Εντρεπρενέρ με τα λεφτά του μπαμπά …


Ο μύθος του νεαρού, ασυμβίβαστου και ριψοκίνδυνου επιχειρηματία που γνωρίζει την επιτυχία χάρη στη σκληρή δουλειά και (ίσως) κάποια γενετική προδιάθεση στην ανάληψη ρίσκου, κατέρρευσε και επισήμως στο τέλος του 2017. Αν γεννηθείς φτωχός θα πεθάνεις πιθανότατα φτωχός. Και αν γεννηθείς πλούσιος θα κάνεις ό,τι θέλεις

Να ψάχνουμε τα ΕΣΠΑ στα σκουπίδια. Εκεί μας κατάντησαν οι αλήτες

Αγνωστος Ελλην εντρεπρενέρ

Ο Φίλιπ Αλστον συγκέντρωσε φρικτές εικόνες από το ταξίδι του στις ΗΠΑ. Είδε ανθρώπους με σαπισμένα δόντια, που δεν μπορούσαν να επισκεφθούν έναν οδοντίατρο. Είδε άστεγους και πολίτες που πέθαιναν από ιάσιμες ασθένειες ή απλώς… από τη μόλυνση του περιβάλλοντος.

Ως ειδικός εισηγητής του ΟΗΕ για την Ακραία Φτώχεια και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα είχε καθήκον να καταγράψει ότι τουλάχιστον ένας στους οκτώ κατοίκους της πλουσιότερης χώρας του κόσμου ζει κάτω από το όριο της φτώχειας και να παρουσιάσει μερικά παραδείγματα, που θα έκαναν την έκθεσή του λίγο πιο «θελκτική» για τα διεθνή μέσα ενημέρωσης.

Ο Αλστον όμως συμπεριέλαβε και μια φράση που αποτελεί τη χαριστική βολή για το ημιθανές σώμα του αμερικανικού ονείρου: «Αν θέλετε να μιλήσετε για το αμερικανικό όνειρο», είπε, θα πρέπει να γνωρίζετε ότι «ένα παιδί που γεννιέται φτωχό στις ΗΠΑ δεν έχει στατιστικά σχεδόν καμία πιθανότητα να ξεφύγει από τη φτώχεια».

Το συμπέρασμά του αμφισβητούσε τον πυρήνα του μύθου της αριστείας, που υποστηρίζει ότι η σκληρή δουλειά είναι το μόνο που απαιτείται για να εξασφαλίσει κάποιος την επιτυχία στη φιλελεύθερη Αμερική… ή ακόμη και στη μνημονιακή Ελλάδα.

Ερχεται μάλιστα να συμπληρώσει πρόσφατη έρευνα, που δημοσιεύθηκε στην επιστημονική επιθεώρηση Child Development και αναφέρει ότι τα φτωχά παιδιά, που πιστεύουν σε έννοιες όπως η «αξιοκρατία», η «αριστεία» και η «κοινωνική δικαιοσύνη», καταλήγουν να απογοητεύονται και οδηγούνται συχνά σε επικίνδυνες και αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές «καθώς αρχίζουν να αμφισβητούν τον εαυτό τους, για προβλήματα τα οποία δεν θα μπορούσαν να ελέγξουν».

Αντίθετα, εξηγούσε η επικεφαλής της έρευνας Εριν Γκόντφρεϊ, «όταν ανήκεις σε προνομιούχα στρώματα και πιστεύεις ότι το σύστημα είναι δίκαιο και συνεπώς θα πας μπροστά αν προσπαθήσεις αρκετά σκληρά, δεν δημιουργούνται εσωτερικές συγκρούσεις… απλώς αισθάνεσαι ικανοποιημένος με τον εαυτό σου που τα κατάφερε».

Οι παρατηρήσεις του Αλστον και της Γκόντφρεϊ καταρρίπτουν όμως και ακόμη έναν μύθο που τα τελευταία χρόνια εξαπλώνεται σαν μυστικιστική αίρεση στην καρδιά του σύγχρονου καπιταλισμού: ότι οι περίφημοι entrepreneurs (τα χείλη πρέπει να σχηματίζουν κύκλο στο τέλος της λέξης για να σας καταλαβαίνουν στο Κολωνάκι και την Εκάλη) οφείλουν συχνά την επιτυχία τους όχι μόνο στην αριστεία αλλά και σε μια γενετική προδιάθεση.

