Τι τρομερά μυστικά κρύβει στα ντουλάπια της η Ευρώπη των Γερμανών; …


Τι τρομερά μυστικά κρύβει στα ντουλάπια της η Ευρώπη των Γερμανών;

Εάν υπάρχει αυτό που αποκαλούμε κοινωνική συνείδηση, συλλογικό εγώ και συλλογική μνήμη, τότε σίγουρα το παρελθόν διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωσή τους. Ποτέ κανένας δεν είναι ίδιος με κάποιον προηγούμενο. Μπορεί να είναι καλύτερος ή χειρότερος, αλλά ποτέ ίδιος. Μέσα, όμως, και στον καλύτερο και τον χειρότερο άνθρωπο, το παρελθόν είναι ενεργό, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, με θετική ή αρνητική κατεύθυνση. Και στην κοινωνία σαν σύνολο.

Πριν από λίγες μέρες, είδα στην Ντόιτσε Βέλε (Deutsche Welle), στην εξαιρετική σειρά D-File, ένα πρόγραμμα με τίτλο «Η αποτυχία της δικαιοσύνης μετά τον πόλεμο». Μια καινούργια συγκλονιστική έρευνα του Christoph Weber, με τη συνδρομή πολλών ερευνητών, ιστορικών και δικαστικών, όπως οι Falco Werkentin, Jochen Kuhlmann, Norbert Frei κ.ά., για το πώς ενσωματώθηκαν μετά τον πόλεμο στη γερμανική δικαιοσύνη οι ναζί και πώς τα εγκλήματα των υπευθύνων για μαζικές εκτελέσεις συγκαλύφθηκαν από το καθεστώς της Δυτικής Γερμανίας. Μού θύμισε πώς ενσωματώθηκαν οι δοσίλογοι και οι συνεργάτες των ναζί στην Ελλάδα, αντί να λογοδοτήσουν για τις προδοτικές εγκληματικές τους ενέργειες. Μόνο που στη Γερμανία, η κλίμακα των εγκλημάτων και ο αριθμός των εγκληματιών αποτελούν ποιοτικά και ποσοτικά πολύ μεγαλύτερα μεγέθη.

Ίσως, 70 χρόνια μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τα εγκλήματα αυτά και η ατιμωρησία που έδωσε άφεση στους δράστες, να μην είχαν μεγάλη σημασία εάν οι συνέπειές τους δεν ανιχνεύονταν στις σημερινές κοινωνίες και εάν οι σύγχρονες πολιτικές δεν κουβαλούσαν μέσα τους στοιχεία από τα εγκλήματα, τις ιδέες που τα προκαλούσαν, τα συστήματα που τα εφάρμοσαν, τους ανθρώπους που τα εκτέλεσαν. Και δεν αναφέρομαι μόνο, ούτε κυρίως, στα νεοφασιστικά κινήματα που δυναμώνουν σε όλη την Ευρώπη. Αναφέρομαι στα δημοκρατικά καθεστώτα που ακολουθούν πολιτικές που δείχνουν πόσο δύσκολο ή/και ανεπιθύμητο σε σημαντικό βαθμό είναι να απαλλαγούν οι κοινωνίες από την επιρροή του σκοτεινού τους παρελθόντος.

Και μια και το πρόγραμμα της Deutsche Welle αναφέρεται στη Γερμανία, άθελά μου έκανα τη σύγκριση ανάμεσα στο πως μεταχειρίζεται η Γερμανία τους Τούρκους αγωνιστές που συλλαμβάνονται και εκδίδονται στην Τουρκία με κατηγορίες για συμμετοχή σε παράνομη οργάνωση ή σε συνδικάτο και πως μεταχειρίστηκε χιλιάδες ναζί εγκληματίες που βαρύνονταν με την εξόντωση εκατομμυρίων ανθρώπων με τον πιο κτηνώδη τρόπο. Και δεν μπορώ να αποφύγω να σκεφτώ πώς αντιμετωπίζει το γερμανικό καθεστώς ολόκληρη την Ελλάδα, μια χώρα που ο λαός της πρωτοστάτησε στον αγώνα εναντίον των ναζί.

(Παρακάτω, παραθέτω τα στοιχεία που κατέγραψα από την εκπομπή της Deutsche Welle)

Στέλιος Ελληνιάδης

Συνέχεια

Ουκρανία: Από το κακό στο χειρότερο – αντικομμουνισμός και εθνικιστική διαστροφή…


Ουκρανία: Από το κακό στο χειρότερο – αντικομμουνισμός και εθνικιστική διαστροφή

Το άρθρο που ακολουθεί συντάχθηκε αρχικά στα ρώσικα από πολίτη της Ουκρανίας που, για λόγους ευνόητους, δεν θέλει να δημοσιευτεί το όνομά του

 

