«Στη φωτογραφία ενός ανθρώπου που μόλις βγαίνει από μία βάρκα στο Αιγαίο, εγώ βλέπω ένα παράδειγμα ανθεκτικότητας»…


Συνέντευξη στην Αγγελική Μπούμπουκα

 

Από τις εμπόλεμες ζώνες της Μέσης Ανατολής μέχρι τη Βόρεια Ευρώπη, κι από τα ναυάγια της Μεσογείου μέχρι τα hot-spots και τους καταυλισμούς, υπάρχει κάτι που ποτέ δεν λείπει από τις αποσκευές ενός πρόσφυγα: Η οδύνη. Οδύνη για όσους και όσα έχασε για πάντα ή άφησε πίσω του, για όσα δεν τολμά να συζητήσει ή ακόμη και να ξαναφέρει στο νου.

Στο Κέντρο Ημέρας “Βαβέλ”, τη μοναδική δημόσια δομή στην Ελλάδα που ασχολείται με θέματα ψυχικής υγείας προσφύγων και μεταναστών από το 2008, η διαχείριση αυτής της οδύνης είναι πλέον βασικό αντικείμενο. Αλλά, όπως επισημαίνει ο ψυχολόγος της “Βαβέλ”, Νίκος Γκιωνάκης, δεν πρέπει κανείς να παγιδεύεται στην οδύνη, πρέπει να βλέπει και τι κέρδισε τελικά ο καθένας μέσα από όσα έζησε, και πώς συνεχίζει.

Με αφορμή τη συμμετοχή του Ν.Γκιωνάκη στη συζήτηση “No Direction Home: Με το Βλέμμα στην απώλεια και την ελπίδα”, που διοργάνωσε πρόσφατα το Παράρτημα Ελλάδας του Ιδρύματος Ρόζα Λούξεμπουργκ, συνομιλήσαμε μαζί του μαζί του για τα περιστατικά που αντιμετωπίζει η συγκεκριμένη δομή τα τελευταία χρόνια, και μας βοηθάει να ξανασκεφτούμε τον πόνο της προσφυγιάς πέρα από τα στερεότυπα.
Η συζήτηση διοργανώθηκε με αφορμή την τελευταία έκδοση του Ιδρύματος Ρόζα Λούξεμπουργκ, με τίτλο “No Direction Home”, στην οποία περιλαμβάνονται 235 φωτογραφίες 30 ελλήνων φωτογράφων που αποτυπώνουν την πρόσφατη προσφυγική εμπειρία.

* * * 

“No Direction Home”, φωτογραφικό λεύκωμα από το Παράρτημα Ελλάδας του Ιδρύματος Ρόζα Λούξεμπουργκ, με 235 φωτογραφίες 30 ελλήνων φωτογράφων για το προσφυγικό​​​​​​​

-Τι είδους τραύματα συνοδεύουν την προσφυγική εμπειρία και τι περιστατικά αντιμετωπίζετε στη Βαβέλ;

«Η αλήθεια είναι ότι εμείς προσεγγίζουμε τα πράγματα με μια διαφορετική άποψη και ορολογία. Δεν μιλάμε ευθύς εξαρχής για τραύματα. Λέμε ότι οι άνθρωποι εκτίθενται σε σοβαρές αντιξοότητες και μπορεί αυτές να τους τραυματίζουν. Εμείς βλέπουμε τις συνέπειες της αντιξοότητας σε έναν άνθρωπο να διαρθρώνονται σε διαφορετικές κατηγορίες. Συνέπεια αρνητική μπορεί να είναι το τραύμα, ταυτόχρονα, όμως, υπάρχουν στοιχεία σε έναν άνθρωπο, σε μια οικογένεια, σε μια κοινότητα, που μένουν ανέπαφα, παρά την αντιξοότητα π.χ. έναν πόλεμο. Και ταυτόχρονα λέμε ότι πολλοί άνθρωποι – αν όχι όλοι- αποκτούν νέα θετικά χαρακτηριστικά και νέες ποιότητες, ακριβώς επειδή εκτίθενται σε αντιξοότητες.

