Brawl in cell block 99 | Φασίζουσα κατρακύλα… στο κινηματογράφο…


Αν στο «Bone Tomahawk» ο S. Craig Zahler ήταν ρατσιστής, τώρα αποδεικνύεται φασίστας

BRAWL_233Low_res_preview

Γράφει ο Χρήστος Σκυλλάκος

Aν το «Bone Tomahawk» κάλυπτε τα ρατσιστικά του δόντια πίσω από οδοντόπαστα υψηλής ποιότητας και έπειθε μέσω των δοκιμασμένων «ταραντίνικων» αφηγηματικών επιλογών του για το αντίθετο, στη νέα του ταινία του ο S. Craig Zahler – το νέο ταλαντούχο κουμάσι του Hollywood – η σκληρή απεικόνιση των σωφρονιστηρίων των ΗΠΑ πείθει για την ειλικρίνεια του μονάχα τους πιο… ευκολόπιστους. Μερικές φορές υπάρχει ανάγκη από πλευράς κοινού να φιλτράρει. Με απλά λόγια: Αν στην πρώτη ταινία ο σκηνοθέτης ήταν ρατσιστής, στην δεύτερη αποδεικνύεται φασίστας.

Ένας λευκός, δίμετρος, γουλί ξυρισμένος, με τατουάζ σταυρό στο κρανίο, ήρωας (!) που μπαίνει στην φυλακή μιας και εγκληματεί για να γλυκάνει την γλυκιά του και να της προσφέρει λίγο αμερικάνικη ευτυχία και σπάει πόδια, χέρια, κεφάλια – κυριολεκτικά! – όλων όσων τυχαίνουν να βρίσκονται στο διάβα του και κυρίως των λατινοαμερικάνων (και κάποιων… μαύρων κατά προτίμηση φρουρών της φυλακής) που δεν νοεί τι εστί φόβος, πάθος, ματαιότητα (δεν θα μιλήσω για ιδανικά: άλλωστε τι αξία έχει η ζωή 50 ανθρώπων αν είναι να σωθεί μία;) μόνο και μόνο προς υπεράσπιση του αίματος του, δηλαδή της γυναίκας του… – διότι τί πιο σημαντικό από μια γυναίκα δούλα και κυρά στα πλαίσια της έννοιας «οικογένεια»; – και δεν ιδρώνει καν το αυτί του αν και ένα «αναγκαστικό» δάκρυ κυλάει όταν ακούει το «σ’ αγαπώ» τηλεφωνικά από την – όχι και τόσο αφοσιωμένη – σύντροφο του (που επιστρέφει πιστότατη όταν βλέπει τον macho άντρακλα της να τους ξεκάνει όλους για χάρη της…) και ενώ πίσω από όλα αυτά η αμερικάνικη σημαία κυματίζει (με καμιά δόση ειρωνείας όπως μάλλον προσπαθεί ύπουλα αλλά μάταια να μας πείσει )… πέρα από κάθε άλλο χαρακτηρισμό, αυτή η ταινία είναι φασισμός: όπως ο ήρωας που ηρωοποιείται έτσι και ο σκηνοθέτης που τον δημιουργεί. Από τον τίτλο και μόνο παράγει δυσωδία. Συμπέρασμα: Ο κινηματογράφος στην χειρότερη κατρακύλα του. Άψογο αφηγηματικό στυλ για ένα απαράδεκτο (με κάθε κυριολεξία) ιδεολογικό περιεχόμενο. Ό,τι ακριβώς το Hollywood παραγγέλνει. Weinstein & Trump approved!

 

___________________________________________________________

Για τον Δημήτρη Κουφοντίνα και το Δικαίωμά του στην Άδεια…


Νίκος Κατσιαούνης

Στους (μετα)μοντέρνους καιρούς της ατομικής και συλλογικής αποχαύνωσης είναι λογικό συνακόλουθο οι έννοιες είτε να χάνουν τις σημασίες τους, οδηγούμενες έτσι σε μια τραγική διαστροφή, είτε να επωμίζονται τη μοίρα της εκπόρνευσης. Ο Γερμανoεβραίος πολιτικός στοχαστής Φραντς Νόιμαν (Franz Neumman) εξετάζοντας την περίοδο του Μεσοπολέμου και της Βαϊμαρικής Δημοκρατίας έκανε σαφές το γεγονός ότι η επίκληση της δημοκρατίας από πολιτικούς φορείς κάθε απόχρωσης −ακόμη και εντελώς αντιθετικούς− οδήγησε και στην ελαστικότητα της έννοιας. Συνήθως αυτή η ελαστικότητα αποτελεί και τον προθάλαμο για τη νομιμοποίηση αυταρχικών και ολοκληρωτικών λογικών που, φορώντας τον μανδύα της δημοκρατικής εγγύησης, περιστέλλουν τις κοινωνικές ελευθερίες και τα συλλογικά κεκτημένα. Διότι έχει πάλι πολλάκις αποδειχθεί από την Ιστορία ότι η καλύτερη άμυνα της δημοκρατίας είναι η αυτοκατάργησή της.

