Όταν το “όχι” σημαίνει…


Διαδηλώσεις σε γειτονιές της Istanbul εναντίον της απόφασης του “ανώτατου εκλογικού συμβουλίου” να απορρίψει όλες τις ενστάσεις κατά της εγκυρότητας του δημοψηφίσματος. “Αντίσταση”, “το ‘όχι’ είναι παντού!”, “η Istanbul μας ανήκει” μερικά απ’ τα βασικά συνθήματα.

Αν η απόρριψη του προεδροκεντρικού μοντέλου που επικράτησε στο δημοψήφισμα πηγαίνει πέρα απ’ τον Ερντογάν (κάτι τέτοιο θα ήταν το σωστό κατά την ταπεινή μας άποψη), τότε υπάρχει ένας δύσκολος μεν αλλά δημιουργικός και αποτελεσματικός δρόμος για την πραγματική διεύρυνση των ελευθεριών στην τουρκική κοινωνία: η δημιουργία δυναμικών κοινωνικών κινημάτων με τις δικές τους αντι-θεσμίσεις· που μεσοπρόθεσμα θα ανα-διαμορφώσουν τις συνειδήσεις, “απ’ τα κάτω”. Και υπάρχει τέτοιο πεδίο σημαντικό και ανεξερεύνητο εκεί.

Αν, αντίθετα, ο νταλκάς είναι προσωποποιημένος, τότε η μάχη έχει χαθεί, άσχετα αν θα την κερδίσει ο Ερντογάν ή οι επόμενοι καραβανο-πραξικοπηματίες…

Μιλώντας κάπως πιο γενικά: “τα παιχνίδια κορυφής” είναι εξ’ αρχής υπονομευμένα… Δείτε τα τέτοιου είδους τραγικά λάθη του κινήματος της 16 Απρίλη στην αίγυπτο τα προηγούμενα χρόνια: έβγαλαν τον Σίσι…

__________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/04/otan-to-ochi-simeni/

 

Τουρκικό δημοψήφισμα: νίκη ή …


8446300-3x2-700x467

Το καθαρό αποτέλεσμα της διαδικασίας μαθηματικοποίησης της θέλησης ή αλλιώς δημοψήφισμα, στην Τουρκία, έδωσε προβάδισμα στο ΝΑΙ (EVET) 51,41% έναντι 48,59% του ΟΧΙ. Σε αυτό το πρώτο σχόλιο για αυτή την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα διαδικασία από πολιτική άποψη (του πως δηλαδή η Δημοκρατία καταργεί τον εαυτό της όχι με Κατάσταση Εκτάκτου Ανάγκης, αλλά μέσα από τη Βούληση του Λαού) θα παραμείνουμε στην νομικομαθηματική φόρμουλα και στις αντιφάσεις της.

Οι αντιφάσεις της Δημοκρατίας εκδιπλώνονται σε τέτοιες οριακές καταστάσεις: μια μαθηματική φόρμουλα κι ένας καθαρός αριθμός προσπαθεί να παραστήσει τη βούληση του Λαού ενοποιημένη εντός του διαχωρισμού της προκειμένου, ύστερα, κάτι τέτοιο να μετατραπεί στη νομική μορφή καικάτι να γίνει πραγματικότητα δράσης μέσα από τη συνηθισμένη δημοκρατική διαδικασία: επίκυρωση, νόμος του κράτους, εκτελεστική κυβέρνηση, κρατικά όργανα να εφαρμόζουν ή/και να εποπτεύουν την εφαρμογή του νόμου.

Η ύψιστη αφαίρεση εκκινεί απο το συγκεκριμένο, φτάνει στα δυσθώρητα ύψη της κενής νομικής φόρμουλας και επιστρέφει ύστερα, να επιβάλει στην πραγματικότητα, στο συγκεκριμένο την απόφαση που συγκέντρωσε τον μεγαλύτερο απόλυτο αριθμό. Κάτι τετοιο μακρυά από το να αποτελεί, στην συγκεκριμένη περίπτωση, την ”δικτατορία του Ερντογάν” είναι η καθιερωμένη ύπαρξη του Κράτους εν μέσω Δημοκρατίας: ως το ενεργητικό θέαμα της κοινωνίας, το κράτος αφαιρεί συνεχώς από το περιεχόμενο της προκειμένου να επιστρέψει σε αυτήν με τα πειστήρια της δράσης του, εντός της και ενάντιά της.