Αυτό σημαίνει, λοιπόν, ότι όταν βλέπουμε έναν άνθρωπο, δεν τον βλέπουμε μονάχα μέσα από το πρίσμα του τραύματος. Προσπαθούμε να δούμε πώς βιώνει τις συνέπειες, σε αυτές τις τρεις μεγάλες κατηγορίες. Και προσπαθούμε να τού δώσουμε να το καταλάβει και ο ίδιος. Υπό την έννοια ότι αν τραυματίζεται κάτι μετά από την έκθεση σε μια αντιξοότητα ή σε μια σειρά αντιξοοτήτων, αυτή είναι η πολυπλοκότητα της πραγματικότητας. Βλέπουμε μόνο μια διάσταση των πραγμάτων: «πω πω πω, τι έπαθα!» Άμα, όμως, έχουμε τη δυνατότητα να τα δούμε πιο ψύχραιμα, μπορούμε να καταλάβουμε ότι η πολυπλοκότητα διατηρείται, χρειάζεται να την ανακαλύψουμε και να την αξιοποιήσουμε.

Όταν έρχεται κάποιος άνθρωπος σε μας -συνήθως παραπεμφθείς από άλλους συναδέλφους που δουλεύουν στο πεδίο- θα ακούσουμε καταρχάς τον πόνο του, την οδύνη του. Μπορεί να έχει βιώσει απώλειες, που είναι κοινό χαρακτηριστικό όλων των προσφύγων: Απώλεια του δικού του χώρου, προσφιλών προσώπων, της ασφάλειας, της σταθερότητας, των προοπτικών κλπ. Αυτό δημιουργεί διάφορα ζητήματα.

Ταυτόχρονα, προσπαθούμε να διαπιστώσουμε τι έχει μείνει ανέπαφο σε αυτούς τους ανθρώπους, μετά την έκθεση στην αντιξοότητα, και τι έχουν κερδίσει –όσο κι αν φαίνεται παράδοξο- από αυτήν. Πολλοί άνθρωποι έχουν κερδίσει νέες ικανότητες επιβίωσης, που δεν θα μπορούσαν να έχουν σκεφτεί ότι τις έχουν, επειδή δεν τις είχαν πριν φύγουν από το σπίτι τους.

Με δυο λόγια, στη φωτογραφία ενός ανθρώπου που μόλις βγαίνει από μια βάρκα, μόλις έχει έρθει σε ένα ελληνικό νησί, εγώ βλέπω ένα παράδειγμα ανθεκτικότητας, όχι ένα παράδειγμα τραύματος.
Το ίδιο το τραύμα, όταν υπάρχει, το βλέπουμε πάλι μέσα από μια διττή σκοπιά: Το τραύμα σημαίνει διάρρηξη της συνέχειας, μια τρύπα. Ταυτόχρονα, όμως, σημαίνει και ότι μπορώ να σβήσω κάτι, είναι μια ευκαιρία να κάνω μια νέα αρχή».

– Μπορείτε να ομαδοποιήσετε τα περιστατικά που αντιμετωπίζετε;

Συνέχεια

Υπάρχει μια κοινωνική πλειοψηφία στις ΗΠΑ που θα στήριζε μια αριστερή πολιτική εδώ και τώρα…


Υπάρχει μια κοινωνική πλειοψηφία στις ΗΠΑ που θα στήριζε μια αριστερή πολιτική εδώ και τώρα

Συναντήσαμε τον εκδότη του Jakobin, Baskar Sunkara, στα γραφεία του περιοδικού στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης

Λίγες μόνο μέρες έμειναν από τις εκλογές στις ΗΠΑ, το αποτέλεσμα των οποίων λίγο πολύ έχει δρομολογηθεί υπέρ της Κλίντον. Δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς ότι έχουν ένα διαφορετικό άρωμα αυτές οι εκλογές, δεδομένων των φαινομένων Σαντερς και Τραμπ τα οποία ανέδειξαν μία διαφορετική στάση της κοινωνίας απέναντι στις παραδοσιακές δυνάμεις των ρεπουμπλικάνων και των δημοκρατικών. Ο Δρόμος ξαναβρέθηκε με το περιοδικό Jakobin και τον εκδότη του Bhaskar Sunkara σε μία προσπάθεια να καταλάβουμε το κλίμα που επικρατεί στην αμερικανική κοινωνία, τα επόμενα βήματα των προοδευτικών δυνάμεων αλλά και την προσπάθεια του ίδιου του περιοδικού. Το περιοδικό Jakobin είναι γέννημα θρέμμα των νέων κινημάτων που αναπτύσσονται τα τελευταία χρόνια στις ΗΠΑ και έχει στόχο την ανάπτυξη των ιδεών της αριστεράς σε ευρύτερα ακροατήρια. Πάνω από 1.000.000 ανθρωποι επισκέπτονται την ηλεκτρονική του εκδοχή ενώ μετράει πάνω από 20.000 συνδρομητές του εντύπου.

Συνέντευξη στον Νίκο Κιούση

-Τι το διαφορετικό φέρνει στην επιφάνεια η προεκλογική καμπάνια για τις επερχόμενες εκλογές σε σχέση με το παρελθόν;

Θα έλεγα ότι παρατηρούμε την πόλωση της αμερικάνικης πολιτικής σκηνής ανάμεσα σε έναν κεντρώο πόλο και μια λαϊκιστική δεξιά, με τέτοιο τρόπο που δεν υπήρχε πιο παλιά στις ΗΠΑ. Την ίδια στιγμή έχουμε την ανάδυση ενός ριζοσπαστικού σοσιαλφιλελεύθερου ρεύματος, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την καμπάνια του Bernie Sanders. Οπότε πιστεύω ότι το πραγματικό ερώτημα είναι εάν η τάση που εμφανίστηκε στους κόλπους του δημοκρατικού κόμματος αλλά και γύρω από αυτό, αυτή του αριστερού φιλελευθερισμού (σ.σ Ο Βernie Sanders πήρε πάνω από 13 εκατ ψήφους), θα επιβιώσει κάτω απ΄τους όρους της Κλίντον, την οποία θεωρώ σχεδόν σίγουρο ότι θα κερδίσει. Είναι σχεδόν απίθανο να κερδίσει ο Τραμπ, τόσο λόγω του εκλογικού συστήματος των ΗΠΑ, όσο και γιατί δεν είναι και τόσο καλός υποψήφιος. Θα έλεγα ότι το πρόβλημα με την αμερικανική πολιτική ζωή είναι ότι η αριστερά είναι στο περιθώριο εδώ και πάρα πολύ καιρό και τώρα που επανήλθε, αν υποχωρήσει ξανά, θα επαναφέρει την πόλωση ανάμεσα στο κατεστημένο κέντρο και την λαϊκιστική δεξιά. Θα μπορούσα να παρομοιάσω αυτήν την κατάσταση με την περίπτωση της Γαλλίας και του Λαϊκού Μετώπου της Λεπέν, όπου παρόλο που δεν πρόκειται να κερδίσει σε εκλογές, θα βρίσκεται συνεχώς στον δεύτερο γύρω και το κυριότερο, θα μετατοπίζει την σφαίρα της δημόσιας συζήτησης προς τα δεξιά με συνέπεια ακόμα και κεντρώοι πολιτικοί να μιλούν σαν ακροδεξιοί. Το πρόβλημα με την αριστερά θα ήταν να εγκαταλείψει την κριτική προς τον «κλιντονισμό». Εγώ στρέφω την προσοχή μου περισσότερο εκεί, κάτι που δεν κάνει το μεγαλύτερο κομμάτι στης αριστεράς, θεωρώντας σαν πρώτιστο καθήκον την συγκρότηση ενός λαϊκού μετώπου απέναντι στον Τραμπ και σε δεύτερο χρόνο την στροφή της προσοχής στην Κλίντον. Υπάρχει αυτό το άγχος (να χτυπηθεί ο Τραμπ), αλλά με βάση ότι θεωρώ δεδομένη την ήττα του, το στοίχημα είναι το αν θα μπορέσει να κερδηθεί ο τραμπισμός σαν φαινόμενο μακροπρόθεσμα

Συνέχεια

Οι σκλαβιές που ονομάστηκαν Ελευθερία …


Ο Σλαβόι Ζίζεκ μιλάει για τις νέες μορφές σκλαβιάς που μάς σερβίρονται ως νέες ελευθερίες 

