Η θεωρία του ίδιου άκρου…


του Δημήτρη Κούλαλη – Εφημερίδα των Συντακτών

Πρόσφατα, έπειτα από την απόφαση του Ελληνα υπουργού Δικαιοσύνης να μη συμμετάσχει στο συνέδριο που διοργάνωσε η εσθονική προεδρία, μια χλαλοή ιστορικής παραχάραξης και χυδαίου αντικομμουνισμού επικράτησε στον δημόσιο λόγο.

Η στάση των εσθονικών κυβερνήσεων απέναντι στους ναζί είναι γνωστή. Αρκεί μόνο να αναφερθεί ότι η ημέρα απελευθέρωσης του Ταλίν από τον Κόκκινο Στρατό (22/9) έχει χαρακτηριστεί «ημέρα πένθους».

Η στάση της Ε.Ε. όλα αυτά τα χρόνια απέναντι στην προσπάθεια οικοδόμησης του πρώτου εργατικού κράτους είναι επίσης γνωστή. Μη λησμονούμε, άλλωστε, ότι μόλις τον περασμένο Μάιο εγκαινιάστηκε στις Βρυξέλλες το «Σπίτι της Ευρωπαϊκής Ιστορίας», το οποίο εν πολλοίς επιχειρεί τη σύμφυση του σοσιαλισμού με τον ναζισμό. Το περίεργo, βέβαια, της υπόθεσης είναι ότι πουθενά δεν αντιπαραβάλλεται ο φασισμός με τον καπιταλισμό. Γιατί, άραγε;

Πιθανότατα, γιατί μερικές από τις μεγαλύτερες πολυεθνικές εταιρείες παγκοσμίως (Kodak, Siemens, Boss, Coca-Cola, Porsche, General Motors, IBM κ.ά.) στήριξαν, άλλες απροκάλυπτα και άλλες λιγότερο φανερά, τον φασισμό.

Περνώντας στην άλλη όχθη του Ατλαντικού συναντάμε ένα πολιτικό σκηνικό που κάτι μας θυμίζει…

Δεν είναι μόνο η υπόγεια προσπάθεια του Τραμπ να αναβαπτίσει τον ναζισμό. Είναι και η οικονομική του πολιτική, όπως η πρόταση των Μνούτσιν-Κον για τη φορολόγηση των επιχειρήσεων (μείωση από το 35% στο 15%), αλλά και η στάση του απέναντι στα συνδικάτα που δείχνουν συγκεκριμένο προσανατολισμό.

Στον αντίποδα, σύμφωνα με τα στοιχεία του προϋπολογισμού, προωθείται η περικοπή περίπου 3,6 τρισ. $ σε μια σειρά κοινωνικών προγραμμάτων, επιδομάτων και υπηρεσιών πρόνοιας. Στα αντιλαϊκά μέτρα συμπεριλαμβάνεται και η σύσταση ενός προγράμματος που θα στέλνει όσους παίρνουν «επίδομα αναπηρίας και δεν θα έπρεπε(!)» πίσω στη δουλειά. «Θέλουμε να πάνε οι άνθρωποι να δουλέψουν» δήλωνε κυνικά πριν από λίγο καιρό ο υπεύθυνος του Λευκού Οίκου για τον προϋπολογισμό, Μικ Μαλβάνεϊ.

Συνέχεια

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΥΣΤΕΡΟ ΦΑΣΙΣΜΟ…


Philip Guston, στούντιο, 1969

Εικόνα: Philip Guston, The Studio, 1969 (χρησιμοποιήθηκε η ίδια εικόνα που βρίσκεται και στο πρωτότυπο άρθρο).