Ωστόσο, η λαθροχειρία είναι εμφανής: δεν υπάρχει βούληση του Λαού επαρκώς εκφρασμένη σε καθαρούς αριθμούς και αν η διαφορά δεν είναι αρκετή ώστε από μόνη της να θεωρηθείποσοτικά νόμιμη τότε υπάρχει πρόβλημα. Αυτό ακριβώς, υποδεικνύει την ανεπάρκεια της μαθηματικοποίησης που προτάσσουν οι εκλογές. Το 51% του ΝΑΙ δεν είναι νόμιμο, ακόμα κι αν είναι τυπικά. Οι αντίπαλοί του λαμβάνουν ένα τέτοιο αποτέλεσμα καθαρά ως σήμα δραστηριότητας ενάντια στην μη-νομιμότητά του και η ίδια η δραστηριότητά τους συνιστά περαιτέρω απονομιμοποίηση του καθαρού αποτελέσματος. Είναι σαν ένα προϊόν να πουληθεί σε οριακά χαμηλότερη τιμή από αυτή που η “κοινή λογική” μπορεί να δεχθεί, το δίχως άλλο ο ιδιοκτήτης του θα αντιδράσει.

Έτσι, το μόνο που κατάφερε ο Ερντογάν είναι να οξύνει την πάλη ενάντια στο καθεστώς εν μέσω έκτακτης ανάγκης, κάτι που θα κρίνει την νομιμοποίηση του ΝΑΙ ή όχι. Η βούληση του Λαού στις επαρχίες που υποστηρίζουν τον Ερντογάν μπορεί να συμβολοποιήθηκε σε μεγαλύτερο ποσοστό από το κομμάτι που δεν τον υποστηρίζει ωστόσο, η ταξική πάλη είναι κάτι που δεν ταυτίζεται με τις δημοκρατικές διαδικασίες και το κέντρο της δεν είναι το πολιτικό θέαμα ούτε το κενό πρόσωπο του ηγέτη. Η νίκη του ΝΑΙ μετατράπηκε σε προσωρινό σύμβολο πάλης ενάντια στην αδικία τόσο της νοθείας όσο και της οριακότητας των αριθμών που θέλουν να επιβάλλουν ”κομμάτια θέλησης” επάνω σε άλλα. Το άλυτο αίνιγμα της δημοκρατικής απόφασης δημιουργεί αποσταθεροποίηση διότι οι βάσεις του δεν είναι στέρεες, ενώ οι δικτατορικές μορφές επιτείνουν απλά την κρίση.

Το κράτος δεν είναι το απόμακρο μυστικό κέντρο ευφυίας που γνωρίζει ό,τι η κοινωνία δεν μπορεί να καταλάβει, το κράτος είναι τυφλό.

_______________________________________________________________________

Τουρκία…


Ο Ερντογάν δηλώνει θερμός υποστηρικτής μιας αμερικανικής επίθεσης στον Άσαντ… Τι συμβαίνει;

Το προφανές θα ήταν να θεωρήσει κανείς ότι προσπαθεί να κάνει τράμπα: να στηρίξει μια τέτοια επίθεση για να πάρει ανταλλάγματα σε βάρος του πεζικού και των συμμάχων των ηπα στο συριακό πεδίο μάχης, εναντίον των κουρδικών ypg. Όμως ένα τέτοιο νταραβέρι (ή η προοπτική του) είναι τόσο ρηχό που θα μας έκανε εντύπωση αν το τουρκικό καθεστώς έχει ξεπέσει σε τέτοια φτηνά (και αναποτελεσματικά) κόλπα.

