Σινεμά και πάλι στη Σαουδική Αραβία…


Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 είχε απαγορευθεί η λειτουργία κινηματογράφων στη Σαουδική Αραβία. Τώρα η κυβέρνηση δίνει το πράσινο φως για την επαναλειτουργία τους από τον ερχόμενο Μάρτιο.

Saudi-Arabien Riad Kurzfilmfestival (Getty Images/AFPF. Nureldine)

Ο Σαουδάραβας ηθοποιός Χισάμ Φακίχ ήταν χαρούμενος και σοκαρισμένος ταυτόχρονα, όταν την περασμένη Δευτέρα άκουσε την ανακοίνωση της σαουδαραβικής κυβέρνησης ότι στο μέλλον θα επιτρέπεται η λειτουργία κινηματογράφων στη Σαουδική Αραβία. «Το ακούγαμε εδώ και χρόνια και το περιμέναμε και τώρα θα γίνει. Δεν μπορώ να το πιστέψω μέχρι να το δω πραγματικά» λέει συγκινημένος.

Για πρώτη φορά μετά από 35 χρόνια η Σαουδική Αραβία θα επιτρέψει και πάλι τη λειτουργία κινηματογράφων στη χώρα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 είχε απαγορευθεί η λειτουργία τους εξαιτίας μιας αυστηρής συντηρητικής πολιτικής.

Οι πρώτοι κινηματογράφοι θα λειτουργήσουν ήδη από τον ερχόμενο Μάρτιο και υπολογίζεται ότι μέχρι το 2030 θα υπάρχουν περισσότεροι από 300 κινηματογράφοι στη χώρα. Μέχρι σήμερα γίνονταν προβολές ταινιών αλλά σε ιδιωτικούς χώρους. «Όταν είσαι πλούσιος μπορείς να φτιάξεις στο πίσω μέρος της αυλής ένα μικρό κινηματογράφο. Άλλες φορές πάλι οι άνθρωποι πήγαιναν σε πρεσβείες για να δουν ταινίες. Όλα συμβαίνουν κεκλεισμένων των θυρών» λέει ο τριαντάχρονος ηθοποιός.

Κάτω των τριάντα ετών η πλειονότητα των κατοίκων

Σύντομα θα επιτρέπεται η λειτουργία κινηματογράφων ...Σύντομα θα επιτρέπεται η λειτουργία κινηματογράφων …

Από τα μέσα του 2018 οι γυναίκες θα επιτρέπεται να οδηγούν και να πηγαίνουν σε αθλητικές εκδηλώσεις και στάδια όταν συνοδεύονται από την οικογένειά τους.

Πίσω από όλες αυτές τις μεταρρυθμίσεις κρύβεται ο 32χρονος πρίγκιπας Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, στον οποίο μια ολόκληρη γενιά έχει εναποθέσει τις ελπίδες της. Εδώ και καιρό ο γιός του βασιλιά Σαλμάν είναι ο πραγματικός ηγέτης της χώρας. Με αποφασιστικότητα αλλά και ανυπομονησία προχωράει σε μεταρρυθμίσεις στη χώρα, τις οποίες περιμένουν χρόνια κυρίως οι νέοι.

Πάνω από το 70% των κατοίκων της χώρας είναι σύμφωνα με επίσημα στοιχεία νεότεροι των τριάντα χρόνων. Πολλοί από αυτούς έχουν σπουδάσει στο εξωτερικό, είναι συνδεδεμένοι με τον υπόλοιπο κόσμο μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και ζητούν να υπάρξουν και στη χώρα τους αυτά που βλέπουν και γνωρίζουν αλλού.

«Εκσυγχρονισμός του αυταρχισμού»

... και η οδήγηση στις γυναίκες… και η οδήγηση στις γυναίκες

«Το όραμα 2030» όπως αποκαλείται το μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα του πρίγκιπα Μοχάμεντ έχει στόχο να αναθερμάνει την οικονομία. Οι κινηματογράφοι έχουν στόχο να προσελκύσουν περισσότερους τουρίστες.

