Αριστερά άνευ Αριστεράς…


Του Περικλή Κοροβέση

H STANDARD AND POOR’S αξιολογεί μονίμως τον Καναδά με ΑΑΑ, που για τους επενδυτές σημαίνει πως είναι μια ασφαλής χώρα για να διοχετεύσουν τα χρήματά τους. Αλλά η φυλή Χάιντα, που έχει δικά της εδάφη τα οποία ουδέποτε έχει παραχωρήσει στον Καναδά, είχε άλλη γνώμη.

Από το 1846, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση του Καναδά και η επαρχιακή κυβέρνηση της Βρετανικής Κολομβίας εκμεταλλεύονται όλο τον ορυκτό της πλούτο και όλους τους φυσικούς πόρους, από μια γη που δεν τους ανήκει, παραβιάζοντας τις συνθήκες για τα δικαιώματα των αυτοχθόνων. Οι γηγενείς κατέθεσαν αγωγή στο Ανώτατο Δικαστήριο και ζητούν να αποζημιωθούν.

Αρα ο Καναδάς, που ληστεύει μια ολόκληρη περιοχή που δεν του ανήκει, δεν μπορεί να χαρακτηρίζεται με τρία άλφα. Και πήγαν στον οίκο αξιολόγησης για να διαμαρτυρηθούν. Τους υποδέχτηκαν οι υπεύθυνοι που είχαν συντάξει την έκθεση αξιολόγησης. Οι υψηλοί αυτοί τεχνοκράτες, τους άκουσαν προσεκτικά και είπαν στην αντιπροσωπεία των Ινδιάνων: «Ξέρουμε ότι ποτέ δεν εκχωρήσατε τη γη σας.

Ποιος όμως θα υποχρεώσει το καναδικό κράτος να τηρήσει τον λόγο του; Εσείς και ποιος στρατός; Το χρέος του Καναδά προς εσάς δεν επηρεάζει την αξιολόγησή του». Και οι άνθρωποι έφυγαν άπραγοι.

Θυμήθηκα αυτήν την ιστορία, αναφορικά με τις δικές μας διαπραγματεύσεις. Αλήθεια είχαμε κάποιο στρατό; Οι διαπραγματεύσεις είναι πάντα θέμα συσχετισμού δυνάμεων. Και η Ιστορία μάς διδάσκει πως πάντα επικρατεί το δίκιο του ισχυρού. Εδώ δεν υπάρχει καμιά δικαιοσύνη. Το αντίθετο μάλιστα.

Ο ισχυρός όχι μόνο επιβάλλει τα συμφέροντά του, αλλά προσπαθεί να ταπεινώσει και να τιμωρήσει τον ανίσχυρο. Αυτό παραδέχτηκε και ο Βαρουφάκης όταν ήταν διαπραγματευτής. Οι λεγόμενοι εταίροι μας είναι στη νοοτροπία τους σκληροί ιμπεριαλιστές. Γαλλία, Γερμανία ήταν μεγάλες αποικιακές δυνάμεις και κατέσφαξαν τους άγριους για να τους εκπολιτίσουν.

Και εδώ υπάρχει πλούσια βιβλιογραφία για την ανώτερη λευκή φυλή. Οι ΗΠΑ, στις αρχές του περασμένου αιώνα, δεν ήξεραν σε ποια φυλή να κατατάξουν τους Ιταλούς και Ελληνες μετανάστες. Ηταν λευκοί, μαύροι ή μιγάδες; Στη Σουηδία πάντως τους αποκαλούν μαυροκέφαλους, ακόμα και αν έχουν ασπρίσει τα μαλλιά τους.

Αν είχαμε μια κυβέρνηση που να ενδιαφερόταν για το καλό της κοινωνίας και όχι για τα κέρδη των ολίγων θα χρησιμοποιούσε δύο ισχυρά επιχειρήματα που θα μπορούσε να τα κάνει πράξη. Το ένα αφορά το χρέος. Παγώνουμε κάθε πληρωμή μέχρι να ξεκαθαρίσουμε ποιο είναι το πραγματικό και ποιο είναι το πλαστό.