Αποτέλεσμα εικόνας για light fixture

«ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΠΑΓΙΩΜΕΝΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ότι οι άνθρωποι εξεγείρονται όταν φτάσουν στην απόγνωση. Όμως δεν είναι έτσι. Οι τωρινοί κυρίαρχοι το ξέρουν, έχουν μάθει το μάθημά τους. Είναι θλιβερό φυσικά, αλλά το παράδοξο είναι ότι οι άνθρωποι μοιάζουν όλο και περισσότερο να αποδέχονται τη μοίρα τους σε κοινωνικό επίπεδο, αλλά να απολαμβάνουν σε ατομικό επίπεδο ένα είδος λανθάνουσας ελευθερίας».

«ΕΙΜΑΣΤΕ, ΛΟΙΠΟΝ, ΜΟΙΡΟΛΑΤΡΕΣ σε κοινωνικό επίπεδο. Πιστεύουμε ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε την κοινωνία, αλλά σε ατομικό επίπεδο πιστεύουμε ειλικρινά ότι είμαστε ελεύθεροι. Είναι γενικευμένο φαινόμενο, γιατί, σύμφωνα με τη σημερινή κοινωνία, η λέξη «ελευθερία» σημαίνει περισσότερη ελευθερία στις ατομικές μας επιλογές. Δηλαδή μια ανάπηρη ελευθερία γεμάτη κυνισμό. Για παράδειγμα, μπορείς να επιλέξεις να εργαστείς όπου θες, αλλά ποιες είναι οι επιλογές σου;»

«ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΩ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΕΙΔΟΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ώστε να μπορώ να καθορίσω τις επιλογές μου. Αυτό είναι το αποκορύφωμα της σημερινής ιδεολογίας, ότι οι νέες μορφές σκλαβιάς μάς σερβίρονται ως νέες μορφές ελευθερίας. Όπως ο Άντονι Γκίντενς, αυτός ο τύπος των Εργατικών του Μπλερ, ο οποίος, όταν ένας παλιός αριστερός του επισήμανε ότι οι μόνες δουλειές που υπάρχουν είναι αυτές χωρίς συλλογικές συμβάσεις, εκείνος απάντησε ότι είναι υπέροχο αφού μπορείς να αλλάζεις δουλειές και κάθε φορά να ξανα-ανακαλύπτεις τις δυνατότητές σου. Δηλαδή, αφού δεν μπορείς να έχεις πρόσβαση στη δημόσια Υγεία, είσαι ελεύθερος να επιλέξεις όποια ιδιωτική ασφάλιση θέλεις. Οπότε η έλλειψη ελευθερίας μας σερβίρεται ως το αντίθετό της, δηλαδή ως ελευθερία».

«ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ή την Παιδεία ή στην παροχή ηλεκτρικού ρεύματος. Το πιο σημαντικό στη δομή του σημερινού κράτους είναι ότι κάποιοι ανώνυμοι γραφειοκράτες φροντίζουν ώστε να έχουμε ηλεκτρικό ρεύμα, σχολεία και νοσοκομεία».

«ΌΠΩΣ ΛΕΩ ΕΙΡΩΝΙΚΑ, ΕΝΑ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΕΙΔΟΣ ΔΟΓΜΑΤΙΣΜΟΥ είναι πολύ χρήσιμο. Αλλιώς θα καταλήξουμε σαν τους Αμερικανούς, οι οποίοι πριν από λίγα χρόνια θέλησαν να γίνει δημόσιος διάλογος σχετικά με το πόσο ηθικό είναι να βασανίζεις κάποιον ύποπτο για τρομοκρατία. Δεν θέλω να επιχειρηματολογήσω για κάτι τέτοιο, θέλω να ζω σε μια κοινωνία όπου τα βασανιστήρια θεωρούνται de facto κάτι φρικαλέο. Εδώ φτάσαμε, πράγματα που θεωρούνταν αδιανόητα παρουσιάζονται τώρα ως αντικείμενα διαλόγου».