Μετάφραση: Ειρήνη Γαϊτάνου, Κώστας Γούσης, Αναστασία Ματσούκα

Ο Αλμπέρτο Τοσκάνο είναι αναπληρωτής καθηγητής στην Κριτική Θεωρία και συν-διευθύνοντας του Κέντρου για την Φιλοσοφία και την Κριτική Σκέψη στο Goldsmiths, του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Είναι ο συγγραφέας των  Χαρτογραφίες του Απόλυτου (2015),  Το Θέατρο της Παραγωγής: Φιλοσοφία και Εξατομίκευση Μεταξύ του Καντ και του Ντελέζ (Palgrave, 2006), και Φανατισμός: Σχετικά με τις Χρήσεις μιας Ιδέας (Verso, 2010) όπως και ο μεταφραστής, πολύ πρόσφατα, της Λογικής των Κόσμων (Continuum, 2009) και του Ο Αιώνας (Polity, 2007) του Αλέν Μπαντιού. Επιπλέον, είναι εκδότης της Italian List for Seagull Books και είναι, εδώ και πολλά χρόνια, μέλος της συντακτικής επιτροπής του HM (Historical Materialism).

Ο Αλμπέρτο Τοσκάνο για τον φασισμό: Η εργασία αυτή παρουσιάστηκε αρχικά ως σεμινάριο τον Φεβρουάριο του 2017 στο Πανεπιστήμιο Simon Fraser. Ο συγγραφέας ευχαριστεί τον Clint Burnham για τη συντροφική φιλοξενία και τους/ις συμμετέχοντες/ουσες για την κριτική τους συμμετοχή.

Εκείνοι και εκείνες που βρίσκονται να ζουν σε καιρούς κρίσης και αποπροσανατολισμού συχνά αναζητούν καθοδήγηση στην αναλογική σκέψη. Η ομοιότητα μιας συγκυρίας με μια άλλη προαναγγέλλει την ετοιμότητα που είναι απαραίτητη για να μην βρεθεί κανείς/καμιά να θέλει ξανά, να  αποτραπούν τα υπαίτια λάθη των προκατόχων που δεν ήταν οπλισμένοι/ες με διορατικότητα. Ως χτυπητό παράδειγμα αυτής της προσφυγής στην αναλογία, μεταξύ αμέτρητων άλλων που κυκλοφόρησαν πριν και μετά την τραγελαφική στέψη του Τραμπ, ας θεωρήσουμε αυτή τη διάγνωση του Φράνκο Μπεράρντι «Μπίφο», από μια ανάρτηση στη σελίδα DiEM25 του Γιάννη Βαρουφάκη και άλλων, με τίτλο «Εθνικός-Εργατισμός και Φυλετική Εχθροπραξία», που δημοσιεύτηκε στις 10 Νοεμβρίου 2016, και επαναλήφθηκε στην παρέμβασή του σε ένα συνέδριο στη Βιέννη τον περασμένο Δεκέμβριο με τίτλο «Ένας νέος φασισμός;», και που περιλάμβανε επίσης παρεμβάσεις από την Σαντάλ Μουφ και τον Ούγγρο αντιφρονούντα και κομμουνιστή φιλόσοφο Γκασπάρ Ταμάς σ.1:

«Όπως έκαναν το 1933, οι εργάτες/τριες πήραν την εκδίκησή τους ενάντια σε αυτούς που τους εξαπατούσαν για πολύ καιρό: τους πολιτικούς της ‘δημοκρατικής’ ρεφορμιστικής αριστεράς. … Αυτή η «αριστερά» θα έπρεπε να πεταχτεί στον κάλαθο των αχρήστων: άνοιξαν τον δρόμο στον Φασισμό επιλέγοντας να υπηρετήσουν τον χρηματοπιστωτικό καπιταλισμό και εφαρμόζοντας νεοφιλελεύθερες ‘μεταρρυθμίσεις’. … Εξαιτίας του κυνισμού τους και της δειλίας τους, παρέδωσαν ανθρώπους στα χέρια των επιχειρήσεων και των κυβερνήσεων των ζωών μας. Με τον τρόπο αυτόν, άνοιξαν την πόρτα στον φασισμό που πλέον εξαπλώνεται και στον παγκόσμιο εμφύλιο πόλεμο που τώρα μοιάζει ασταμάτητος. … Η λευκή εργατική τάξη, ταπεινωμένη κατά τη διάρκεια των τελευταίων τριάντα ετών, εξαπατημένη από ατελείωτες ρεφορμιστικές υποσχέσεις, εξαθλιωμένη από την οικονομική επιθετικότητα, εξέλεξε τώρα την Κου Κλουξ Κλαν στον Λευκό Οίκο. Καθώς η αριστερά πήρε από τα χέρια των εργατών τα δημοκρατικά όπλα της αυτοάμυνας, καταφτάνει εδώ η ρατσιστική εκδοχή του ταξικού πολέμου σ.2