Αυτό έχει γίνει πολλές φορές στην Ιστορία, με πρόσφατο παράδειγμα την Ισλανδία, που έβαλε και στη φυλακή κάποιους που είχαν κάνει την κομπίνα τους. Εμείς κάναμε μια επιτροπή για το χρέος, νομίζω αξιόλογη και αξιόπιστη, και τελικά την καταργήσαμε και την ξεχάσαμε.

Το άλλο είναι οι γερμανικές αποζημιώσεις. Και εδώ κάναμε μια άλλη επιτροπή, που όσο παρακολούθησα από το κανάλι της Βουλής, έκανε καλά τη δουλειά της. Δεν έχω υπόψη μου αν αξιοποιήθηκε το αποτέλεσμα αυτών των εργασιών.

Πιθανότατα θα έχει χαθεί σε κάποιο συρτάρι και θα έχει μείνει στα αζήτητα. Και εδώ θα χρειαζόταν μια διεθνής καμπάνια και όχι επικοινωνιακά παιχνίδια για εσωτερική κατανάλωση. Και κάτι βέβαια που δεν αφορά τις διαπραγματεύσεις αλλά την ίδια την ισορροπία της κοινωνίας. Δεν θα έπρεπε να γίνει καμία περικοπή στους μισθούς και τις συντάξεις, γιατί αυτή η δαπάνη είναι παραγωγική και επενδύεται στην κοινωνία.

Οι αποχωρήσαντες από τον ΣΥΡΙΖΑ χαρακτηρίζουν τους πρώην συντρόφους τους με βαριές, συχνά υβριστικές κουβέντες. Δεν είναι νομίζω ο καλύτερος τρόπος για να αναλύσουμε ένα κοινωνικό φαινόμενο, που θα μπορούσα να το έλεγα α λα Ροΐδη «Αριστερά άνευ Αριστεράς», που με την εκλογή του κ. Τσίπρα ως αρχηγού μεταλλάχτηκε σε δεξιό, αρχηγικό, σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Επόμενο ήταν να ακολουθήσει τα χνάρια των αδελφών κομμάτων της Ευρώπης.

Αλλοι το κατάλαβαν έγκαιρα, άλλοι το κατάλαβαν βαθμηδόν. Και οι παραμένοντες ή δεν κατάλαβαν τίποτα ή απλά βολεύτηκαν κάπου. Δηλαδή το γνωστό πελατειακό σύστημα που έχει ισχυρή παράδοση στην Ελλάδα.

Και αυτά τα κόμματα το πρώτο που κάνουν είναι να συντρίψουν την αριστερή τους πτέρυγα, πράγμα που ήδη έγινε, και εν συνεχεία να στραφούν εναντίον των λαϊκών συμφερόντων, ξεφτιλίζοντας την Αριστερά και τους αγώνες της.

Και έτσι κέρδισε ο κ. Τσίπρας την πλήρη εμπιστοσύνη των μεγαλοκαρχαριών της γερμανικής Ε.Ε. Ο,τι έχει μείνει από την Αριστερά στην κοινωνία είναι δύσκολο να ανακάμψει, γιατί τα ιδεολογικά τους εργαλεία έχουν σκουριάσει και έχουν παλιώσει και δεν αποδίδουν. Χρειαζόμαστε όλοι καινούργια μάτια για να δούμε την πραγματικότητα, άλλο λαρύγγι για να βρούμε μια νέα φωνή.