Αποσπάσματα από συνέντευξη που έδωσε ο Σλοβένος στοχαστής και συγγραφέας, Σλαβόι Ζίζεκ. στον Δημήτρη Αναστασόπουλο και την εφημερίδα Αυγή με αφορμή της κυκλοφορία του βιβλίου του «Προβλήματα στο Παράδεισο: Ο κομμουνισμός μετά το τέλος της Ιστορίας» (εκδ. Μεταίχμιο, μετάφραση Ελένη Αστερίου).

____________________________________________________________________________

[Από: www.doctv.gr]

«Μετά τη δικτατορία νομίζαμε ότι γλυτώσαμε από τη λογοκρισία»…


Συνέντευξη στην Αγγελική Μπούμπουκα | Βίντεο: Γιάννης Νικολόπουλος

 

Ποια είδη λογοκρισίας ευδοκιμούν στην Ελλάδα; Τι είναι και τι δεν είναι λογοκρισία; Επιτρέπονται σε μια δημοκρατία περιορισμοί στην ελευθερία του λόγου;

Το πρώτο συνέδριο για τη λογοκρισία στην Ελλάδα, που διοργανώνεται από το Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου και το παράρτημα του Ιδρύματος Ρόζα Λούξεμπουργκ στην Ελλάδα, και θα διεξαχθεί 17-19 Δεκεμβρίου στην Αθήνα, διερευνά αυτά και άλλα ειδικότερα ερωτήματα, για πρώτη φορά στη χώρα. Το πρόγραμμά του περιλαμβάνει μια ποικιλία θεματικών που εκτείνονται από την τέχνη, η οποία γνωρίζει τις πιο κραυγαλέες περιπτώσεις λογοκριτικών παρεμβάσεων, μέχρι πολύ πιο επίμονες ή και ύπουλες μορφές ελέγχου της ελευθερίας του λόγου, όπως η διαχρονική αυτολογοκρισία στα ΜΜΕ, στον ακαδημαϊκό κόσμο και στη δημόσια σφαίρα, για θέματα που θεωρούνται ακανθώδη, ή όπως οι κραυγές περί «λογοκρισίας» από ανθρώπους που θέλουν να αποφύγουν την κριτική.

Εν όψει του συνεδρίου, κάναμε μια κουβέντα με τους συνδιοργανωτές του, Δημήτρη Χριστόπουλο, αναπληρωτή καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου και Αντιπρόεδρο της Διεθνούς Ομοσπονδίας για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, και Πηνελόπη Πετσίνη, διδάκτορα Τεχνών & Ανθρωπιστικών Επιστημών.

 

Σημείωση: Δυο μέρες πριν από το συνέδριο «Λογοκρισίες», την Τρίτη 15 Δεκεμβρίου, θα προηγηθεί παρουσίαση του συλλογικού τόμου «Όλα μπορούν να λεχθούν» ή υπάρχουν «εκείνα που δεν λέγονται»;, που επιμελήθηκε ο Δημήτρης Χριστόπουλος, με κείμενα Ελλήνων στοχαστών τα οποία γράφτηκαν μετά τη δολοφονία του Charlie Hebdo.
Η συγκεκριμένη εκδήλωση, που αποτελεί την εισαγωγή στον προβληματισμό του συνεδρίου, θα μετέχουν η συγγραφέας Έρση Σωτηροπούλου και η κινηματογραφίστρια Εύα Στεφανή, δημιουργοί που προσφάτως έχουν υποστεί τη δοκιμασία της λογοκρισίας ενώ στη συνέχεια δικαστικά απαλλάχθηκαν.
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο Cafe Polis, Πεσμαζόγλου 5 την Τρίτη 15 Δεκεμβρίου 2015 στις 18.30 το βράδυ. Δείτε την αφίσα της εκδήλωσης πατώντας εδώ.

