«Φρικάροντας» για τα υδραυλικά του Ολυμπιακού χωριού… με φόντο τις φαβέλες…


Οι Ολυμπιακοί του Ρίο, από τις παρυφές του…

φαβελα1

Γράφει ο Γρηγόρης Τραγγανίδας

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες εδώ και χρόνια μοιάζουν με ξεπεσμένο μπουρζουά εμιγκρέ ο οποίος επιστρατεύει όση γοητεία του έχει απομείνει ώστε να κρύψει την θλιβερή του πραγματικότητα. Σαν τους Ρώσους αυλικούς στην «Λεηλασία του Κουφινιάλ» του Χάμετ, οι οποίοι, αφού το έσκασαν μετά την Επανάσταση του Οχτώβρη, έστησαν συμμορία και τό ‘ριξαν στο πλιάτσικο στις ΗΠΑ, παραδεχόμενοι πως η ιδέα του να γίνουν ποινικοί ήταν σαφώς πιο ελκυστική από τα να παραδίδουν μαθήματα πιάνου, να καθαρίζουν σκάλες και να στέκονται στις ουρές του Στρατού Σωτηρίας για ένα πιάτο σούπα, μαζί με άνεργους, άστεγους και κάθε άλλο εξαθλιωμένο, για να ζήσουν.

Η παραπάνω σύγκριση όμως αφορά στο ηθικό επίπεδο. Διότι, σε αντίθεση με τους ήρωες του Χάμετ που όντως κινδυνεύουν να μην έχουν δεκάρα, αλλά ούτε και διάθεση να βγάλουν τίμια το ψωμί τους, τα μονοπώλια που «ταϊζουν» την Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή, «επιστρατεύουν» τα ιδεολογήματα που ακολουθούν κάθε διοργάνωση – «ολυμπιακά ιδεώδη» κλπ – για να κρύψουν το γεγονός, ότι αυτή η «γιορτή του αθλητισμού» είναι ένα περιοδικό «πάρτυ» ασύλληπτων κερδών προς κάθε είδους ιδιωτική τσέπη.

Συνέχεια