Τέτοιες κινήσεις υπάρχουν στην κοινωνία και δρουν μέσα σε αυτήν και σε τοπικό επίπεδο. Αλλά ακόμα δεν είναι ορατές από τους πολλούς. Εντούτοις κάπου εδώ έχει μεταφερθεί η δυναμική της κοινωνίας με πρωτοπόρους τους αόρατους. Αλλά αυτό που δεν μπορεί να ιδωθεί δεν σημαίνει ότι είναι ανύπαρκτο.

efsyn.gr


Aπό:http://www.nostimonimar.gr/aristera-anef-aristeras/

Καμιά προσευχή για τους πεθαμένους…


mpelogiannispicaso

—του Γιάννη Παπαθεοδώρου για τη στήλη Ανώμαλα Ρήματα

Με αφορμή τις πρόσφατες εκδηλώσεις της Βουλής των Ελλήνων για τον Νίκο Μπελογιάννη, παρακολουθήσαμε έναν ακόμη σύντομο «πόλεμο της μνήμης», ανάμεσα στον μνημονιακό πλέον ΣΥΡΙΖΑ και στο σταθερά αντιμνημονιακό ΚΚΕ. Σε ποιον ανήκει τελικά ο Μπελογιάννης; Και κυρίως τι σημαίνει αλήθεια για εμάς σήμερα ο τραγικός θάνατός του; Τη θυσία ενός ανθρώπου που αγωνίστηκε για τη δημοκρατία ή το προβλεπόμενο τέλος ενός φανατικού οπαδού της δικτατορίας του προλεταριάτου; Το μουσείο αλλά και το πιστόλι του Μπελογιάννη έγιναν τα επίδικα σύμβολα της διεκδίκησης μιας αριστερής μνήμης, που συνέχισε τον δικό της μικρό εμφύλιο στην Αμαλιάδα. Το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο για την Αριστερά. Η διάσπαση του ’68 (ανάμεσα στο «δογματικό» ΚΚΕ και το «ανανεωτικό» ΚΚΕ εσ.) όρισε άλλωστε και τις διαδρομές αυτής της αναδρομικής γενεαλογίας. Όποιος παρακολούθησε πάντως τις σχετικές ειδήσεις του 20ού συνεδρίου του ΚΚΕ, δεν πρέπει να απόρησε για το φετιχισμό του πιστολιού. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, στο συνέδριο «αναδείχθηκε η αποφασιστικότητα και η μαχητικότητα στην προσπάθεια ολόπλευρης ιδεολογικής — πολιτικής — οργανωτικής ισχυροποίησης του ΚΚΕ. Μεταφέρθηκε η σημαντική πείρα από τη δράση του Κόμματος, τα προηγούμενα χρόνια, όπου η στρατηγική του ΚΚΕ αναμετρήθηκε με επιτυχία σε δύσκολες και σύνθετες συνθήκες, διεθνείς και εσωτερικές». «Και τα λοιπά, και τα λοιπά. Λαμπρά ταιριάζουν όλα», όπως θα έλεγε ο Καβάφης.

Συνέχεια

Αεροδρόμιο Ελληνικού: Η τελευταία ευκαιρία, και αυτή χαμένη…


του Πατρίκιου Πατρικουνάκου

Χθές το βράδυ, με τη διαδικασία του κατεπείγοντoς, ψηφίστηκε στη Βουλή, η κύρωση της συμφωνίας πώλησης του πρώην Ανατολικού Αερολιμένα του Ελληνικού. Δικαιούχος της έκτασης είναι η κοινοπραξία Global Investment Group με συμμετοχή της Lamda Development, συμφερόντων Λάτση,  η εταιρεία Al Maabar, η οποία έχει την έδρα της στο Άμπου Ντάμπι και η κινεζική εταιρεία Fosun.

Πρόκειται για την παραχώρηση έκτασης 6.230 στρεμμάτων, μαζί με τις αθλητικές εγκαταστάσεις του Αγίου Κοσμά, έναντι 917 εκ € ( κάτι λιγότερο από 100€/τμ), για 99 χρόνια!

Ζεστά λεφτά θα πει κανείς.

Είναι όμως έτσι;

Συνέχεια

Μικρή καλοκαιρινή ιστορία, εκλογικός νόμος Vs κλείσιμο ερτ…


Πρόκειται για μια μικρή άσκηση έτσι για να μη σκουριάζουμε.

