Ένα Φάντασμα Πλανιέται…


Υπάρχουν μερικοί αρθογράφοι που η βέλτιστη ικανοποίηση τους είναι να καταστήσουν απρόσβλητη τη θέση της κυρίαρχης τάξης και να εμπνεύσουν στους αναγνώστες τους θετική στάση απέναντι στο πολιτικό αστικό σύστημα.

Προσπαθούν προπάντων να χειραγωγήσουν κοινωνικά μετατρέποντας το συλλογικό σε μια απλή παράσταση μεμονωμένου ατόμου που είναι ικανοποιημένο μόνο ως ισότιμος καταναλωτής.

Ο σύγχρονος μετασχηματισμός της κοινοβουλευτικής  δημοκρατίας σε ένα σύστημα διασφάλισης και ανατροφοδότησης της «ελεύθερης αγοράς»,  τα πολύμορφα καπιταλιστικά συμφέροντα που αναπτύσσονται συγκρουσιακά, οι αναρίθμητες κοινωνικές ομάδες που θέλουν να έχουν το μερίδιο τους στα παραγόμενα αγαθά, μα και οι ταξικές συγκρούσεις, απειλούν την «κοινωνική ειρήνη» τους.

Για να προστατέψουν την κοινωνική ειρήνη που δοκιμάζεται σε περιόδους κρίσης του συστήματος, που οι προσδοκίες έχουν περιοριστεί στο να κατορθώνει το άτομο την πιο χυδαία επιβίωση, δεν θα διστάσουν να θεωρήσουν ως κατάλληλη επιλογή τον φασισμό, ως μέσο εξόδου από την κρίση, που ιστορικά υπόσχεται με τα κατάλληλα μέσα την κοινωνική ειρήνη.

Αυτός ο φενακισμός της συνείδησης του καθένα μας έχει αφεθεί στα χέρια αρθογράφων τύπου Τάκη Θεοδωρόπουλου.Ωστόσο η υποστήριξη αυτής της φενάκης είναι δυνατή μόνον σε όσους έχουν καταφέρει να λησμονήσουν, σε όσους είναι ανίκανοι να δουν πέρα από το προφανές, σε όσους αδιαφορούν για τα δημόσια πράγματα και την ιστορία, και σε όσους όπως ο Θεοδωρόπουλος είναι φορείς-άκοπα- μιας ωφελιμιστικής ηθική, της τάξης που εκπροσωπεί.

Αφορμή γι αυτές τις σκέψεις ήταν κάποια άρθρα του Θεοδωρόπουλου : ένα στις 12.02.2016 με τίτλο «Τα Χάχανα της Ιστορίας» ένα στις 16.02.2016 με τίτλο: «Είναι ο Μεταξάς Ταμπού»  ένα  με τίτλο «Η Σούζι και οι τρεις κομμουνιστές» και ένα στις 22.01.2017 με τίτλο «Συντηρητικός; γιατί όχι»;

Δεν θα παραθέσουμε  ουδεμία λέξη από την παραπάνω αρθογραφία που έτσι κι αλλιώς είναι η προσωποποίηση του ψέματος. Είναι όμως ουσιαστικό να γνωρίζουμε πως ο Θεοδωρόπουλος (όπως και το σαράι των αστών καθηγητάκων που επικαλείται) έχει ταμπού με τον κομμουνισμό αλλά όχι με τον φασισμό.

Επίσης είναι γεγονός αναντίρρητο πως ο Στάλιν είναι ένας παράγοντας νεύρωσης που ενεργεί καταλυτικά στον εγκέφαλο εξωθώντας αυτόν που ασχολείται μαζί του μακριά από την λογική. Γι αυτό και ο Σταλινολόγος προς επίρρωση τής θέσης του παραλείπει κάθε γεγονός του οποίου η επαλήθευση, πέραν της δικιάς του μαρτυρίας δεν είναι εφικτή. Η νεύρωση αυτή που είναι ριζωμένη βαθιά στο ασυνείδητο, δυστυχώς προκαλείται από ριζωμένες κοινωνικές και πολιτικές αιτίες, από αντιδραστικές αντιλήψεις για το ιστορικό γίγνεσθαι, που εμποδίζουν βίαια οποιαδήποτε άμεση θεραπεία.

Παρακαλώ λοιπόν να δείξουμε την συμπάθεια μας, έστω και προσποιητή στον αρθογράφο της «Καθημερινής» κύριο Τάκη Θεοδωρόπουλου   θεραπεία προσιτή δεν υπάρχει, δεδομένου του τεράστιου ποσού της νευρωτικής αθλιότητας του.

Συνέχεια