Τζακ Λόντον – Πώς έγινα σοσιαλιστής…


από

 

του Τζακ Λόντον

Πρέπει να παραδεχτώ ότι έγινα σοσιαλιστής κατά τρόπο παρόμοιο μ’ εκείνον με τον οποίο έγιναν χριστιανοί οι τεύτονες παγανιστές: μου επιβλήθηκε εκ των πραγμάτων. Την εποχή που μεταστράφηκα, όχι μόνο δεν προσέβλεπα στον σοσιαλισμό, αλλά τον αντιμαχόμουν. Ήμουν πολύ νέος και ανώριμος, δεν ήξερα σχεδόν τίποτε, και μολονότι ούτε ακουστά είχα τη σχολή που επονομαζόταν «ατομικισμός», τραγουδούσα τον παιάνα των δυνατών με όλη μου την καρδιά.

Κι αυτό επειδή ήμουν εγώ δυνατός. Με το δυνατός εννοώ ότι είχα καλή υγεία και γερούς μυς, πλεονεκτήματα που είναι φανερό με ποιον τρόπο είχαν αποκτηθεί. Είχα ζήσει τα παιδικά μου χρόνια σε ράντσα της Καλιφόρνιας, μικρό αγόρι πουλούσα εφημερίδες στους δρόμους μιας ευημερούσας δυτικής πόλης και στα νιάτα μου επιδιδόμουν σε μικροκομπίνες στα κρυστάλλινα νερά του Κόλπου του Σαν Φρανσίσκο και του Ειρηνικού Ωκεανού. Μου άρεσε η ζωή χωρίς περιορισμούς και ήμουν ικανός να μοχθώ σαν σκλάβος, κάνοντας τις πιο σκληρές δουλειές. Δεν ήξερα καμιά τέχνη, αλλά μεταπηδούσα εύκολα από επάγγελμα σε επάγγελμα. Ατένιζα τον απέραντο κόσμο και τον έβρισκα καλό, απ’ άκρη σ’ άκρη. Θα το επαναλάβω: αυτή η αισιοδοξία οφειλόταν στο ότι ήμουν υγιής και δυνατός, δεν με βασάνιζαν πόνοι ή αρρώστιες, κανένα αφεντικό δεν με είχε απορρίψει λόγω κακής σωματικής κατάστασης και πάντα έβρισκα κάποια απασχόληση, είτε στο φτυάρισμα του κάρβουνου, είτε σαν ναύτης, είτε σε άλλες χειρωνακτικές δουλειές.

Χάρη σ’ όλα αυτά, στα νιάτα μου πετούσα στα σύννεφα. Όντας ικανός να τα βγάζω πέρα μόνος μου στη δουλειά ή στους καβγάδες, είχα γίνει ένας ασυγκράτητος ατομικιστής. Ήταν φυσικό. Ήμουν πάντα νικητής. Κι αυτό γιατί θεωρούσα το παιχνίδι, όπως το έβλεπα να παίζεται, ή όπως νόμιζα ότι το έβλεπα να παίζεται, ένα παιχνίδι εντελώς κατάλληλο για ΑΝΤΡΕΣ. Το να είσαι ΑΝΤΡΑΣ σήμαινε για μένα το να είναι χαραγμένη με κεφαλαία γράμματα πάνω στην καρδιά σου η λέξη άντρας. Να ριψοκινδυνεύεις σαν άντρας, να αγωνίζεσαι σαν άντρας, να κάνεις τη δουλειά ενός άντρα (έστω και με τον μισθό ενός παιδιού) – όλα αυτά με άγγιζαν βαθιά και με συνάρπαζαν όσο τίποτ’ άλλο. Και ονειροπολώντας φανταζόμουν ένα ομιχλώδες και άπειρο μέλλον, όπου θα έπαιζα ό,τι θεωρούσα πως είναι το παιχνίδι ενός ΑΝΤΡΑ, θα συνέχιζα να ταξιδεύω με ανεξάντλητα καλή υγεία, χωρίς ατυχήματα, και με μυς αέναα ρωμαλέους. Όπως είπα, αυτό το μέλλον ήταν άπειρο. Το μόνο που μπορούσα να δω ήταν τον εαυτό μου να διασχίζει γεμάτος ενθουσιασμό μια ζωή χωρίς τέλος, σαν ένα από εκείνα τα ΞΑΝΘΑ ΚΤΗΝΗ του Νίτσε, ηδονικά περιπλανώμενος, ένας καταχτητής των πάντων χάρη στην απόλυτη υπεροχή και δύναμή μου.