Έτσι, όταν οι «σύγχρονες δημοκρατίες» −στην ουσία οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ που τις ελέγχουν− νιώθουν την απειλή του διαφορετικού, δεν διστάζουν να κουρελιάσουν αρκετά από τα θεμελιώδη συγκροτητικά τους στοιχεία με σκοπό τη διατήρηση της κυριαρχίας και των συμφερόντων τους. Η δίκη της 17 Νοέμβρη αποτελεί για τη νεότερη ελληνική ιστορία ένα τέτοιο παράδειγμα καταστρατήγησης της έννοιας του δικαίου και του αστικού νομικού πολιτισμού, που με τόσο στόμφο προωθούν και επικαλούνται τα αλαλάζοντα κύμβαλα της «δημοκρατικής» διαχείρισης και νομιμότητας. Ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό, αρκεί η ηθική να συνταυτίζεται και να εξυπηρετεί τα ιδιοτελή συμφέροντα των κυρίαρχων ελίτ.

Συνέχεια

Διανοούμενοι και Εξουσία: Συνομιλία του Μισέλ Φουκώ και του Ζιλ Ντελέζ …


Διανοούμενοι και Εξουσία: Συνομιλία του Μισέλ Φουκώ και του Ζιλ Ντελέζ

Μετάφραση: Ελιάνα Καναβέλη

Το παρόν κείμενο αποτελεί απομαγνητοφώνηση μιας συνομιλίας που έγινε το 1972 μεταξύ των δύο μεταδομιστών φιλοσόφων, του Μισέλ Φουκώ και του Ζιλ Ντελέζ, η οποία διερευνά τις συνδέσεις ανάμεσα στους αγώνες των γυναικών, των ομοφυλόφιλων, των φυλακισμένων κ.ά. με την ταξική πάλη και, επίσης, τη σχέση μεταξύ θεωρίας, πράξης και εξουσίας.

Αυτή η απομαγνητοφώνηση εμφανίστηκε πρώτη φορά στα αγγλικά στο βιβλίο Language, Counter-Memory, Practice: selected essays and interviews by Michel Foucault, επιμελημένο από τον Donald F. Bouchard.

Μισέλ Φουκώ: Ένας μαοϊκός κάποτε μου είπε: «Μπορώ εύκολα να καταλάβω τον σκοπό του Σαρτρ να συνταχθεί μαζί μας, μπορώ να καταλάβω τους στόχους του και την ανάμειξή του στην πολιτική, μπορώ εν μέρει να καταλάβω τη θέση σας, καθώς πάντα ασχολούσασταν με το ζήτημα του εγκλεισμού. Αλλά ο Ντελέζ είναι αίνιγμα». Συγκλονίστηκα από αυτή τη δήλωση επειδή η θέση σας συγκεκριμένα μου φαινόταν πάντα ξεκάθαρη.