Αν, όμως, δεν είναι αυτό, τότε περί τίνος πρόκειται; Προσέξτε τις δηλώσεις (σύμφωνα με την καθεστωτική hurriyet):

… Ο πρόεδρος δήλωσε επίσης ότι λυπάται που ο ρώσος πρόεδρος Vladimir Putin αμφιβάλει για την ευθύνη του συριακού καθεστώτος για την επίθεση της 4ης Απρίλη στο συριακό Idlib… «Πρέπει να πάρουμε γρήγορες αποφάσεις. Παρακαλώ, ας μάθουμε ποιος είναι ο φίλος και ποιος ο εχθρός, ποιος είναι ο ιός στην περιοχή, και να πάρουμε τα ανάλογα μέτρα» είπε ο Ερντογάν.

Νωρίτερα, ο υπ.εξ. Mevlüt Çavuşoğlu έκανε επίσης κριτική στη Μόσχα για την υποστήριξή της προς το συριακό καθεστώς σε σχέση με την επίθεση.

“Είναι σοβαρό λάθος η υπεράσπιση μιας τέτοιας ενέργειας, απ’ όποιον κι αν προέρχεται, κι αυτό δεν είναι σωστό” είπε ο Çavuşoğlu σε συνέντευξή του στο ιδιωτικό κανάλι NTV….

Αποφάσισε το τουρκικό καθεστώς ότι “αρκετά με τη Μόσχα (και την Τεχεράνη) – η Ουάσιγκτον είναι τα λεφτά”; Η Ουάσιγκτον που περιορίζει ρατσιστικά τα ταξίδια διάφορων μουσουλμάνων στο έδαφός της; Η Ουάσιγκτον που έχει ήδη βάσεις στην κουρδοκρατούμενη βόρεια συρία; Η Ουάσιγκτον που ξαναστηρίζει το Ριάντ και τα υπόλοιπα φασιστοσεϊχάτα; Η Ουάσιγκτον που έδεσε τον “άνθρωπο του καθεστώτος” τραπεζίτη; Η γνώμη μας είναι: ούτε μία στις χίλιες!

Με επιφανειακά άγαρμπο τρόπο το τουρκικό καθεστώς επιδεικνύει έναν οππορτουνισμό που είναι γελοίος – εκτός αν έχει σα δεύτερο επίπεδο κάποιου είδους κατασκοπεία σε βάρος του αμερικανικού στρατού στα πέριξ… (Μην σας παραξενεύει. Το έχουν κάνει και άλλοι, στη δεκαετία του ’90, στα δυτικά βαλκάνια… Απ’ την Αθήνα… Απ’ το Παρίσι… Το νόημα είναι κάπως έτσι: στηρίζουμε την επίθεση των αμερικάνων για να είμαστε όσο κοντύτερα γίνεται στο επιχειρησιακό αρχηγείο, και να σπρώξουμε έγκαιρα πληροφορίες στη Μόσχα, και μέσω αυτής στη Δαμασκό).

Αυτά υπό την προϋπόθεση ότι μια τέτοια επίθεση θα γίνει. Εδώ είμαστε και θα παρακολουθούμε προσεκτικά.

_______________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/04/tourkia/

Στην άκρη της Μεσογείου 1&2 …


Για ορισμένους (που λένε ότι στηρίζονται σε πληροφορίες) η επίθεση του Τελ Αβίβ στο λίβανο, εναντίον της Χεζμπ’ Αλλάχ, είναι θέμα χρόνου. Η λιβανέζικη οργάνωση απ’ τη μεριά τους υπόσχεται δυσάρεστες εκπλήξεις σε βάρος του ισραηλινού στρατού. Αυτό που πρέπει να θεωρούμε βέβαιο είναι το μιλιταριστικό / φασιστικό καθεστώς του Τελ Αβίβ έχει το “ελεύθερο” απ’ την Ουάσιγκτον να κάνει ό,τι γουστάρει. Είναι αυτό, όμως, αρκετό;

