περίπλοκο σύστημα ἐπιλογῆς προσώπων μεταξύ ἐκείνων πού περίμεναν στήν οὐρά… Ὅλοι συναγωνίζονταν νά τραβήξουν τήν προσοχή τῶν ἀτόμων τῆς ἀσφάλειας τοῦ κλάμπ ποῦ ἔκαναν περιπολίες ἐπιλέγοντας ἄτομα ποῦ ξεχώριζαν – ὅμορφες φυσιογνωμίες, ξανθά μαλλιά, ἐκκεντρικό κτένισμα, ἀθλητικό παράστημα, αἰσθητικά έξωφρενικό φόρεμα, κάποιο μοναδικό ταλέντο, χαρακτηριστικά ποῦ πολλοί ἦσαν πρόθυμοι νά ἐπιδείξουν… Δέν εἴχαμε καμμιά τύχη σέ αὐτοῦ τοῦ εἴδους τόν συναγωνισμό. Συνέχεια

Από τον Φόβο στην Ελπίδα και ξανά από την αρχή…


Τάφος-Καζαντζάκη

Οταν ο Μεγάλος Κρητικός έγραφε κάποτε «δεν Ελπίζω τίποτα,δεν Φοβούμαι τίποτα,είμαι Λεύτερος» έγραφε και για κάτι τέτοιους ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΔΕΣ που ξέρουν πολύ καλά να παγιδεύουν τους ΠΟΛΙΤΕΣ μίας ολόκληρης χώρας ανάμεσα στον ΦΟΒΟ και την ΕΛΠΙΔΑ.

Που οι συγκεκριμένοι καραγκιόζηδες δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο και κοροϊδεύουν ασύστολα τον Ελληνικό Λαό (κατ’εξακολούθηση) και ιδιαίτερα τους Ελληνες εργαζόμενους που πληρώνουν χρυσά όλους τους Τραπεζίτες-κοράκια- της Ευρώπης και τα ντόπια τσιράκια τους.Στραγγαλίζονται μέρα με τη μέρα…

Ομως…!

Αν ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ καταλάβουμε ότι ΦΟΒΟΣ και ΕΛΠΙΔΑ ουσιαστικά δεν υπάρχουν, τότε θα ΛΥΤΡΩΘΟΥΜΕ και θα γράψουμε τον κάθε ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ στα !@#$%^&* μας.Μόνοι μας θα τραβήξουμε το δρόμο της Πράξης αδιαφορώντας ακόμα και για τη φυσική εξέλιξη του ανθρώπου, που είναι ο θάνατος.Δεν θα έχουμε να φοβηθούμε απολύτως τίποτα.Ούτε καν το θάνατο.Βιολογικό και Πνευματικό.

Γιατί είναι απολύτως φυσικό να πεθάνεις μία μέρα και με ψηλά το κεφάλι παρακαλώ !, παρά να αργοπεθαίνεις μία ολόκληρη ζωή.

Διαβάστε λοιπόν -αν έχετε όρεξη- τα ψεύτικα λόγια του Αρχικαραγκιόζη Πρωθυπουργού της Ελλάδας-γερμανικού πεκινουά, για το 2014, καθώς κι ένα παλαιότερο μου άρθρο (2011) για την Ελπίδα και θα καταλάβετε τι εννοώ…

Χρόνια Πολλά και Καλή Χρονιά σε όλους

Συμπατριώτες και συμπατριώτισσες,

Με τη νέα χρονιά θέλω να απευθυνθώ σε όλους σας προσωπικά, να σας ευχηθώ και να σας ευχαριστήσω.

Ξέρω ότι ως κοινωνία περάσαμε δύσκολα. Συνέχεια