Σύμφωνα με τη σχετική θεωρία, η ανάληψη ρίσκου από τους νεαρούς επιχειρηματίες, που ξεκινούν τις δικές τους εταιρείες, αποτελεί κληρονομικό χάρισμα. Προφανώς, επειδή το συγκεκριμένο επιχείρημα έρχεται σε σύγκρουση ακόμη και με τις αρχές του καπιταλισμού και μας φέρνει πίσω στα χρόνια της πεφωτισμένης αριστοκρατίας, οι θιασώτες του τονίζουν ότι δεν αρκεί να έχεις το γονίδιο του εντρεπρενέρ εάν δεν το συνδυάσεις με σκληρή δουλειά που θα σε διακρίνει από τους υπόλοιπους (αριστεία).

Τα εκατοντάδες κείμενα που προωθούν τη συγκεκριμένη γενετική θεωρία έχουν μοναδική πηγή ένα βιβλίο του Σκοτ Σέιν, ο οποίος διδάσκει entrepreneurship (;) στο Πανεπιστήμιο του Case Western Reserve στις ΗΠΑ – πρόκειται δηλαδή για έναν άνθρωπο χωρίς καμία γνώση γενετικής.

Αντίθετα δεκάδες πρόσφατες επιστημονικές έρευνες αποδεικνύουν ότι η αυξημένη τάση προς την ανάληψη υψηλού ρίσκου, που (ομολογουμένως) παρουσιάζουν αρκετοί επιτυχημένοι εντρεπρενέρ, σχετίζεται συνήθως… με τα λεφτά του μπαμπά ή της μαμάς.

Ηδη από το 1998 οι ερευνητές Ντέιβιντ Μπλαντσφλάουερ και Αντριου Οσβαλντ, από το Πανεπιστήμιο του Γουόρικ, απέδειξαν ότι η ανάληψη ρίσκου είναι «κληρονομική» μόνο με την έννοια ότι οι επιτυχημένοι εντρεπρενέρ κληρονόμησαν κάποιο σημαντικό ποσό από συγγενείς τους, το οποίο χρησιμοποίησαν σαν αρχικό κεφάλαιο στην επιχείρησή τους. Σε έρευνα του 2013 οι οικονομολόγοι Ρος Λέβιν και Ρόνα Ρούμπινσταϊν, από το Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ στην Καλιφόρνια, ανέφεραν ότι «εάν κάποιος δεν διαθέτει χρήματα από την οικογένειά του οι πιθανότητες να ανοίξει τη δική του επιχείρηση μειώνονται».

Οι ερευνητές συνήθως δεν επιχειρούν να αποδείξουν ότι οι εντρεπρενέρ χρησιμοποιούν τα λεφτά του μπαμπά για να ανοίξουν την επιχείρησή τους (αν και συνήθως αυτό συμβαίνει), αλλά ότι η οικογενειακή περιουσία αποτελεί ένα αόρατο δίχτυ ασφαλείας που τους επιτρέπει να λαμβάνουν πιο ριψοκίνδυνες επιχειρηματικές αποφάσεις.

Αυτό που κληρονόμησαν δηλαδή δεν είναι κάποιο γονίδιο, αλλά η άνεση να «φάνε τα μούτρα» τους με ασφάλεια και (στην περίπτωση που η επένδυση αποδώσει καρπούς) το θράσος να παρουσιάζονται σαν ριψοκίνδυνοι, επιτυχημένοι επιχειρηματίες.

INFO

Επισκεφθείτε
Ο Εντερπρενέρ (@DosteMouFunding)Χιουμοριστικό (ελπίζουμε) προφίλ στο facebook το οποίο, όμως, απηχεί τις απόψεις των Ελλήνων Εντερπρενέρ και λοιπών κυνηγών ΕΣΠΑ.

Smart and Illicit (www.nber.org/papers/w19276)

Δύο ερευνητές συνδέουν το ριψοκίνδυνο και «αντικομφορμιστικό» προφίλ των νεαρών εντρεπρενέρ με την ασφάλεια που προσφέρει η οικογενειακή τους περιουσία.

Έρευνα για την φτώχεια…Η στατιστική της εξαθλίωσης…


Αποκαλυπτικά ερευνητικά ευρήματα για τους άστεγους και φτωχούς της Αθήνας της κρίσης

αστεγοι

«Εύχομαι στον θεό να κάνει ζέστη κι όχι κρύο»

(Hasan A., 66 ετών, άστεγος)

Αδιαμφισβήτητο τεκμήριο για την όλο και πιο διογκούμενη πλευρά των τραγικών συνεπειών της συστημικής κρίσης, αυτής των αστέγων, αποτελούν τα ευρήματα της έρευνας στο πλαίσιο του υποπρογράμματος «Street Work», που «έτρεξε» ως μέρος του προγράμματος «Καταπολέμηση της Φτώχειας και της Κοινωνικής Περιθωριοποίησης»*, τα οποία παρουσιάστηκαν πρόσφατα.