Ζιλ Ντελέζ: Πιθανόν βρισκόμαστε στη διαδικασία της βίωσης μιας νέας σχέσης μεταξύ θεωρίας και πράξης. Κάποτε η πράξη θεωρούνταν μια εφαρμογή της θεωρίας, μια συνέπεια. Άλλες φορές εξέφραζε μια αντίθετη έννοια και θεωρούνταν ότι ενέπνεε τη θεωρία, ότι ήταν απαραίτητη για τη δημιουργία των μελλοντικών θεωρητικών τύπων. Σε κάθε συμβάν η σχέση τους γινόταν κατανοητή με τους όρους μιας διαδικασίας άθροισης. Για εμάς, ωστόσο, το ερώτημα γίνεται ορατό από μια διαφορετική σκοπιά. Οι σχέσεις μεταξύ θεωρίας και πράξης είναι πολύ πιο μερικές και αποσπασματικές. Από τη μια, μια θεωρία είναι πάντα τοπική, σχετίζεται με ένα περιορισμένο πεδίο και εφαρμόζεται σε μια άλλη σφαίρα, λίγο πολύ απομακρυσμένη απ’ αυτή. Η σχέση που διατηρεί στην εφαρμογή μιας θεωρίας δεν έχει ποτέ κάποια ομοιότητα. Επιπλέον, από τη στιγμή που μια θεωρία κινείται στο κατάλληλο πεδίο της, ξεκινά να μετράει εμπόδια, τοίχους και αποκλεισμούς, οι οποίοι απαιτούν την αναμετάδοσή της από έναν άλλον τύπο λόγου (είναι μέσα απ’ αυτό τον άλλο λόγο που τελικά περνάει σε ένα διαφορετικό πεδίο). Η πράξη είναι ένα σύνολο αναμεταδόσεων από ένα θεωρητικό σημείο σε ένα άλλο, και η θεωρία είναι μια αναμετάδοση από μια πράξη σε μια άλλη. Καμιά θεωρία δεν μπορεί να αναπτυχθεί χωρίς, τελικά, να μην αντιμετωπίζει έναν τοίχο και η πράξη είναι απαραίτητη για να διαπεράσει αυτό τον τοίχο.

Συνέχεια

Δεν είναι ο Κουφοντίνας, είναι η ζωή η ίδια, φίλε…


Δεν είναι ο Κουφοντίνας, είναι η ζωή η ίδια, φίλε

Νώντας Σκυφτούλης

Το ποινικό δίκαιο του εχθρού αποτελεί μια γνωστή καθεστωτική ερμηνεία και αφορά τη θεσμική θωράκιση του κράτους από τον κάθε φορά «εσωτερικό εχθρό», τον οποίο νομοκατασκευάζει προκειμένου να διευρύνει την εξουσία του στην κοινωνία, στους πολίτες και στα άτομα.

Το ελληνικό κράτος έχει τις ιδιαιτερότητές του, τις οποίες εμείς γνωρίζουμε πολύ καλά και οι προηγούμενες γενιές ακόμα καλύτερα, και αφορούν στο βαλκανικό τρόπο εφαρμογής του ποινικού δικαίου του εχθρού − «χούγια» που έχουν να κάνουν με τη φοβικότητα που το διακρίνει απέναντι σε όσους το αμφισβητούν. Η φοβικότητα ασφαλώς πηγάζει από το γεγονός ότι υπάρχει ως τέτοιο (δηλαδή κράτος) επειδή το διέσωσαν οι ξένες ξιφολόγχες όταν αντιμετώπισε τον μέγα κίνδυνο στον Γράμμο και στο Βίτσι. Έκτοτε, όποιον και αν έχει εσωτερικό εχθρό, έρχονται αβίαστα στον νου και στην ψυχή του τα τεκταινόμενα σε αυτά τα βουνά, προκειμένου να εμψυχώσουν τη δράση του. Αυτός είναι ο λόγος που όταν βρίσκεται αντιμέτωπο με τον «εχθρό» παραλύει και τον διαχειρίζεται με πανικό αντικαθιστώντας τους ίδιους του τους νόμους και τους κανόνες  με τη βία και τον ετσιθελισμό.

Τα παραπάνω αφορούν τα τελευταία δύο περιστατικά τα οποία, συμβολικά, αφορούν το ποινικό δίκαιο του εχθρού και τα οποία βιώνει, πραγματικά και όχι συμβολικά, ο Δημήτρης Κουφοντίνας.

Θα ξεκινήσω από το δεύτερο περιστατικό.

Συνέχεια

Η φυλακή στην Ιαπωνία …


1

Του Τάσου Θεοφίλου

Η φυλακή δεν είναι ένας ευχάριστος προορισμός. Αυτό το ξέρουν όλοι. Όμως ενώ αποτελεί οικουμενική αλήθεια πως οι φυλακές όλου του κόσμου είναι σκατά, μερικές χώρες καταφέρνουν να τις κάνουν ακόμη πιο σκατά. Από χώρα σε χώρα και από πόλη σε πόλη λοιπόν, η κάθε φυλακή είναι σκατά με τον δικό της μοναδικό τρόπο. Οι δυο μεταβλητές οι οποίες καθορίζουν τον τρόπο και την ποιότητα με την οποία η κάθε φυλακή πετυχαίνει να γίνεται ανυπόφορη είναι η απαιτούμενη πειθαρχία και –συνήθως σε αντιδιαστολή– οι συνθήκες διαβίωσης. Αν στις Ελληνικές φυλακές για παράδειγμα οι κρατούμενοι κοιμούνται δίπλα από την τουαλέτα και είναι πια εξοικειωμένοι με τα διάφορα είδη κοριών και κατσαρίδων, αφού φωλιές τους υπάρχουν σε κάθε σχεδόν στρώμα ενώ κατά μονάδες συναντώνται στις μερίδες του φαγητού, το πρόγραμμα στο οποίο καλούνται να πειθαρχούν είναι αρκετά ελαστικό και ο τρόπος που απευθύνονται στην σωφρονιστική υπηρεσία δεν υπακούει σε κάποιο αυστηρό πρωτόκολλο.