Ηθοποιοί όπως ο Χισάμ Φακίχ ελπίζουν πως ο κλάδος θα γνωρίσει νέα άνθιση. Ωστόσο το τέλος της απαγόρευσης του κινηματογράφου έχει και ένα μελανό σημείο. «Κινηματογράφος χωρίς να πηγαίνουν μαζί άντρες και γυναίκες δεν είναι κινηματογράφος» έγραψε πρόσφατα στο twitter γυναίκα. Οι κινηματογράφοι θα είναι ξεχωριστοί για τα δυο φύλα και δεν αναμένεται αυτή η απαγόρευση να αρθεί σύντομα όπως δεν αναμένονται και σημαντικές πολιτικές αλλαγές με μεγαλύτερες ελευθερίες.

Η Τζέιν Κίνινμοντ, ειδική σε θέματα που αφορούν τις χώρες του Περσικού Κόλπου, κάνει εύστοχα λόγο για «εκσυγχρονισμό του αυταρχισμού».

DPA / Μαρία Ρηγούτσου

___________________________________________________________

Aπό:http://www.dw.com/el/%CF%83%CE%B9%CE%BD%CE%B5%CE%BC%CE%AC-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CE%AC%CE%BB%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CF%83%CE%B1%CE%BF%CF%85%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%B2%CE%AF%CE%B1/a-41794708

love letter to Philip Seymour Hoffman…


ένα γράμμα αγάπης από τον old boy στον πολιούχο άγιο των απανταχού uncool Philip Seymour Hoffman.

Ο Old Boy είναι blogger, έχουν κυκλοφορήσει δύο βιβλία του ( Old boy: πλέι μολέξεις και Η πεζή αλφαβήτα ) από τις εκδόσεις Bibliotheque , γράφει ακόμη στο The Greek Cloud και για σινεμά στο elculture.

PrintFriendly and PDFεκτυπώστε ή κατεβάστε σε PDF, το άρθρο


Από:http://thecricket.gr/2017/07/love-letter-philip-seymour-hoffman/

Γιαξεμπόρε…


thiasos3

Dj της ημέρας, η Νάση Αναγνωστοπούλου

Πεθαίνουν οι άνθρωποι κι ο λόγος είναι να κάνουν χώρο γι’ αυτούς που γεννιούνται.

Πεθαίνουν και οι καλλιτέχνες. Άνθρωποι κι αυτοί. Φθαρτοί. Για τον ίδιο λόγο πεθαίνουν και αυτοί, να αφήσουν χώρο για καινούργιους.

Μόνο που στις μέρες μας ο χώρος που αφήνουν μένει κενός. Άδικος κόπος, κανείς δεν τους διαδέχεται και φυσικά κανείς δεν τους αντικαθιστά. Η συνέχεια της προσφοράς τους διακόπτεται μαζί με το νήμα της ζωής τους. Δεν είναι που θα θέλαμε οι καινούργιοι να είναι ίδιοι με αυτούς που φεύγουν. Είναι που θα έπρεπε να είναι το ίδιο ή και περισσότερο σπουδαίοι. Ν’ αφήσουν κι αυτοί «κάτι» όταν με το καλό εγκαταλείψουν τον μάταιο τούτο κόσμο.

Αλλά οι σημαντικές φωνές ως συνέχεια της «ποίησης έργου» είναι ανύπαρκτες ή, αν κάπου υπάρχουν, τηρούν σιγήν ασυρμάτου. Κανείς δεν ξέρει γιατί.

Πεθαίνουν σπουδαίοι άνθρωποι των γραμμάτων, των τεχνών. Και παράλληλα με το σπουδαίο τους έργο αφήνουν και μια τεράστια μαύρη τρύπα που καραδοκεί.

Αν δεν επιθυμούμε να μας καταπιεί ας κάνουμε βουτιές πίσω στο χρόνο, στο παρελθόν, να ξαναδούμε, να ξανακούσουμε, να θυμηθούμε, να πάρουμε φόρα για το δικό μας μέλλον που κι αυτό καραδοκεί.