Όσο για τους άτυχους, τους άρρωστους, τους βασανισμένους, τους γέροντες, τους σακατεμένους, πρέπει να ομολογήσω πως ούτε που τους σκεφτόμουν- απλώς αόριστα ένιωθα ότι, αν δεν τους τύχαινε κάποιο ατύχημα, θα μπορούσαν, αν ήθελαν στ’ αλήθεια να μοχθήσουν, να είναι εξίσου καλοί με μένα· ότι θα μπορούσαν να δουλέψουν κι αυτοί το ίδιο σκληρά όπως κι εγώ. Όσο για τα ατυχήματα, αυτά αντιπροσώπευαν τη ΜΟΙΡΑ, μια λέξη επίσης γραμμένη με κεφαλαία, κι από τη ΜΟΙΡΑ δεν μπορούσες να ξεφύγεις. Ο Ναπολέων είχε ένα ατύχημα στο Βατερλώ, όμως αυτό δεν μετρίαζε την επιθυμία μου να γίνω ένας νέος, όψιμος Ναπολέων. Επιπλέον, η αισιοδοξία μου, που τρεφόταν από ένα στομάχι ικανό να χωνέψει παλιοσίδερα κι ένα κορμί που άνθιζε με τις κακουχίες, δεν μου επέτρεπε να συνδέσω την έστω και αμυδρή πιθανότητα ενός ατυχήματος με τη λαμπρή προσωπικότητά μου.

Ελπίζω να ξεκαθάρισα πως αισθανόμουν περήφανος που συγκαταλεγόμουν ανάμεσα στους προικισμένους από τη φύση αρίστους. Η αξιοπρέπεια της εργασίας αποτελούσε για μένα το πιο εντυπωσιακό πράγμα στον κόσμο. Χωρίς να έχω διαβάσει τον Καρλάιλ ή τον Κίπλινγκ, είχα επινοήσει ένα ευαγγέλιο του μόχθου που ξεπερνούσε και σκίαζε τα δικά τους. Η δουλειά ήταν το παν. Ήταν καθαγιασμός και σωτηρία. Δεν μπορείτε να διανοηθείτε πόση περηφάνια ένιωθα μετά από μια μέρα σκληρής και αποτελεσματικής δουλειάς· ούτε εγώ μπορώ καλά-καλά να τη διανοηθώ, τώρα που ανατρέχω στα αισθήματα εκείνης της εποχής. Ήμουν ο πιο πιστός μισθωτός σκλάβος που είχε ποτέ εκμεταλλευτεί καπιταλιστής. Το να αποφύγω κάποιο θέλημα ή να κάνω τον άρρωστο ήταν μέγιστο αμάρτημα, πρώτα ενάντια στον εαυτό μου και μετά ενάντια στον άνθρωπο που πλήρωνε τον μισθό μου. Το έβλεπα σαν έγκλημα και το κατέτασσα δεύτερο μετά την προδοσία, θεωρώντας το εξίσου βαρύ.

Με δυο λόγια, ο χαρούμενος ατομικισμός μου κυριαρχείτο από την ορθόδοξη αστική ηθική. Διάβαζα τις αστικές εφημερίδες, άκουγα τους αστούς ιεροκήρυκες και επευφημούσα τις ηχηρές κοινοτοπίες των αστών πολιτικών. Και δεν αμφιβάλλω ότι, αν απρόβλεπτα περιστατικά δεν είχαν αλλάξει την πορεία μου, θα είχα εξελιχθεί σε επαγγελματία απεργοσπάστη (έναν από τους Αμερικανούς ήρωες του προέδρου Έλιοτ), και το κεφάλι και το κορμί με το οποίο έβγαζα το ψωμί μου πιθανότατα θα γίνονταν λιώμα από το ρόπαλο κάποιου μαχητικού συνδικαλιστή.

Συνέχεια

Η Βενεζουέλα Μετά Τον Τσάβεζ…


Η Βενεζουέλα μετά τον Τσάβεζ.

