Η Βενεζουέλα Μετά Τον Τσάβεζ…


Η Βενεζουέλα μετά τον Τσάβεζ.

Σε ζωντανή μετάδοση, ο αντιπρόεδρος της Βενεζουέλας Νικόλας Μαδούρο έχανε τις λέξεις του. Ο Oύγκο Τσάβεζ, γεννημένος και μεγαλωμένος σε συνθήκες αγροτικής ένδειας στην Sabaneta το 1954, είχε πεθάνει από καρκίνο. Για τους πλούσιους και λευκούς αντιπάλους του ήταν η ενσάρκωση του κακού. Για του πολλούς, φτωχοποιημένους Βενεζουελάνους, η αντιφατική και εκλεκτική ιδεολογία του – ένα δαιδαλώδες μίγμα που συνέθετε στοιχεία από την σκέψη του Simon Bolivar και του Ezequiel Zamora, τον αριστερό-στρατιωτικό εθνικισμό και τον αντι-ιμπεριαλισμό του 20ου αιώνα, τον κουβανικό σοσιαλισμό, τον κοινωνικό χριστιανισμό, ένα πραγματιστικό οικονομικό νεοστρακτουραλισμό και στοιχεία από το ρεύμα για τον σοσιαλισμό από τα κάτω- είχε πολύ νόημα στο μέτρο που ο Τσάβεz είχε την ίδια προέλευση με αυτούς και είχε κάνει εχθρούς τους σωστούς ανθρώπους.

Η διεθνής παρακαταθήκη του Βενεζουελάνου προέδρου για τμήματα της Αριστεράς έχει αμαυρωθεί από την υποστήριξή του σε ηγέτες και κράτη όπως ο Gaddafi, al-Assad, Ahmadinejad, και το κινέζικό κράτος. Αλλά μια ανάλυση που ξεκινάει από τα παραπάνω για να κατανοήσει την πρωτοφανή απήχηση του θανάτου του και του θρήνου των εκατομμύριων Βενεζουελάνων και Λατινοαμερικάνων, θυμάτων της αποικιοκρατίας, της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, χάνει το νόημά της.

 

Υστερικοί Βενεζουελάνοι.

 

Υπάρχει κάτι στον Τσάβες που σε ενθαρρύνει να έχεις μια πιο ξεκάθαρη σχέση με τα μεγάλα εκδοτικά συγκροτήματα και τις μεγάλες εφημερίδες.

 

Πως αλλιώς μπορεί να εξηγήσει την ελκυστικότητα του Rory Carroll, του οποίου οι φαντασιώσεις για την ζωή στην Βενεζουέλα από το 1999 έχουν βρει άφθονο χώρο στις στήλες εφημερίδων όπως Guardian, New York Times, and New Statesman, μεταξύ άλλων, τις τελευταίες δεκαετίες. Για τον Carroll, οι λαϊκές τάξεις της Βενεζουέλας είναι αντιληπτές ως βουβές και κατευθυνόμενες από έναν “εκλεγμένο αυτοκράτορα” του οποίου η ζωή είναι αναγώγιμη άλλοτε ως κλόουν και άλλοτε ως τέρας.

Συνέχεια