Ένα από τα βασικά τρυκ της πολιτικής επικοινωνίας, είναι να μη λένε κακά πράγματα για εσένα κι από αυτή την άποψη ο σύριζα δεν διαφέρει καθόλου με τη ΝΔ του σαμαρά στο πως τον αντιμετωπίζει ικανή μερίδα των ψηφοφόρων του. Ένα μείγμα παραίτησης και μικρής απαξίωσης, συνοδευόμενο από το ψέλλισμα μιας δικαιολογίας τύπου οι άλλοι είναι χειρότεροι, μόνο και μόνο για να μην νιώσεις άσχημα που επέλεξες τον ολυμπιακό σε σχέση με τον παναθηναϊκό.

Με αυτή τη συνταγή μπορεί κάποιος να πορεύεται χρόνια, αλλά όλες ξέρουμε ότι οι μνημονιακές κυβερνήσεις έχουν πολύ μικρή διάρκεια ζωής· ακριβώς διότι οι μνημονιακές κυβερνήσεις εφαρμόζουν όλες αυτές τις „διαρθρωτικές“ αλλαγές που αποξενώνουν γρήγορα αυτό το ελαφρά μοιρολατρικό, όμως ανεκτικό εκλογικό κοινό.

Γι’ αυτό και η „διαπραγμάτευση“ για την „αξιολόγηση“ παραμένει ένα old time classic με ήλιο και βροχή, με σαμαρά και τσίπρα. Κάνοντας κεντρική συζήτηση την επόμενη δόση, στην ουσία εξαλείφεται κάθε έννοια πολιτικής συζήτησης και μπαίνουμε σε ένα “τεχνικού” τύπου παζάρι για το αν το εναλλακτικό πρόγραμμα του τσακαλώτου (πουντο ρε ευκλίδη και το περιμένουμε), θα επιτύχει 0,45% ή 0,55% του ΑΕΠ περισσότερα έσοδα στο κλέψιμο κότας μετ’ εμποδίων.

Συνέχεια

Δημόσιο συμφέρον; Όρια και αυταπάτες της πλάνης των νομικών μορφών…


Editorial «Θέσεις» τεύχος 136, περίοδος Ιούλιος – Σεπτέμβριος 2016

 1. Matrix

Η σύγχρονη πολιτική πραγματικότητα ξετυλίγεται σε δυο παράλληλα σύμπαντα που αποικίζονται ταυτόχρονα από τα πολιτικά υποκείμενα του ΣΥΡΙΖΑ: το ένα, το πραγματικό, φιλοξενεί τους δράστες των μνημονιακών πολιτικών ενώ στο άλλο, το εικονικό, οι ίδιοι πρωταγωνιστές κλωνοποιούνται και «αντιστρατεύονται» με ισχυρή «συναισθηματική φόρτιση» τις πράξεις τους στο πρώτο. Συχνά μάλιστα υιοθετούν με απόλυτη συγχρονικότητα τους δυο αντιφατικούς ρόλους, με αποτέλεσμα να προκύπτουν πολιτικά «παράδοξα διδύμων», όπως για παράδειγμα συχνές δηλώσεις υπουργών του τύπου: «αν είχαμε εμείς επεξεργαστεί τη συμφωνία αυτή (την οποία εφαρμόζουν και υπογράφουν) θα είχαμε καταλήξει σε εντελώς διαφορετικούς όρους (από αυτούς που οι ίδιοι συμφώνησαν με τον ESM το καλοκαίρι)» (Σπίρτζης μετά την υπογραφή της παραχώρησης του Ελληνικού). Ή ακόμη όταν με μικρότερη δόση υπερρεαλισμού υπουργοί καταφέρονται κατά της από την κυβέρνηση διορισμένης ηγεσίας του ΤΑΙΠΕΔ, περίπου σαν να ακολουθεί το τελευταίο αυτόβουλη πολιτική και όχι εκείνη του «συμβιβασμού» του Ιουλίου.

Οι εμπειρίες που προκύπτουν λοιπόν από αυτή τη διαρκή μίξη εικονικής και υπαρκτής πραγματικότητας στο αριστερό matrix είναι πρωτόγνωρες.