Σε ζωντανή μετάδοση, ο αντιπρόεδρος της Βενεζουέλας Νικόλας Μαδούρο έχανε τις λέξεις του. Ο Oύγκο Τσάβεζ, γεννημένος και μεγαλωμένος σε συνθήκες αγροτικής ένδειας στην Sabaneta το 1954, είχε πεθάνει από καρκίνο. Για τους πλούσιους και λευκούς αντιπάλους του ήταν η ενσάρκωση του κακού. Για του πολλούς, φτωχοποιημένους Βενεζουελάνους, η αντιφατική και εκλεκτική ιδεολογία του – ένα δαιδαλώδες μίγμα που συνέθετε στοιχεία από την σκέψη του Simon Bolivar και του Ezequiel Zamora, τον αριστερό-στρατιωτικό εθνικισμό και τον αντι-ιμπεριαλισμό του 20ου αιώνα, τον κουβανικό σοσιαλισμό, τον κοινωνικό χριστιανισμό, ένα πραγματιστικό οικονομικό νεοστρακτουραλισμό και στοιχεία από το ρεύμα για τον σοσιαλισμό από τα κάτω- είχε πολύ νόημα στο μέτρο που ο Τσάβεz είχε την ίδια προέλευση με αυτούς και είχε κάνει εχθρούς τους σωστούς ανθρώπους.

Η διεθνής παρακαταθήκη του Βενεζουελάνου προέδρου για τμήματα της Αριστεράς έχει αμαυρωθεί από την υποστήριξή του σε ηγέτες και κράτη όπως ο Gaddafi, al-Assad, Ahmadinejad, και το κινέζικό κράτος. Αλλά μια ανάλυση που ξεκινάει από τα παραπάνω για να κατανοήσει την πρωτοφανή απήχηση του θανάτου του και του θρήνου των εκατομμύριων Βενεζουελάνων και Λατινοαμερικάνων, θυμάτων της αποικιοκρατίας, της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, χάνει το νόημά της.

 

Υστερικοί Βενεζουελάνοι.

 

Υπάρχει κάτι στον Τσάβες που σε ενθαρρύνει να έχεις μια πιο ξεκάθαρη σχέση με τα μεγάλα εκδοτικά συγκροτήματα και τις μεγάλες εφημερίδες.

 

Πως αλλιώς μπορεί να εξηγήσει την ελκυστικότητα του Rory Carroll, του οποίου οι φαντασιώσεις για την ζωή στην Βενεζουέλα από το 1999 έχουν βρει άφθονο χώρο στις στήλες εφημερίδων όπως Guardian, New York Times, and New Statesman, μεταξύ άλλων, τις τελευταίες δεκαετίες. Για τον Carroll, οι λαϊκές τάξεις της Βενεζουέλας είναι αντιληπτές ως βουβές και κατευθυνόμενες από έναν “εκλεγμένο αυτοκράτορα” του οποίου η ζωή είναι αναγώγιμη άλλοτε ως κλόουν και άλλοτε ως τέρας.

Συνέχεια

«Είστε όλοι Ρεφορμιστές»…


της Βαρβάρας Κυριλλίδου

«Σήμερα όλοι είναι ρεφορμιστές. Όλοι. Παρά την εξόφθαλμη αποτυχία του ρεφορμιστικού δρόμου». Η φωνή του Μάριο Τρόντι διαπερνά, ήπια και σταθερή, δίχως ίχνος δισταγμού, την κατάμεστη αίθουσα δυναμιτίζοντας την ατμόσφαιρα στο ακροατήριο. Ψίθυροι, σαστίσματα, επευφημίες άλλα και αποδοκιμασίες αντικαθιστούν την σιωπή για μερικά δευτερόλεπτα. Ο ίδιος παραμένει στωικός και συνεχίζει με οξυδέρκεια τα λεγόμενά του. Στις πρώτες σειρές, απέναντί του σχεδόν, ανάμεσα σε άλλα «ιερά τέρατα», κάθεται ο Αντόνιο Νέγκρι. Δεν ήταν η πρώτη  λεκτική «βόμβα» του Τρόντι, αλλά ίσως η πιο επιδραστική κατά την διάρκεια της ομιλίας του, η οποία σήμανε και την έναρξη του 1ου Συνεδρίου στη Ρώμη για τον Κομμουνισμό του 21ου αι. με αφορμή τα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση.