Τα βασικά στοιχεία είναι σαφή:

– Μεγάλο ποσοστό οδηγήθηκε στον δρόμο την τελευταία 5ετία (71%) και τον τελευταίο χρόνο το 21,7%.

– Το 47% δηλώνει ως αιτία που είναι άστεγος, την απώλεια της εργασίας του.

– Το 62% των αστέγων είναι Έλληνες.

– Στη συντριπτική τους πλειονότητα (85,4%) είναι άντρες.

– Το μεγαλύτερο μέρος (57%) των αστέγων ανήκει στη δυναμική ηλικιακή ομάδα 35-55.

– Το 29% δηλώνει ότι δεν θέλει να μετακινηθεί σε κάποια δομή φιλοξενίας

– Το 41,2% των αστέγων δηλώνουν ότι κάνουν χρήση ναρκωτικών ουσιών, το 7,3% χρήση αλκοόλ και το 2% και των δύο.

Σχεδόν οι μισοί (47%) δούλευαν και έμεναν σε σπίτι πριν μείνουν στον δρόμο. Το 18,4% έμενε με την οικογένειά του, το 17,3%, ζούσε εκτός Αθήνας. Πολύ μικρότερα είναι τα ποσοστά των αστέγων που δήλωσαν ότι βρίσκονταν στην φυλακή ή ότι «δεν έκαναν τίποτα» πριν μείνουν στον δρόμο. Στοιχείο που δείχνει και από αυτήν την πλευρά την άμεση σχέση της κρίσης με
την εξαθλίωση και την απελπισία.

Συνέχεια

Η λέπρα, η τρέλα, η ανεργία και οι κοινωνικές εκκαθαρίσεις…


κείμενο: Αγγελική Μπούμπουκα | φωτογραφίες από τη Σπιναλόγκα: Pen Tri

«Γύρω απ’ τα τέλη του Μεσαίωνα, η λέπρα εξαφανίζεται από τον δυτικό κόσμο. Στα περιθώρια της ανθρώπινης κοινότητας, κοντά στις πύλες των πόλεων, ξαπλώνονται έρημες πια εκτάσεις που αν κι η αρρώστια έπαψε να τις μαστίζει, τις άφησε στείρες κι ακατοίκητες για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Τούτες οι εκτάσεις των λεπρών, για αιώνες θ’ ανήκουν στο χώρο του απάνθρωπου. Αλλά από τον 14ο μέχρι τον 15ο αιώνα, θα τους λάχει να γνωρίσουν και θα χρειαστεί να ξορκίσουν μια νέα ενσάρκωση του κακού, έναν άλλο μορφασμό του φόβου, αναβιώσεις τελετουργιών εξαγνισμού και διαπόμπευσης».
Μισέλ Φουκώ, «Η Ιστορία της τρέλας», εκδ. Ηριδανός

Έτσι ξεκινά ο Φουκώ, εξερευνώντας την ιστορία της τρέλας: από τα χιλιάδες λεπροκομεία που άδειασαν ξαφνικά όταν η λέπρα εξαλείφθηκε από την Ευρώπη. Η τεράστια ακίνητη περιουσία που συνιστούσαν όλα αυτά τα ιδρύματα δεν πήγε χαμένη. Στην πορεία χρησίμευσε για να στεγαστούν οι άνθρωποι που περίσσευαν κάθε φορά στις τοπικές κοινωνίες, οι άνεργοι, οι φτωχοί, οι περιθωριοποιημένοι, και τελικά οι «τρελοί», εκείνοι που δεν υπάκουαν στους εκάστοτε κανόνες της Λογικής. «Φτωχοί, αλήτες, ξεστρατισμένοι και μυαλά αλαφροϊσκιωτα» θα ντυθούν τον παλιό ρόλο των λεπρών, όπως λέει ο Φουκώ. Ο δυτικός κόσμος θα εφεύρει το μέτρο της «εγκάθειρξης» (interment).

«H εγκάθειρξη, πριν ακόμη αποκτήσει το ιατρικό νόημα της εισαγωγής σε ψυχιατρεία που της δώσαν αργότερα, ή που τουλάχιστον μας αρέσει να της δίνουμε, είχε ελάχιστη σχέση με τη φροντίδα της θεραπείας», σημειώνει ο Φουκώ. Η αναγκαιότητα της εγκάθειρξης είχε χαρακτήρα «αναπόσπαστα ηθικό και οικονομικό», συνδεδεμένο με μια «ορισμένη αντίληψη για την εργασία». Σε εποχές πλήρους απασχόλησης και υψηλών ημερομισθίων, η αντίληψη αυτή μεταφραζόταν σε ένα μηχανισμό διάθεσης φτηνής χειρωνακτικής εργασίας, ενώ σε περιόδους ανεργίας εξυπηρετούσε την απορρόφηση των ανέργων και προστασία της κοινωνίας από ταραχές και ξεσηκωμούς.