Συνέχεια

NEWSYRIZA. Χρονικό Μιας Πολιτικής Μετάλλαξης…


Αριστερά που μπορεί

Στη σημερινή ιδιόμορφη πολιτική συγκυρία που σημαδεύεται από δεκαπεντάμηνη κρατική διαχείριση από την «κυβερνώσα Αριστερά» του ΣΥΡΙΖΑ, κάθε προσπάθεια ερμηνείας της τρέχουσας πραγματικότητας συχνά εγκλωβίζεται σε απολογισμούς της «ασφυκτικής διαπραγμάτευσης» του πρώτου εξαμήνου απέναντι σε έναν αντίπαλο που αξιοποίησε τη «συντριπτική υπεροπλία» που διέθετε. Εδώ θα αναζητήσει κανείς σημάδια είτε για την αναγκαία «προσαρμογή» της Αριστεράς στο έδαφος του «κοινωνικού ρεαλισμού», είτε για τη σταδιακή προγραμματική αποδέσμευση της πολιτικής της από την επαγγελία μιας αδύνατης πλέον «μεροληψίας υπέρ της εργασίας» και την αναγκαστική στροφή της προς κάποιου τύπου «τακτικό συμβιβασμό» που περισώζει τα «απολύτως αναγκαία» εγγράφοντας υποθήκες για το μέλλον.

Το όλο εγχείρημα συχνά περιγράφεται με την απάντηση στο αυτόκλητο δίλημμα μονοσήμαντης απόφανσης: Προτιμάμε μια Αριστερά που κάνει ό, τι μπορεί από μια Δεξιά που κάνει ό, τι θέλει!

Συνέχεια

Συνέχισε τον Πόλεμο για να ’ρθει η Ειρήνη (Μέρος #3: Πράττω)…


του Barikat

Το Εγκώμιο της Πράξης

 

Disclaimer / Προειδοποίηση:

 

 

Δεν θα φύγουμε ήσυχα μέσα στη νύχτα. Stop.

Το μέλλον δεν έχει γραφτεί. Stop.

Όλα Είναι Κοινά. Stop.

 


Μέρος #3: Πράττω

 

 

Και αν η Αμυγδαλέζα δεν ήταν λάθος; / Ένα νέο ΤΙΝΑ ευδοκίμησε στο Προεδρικό Μέγαρο

“Στο πλαίσιο τούτο η Ελλάδα: Α. Με πνεύμα Ανθρωπισμού και Αλληλεγγύης έναντι των Προσφύγων αλλά και θωρακίζοντας την ασφάλεια του Ελληνικού Λαού, θα […] Φυλάσσει και τα εξωτερικά σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.  Υπ’ αυτό το πνεύμα όχι μόνον συνεργάζεται με την Frontex, αλλά επιζητεί και επιδιώκει την δραστική ενίσχυσή της και την τελική ταχύτατη μετεξέλιξή της σ’ Ευρωπαϊκή Ακτοφυλακή […] Περαιτέρω δε συνεργάζεται πλήρως στο πεδίο των συμπεφωνημένων αποστολών του ΝΑΤΟ [… ] Γ. Ενισχύει τις ανοιχτές δομές προσωρινής φιλοξενίας Προσφύγων, παραλλήλως προς την ενίσχυση των προαναχωρησιακών κέντρων παράτυπων μεταναστών1. […] καθιστώντας σαφές ότι μονομερείς ενέργειες δεν είναι επιτρεπτές2 Β. Να προωθήσει, το ταχύτερο δυνατόν, προγράμματα επιστροφών παράτυπων  μεταναστών3, ενεργοποιώντας υφιστάμενες Συμφωνίες Επανεισδοχής και συνάπτοντας νέες. Γ. Να προωθήσει την συνεργασία με την Τουρκία4, προκειμένου αυτή αφενός ν’ ανακόψει αμέσως τις ροές Προσφύγων προς την Ευρωπαϊκή Ένωση5.” (σ.σ: όλες οι επισημάνσεις δικές μας)

Συνέχεια