Το προνόμιο να είσαι αποκλεισμένος…


των Ευτυχισμένων Ανέργων[1]

Τη στιγμή αυτή υπάρχουν διάφορες κινήσεις και πρωτοβουλίες κατά των μέτρων λιτότητας, κατά της ανεργίας, κατά του νεοφιλελευθερισμού … Αλλά το ερώτημα είναι επίσης: υπέρ ποίου πράγματος πρέπει να δηλώσουμε; Πάντως, όχι υπέρ του κράτους προνοίας και της πάλαι ποτέ πλήρους απασχόλησης, τα οποία ούτως ή άλλως έχουν τόσες πιθανότητες να επανέλθουν όσο και η ατμομηχανή στα τραίνα. Αλλά αυτό που μας περιμένει θα μπορούσε να ήταν ακόμα χειρότερο. Δεν είναι απίθανο να δοθεί στους ανέργους η δυνατότητα να καλλιεργούν τα λαχανικά τους και να αυτοσχεδιάζουν τις κοινωνικές τους σχέσεις στα ασαφή πεδία και τις χωματερές της μετανεωτερικότητας, ενώ θα τους παρακολουθεί από απόσταση η ηλεκτρονική αστυνομία και θα τους έχει αναλάβει κάποια μαφία, ώστε η ευκατάστατη μειοψηφία να μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί χωρίς μπελάδες. Οι Ευτυχισμένοι Άνεργοι ψάχνουν ένα πέρασμα για να βγουν από αυτό το δίλημματου τρόμου. Είναι θέμα αρχής.

 

Mία άλλη λέξη καμένη από την προπαγάνδα είναι η λέξη «αποκλεισμός». Οι άνεργοι υποτίθεται ότι είναι αποκλεισμένοι από την κοινωνία, και οι αγνές ψυχές συνηγορούν υπέρ της επανένταξής τους. Αποκλεισμένοι από τι ακριβώς; Ένας ανθρωπιστής της ΟΥΝΕΣΚΟ έδωσε την απερίφραστη απάντηση στην Κοινωνική Σύνοδο Κορυφής της Κοπεγχάγης: «Το πρώτο βήμα κοινωνικής επανένταξης συνίσταται στο να δεχθείς να υποστείς εκμετάλλευση».

Ευχαριστούμε για την πρόσκληση!

Πριν από τρεις αιώνες, oι κολλήγοι ύψωναν τα μάτια με φθόνο προς το κάστρο του αφέντη· δικαίως αισθάνονταν αποκλεισμένοι από τα πλούτη του, την ευγενή του σχόλη, τους αυλικούς καλλιτέχνες του και τις κυρίες της αυλής. Αλλά σήμερα ποιος θα ήθελε να ζήσει όπως ένα υπερ-στρεσαρισμένο στέλεχος; Ποιος θα είχε όρεξη να παραγεμίζει, όπως εκείνο, το κρανίο του με ατέλειωτους αριθμούς δίχως νόημα, να πηδάει τις ξανθιές γραμματείς του, να πίνει το νοθευμένο Μπορντώ του, να ψοφήσει από το έμφραγμά του; Με χαρά αποκλειόμαστε από την κυρίαρχη αφαίρεση· η ενσωμάτωση που αναζητάμε εμείς είναι άλλου είδους.

Συνέχεια

Πέρα από την αποανάπτυξη…


test1

Νίκος Ιωάννου

Η ταύτιση της εξουσίας με το κράτος εγκλωβίζει τη σκέψη των σύγχρονων διανοητών, με αποτέλεσμα την ελλιπή ανάγνωση από μεριάς τους της νέας κοινωνικής κίνησης. Όταν έχεις στο μυαλό σου την εξουσία μόνο ως μια μορφή κράτους και την οικονομία ως έναν ξεχωριστό τομέα όπου το κράτος θα προσπαθεί να την ελέγχει, έστω και με μια αναδιανεμητική γραφειοκρατία, τότε είναι αρκετά δύσκολο να ανιχνεύσεις νέα νοήματα που βρίσκονται έξω από αυτόν τον ταυτοτικό πυρήνα. Ακόμη και στις παραγκουπόλεις των μεγαπόλεων του Νότου, όπου οι άνθρωποι προσπαθούν σε έναν άγριο καπιταλισμό των αποκλεισμών να επαναδημιουργήσουν τον δημόσιο χώρο, οι δέσμιοι της ντετερμινιστικής τυφλότητας βλέπουν μια εναλλακτική οικονομία, και στις δομές που προκύπτουν σε αυτόν τον δημόσιο χώρο βλέπουν ένα νέο κράτος. Η εμμονή σε αυτή την ταύτιση της εξουσίας με το κράτος οδηγεί ακόμη και αυτούς που ξεφεύγουν από τον οικονομισμό, όπως τον Λατούς, σε προτάσεις για ένα διευρυμένο δημοκρατικό κράτος χωρίς να ξεφεύγουν ούτε κατά το ελάχιστο από την κληρονομιά του ηγεμονικού λόγου. Η εμμονή σε μια οικονομία και παραγωγή ως ξεχωριστούς τομείς, όπως η πράσινη οικονομία, η κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία ή με οποιοδήποτε πρόσημο θελήσουμε να βάλουμε –αν επικρατούσε– θα μπορούσε να οδηγήσει σε γραφειοκρατικοποίηση και εν τέλει στη σύνθλιψη των όποιων εγχειρημάτων.

Συνέχεια