Συνέχεια

ΚΡΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ, ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΑΙ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ…


Το κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύθηκε στο φύλλο υπ’ αριθμ. 41 της αναρχικής εφημερίδας ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ που κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 2005. Παρά τις ορθές προσεγγίσεις στα βασικά θέματα που αφορούν την συνάρτηση φυλακής και ναρκωτικών ως μέσων καταστολής της ανθρώπινης φύσης, καθοριστική υπήρξε η λαίλαπα της αριστερής αυταπάτης και χειραγώγησης, η οποία τα μετέπειτα χρόνια σάρωσε το εξεγερσιακό πνεύμα που είχε φουντώσει από τα τέλη της δεκαετία του 1980, σπέρνοντας αυταπάτες με ανώδυνες και καθεστωτικού τύπου διαμαρτυρίες και κινητοποιήσεις, αλλά και με την άτυπη, ως ένα βαθμό, θεσμοθέτηση των συμμοριών, ως ρυθμιστικών συντελεστών σε ό,τι αφορά τα δεσμωτήρια και διαφθορεία των ανθρωπίνων προσωπικοτήτων

ΦΥΛΑΚΕΣ και ΝΑΡΚΩΤΙΚΑΤο κράτος οφείλει αν θέλει να διατηρήσει την κυριαρχία του να εφαρμόζει μια σειρά πρακτικών, που θα ελαχιστοποιήσουν τις πιθανότητες για την ανάπτυξη επιθετικών κινήσεων ενάντια σε αυτό. Οι κινήσεις των κυρίαρχων δεν είναι τυχαίες, αλλά μελετημένες και σε πολλές περιπτώσεις συνδυασμένες. Σχεδόν όλες από αυτές τις επικαλύπτει και με την ανάλογη επιχειρηματολογία, μέσω της οποίας επιδιώκεται η απόσπαση κάποιας κοινωνικής συναίνεσης στην κάθε του επί μέρους στόχευση. Θέλουν να έχουν πάντα μια απάντηση για όλα.

Συνέχεια

Για την θανατική ποινή στην Καλιφόρνια…


Ο Mike Davis στο βιβλίο του Beyond Blade Runner λέει ότι μεγεθύνοντας κανείς συγκεκριμένες όψεις της ζωής στην Καλιφόρνια μπορεί να προβλέψει και να περιγράψει με επιτυχία ένα παγκόσμιο δυστοπικό μέλλον ή κάπως έτσι. Σε κάθε περίπτωση η πραγματικότητα εκεί δεν απέχει από τα πιο απαισιόδοξα κινηματογραφικά σενάρια.

Χαρακτηριστική διάσταση αποτελούν τα πεδία της ποινικής καταστολής, της δικαιοσύνης, του σωφρονισμού, της φυλάκισης και της τιμωρίας που δημιουργούν το έδαφος για την εφαρμογή πολιτικών με την αισθητική ενός σερίφη που μασουλάει καπνό.

Η Καλιφόρνια είναι μια από τις πιο πλούσιες πολιτείες των ΗΠΑ και αν ήταν ανεξάρτητο κράτος θα ήταν το 8ο πλουσιότερο στον κόσμο. Οι τεράστιες κοινωνικές και οικονομικές αντιθέσεις στο εσωτερικό της και η ακραία φτώχεια ενός μεγάλου μέρους του πληθυσμού της είναι ένας από τους λόγους που εφαρμόζεται μια από τις ακραίες για δυτικό κράτος νομοθεσία. Μια σειρά ακραίων νόμων που δημιουργούν μια ερεβώδη κοινωνική ατμόσφαιρα, την άλλη όψη από αυτήν που αντανακλάει η πιο φημισμένη του περιοχή, αυτή του λαμπερού Χόλυγουντ.

Συνέχεια