Εννοείται ότι η Ουκρανία δεν κινδυνεύει από το Κομμουνιστικό Κόμμα Ουκρανίας που ποτέ δεν ξεπέρασε το 13%, με τη μεγαλύτερη απήχησή του στους συνταξιούχους, ούτε η Ρωσία μετατρέπεται ξανά σε κομμουνιστική. Αντιθέτως, κορυφαία στελέχη του ΚΚ Ουκρανίας και του ΚΚΣΕ πρωτοστάτησαν στην ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Ουκρανίας, το 1991, και οι ίδιοι επέβαλαν το καπιταλιστικό σύστημα στη χώρα με πρώτο πρόεδρο του νέου κράτους τον Λεωνίδα Κραβτσούκ, που ήταν μέχρι τότε μέλος του Πολιτικού Γραφείου, υπεύθυνος για την κομμουνιστική διαπαιδαγώγηση και προπαγάνδα και πρόεδρος του Ανωτάτου Σοβιέτ της Ουκρανικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας. Αλλά και ο δεύτερος πρόεδρος της χώρας, ο Λεωνίδας Κούτσμα, ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚ, διευθυντής σε ένα τεράστιο κρατικό βιομηχανικό συγκρότημα και πρωθυπουργός επί Κραβτσούκ.

Συνέχεια

Εθνικισμός και αντιεθνικισμός…


Εθνικισμός και αντιεθνικισμός

Το κείμενο βασίζεται σε ομιλία που έγινε σε εκδήλωση με θέμα τον εθνοκεντρισμό στην Αριστερά, στο ελεύθερο αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο Εμπρός, στου Ψυρρή, στα πλαίσια του Αντιφασιστικού Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών, στις 26 Μαρτίου 2015

 _________________________________________

Ο εθνικισμός είναι μια «αρρώστια», μία σοβαρή πάθηση, πολιτική, ιδεολογική, οικονομική, κοινωνική, πολιτισμική και βαθιά ψυχολογική, συχνά ανίατη και επιδημική, ατομική και μαζική. Τα συμπτώματά της είναι κόμπλεξ ανωτερότητας, ρατσισμός, μίσος, ανασφάλεια, άγνοια, αλαζονεία, επιθετικότητα. Αλλά και με την ιδιαιτερότητα, την παραδοξότητα, να εκλαμβάνεται από τους «πάσχοντες» ως έκφραση υπέρτατης υγείας. Συνήθως εκδηλώνεται με την υποτίμηση των ξένων πολιτισμών, φυλών, εθνών και κρατών. Και κατά κανόνα αξιοποιείται για τη διεξαγωγή πολέμων και εν γένει βάρβαρων ενεργειών σε βάρος τρίτων, άλλου χρώματος, θρησκείας, γλώσσας, υπηκοότητας και κάθε άλλου χαρακτηριστικού που διαφοροποιεί τους ανθρώπους ιστορικά, πολιτισμικά, κοινωνικά, εμφανισιακά κ.λπ. Και πάντα κρύβεται πίσω από υπαρκτά ή τεχνητά προβλήματα στις σχέσεις των ανθρώπων, των λαών και των κρατών ή πίσω από ιστορικές και ψευδοϊστορικές εκκρεμότητες ή πίσω από θέσεις περί ανωτερότητας και κατωτερότητας με βάση αναπόδεικτες θεωρίες και ανυπόστατα ευρήματα ανθρωπολογικά, βιολογικά κ.λπ.

Συνέχεια

Μπορεί να λειτουργήσει η δημοκρατία χωρίς δημοκρατικά μέσα ενημέρωσης;


image002Στέλιος Ελληνιάδης

Τα εμπόδια για να εφαρμόσεις μια πολιτική εναλλακτική, προοδευτική και λαϊκή, δεν πέφτουν αυτομάτως με το που κερδίζεις τις εκλογές και σχηματίζεις κυβέρνηση. Πρώτα-πρώτα, γιατί η κυβέρνηση δεν ταυτίζεται με την εξουσία, αφού η εξουσία είναι κάτι πολυπλόκαμο, πολύ πιο βαθιά ριζωμένο στην κοινωνία. Αναλαμβάνοντας την κυβέρνηση, ένα σημαντικό μέρος της εξουσίας περνάει σε σένα, αλλά μόνο ένα μέρος. Το υπόλοιπο, του οποίου η έκταση και η βαρύτητα εξαρτάται από πολλούς εσωτερικούς και εξωτερικούς παράγοντες, παραμένει εν μέρει ή εξ ολοκλήρου σε άλλους, άτομα, ομάδες, φορείς και μηχανισμούς.

Συνέχεια

Απολογισμός 2014: Η δημοκρατία δολοφονείται εν ψυχρώ…


Απολογισμός 2014: Η δημοκρατία δολοφονείται εν ψυχρώ

Αυτά που είδα, άκουσα και έμαθα στην Ευρωβουλή μού διέλυσαν κάθε αμφιβολία που είχα για το χαρακτήρα, τη δομή και το κυρίαρχο σκεπτικό της Ευρώπης των 28. Η τόσο τολμηρή, ευφάνταστη και ασυνήθιστη για την Ευρώπη ιδέα της ενοποίησης ασθενεί βαριά. Αυτό το μεταπολεμικό εγχείρημα που υποσχόταν τη διαρκή ειρήνη, την αύξουσα ευημερία και την εδραίωση της δημοκρατίας, κόλλησε στη λάσπη.

Συνέχεια