To Τελ Αβίβ στις αρχές Απρίλη (υποστηρίζει ότι) ολοκληρώνει την θωράκισή του μέσω αντιπυραυλικών συστημάτων αεράμυνας (Iron Dome project) με την εγκατάσταση του τρίτου συστατικού (μετά τους Arrow 2 και 3), των πυραύλων David’s Sling. Το ισραηλινό καθεστώς θέλει να πιστεύει ότι μ’ αυτά τα εργαλεία θα είναι άτρωτο, ή σχεδόν άτρωτο, από οτιδήποτε μπορεί να διαθέτει είτε η Χεζμπ’ Αλλάχ, είτε ο συριακός στρατός, είτε ο ιρανικός. Είναι αυτό, όμως, αρκετό;

Δεν φαίνεται να είναι. Η αιτία λέγεται «Μόσχα». Τα ραντάρ των S-400 που βρίσκονται στα μεσογειακά παράλια της συρίας είναι υπεραρκετά για να εντοπίζουν κάθε κίνηση ισραηλινού αεροπλάνου ή πυραύλου, στην αφετηρία τους. Τι ρόλο σκοπεύει να δώσει σ’ αυτές τις πληροφορίες η Μόσχα; Θα τις διοχετεύει στους συμμάχους της στο συριακό πεδίο μάχης; Κι αν ναι, με τι όπλα τους έχει εξοπλίσει;

Συνέχεια

Τουρκία (and “friends”)…


Αποτέλεσμα εικόνας για υπουργό οικογένειας” Fatma Betul Sayan Kaya.

Ακόμα κι αν θεωρηθεί λογικό ότι οι δυτικοευρωπαϊκές κυβερνήσεις δεν θέλουν στο έδαφός του προεκλογικές εκστρατείες από βιτρίνες άλλων κρατών (πράγμα που γενικά δεν ισχύει…) το να απαγορεύεται να περάσει τα σύνορα πολιτική βιτρίνα άλλου κράτους (το οποίο δεν βρίσκεται επίσημα σε «διεθνή απομόνωση») είναι, κατά την ταπεινή εργατική μας γνώμη, too much. Αυτό έκανε η ολλανδική κυβέρνηση σε βάρος του τούρκου υπ.εξ. Cavusoglu. Και, για να γίνει το πράγμα ακόμα πιο χοντρό, η ολλανδική αστυνομία απαγόρευσε την είσοδο στο τουρκικό προξενείο στο Άμστερνταμ στην “υπουργό οικογένειας” Fatma Betul Sayan Kaya. Με δύο λόγια: οι ολλανδικές βιτρίνες έστειλαν την αστυνομία τους να απαγορεύσει σε μια τουρκάλα υπουργό να πάει σε τουρκικό έδαφος (οι διπλωματικές αποστολές κάθε κράτους οπουδήποτε αλλού θεωρούνται έδαφος αυτού του κράτους).

Αν η αφορμή είναι ο δυτικοευρωπαϊκός πολιτικός κύκλος εδώ κι εκεί, οι εκλογές δηλαδή, τότε τα πράγματα είναι ακόμα πιο χυδαία. Ο νυν πρωθ. της ολλανδίας Mark Rutte είναι ξανά υποψήφιος στις εκλογές της ερχόμενης Τετάρτης, και παρότι το φασιστικό βοθρόλυμα Geert Wilders δεν πρόκειται να κυβερνήσει, ο δεξιός Rutte παριστάνει ότι «ενεργεί υπό πίεση». Παρότι στους μεταμοντέρνους και εμπόλεμους καιρούς που ζούμε ο καθένας μπορεί να κάνει και να ξεκάνει, εδώ πρόκειται για διεθνείς σχέσεις. Είμαστε απόλυτα σίγουροι ότι καμία ολλανδική κυβέρνηση δεν θα απαγόρευε σε κάποιο αντίπαλο του βορειοκορεατικού καθεστώτος να κάνει «πολιτικές εκδηλώσεις» στο έδαφός της, ακόμα κι αν δεν υπήρχαν βορειοκορεάτες στο κοινό του.