Συνέχεια

Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ…


1183222064_antinazi-960x826.jpg

Μετά τη συγκλονιστική μαρτυρία της Μάγδας Φύσσα, τη θαρραλέα κατάθεση του Αιγύπτιου αλιεργάτη και του γείτονα του, ήρθε ο Σωτήρης Πουλικόγιαννης, πρόεδρος του Συνδικάτου Μετάλλου, για να στριμώξει ακόμα περισσότερο τη Χρυσή Αυγή. Στην κατάθεση του τη Δευτέρα, μίλησε για την επίθεση που δέχθηκαν κατά τη διάρκεια αφισοκόλλησης μέλη του ΚΚΕ το 2013 στο Πέραμα, περιέγραψε το πώς έδρασε το τάγμα εφόδου και αναφέρθηκε στις σχέσεις της Χρυσής Αυγής με μεγαλοεργολάβους του Περάματος που χρηματοδότησαν τις επιθέσεις αλλά και την ανοχή της αστυνομίας με σκοπό να χτυπήσουν τους κομμουνιστές για τη συνδικαλιστική τους δράση. Πρόκειται για ιστορική μαρτυρία που έφερε στο φως όλα όσα συζητιούνται τόσα χρόνια για τη δράση του νεοναζισμού, όλη την εμπειρία όσων του έχουν αντισταθεί. Την Τρίτη συνέχισε την κατάθεση του, διασταυρώνοντας με ακρίβεια στοιχεία που έχουν προκύψει από συνομιλίες στελεχών της Χρυσής Αυγής με τα γεγονότα της επίθεσης, για να αποδείξει ότι ήταν συντονισμένη κίνηση, για την οποία είχε πλήρη ενημέρωση ο «κομματικός μηχανισμός» της Χρυσής Αυγής μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια. Στη συνέχεια αναφέρθηκε, μετά από σχετική ερώτηση, στον παρόμοιο χαρακτήρα αυτών των επιθέσεων με τα χτυπήματα στα στέκια «Αντίπνοια» και «Συνεργείο» αλλά και στην προσπάθεια δολοφονίας του Δημήτρη Κουσουρή από τον Περίανδρο.

Συνέχεια

Το αυγό που έγινε φίδι – αφού δεν το τσακίσαμε…


kasidiaris

Ξεμπερδεύουμε μ’ αυτούς! Αν όχι τώρα, πότε;

Γιώργος Μουργής

Σχεδόν σε ζωντανή σύνδεση από την τηλεόραση παρακολουθήσαμε την επίθεση του χρυσαυγίτη κρανοφόρου, κραδαίνοντας σιδερένιο λοστό, εναντίον εικονολήπτη.

Από θαύμα δεν θρηνήσαμε άλλο ένα αθώο θύμα από το ναζιστικό τάγμα που δρούσε υπό τις οδηγίες των κορυφαίων στελεχών της εγκληματικής οργάνωσης Κασιδιάρη και Λαγού, όπως αποτυπώθηκε στον φακό η παρουσία τους στη συγκέντρωση.