Να μαζέψουμε υλικό που μας χρειάζεται για τη δική μας ζωή που περιμένει. Να πάρουμε πολεμοφόδια, που θα μας βοηθήσουν στη δική μας μάχη που προσδοκά να είναι νικηφόρα.

Να ξαναδούμε τον Θίασο του Αγγελόπουλου, να ξανακούσουμε τον Θίασο του Λουκιανού κι αν μετά δεν καταφέρουμε να γίνουμε περισσότερο συνειδητοποιημένοι, πιο καλοί άνθρωποι, τότε ας επιστρέψουμε στο ασήμαντο τώρα κι ας δώσουμε από μόνοι μας μια βουτιά σ’ αυτήν τη μαύρη τρύπα που αφήνουν οι σπουδαίοι που φεύγουν και που με χαρά θα μας καταπιεί.

Γιαξεμπόρε…

Ο τίτλος του τραγουδιού είναι μια σύνθεση των «γειά σου» και «αμόρε» και προήλθε από τα Μπουλούκια των Ιταλών ηθοποιών που έρχονταν στη χώρα μας στις αρχές του περασμένου αιώνα. «Γειά σου αμόρε», φώναζαν προς τους θαμώνες των καφέ σαντάν, και η φράση σιγά σιγά πέρασε στους Έλληνες Μπουλουκτσήδες ως «Γιαξεμπόρε». Η λέξη αυτή έγινε το σήμα κατατεθέν για το κάλεσμα του κοινού.

Σήμερα τα μπουλούκια —αν υπήρχαν— θα φώναζαν στους θαμώνες του ελληνικού κοινοβουλίου και πατέρες της υποκριτικής και του έθνους «γειά σου έμπορε».

Γιαξεμπόρε της ελπίδας
τα παιδιά της καταιγίδας
θα ‘ρθουνε για να σε διώξουν
τη ζωή τους για να σώσουν 

Οι παραπάνω σκέψεις δεν εκφράζουν επιθυμία για επιστροφή στο παρελθόν ώστε να το ξαναζήσουμε, δε νομίζω πως διαφορετικοί άνθρωποι μπορούν να βιώσουν χωροχρονικές καταστάσεις που διαμορφώθηκαν σε εντελώς διαφορετικές χωροχρονικές συνθήκες. Οι παραπάνω σκέψεις εκφράζουν την επιτακτική ανάγκη (που νοιώθει η γράφουσα) αρχικά γιακαθοριστική συμμετοχή στη διαμόρφωση εκείνων των συνθηκών που θα μας επιτρέψουν ναβιώσουμε καταστάσεις που θα προκύψουν από τις δικές μας προσπάθειες και που θα πάρουν τη θέση που τους αρμόζει στο πλέγμα του κοινωνικού μας γίγνεσθαι ώστε σε δεύτερο (αλλά εξίσου σπουδαίο χρόνο) να ζήσουμε τη ζωή που μας αξίζει κι όχι μια «ζωή» που προχωράει ερήμην μας.

* * *


Aπό:https://dimartblog.com/2017/02/15/yaxempore/

Brian De Palma, ένας επαναστάτης στα όρια του συστήματος…


Αφιέρωμα στον μεγάλο σκηνοθέτη με αφορμή το βιογραφικό ντοκιμαντέρ «De Palma», στις 22ες Νύχτες Πρεμιέρας