Τελικά είναι παράπλευρο, αλλά ισχύει. Με αυτά τα κόλπα, στη γερμανία (1,4 άτομα τουρκικής καταγωγής έχουν δικαίωμα ψήφου στο δημοψήφισμα της 16ης Απρίλη) και στην ολλναδία (400.000 αντίστοιχα) οι οπαδοί του Ερντογάν θα πάνε να ψηφίσουν ως τον τελευταίο. Κι αν ο Ερντογάν κερδίσει, η επόμενη ολλανδική κυβέρνηση θα αναγκαστεί να ζητήσει συγγνώμη απ’ τον «πρόεδρο της τουρκικής δημοκρατίας»…

Μήπως ο ψοφιοκουναβισμός είναι κάτι σαν η «γενική ιδέα» (δηλαδή η γενική πρωτοκοσμική κατάσταση) αυτής της απροσδιόριστης σε διάρκεια παρακμιακής περιόδου όπου «το παλιό έχει πεθάνει, το καινούργιο δεν έχει γεννηθεί, ενδιάμεσα παρατηρούνται νοσηρά φαινόμενα»… Ε;;

(Να θυμήσουμε ωστόσο ότι τον Ιούλη του 2013 Παρίσι και Λισσαβώνα απαγόρευσαν το προεδρικό αεροπλάνο του Έβο Μοράλες, εκλεγμένου προέδρου της βολιβίας, να πέρασει απ’ τον εναέριο χώρο τους και πάρει καύσιμα σε αεροδρόμιά τους, προερχόμενο απ’ την Μόσχα καθ’ οδόν προς την Λα Πας. Στο αεροπλάνο του Μοράλες επιβλήθηκε αναγκαστική προσγείωση στη Βιέννη, όπου έγινε «αστυνομικός έλεγχος», κάτι που με βάση τους κανόνες της διεθνούς διπλωματίας είναι κάτι παραπάνω από «χοντρό». Γιατί όλα αυτά; Επειδή το ζήτησε η Ουάσιγκτον: είχε υποψίες ότι στο αεροπλάνο του Μοράλες ταξίδευε ο νο 1 σύγχρονος κατάσκοπος, ο Snowden… Και η Ουάσιγκτον του Ομπάμα, το 2013, ξέρουμε πια ότι ήταν ήταν απλά ο πρόδρομος της Ουάσιγκτον του Τραμπ…)

_________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/03/tourkia-and-friends/

Δολοφονία Ρώσου πρέσβη στην Τουρκία: Μια δολοφονία σε εξαιρετικά ευαίσθητη συγκυρία…


Αστυνομικός εκτός υπηρεσίας φέρεται να είναι ο δράστης

rus-820x418

Νεκρός έπεσε ο πρέσβης της Ρωσίας στην Τουρκία από τις σφαίρες άνδρα ο οποίος τον πυροβόλησε εν ψυχρώ κατά τη διάρκεια εγκαινίων φωτογραφικής έκθεσης. Ο Αντρέι Καρλόφ, ο οποίος υπέκυψε λίγο αργότερα στα τραύματά του, είναι ο πρώτος Ρώσος πρεσβευτής που δολοφονείται στην Άγκυρα και αυτό συμβαίνει την ώρα που ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου βρισκόταν, ήδη, στο αεροπλάνο πετώντας προς την Μόσχα όπου για αύριο 20 Δεκεμβρίου έχει προγραμματιστεί συνάντηση Ρωσίας- Τουρκίας – Ιράν για τις εξελίξεις στο Χαλέπι και γενικότερα στη Συρία.

Ο δράστης, ένας νεαρός άνδρας, φέρεται, σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες που μεταδίδονται από το CNN Turk και τη Hurriyet, και επιβεβαιώνονται από tweet, του δημάρχου της Άγκυρας να είναι αστυνομικός που ήταν εκτός υπηρεσίας, χωρίς να διασταυρώνονται οι πληροφορίες ότι που μετέδωσε νωρίτερα το Haberturk ότι πρόκειται για αστυνομικό που είχε εκδιωχθεί από την υπηρεσία μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου. Αντίθετα, με βάση τις, μέχρι στιγμής, πληροφορίες φαίνεται ότι χρησιμοποίησε την αστυνομική του ταυτότητα για να εισέλθει στο χώρο της έκθεσης.