Συνέχεια

Π.Βόγλης: Ο εμφύλιος ήταν η μοναδική επανάσταση στη νεότερη ελληνική ιστορία…


Συνέντευξη: Αγγελική Μπούμπουκα, το βυτίο | Φωτογραφίες: το βυτίο, Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού, Βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων, NARA

6

Αντί για το ερώτημα «ποιος φταίει» για τον ελληνικό εμφύλιο, που επικράτησε επί δεκαετίες, στην«Αδύνατη Επανάσταση» ο Πολυμέρης Βόγλης θέτει ένα άλλο ερώτημα: «τι ήταν» ο εμφύλιος πόλεμος. Μελετώντας την κοινωνική δυναμική που διαμορφώθηκε εκείνη την περίοδο στη χώρα και εστιάζοντας στον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας, ο ίδιος συμπεραίνει ότι  ο ελληνικός εμφύλιος ήταν μια επανάσταση, έστω κι αν, έτσι όπως εξελίχθηκε, δεν θα μπορούσε να αποβεί νικηφόρα, συνεπώς ήταν μια αδύνατη επανάσταση.

Διαβάζοντας μια τέτοια προσέγγιση σήμερα, μετά το καλοκαίρι του 2015, δεν μπορείς να μην αναρωτηθείς πώς θα καταγραφεί από τους ιστορικούς του μέλλοντος η δυναμική που διαμορφώνεται στην Ελλάδα την τελευταία πενταετία. Πάντως ο Π.Βόγλης, αναπληρωτής καθηγητή κοινωνικής ιστορίας  στο τμήμα Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, μας τραβάει το μανίκι -σαν καλός ιστορικός-, συνιστώντας να αποφεύγουμε αναλογίες με το παρελθόν και να προσπαθούμε να βρούμε εργαλεία και τρόπους να καταλάβουμε αυτό που ζούμε σήμερα.

Τον συναντήσαμε λίγες μέρες πριν από τις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου και μιλήσαμε για τον εμφύλιο και για τις αφηγήσεις γύρω από αυτόν, για τους παραλληλισμούς του παρελθόντος με το σήμερα, για την αριστερά και τις διαμάχες μεταξύ ιστορικών. Καταλήξαμε με μια υπενθύμιση: πως όπως τα κύματα των προσφύγων σήμερα στην Ευρώπη, περίπου 700 χιλιάδες άνθρωποι έγιναν πρόσφυγες εντός ή εκτός Ελλάδας στη διάρκεια του εμφυλίου, καθώς οι μετακινήσεις πληθυσμών είναι συστατικό στοιχείο της εδαφικής πολιτικής, που γίνεται πάντα σε καιρούς πολέμου.


Συνέχεια

Συνέντευξη Silvia Federici… αντιστάσεις στον καπιταλισμό, αναπαραγωγή και κοινά…


από τους Χρήστο Σύλλα, Μαριάννα Ρουμελιώτη, το βυτίο | βίντεο: Γιάννης Νικολόπουλος


«Πηγαίνουµε σε διαδηλώσεις, δηµιουργούµε γεγονότα, και αυτό µετατρέπεται σε αιχµή του αγώνα µας. Η ανάλυση για το πώς αναπαράγουµε αυτές τις κινήσεις, πώς αναπαραγόµαστε εµείς οι ίδιες/ίδιοι δεν είναι στο κέντρο της κινηµατικής οργάνωσης. Θα έπρεπε να είναι».

O συλλογισμός ανήκει στη Silvia Federici, καθηγήτρια πολιτικής φιλοσοφίας και ακτιβίστρια από τη σκοπιά της ριζοσπαστικής φεμινιστικής μαρξιστικής παράδοσης. Πριν μια εβδομάδα περίπου, καταφέραμε να τη συναντήσουμε στην Αθήνα και να της απευθύνουμε έξι από τις χιλιάδες ερωτήσεις – κουβέντες που θέλαμε να της κάνουμε. Αεικίνητη και διαυγής, προσηνής αλλά και νευρώδης, η Federici «άπλωσε» σε μια συνέντευξη τη θεωρητική της εργασία σε συνδυασμό με την βιωματική της εμπειρία στην Αφρική (Νιγηρία), τις ΗΠΑ και οπουδήποτε αλλού βρέθηκε για να παρατηρεί και να συμμετέχει με τον κόσμο της εργασίας.