Το μεγάλο ερώτημα που περιμένουμε να μας απαντήσει η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Δικαιοσύνη είναι το εξής: αφού παραβίασαν τους όρους αποφυλάκισής τους, οι οποίοι μεταξύ άλλων προβλέπουν την απαγόρευση της συμμετοχής τους σε δημόσιες εκδηλώσεις της Χρυσής Αυγής, γιατί έως τώρα δεν έχει ανασταλεί η αποφυλάκιση τους;

Συνέχεια

«Έχουμε να διαλέξουμε ανάμεσα στον καπιταλισμό και τη δημοκρατία. Η ΕΕ είναι φτιαγμένη για να στηρίζει τον πρώτο…


Σπύρος Μαρκέτος*

Το κείμενο είναι ο πρόλογος που έγραψε ο Σπύρος Μαρκέτος για την ελληνική έκδοση της βιβλίου του Γάλλου θεωρητικού Ανρί Λεφέβρ «Ο Χίτλερ στην Εξουσία – Διδάγματα από τα πέντε χρόνια φασισμού στη Γερμανία», το οποίο κυκλοφόρησε την άνοιξη του 2014 από τις εκδόσεις Αφήγηση σε μετάφραση του Φοίβου Μαριά.

Ο μικρός τόμος που κρατάτε στα χέρια σας αναλύει την κατάσταση στη Γερμανία όταν ο ναζισμός έχει πλέον εδραιωθεί, αλλά δεν έχει ακόμη εξαπολύσει τον πόλεμο για την κατάκτηση της Ευρώπης. Αποτελεί πολύτιμο τεκμήριο για την εποχή, όπως άλλωστε και το αντίστοιχο έργο του γνωστού Γάλλου ιστορικού, συγκαιρινού του, του τότε τροτσκιστή Ντανιέλ Γκερέν, Η φαιά πανούκλα, που μεταφράστηκε νωρίτερα στη γλώσσα μας και δίδαξε πολλά στην αριστερά, ιδίως στους αναρχικούς, ήδη από τη δεκαετία του 1970.(1)

Είναι πολλαπλά χρήσιμος για εμάς σήμερα, που συνεχίζουμε τον αγώνα έχοντας πετύχει την πρώτη σημαντική μας νίκη σε βάρος των ελλήνων ναζί, καθώς δείχνει με οξυδέρκεια τις μεθόδους που οι γερμανοί ομόλογοί τους χρησιμοποίησαν για να πάρουν την εξουσία, την ωμότητα των συντηρητικών συμμάχων τους και τα λάθη της αριστεράς που τούς επέτρεψαν να το κάνουν, καθώς και τις βασικές πλευρές του χιτλερικού καθεστώτος. Ο Λεφέβρ δεν γράφει εδώ με την αποστασιοποίηση του θεωρητικού, αλλά με την αγωνία του δημοκράτη που βλέπει να εκτυλίσσονται στη χώρα του διαδικασίες ανάλογες με κείνες που έφεραν τον Χίτλερ στην εξουσία, και προσπαθεί να τις σταματήσει.

 

Συνέχεια

Η γερμανική δεξιά πολυκατοικία στο δρόμο για τις ευρωεκλογές…


Του Κonstantin Schlaucher

Άλλοτε οι σιδηροδρομικοί σταθμοί· σήμερα τα αεροδρόμια είναι ο τόπος άφιξης νέων κατοίκων αυτής της χώρας. Μετανάστες, κυρίως νέοι σε ηλικία και προερχόμενοι από τον Νότο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ιταλία, Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία), από τα Βαλκάνια αλλά και από δεινοπαθούσες χώρες της λεκάνης της Μεσογείου (Συρία, Αίγυπτος, Τυνησία) καταφτάνουν καθημερινά στο αεροδρόμιο “φθηνών πτήσεων” Schönefeld του Βερολίνου, έχοντας πάρει μαζί στις βαλίτσες τους το όνειρο για μια νέα ζωή στη “νέα πρωτεύουσα της Ευρώπης”. Κατά τη γνώμη μου, λανθασμένη απόφαση η επιλογή του Βερολίνου ως προορισμός μετανάστευσης, διότι η ανεργία είναι υψηλή και τα ενοίκια πλέον ακριβούτσικα. Δυστυχώς, πολλοί από του νέους φερέλπιδες κατοίκους του Βερολίνου δεν γνωρίζουν τη γερμανική γλώσσα. Γεγονός που κάνει την εγκατάστασή τους και την εξεύρεση εργασίας ακόμα πιο δύσκολη.  Συνέχεια