tourkia

Ο νεαρός πυροβόλησε πρώτα στον αέρα, μετά τον Ρώσο πρέσβη στην πλάτη και μετά τον πυροβόλησε εκ νέου αφού εκκενώθηκε ο χώρος. Σε βίντεο που ανήρτησαν τουρκικά ΜΜΕ εμφανίζεται να φωνάζει:  «Μην ξεχνάτε το Χαλέπι, Μην Ξεχνάτε τη Συρία! Όσο τα αδέλφια μας δεν είναι ασφαλή δεν θα είστε ούτε εσείς ασφαλείς» συμπληρώνοντας «μόνο ο θάνατος μπορεί να με πάρει από εδώ» και το γνωστό «Ο Θεός είναι μεγάλος» μην αφήνοντας πολλές απορίες ως προς την πολιτικο-θρησκευτική του ταυτότητα, τουλάχιστον σε πρώτο επίπεδο. Έπεσε νεκρός από τις τουρκικές αστυνομικές δυνάμεις, συνεπώς δεν θα μπορέσει να πει πολλά περισσότερα.

Ο Τούρκος πρόεδρος ενημέρωσε προσωπικά τον Ρώσο ομόλογό του για τη δολοφονία, όπως μεταδίδουν τα τουρκικά ΜΜΕ, ενώ ο επικεφαλής της επιτροπής Διεθνών Σχέσεων της ρωσικής Δούμα Λεονίντ Σλούτσκι, σύμφωνα με το BBC, δήλωνε ότι δεν θα επιτραπεί να επηρεαστούν οι ρωσο-τουρκικές σχέσεις από την τραγωδία αυτή, παραδεχόμενος όμως ότι υπάρχουν σημαντικές διαφωνίες μεταξύ των δύο πλευρών. Την επίθεση καταδίκασαν Βρετανία και ΗΠΑ, με την πρεσβεία των τελευταίων να τίθεται σε ύψιστο συναγερμό και ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες να κάνουν λόγο για ήχους πυρών πέριξ του κτιρίου.

Η δολοφονία Καρλόφ αναμένεται να καταστήσει ακόμη πιο δύσκολες τις διαπραγματεύσεις στην Μόσχα μεταξύ Ρωσίας – Τουρκίας και Ιράν οι οποίες εκτός από την συνέχιση της εκεχειρίας στο Χαλέπι που θα επιτρέψει να εκκενωθεί πλήρως η πόλη από αμάχους, θα ασχοληθούν και με την γενικότερη κατάσταση στη Συρία και το πώς μπορεί να επιτευχθεί γενικότερη κατάπαυση πυρός.  Ήδη, η πάγια απαίτηση της Τουρκίας να αποχωρήσει ο Άσαντ από την εξουσία προκειμένου να συζητήσει το ο,τιδήποτε αλλά και η νύξη από τουρκικές πηγές ότι μπορούν να δεχθούν πρόσφυγες και από το Χαλέπι αλλά σε καταυλισμούς εντός συριακού εδάφους, προοπτική που φέρεται να μην είναι αντίθετη με σκέψεις του νέου Προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, και πρακτικώς παγιώνει την κατοχή συριακού εδάφους, έχει ως ένα βαθμό «ναρκοθετήσει το αποτέλεσμα».  Θα έλεγε κανείς ότι η δολοφονία έρχεται σε μια ιδιαίτερα «βολική» στιγμή για να μην επιτευχθεί καμία συμφωνία μεταξύ των τριών.

____________________________________________________________

Aπό:http://www.toperiodiko.gr/%CE%B4%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CF%86%CE%BF%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CF%81%CF%8E%CF%83%CE%BF%CF%85-%CF%80%CF%81%CE%AD%CF%83%CE%B2%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BA%CE%AF%CE%B1-%CE%BC/#.WFhUElThA2o

O ισλαμισμός είναι ένας εκσυγχρονισμός…


του Νταγκ Σώντερς[1]