O αυτοδιαχειριζόμενος χώρος του ESC Atelier είχε γεμίσει από νωρίς ασφυκτικά με ανθρώπους όλων των ηλικιών, από διάφορες χώρες, που βρέθηκαν εκεί για να παρακολουθήσουν την εναρκτήρια συζήτηση στρογγυλής τράπεζας του συνεδρίου με τίτλο «Κομμουνισμοί» (1). Ο Τρόντι έδειξε τις προθέσεις του από τα πρώτα κιόλας λόγια του. Δεν σκόπευε να χαριστεί: «Κομμουνισμοί. Πληθυντικός. Θα σας το πω ευθύς εξαρχής, καθαρά και ξάστερα, εγώ αυτού του είδους τους πληθυντικούς δεν τους αγαπώ, με ενοχλούν. Έννοιες σαν κι αυτή έχουν δυναμική από μόνες τους, για αυτό και χρησιμοποιούνται πάντα στο ενικό. Συνηθίζω να δίνω το παράδειγμα της εργασίας. Σήμερα μιλάνε κάποιοι για εργασίες, σε πληθυντικό: εξαρτημένη και αυτόνομη εργασία, υλική και άυλη εργασία, επισφαλής εργασία ή και μη-εργασία και τα λοιπά. Μα αυτή δεν είναι παρά μια κοινωνιολογική προσέγγιση, μια εμπειρική πρόσληψη της πραγματικότητας. Η εργασία όμως είναι έννοια πολιτική. Και ως τέτοια πρέπει να την μεταχειριζόμαστε. Ο πληθυντικός της στερεί την πολιτική της έννοια. Για εμένα όμως αυτό είναι το σημαντικότερο, η διατήρηση της πολιτικότητας».

Συνέχεια

Με αφορμή τον Trump: Ένα επαναστατικό κορίτσι…


Αποτέλεσμα εικόνας για Elizabeth Gurley Flynn

της Mary Anne Trasciatti (μετάφραση: Ισμήνη Μαθιουδάκη)

Καθώς χτίζουμε ένα κίνημα για να ανατρέψουμε τον Donald Trump  και να πραγματοποιήσουμε μια πραγματική κοινωνική αλλαγή, η ζωή της ακτιβίστριας Elizabeth Gurley Flynn αποτελεί έμπνευση.

Το 1976, το περιοδικό Life σημάδεψε την αμερικανική διακοσαετία με μία ειδική έκθεση με τίτλο «Αξιοσημείωτες Αμερικανίδες». Ήμουν δεκατριών ετών εκείνη την περίοδο, και θυμάμαι να ξεφυλλίζω με ανυπομονησία τις σελίδες του περιοδικού, που ήταν ένα δώρο απο τη μητέρα μου, με στόχο να γαλουχήσει τον εκκολαπτόμενο φεμινισμό μου.

Ανάμεσα στις 166 γυναίκες, ήταν το Επαναστατικό Κορίτσι, η Elizabeth Gurley Flynn, διοργανώτρια των Βιομηχάνων Εργατών του Κόσμου, μαχήτρια του λόγου, συνιδρύτρια της Aμερικανικής Ένωσης για τα Αστικά Δικαιώματα, και η πρώτη γυναίκα Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος των ΗΠΑ. Το βιογραφικό και η φωτογραφία της εμφανίστηκαν στην ενότητα με τίτλο «ευγενείς σκοποί»,  μαζί με δεκαεφτά ακόμα «Σταυροφόρους για τους άρρωστους, φτωχούς και τους καταπιεσμένους», συμπεριλαμβανομένων των Angela Davis, Dolores Huerta, Mary Harris και της Harriet Tubman.

Καθώς πληκτρολογώ αυτά τα λόγια , ο Donald Trump και οι υποστηρικτές του έχουν ήδη γιορτάσει την ορκωμοσία του τεσσαρακοστού πέμπτου προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών. Αλλά ενώ οι οικογένειες Trump και Pence δειπνούν και χορεύουν, εκατομμύρια ανθρώπων συγκεντρώθηκαν στην Ουάσινγκτον και σε πόλεις σε όλη τη χώρα και τον κόσμο, για να απαντήσουν στον πρωτογονισμό και τον λαϊκισμό τουTrump με την επίδειξη αλληλεγγύης, και προσκαλώντας τον κόσμο να αντισταθεί.