Συνέχεια

Η θεωρία του μικρότερου κακού…


Η θεωρία του μικρότερου κακού

Από τη φτώχεια στη μεγαλύτερη φτώχεια η απόσταση είναι μικρή

Γράφει ο Τάσος Παπάς


Η χώρα μοιάζει με βομβαρδισμένο τοπίο. Η κατάσταση θυμίζει, τηρουμένων των αναλογιών, την Ελλάδα της ανέχειας στα τέλη της δεκαετίας του ’40. Η διαφορά είναι ότι η κοινωνία τότε έβγαινε μεν καθημαγμένη από έναν πόλεμο, μια σκληρή κατοχή και έναν καταστροφικό εμφύλιο, αλλά είχε τη βάσιμη προσδοκία ότι μπορούσε να ελπίζει σε καλύτερες μέρες.

Αλλωστε η προηγούμενη περίοδος δεν ήταν ειδυλλιακή και έτσι η σύγκριση γινόταν στο κατώτατο επίπεδο. Από τη φτώχεια στη μεγαλύτερη φτώχεια η απόσταση είναι μικρή. Από την ευμάρεια όμως στην ακραία φτωχοποίηση το σοκ δεν είναι διαχειρίσιμο σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο. Τα στοιχεία της έρευνας του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ είναι ανατριχιαστικά.

Πάνω από τέσσερις στους δέκα κατοίκους έχουν διαθέσιμο εισόδημα μικρότερο του αντίστοιχου ορίου φτώχειας του 2009, με το ποσοστό να αυξάνεται σταδιακά.

Το ποσοστό της απόλυτης φτώχειας των μισθωτών πλήρους απασχόλησης υπολογιζόταν στο 7,6% το 2009 και το 2012 στο 19,7%. Τα ποσοστά για τους αυτοαπασχολούμενους πλήρους απασχόλησης ήταν στο 23,7% το 2009 και έφτασαν στο 37,4% το 2012. Η μεγαλύτερη επιδείνωση εντοπίζεται στους εργαζομένους μερικής απασχόλησης, στους οποίους το ποσοστό φτώχειας αυξήθηκε από 30,1% το 2009 σε 51,7% το 2012.

Αν προσθέσουμε την ιλιγγιώδη αύξηση της ανεργίας -από 364.000 το τρίτο τρίμηνο του 2008, στο 1.342.000 το πρώτο τρίμηνο του 2014-, την έλλειψη προοπτικής για τους μακροχρόνια ανέργους, την ανεργία-ρεκόρ των νέων ανθρώπων, τα κύματα μετανάστευσης και την αδυναμία πρόσβασης στα επιδόματα του 80% των ανέργων, έχουμε μπροστά μας έναν εφιάλτη.

Συνέχεια

ΗΠΑ: Είσαι φτωχός; Θα το πληρώσεις ακριβά…


Οι ιστορίες που βγαίνουν καθημερινά από τις ΗΠΑ φανερώνουν πώς η πραγματικότητα μπορεί να ξεπεράσει την πλέον σαδιστική φαντασία.

Στο νεότερο επεισόδιο του είδους, η Πολιτεία του Κάνσας αποφάσισε ότι οι φτωχοί πολίτες της ξοδεύουν τα κοινωνικά τους βοηθήματα σε πολυτέλειες και βρήκε έναν δρακόντιο τρόπο για να τους τις στερήσει αδιαφορώντας για τις συνέπειες. Συγκεκριμένα, με απόφαση που ψηφίστηκε τον Απρίλιο από τους νομοθέτες του Κάνσας, η κάρτα ανάληψης του επιδόματος που λαμβάνουν οι φτωχοί, μπορεί πλέον να βγάλει μέχρι 25 δολάρια ημερησίως από τα μηχανήματα ανάληψης.