Αν ήσουν μουσουλμάνος και ζούσες στο Κάιρο, το Καράτσι ή την Ντάκα τις δεκαετίες πριν το 1950, ήσουν Βρετανός υπήκοος. Αν ζούσες στην Τύνιδα, στο Αλγέρι ή τη Βηρυτό, ήσουν Γάλλος υπήκοος· στη Τζακάρτα, η ταυτότητά σου ήταν ολλανδική. Το μόνο στοιχείο που ένωνε τον μουσουλμανικό κόσμο (αν και η ιδέα ότι υπήρχε κάποιος ξεχωριστός «μουσουλμανικός κόσμος» είχε τελείως ξεχαστεί) ήταν η αποικιοποίηση. Για σχεδόν δύο αιώνες, σχεδόν όλοι οι άνθρωποι που πίστευαν στο Ισλάμ ήταν πολίτες χωρών υπό τον έλεγχο μακρινών, κυρίως ευρωπαϊκών δυνάμεων. Μερικοί από τους πολίτες αυτούς ήταν νομιμόφρονες και ικανοποιημένοι, αλλά πολλοί ήταν δυσαρεστημένοι.

Η δυσαρέσκειά τους αυτή εκφράστηκε κυρίως με τον εθνικισμό. Όποτε μουσουλμάνοι διαμαρτυρήθηκαν ενάντια στον βρετανικό, το γαλλικό ή τον ολλανδικό ιμπεριαλισμό, συνήθως το έκαναν αγωνιζόμενοι για εθνική ανεξαρτησία και για μια εθνική –όχι θρησκευτική- ταυτότητα. Όταν η ανεξαρτησία ήρθε, τον έλεγχο των μετααποικιακών εθνών τον ανέλαβαν οι εθνικιστές αγωνιστές, στηριγμένοι άλλοτε από το στράτευμα και άλλοτε από λαϊκιστικά και σοσιαλιστικά κινήματα, και επέβαλαν στους υπηκόους τους μια νέα αυστηρή μορφή πατριωτισμού. Ο νέος αυτός πατριωτισμός περιλάμβανε σημαίες, εθνικούς ύμνους, στρατιωτικές παρελάσεις, και ανάρτηση μιας μεγάλης φωτογραφίας του ηγέτη σε κάθε δωμάτιο. Επίσης περιλάμβανε τη βίαιη καταστολή δυνάμει πολιτικών αντιπάλων, που συχνά ήταν κληρικοί του Ισλάμ.

Οι νέοι ηγέτες των πρώην αποικιών παρέμειναν στην εξουσία επί πολύ καιρό, συνήθως χωρίς δημοκρατία. Βασίστηκαν σε χρηματοδοτήσεις από τις υπερδυνάμεις του ψυχρού πολέμου και στηνεκμετάλλευση φυσικών πόρων για να διατηρήσουν τη στήριξη του λαού τους. Αρπάχτηκαν από τις μεγάλες ιδεολογίες της εποχής: ο σοσιαλισμός, ο κολλεκτιβισμός, ο εκσυγχρονισμός και αργότερα η οικονομική φιλελευθεροποίηση επιστρατεύτηκαν και χρησιμοποιήθηκαν όλα από τους ισχυρούς άνδρες των μουσουλμανικών χωρών, έτσι ώστε, προς το τέλος του εικοστού αιώνα, οι λαοί των χωρών αυτών έτειναν να συνδέουν τις ιδέες αυτές, καθώς και τη γενικότερη ιδέα του κοσμικού κράτους, με τους δικτάτορές τους.

Εάν ζούσες στο Κάιρο στις αρχές του εικοστού πρώτου αιώνα, οι λέξεις «φιλελεύθερος», «δυτικός», «αγορά» και «κοσμικότητα» –τις οποίες επαναλάμβαναν διαρκώς οι άνδρες που η εικόνα τους βρισκόταν σε κάθε τοίχο- ήταν πηγές οργής. Οι μετααποικιακοί ηγέτες της Αιγύπτου, και καμιάς εικοσιπενταριάς χωρών της περιοχής, είχαν κρατήσει τους λαούς τους σε κατάσταση ημι-ανάπτυξης επί τρεις γενιές. Παρά τους πλούσιους πόρους τους, τα αραβικά κράτη μεταξύ 1980 και 2004 είχαν ετήσιο ρυθμό μεγέθυνσης 0,5%, έναν από τους χειρότερους παγκοσμίως.

Συνέχεια