Η χθεσινή πορεία των γυναικών είναι μόνο η αρχή μιας μακράς διαδικασίας οργάνωσης και διαμαρτυρίας σε ένα περιβάλλον που προμηνύει την αύξηση της εχθρότητας στη δημόσια διαφωνία. Ακόμα και πριν αναλάβει καθήκοντα ο νέος πρόεδρος, οι νομοθέτες σε όλη τη χώρα είχαν αρχίσει την προώθηση προτάσεων για τον περιορισμό των δικαιωμάτων των ειρηνικών διαδηλωτών. Και με την δήλωσή του ότι αυτή η κυβέρνηση θα είναι «μία κυβέρνηση του νόμου και της τάξης», ο Trump έκανε ξεκάθαρη την πλευρά που έχει επιλέξει.

Σε αυτή την εποχή, το παράδειγμα της Εlizabeth Gurley Flynn είναι διδακτικό. Καθ’όλη την διάρκεια της ακτιβιστικής της πορείας, το Επαναστατικό Κορίτσι πάλευε εναντίον καταπιεστικών νόμων σε τοπικό, πολιτειακό και ομοσπονδιακό επίπεδο και προσπάθησε να σφυρηλατήσει ένα κίνημα εργατών, που αντιμετωπίζουν εμπόδια λόγω φυλής ή εθνικότητας. Οι προσπάθειές της, ενώ δεν ήταν πάντα επιτυχείς, αποτελούν μία ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης για τους σοσιαλιστές που αναζητούν να οικοδομήσουν ένα κίνημα που θα επιφέρει πραγματική κοινωνική αλλαγή, την ίδια στιγμή που αντιστέκονται στις λεηλασίες της διοίκησης Trump.

Συνέχεια

4 προϋποθέσεις για την Κοινότητα που μπορεί να έρχεται…


  1. Η κομμουνιστική απόπειρα σχηματοποιείται σε κάθε ιστορική εποχή, ως προς τη μορφή της, από τη σχέση της κομμουνιστικής επιθυμίας με την παραγωγή και τη κρατική μορφή, την οποία και αντιστρατεύεται. Αν η Κομμούνα ήταν »αναρχική» σε μια εποχή φιλελεύθερης, κριτικής προς το »απολυταρχικό κράτος», διεθνοποίησης του καπιταλισμού τον 19ο αιώνα, και αν ο «υπαρκτός σοσιαλισμός» ήταν κρατοκεντρικός και ιδιόμορφα εκμεταλλευτικός σε μια εποχή »κρατικο-μονοπωλιακού» καπιταλισμού, τότε η κομμουνιστική απόπειρα του 21ου αιώνα θα καθοριστεί ως προς τη μορφή της από τη διαλεκτική σπείρα ανάπτυξης του κεφαλαιο-κρατικού συστήματος, όπως ξεδιπλώνεται σήμερα. Θα είναι εξ αρχήςπολυεθνική, με τη βαθύτερη ιστορικά ενοποίηση οικονομικής-πολιτικής-στρατιωτικής εξουσίας, εσωτερικής-εξωτερικής κυριαρχίας, εσωτερικού-εξωτερικού εχθρού, μορφών του πολέμου (από το μακρομοριακό στρατιωτικό μέχρι το μοριακό-ψυχικό επίπεδο) που έχει υπάρξει, ενοποίηση σε μια νέα μορφή ζωής. Γιατί ακριβώς το σύγχρονο κεφαλαιο-κρατικό σύστημα είναι πάνω από όλα η εγγενώς αντιφατική και οριακή ολοκλήρωση του καπιταλισμού ως μορφής ζωής. Η νέα κομμουνιστική απόπειρα θα ενσωματώνει τα διδάγματα της αναρχικής, ρομαντικής Κομμούνας και του επιστημονικού, φαλλογοκεντρικού Κρατικού Σοσιαλισμού, σε ένα ανώτερο επίπεδο. Η τρωτή ισχύς της Κομμούνας και η συγκεντρωμένη ισχύς του Κρατικού Σοσιαλισμού έχουν ξεπεραστεί, με διαφορετικό τρόπο και σε διαφορετικό επίπεδο, από την ίδια την Ιστορία, ορίζοντας την αρχή τοποθέτησης κάθε έλλογου χειραφετητικού ερωτήματος και κάθε πραγματικού μέλλοντος.