Η ματιά και η συνεισφορά της Federici επικεντρώνεται στην «κρυμμένη» οικιακή εργασία, η εκμετάλλευση της οποίας ήταν δουλειά του Κεφαλαίου αλλά και της ευρύτερης κοινωνικής οργάνωσης της καπιταλιστικής πατριαρχίας – εντός της οι γυναίκες δέχονταν και δέχονται τις εξουσιαστικές πιέσεις του άνδρα-εργάτη.

H Federici επιμένει στη σημασία της αναπαραγωγικής εργασίας των γυναικών ως κύρια πηγή της πρωταρχικής κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης και την εξηγεί με βάση τις σύγχρονες επιθέσεις κράτους και κεφαλαίου εναντίον τους. Μας μιλά για την ανάγκη παραγωγής των «κοινών» (αγαθών, χώρων και χρόνων) μέσα στην καπιταλιστική διαδικασία: η συλλογικοποίηση των εμπειριών στο δρόμο, η φυσική επαφή και η συσσώρευση γνώσης για χρήση, αποτελεί για την Federici τον δρόμο για μια βιώσιμη πολιτική διαδικασία – για τα κινήματα που θέλουν να αυτο-αναπαραχθούν


7

Μιλάτε πολύ για τα αυτό – αναπαραγόμενα κινήματα σαν αυτά των Ζαπατίστας, και των ανθρώπων στηνOaxaca και στη Βολιβία. Μπορούν αυτοί οι αγώνες να προσφέρουν τις απελευθερωτικές προοπτικές τους σαν παράδειγμα στον δυτικό κόσμο; Ποιοί είναι οι περιορισμοί;

Μία από τις πιο μεγάλες πηγές έμπνευσης του αγώνα, που έρχεται από τη Λατινική Αμερική, από τον αγώνα των Ζαπατίστας, από τον αγώνα των ανθρώπων χωρίς γη στη Βραζιλία, από τους αγώνες που λαμβάνουν χώρα σε πολλές αστικές περιφέρειες σε πόλεις της Λατινικής Αμερικής, είναι ότι αυτή η πάλη μας δίνει την αίσθηση μιας νέας κοινωνίας, κάτι νέου που αναδύεται. Αυτό είναι κάτι που εμείς στην Ευρώπη και στις Ηνωμένες Πολιτείες συχνά ονειρευόμαστε. Την ιδέα μιας κοινωνίας, μιας κοινότητας, στην οποία μπορούμε να αρχίσουμε να εξασκούμε στοιχεία αυτοδιεύθυνσης. Σ΄ αυτούς τους χώρους μπορείς να δεις ότι οι άνθρωποι όχι μόνο μοιράζονται κάποιες μορφές πλούτου, αλλά επίσης αρχίζουν να παράγουν με ένα νέο τρόπο και εγκαθιδρύουν νέες σχέσεις παραγωγής και σιγά σιγά δημιουργούν δικά τους σχολεία, άτυπα νοσοκομεία και ακόμη ότι έχουν κάποια μορφή κομμουναλιστικής (communal) διακυβέρνησης.

Συνέχεια

Charles Bukowski | Ούτε μέρα χωρίς γραμμή…


bukowski
O αντισυμβατικός Τσαρλς Μπουκόβσκι (Charles Bukowski – 1920-1994) ξαναζεί χάρη σε μια ηχογράφηση του 1993 και στα κινούμενα σχέδια του Drew Christie.

Παρακολουθήστε την σύντομη ταινία – σε μορφή κινουμένων σχεδίων – και ακούστε τον να μιλάει για το μόνο πράγμα που είχε για εκείνον σημασία. Ήταν «το επόμενο ποίημα, η επόμενη γαμημένη γραμμή».

Το μόνο που τον ενδιέφερε, λέει, ήταν να καταπιάνεται με το γράψιμο τρεις ή τέσσερις νύχτες της εβδομάδας.

Αν δεν μπορείς να γράψεις την επόμενη γραμμή, είσαι λοιπόν πεθαμένος.

Ή κατά την λατινική ρήση:

Nulla dies sine linea. Ούτε μέρα χωρίς γραμμή.

Αυτή την ανάγκη μπορεί να την καταλάβει και να την συμμεριστεί κάθε άνθρωπος που αγαπάει το γράψιμο.


Από:http://peopleandideas.gr/2015/04/14/charles-bukowski/