Στο τέλος της μέρας νικά ο ‘Ανθρωπος…


‘Εσπασε» η φασιστική βία στα σχολειά που υποδέχθηκαν προσφυγόπουλα

%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83%cf%86%cf%85%ce%b3%ce%bf%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%b16

Στο τέλος της μέρας, η νίκη ανήκει στον ‘Ανθρωπο. Οι «χρυσαυγίτες» ναζί έκαναν ό,τι μπορούσαν να μετατρέψουν αυτό που νόμιζαν ότι ήταν ιδεολογικο-πολιτικό «κελεπούρι», δηλαδή την ένταξη των προσφυγόπουλων στα σχολειά, σε φασιστικό «ορμητήριο», αλλά η συντριπτική πλειοψηφία της εκπαιδευτικής κοινότητας, οι μαθητές, οι δάσκαλοι, οι γονείς, οργανωμένα και αποφασιστικά, κατέστησαν σαφές ότι όλα τα παιδιά του κόσμου είναι παιδιά μας!

Μάλιστα, όπου οι φασίστες, πανικοβλημένοι από αυτή την αντίσταση, πέταξαν τις «μάσκες» του «ανησυχούντα γονιού» και επιχείρησαν να εμποδίσουν τα προσφυγόπουλα με τον μόνο τρόπο που ξέρουν, δηλαδή της βίας αποκλειστικά απέναντι στους αδύναμους, η αντίσταση ήταν ευθέως ανάλογη και μάλιστα από τους ίδιους τους μαθητές!

Συνέχεια

Από το σχολείο, στην αστυνομία και στο στρατό…


Θάλασσα μπάτσων

Του Χρήστου Σύλλα

Έχουν περάσει 81 χρόνια από τότε ο Βίλχελμ Ράιχ στην «Μαζική Ψυχολογία του Φασισμού» (1933) εξηγούσε τη συμπεριφορά των μικροαστικών στρωμάτων (υπαλλήλων, μικροεπιχειρηματιών) τα οποία προτιμούσαν την ψυχολογική και υλική ασφάλεια που παρείχε η πατριαρχική οικογένεια και η «κοινωνία του έθνους».

Η αναπαραγωγή εξουσιαστικών στερεοτύπων και η αδυναμία αντίδρασης σε ηγέτες, εργοδότες και καθοδηγητές διατηρεί το σημερινό ανάλογό της στον ελληνικό χώρο, σε άλλα κατά περίπτωση συγκείμενα, όμως πάνω στον ίδιο πυρήνα της μικροαστικής νοοτροπίας: από μικρή ηλικία τα παιδιά μαθαίνουν να μιμούνται και να βιώνουν το ρόλο του στρατιώτη, του μπάτσου, του υπηρέτη-υπαλλήλου του έθνους και της πατρίδας. Μέσα από το σχολικό περιβάλλον, επιλέγουν την ασφάλεια της επαγγελματικής αποκατάστασης στον στενό πυρήνα του κράτους.

Συνέχεια