Συνέχεια

Κοινωνική Ασφάλιση: Ζωή, Yγεία και Aξιοπρέπεια υπό διεκδίκηση (Α’ Μέρος)…


Μία από τις σημαντικότερες εργατικές κατακτήσεις που τα αφεντικά επωφθαλμιούν διαχρονικά

ασφαλιστικο3

Γράφουν: Ελένη Μαρούλη, Αλέξανδρος Στεργιόπουλος

Η κοινωνική ασφάλιση, όπως πικρά αποδεικνύεται τα τελευταία χρόνια λόγω περαιτέρω έντασης της καπιταλιστικής κρίσης, ήταν και είναι, όπως και ο μισθός, όπως και οι εργασιακές σχέσεις και συνθήκες, ένα ακόμη αποτύπωμα της ταξικής πάλης. Αποτέλεσε διεκδίκηση αιώνων και αιματηρών αγώνων και ακόμη και προ κρίσης, ο αριθμός των εργαζομένων παγκοσμίως που δεν ήταν ασφαλισμένοι, παρέμενε εξαιρετικά υψηλός.

Ως εργατική και αγωνιστική κατάκτηση, όπως και οι συλλογικές συμβάσεις, ουδέποτε έπαψε να είναι ένας από τους συνηθέστερους στόχους αφεντικών και κεφαλαίου. Στερώντας το φάρμακο, στερώντας το γιατρό και τη δυνατότητα αξιοπρεπών γηρατειών από τους εργαζόμενους, το κεφάλαιο τους στερεί κομμάτι της αξιοπρέπειάς τους, του δικαιώματός τους σε μια στοιχειωδώς ανθρώπινη ζωή. Το πλήγμα για τον εργαζόμενο είναι εξαιρετικά υψηλό και επώδυνο. Και η εξώθησή τους στην εξαχρείωση όπως και η μετατροπή του σε εξαιρετικά αναλώσιμο «υλικό» θαυμαστά ταχεία.

Συνέχεια

Ο Τσε Γκεβάρα, η ΕΣΣΔ και ο Στάλιν…


che_moscow2 - Copy

Ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα ήταν ένας αντι-ρεβιζιονιστής μαρξιστής-λενινιστής και δυναμικός υποστηρικτής του Ιωσήφ Στάλιν. Και οι δύο ήταν αντίθετοι στις πρακτικές του Τρότσκι και του Χρουστσώφ. Ο Τσε μισούσε την πολιτική του Χρουστσώφ και ήταν χολωμένος με την υποστήριξη που ο Φιντέλ Κάστρο έδειχνε στον σοβιετικό ρεβιζιονισμό.
“Θεωρούμε τη δράση του τροτσκιστικού κόμματος ως αντεπαναστατική”, Τσε, 1961

Το Νοέμβρη του 1960, κατά την επίσκεψη του στην Σοβιετική Ένωση, επέμενε στην κατάθεση στεφάνου στον τάφο του Στάλιν, παρά τις παραινέσεις του κουβανού πρέσβη στη Μόσχα ώστε να μην το πράξει. Αυτό συνέβη περισσότερα από τέσσερα χρόνια μετά την έναρξη της περίφημης “αποσταλινοποίησης” της ΕΣΣΔ που ξεκίνησε επί Νικίτα Χρουστσώφ.

Ο συνταξιδιώτης του Τσε, Αλμπέρτο Γκρανάδο, είχε πεί ότι ο Γκεβάρα είχε ανακαλύψει τον Στάλιν (σ.μ: προφανώς εννοεί την πολιτική που εφήρμοσε ο Στάλιν στα χρόνια της ηγεσίας του) στα μέσα της δεκαετίας του 1950 (Anderson, σ.165-166 & σ.565).

Το 1955 όντας στο Μεξικό ο Τσε έστειλε γράμμα στην θεία του υπογράφοντας ως “Στάλιν ΙΙ”:

“Πιστεύω ότι η βασική ιδεολογία στην οποία ο Τρότσκι βασίστηκε ήταν λανθασμένη, τα κρυφά κίνητρα της δράσης του (ήταν) λανθασμένα και τα τελευταία του χρόνια υπήρξαν σκοτεινά. Οι τροτσκιστές δεν έχουν συνεισφέρει τίποτα απολύτως στο επαναστατικό κίνημα – εκεί που έδρασαν περισσότερο ήταν στο Περού αλλά στο τέλος απέτυχαν επειδή χρησιμοποιούν κακές μεθόδους”. (Παράρτημα, όπως αναφέρεται στο κείμενο “Comments on ‘Critical Notes on Political Economy’ by Che Guevara” από το Revolutionary Democracy Journal).

 

Συνέχεια