Δεδομένου ότι η κάρτα αυτή δεν είναι τραπεζική κάρτα, δηλαδή δεν αντιστοιχεί σε τραπεζικό λογαριασμό, κάθε ανάληψη χρεώνεται από τις τράπεζες με 4 δολάρια κατά μέσο όρο ως συναλλαγή που γίνεται εκτός τραπεζικού δικτύου. Παράλληλα, τα μηχανήματα ΑΤΜ δεν είναι εφοδιασμένα με πεντοδόλαρα, που σημαίνει ότι το ημερήσιο όριο ανάληψης στην πραγματικότητα είναι 20 δολάρια και η επιβάρυσνη σε κάθε τέτοια ανάληψη ανέρχεται σε 20% επί του ποσού.

Τα έσοδα των τραπεζών από τις χρεώσεις σε προνοιακές αναλήψεις στην Πολιτεία της Καλιφόρνια φτάνουν τα 19 εκατομμύρια δολάρια, όπως αναφέρει η California Reinvestment Coalition μία οργάνωση που ζητά να μην επιδοτούνται έμμεσα οι τράπεζες με χρήματα που θα έπρεπε να πηγαίνουν σε όσους τα έχουν πραγματικά ανάγκη.

Συνέχεια

Μνημόνια και φέουδα στα ΜΜΕ…


Πολλοί σήμερα εξακολουθούν να εντυπωσιάζονται από το συνεχιζόμενοφιλομνημονιακό μπαράζ των ΜΜΕ. Αναρωτιούνται γιατί τα περισσότερα ελληνικά (ιδίως τα λεγόμενα μεγάλα) Μέσα δίνουν τον υπέρ πάντων αγώνα τους για να πλήξουν με οποιονδήποτε θεμιτό ή αθέμιτο τρόπο την κυβέρνηση Τσίπρα.

Θεωρώντας ίσως ότι τα εργοδοτικά συμφέροντα είναι λίγο-πολύ ενιαία (και) στη χώρα μας, αντιλαμβανόμαστε ως απολύτως αναμενόμενη την ταξική ταύτισή τους με την κεντρική ιδέα της «εσωτερικής υποτίμησης» που εφάρμοσε από το 2010 η τρόικα μαζί με τις προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις.

Αλλωστε στις εκλογές του 2012 και του 2015 αποτυπώθηκε αυτή η ταύτιση προς τα μνημονιακά κόμματα, με τη στατιστική μέτρηση της ψήφου των πλούσιων περιοχών και των εισοδηματικά ισχυρότερων.

Πράγματι για τους εργοδότες ήταν καλοδεχούμενες όλες οι μνημονιακές πολιτικές που μέσα σε πέντε χρόνια διέλυσαν τις συλλογικές συμβάσεις, που απελευθέρωσαν τις «ελαστικές μορφές εργασίας», που κατάργησαν επιδόματα, υπερωρίες και ωράρια, που μείωσαν τους μισθούς, αλλά και τις εργοδοτικές εισφορές, δίχως βεβαίως να θιγούν φορολογικά τα κέρδη των επιχειρήσεων και τα εισοδήματα των ιδιοκτητών τους.

Συνέχεια

«Το καθήκον τους είναι να πληρώνουν και να υπακούν όποιον και αν τους διοικεί.»


[…] Ποιός ήταν ο λόγος ύπαρξης του απλού λαού εκτός από την αύξηση της ευχαρίστησης των κυβερνητών του ?
Βεβαίως όχι η ικανοποίηση των δικών του επιθυμιών.Η πείρα του λαού της περιοχής του Μπαλχ (Κεντρική Ασία-Βακτριανή, βόρειο Αφγανιστάν) είναι πολύ χαρακτηριστική.
Κάποτε που ο κυβερνήτης του βρισκόταν μακριά πολεμώντας τους Ινδούς, ένας νομαδικός λαός που βρισκόταν κοντά, επωφελούμενος από την απουσία του, κυρίευσε την πόλη. Οι κάτοικοι πολέμησαν γενναία υπερασπίζοντας όχι μόνο τα σπίτια τους και τις οικογένειές τους, αλλά και το σπίτι και την οικογένεια του απόντος κυβερνήτη. Έχασαν όμως τη μάχη. Όταν ο κυβερνήτης επέστρεψε, ανακατέλαβε την πόλη. Και όταν έμαθε πόση ανδρεία επέδειξαν οι υπήκοοί του, τους επέπληξε. Ο πόλεμος, τους είπε, δεν είναι δική τους υπόθεση. Το καθήκον τους είναι να πληρώνουν και να υπακούν όποιον και αν τους διοικεί. Οι ηγέτες του λαού ζήτησαν δεόντως συγγνώμη και υποσχέθηκαν ότι δεν θα επαναλάβουν αυτό το έγκλημα καθοσιώσεως.[…]

«Ο πλούτος και η φτώχεια των Εθνών», David S. Landes, σελ. 72