brian-de-palma-9

Γράφει ο Χρήστος Σκυλλάκος

«Ποτέ δεν έγινα αποδεκτός σαν ένας συνηθισμένος καλλιτέχνης. Ό,τι και να λέγεται για τον David Lynch ή τον Martin Scorsese… αυτοί θεωρούνται μείζονες κινηματογραφικοί δημιουργοί και κανείς δεν το αρνείται αυτό. Εγώ ποτέ δεν είχα αυτή την θέση», λέει με μια δόση θαυμασμού για τους συνοδοιπόρους του, μα και παραπόνου ή/και καλλιτεχνικής μετριοφροσύνης για τον εαυτό του, ο Brian De Palma. Και εκτιμώ αμέσως την ειλικρίνεια του. Όμως πέραν των δικών του λόγων και της σχετικής του αυτογνωσίας, ο De Palma, με τις πάμπολλες συμμετοχές του σε διεθνή κινηματογραφικά φεστιβάλ, τις εκθειαστικές μα και αμαυρωτικές κριτικές, τις εμπορικές επιτυχίες και τις τρομερές αποτυχίες μέσα στα 45 χρόνια που παραμένει ενεργός, μοιάζει να ενόχλησε μα και να ενθουσίασε την παγκόσμια γνώμη, κριτήρια που τον θέτουν δικαιούχο «κράτησης» μιας θέσης στη κινηματογραφική ιστορία.Για τους οπαδούς του, φαίνεται πως μπορούν πλέον να νιώθουν ικανοποιημένοι για την χρόνια λατρευτική εμπιστοσύνη στο έργο του και οι επικριτές του ίσως πρέπει να αρχίσουν να επανεκτιμούν τις πρότερες απαξιωτικές θέσεις τους.

Συνέχεια

Η βιαιότητα της κρίσης στη μεγάλη οθόνη – τρεις πρόσφατες ελληνικές ταινίες…


του Γιώργου Δρόσου

Η κρίση έχει εισβάλει και απλωθεί σε όλες τις πτυχές και τις εκδηλώσεις της ζωής μας, οπότε ήταν επόμενο να βρει το δρόμο της και προς την ελληνική καλλιτεχνική δημιουργία – και συγκεκριμένα τον ελληνικό κινηματογράφο (αν και θυμάμαι, πριν από μερικά χρόνια, να παραδίδω σε έναν εκδοτικό οίκο το δακτυλόγραφο της Ελληνικής Ασφυξίας και να λαμβάνω απορριπτική απάντηση εξαιτίας του «υπερβολικά επίκαιρου» χαρακτήρα του μυθιστορήματος). Είναι σύνηθες πλέον φαινόμενο για τις εταιρείες παραγωγής και διανομής να τονίζουν το πώς η εκάστοτε ταινία τους μιλά για την κρίση, είτε αυτό ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα είτε όχι. Είναι επίσης πολλές οι πρόσφατες ταινίες, ειδικά αυτού που ευτυχώς ή ατυχώς ονομάστηκε “greek weird wave”, που πλασάρονται ως κοινωνικοπολιτικές αλληγορίες για όσα συμβαίνουν γύρω μας τα τελευταία χρόνια – ενώ, συνήθως, δεν είναι τίποτα τέτοιο. Ανάμεσα σε όλα αυτά τα φιλμ, πάντως, υπάρχουν και κάποια που όντως σκαλίζουν κάτω από την επιφάνεια και κατορθώνουν μια ευφυή και στιβαρά δομημένη ανάλυση του περιρρέοντος πανικού.

Πρόσφατα έτυχε – με διαφορετικές αφορμές και υπό διαφορετικές συνθήκες – να παρακολουθήσω τρεις ταινίες που, κατά τη γνώμη μου, μιλάνε με πολύ καίριο, ουσιαστικό και οξυδερκή τρόπο για αυτό το φάντασμα, αυτό το τέρας που ονομάζουμε κρίση (χωρίς απαραίτητα να το επιδιώκουν ή να το κάνουν συνειδητά) και επιχειρώ παρακάτω μια (καθυστερημένη) παρουσίασή τους. Αυτό που τις συνδέει είναι –πιστεύω – το στοιχείο της βιαιότητας, όχι τόσο στο επίπεδο των δράσεων όσο σ’ αυτό των πραγμάτων που συμβαίνουν κάτω από την επιφάνεια: η βάναυση καθημερινότητα, ο ψυχικός βανδαλισμός που υποκείμεθα σχεδόν αδιάκοπα.

(Σημ.: Περιέχει κάμποσα μικρά σπόιλερ)

15luton_stills

Συνέχεια