Ουάσιγκτον 1-2-3 …


Ένας τρόπος να κάνει κάποιος «πλάτες» στην αμερικανική ιμπεριαλιστική πολιτική σημέρα είναι να υποτιμάει το ζήτημα της επιθετικότητας της Ουάσιγκτον απέναντι στην Τεχεράνη. Να το θεωρεί ένα «διμερές» θέμα περιορισμένης σημασίας για τον παγκόσμιο ενδοκαπιταλιστικό ανταγωνισμό.

Δεν είναι έτσι. Στις 20 του περασμένου Μάη το ψόφιο κουνάβι, προς παγκόσμια έκπληξη, κατηγόρησε το ιρανικό κράτος σαν τον «μεγαλύτερο σπόνσορα της τρομοκρατίας», σ’ όλον τον κόσμο. Για να γίνει ακόμα πιο ωμή η αμερικανική «θέση», η κατηγορία εκτοξεύτηκε απ’ το Ριάντ, όπου το ψόφιο κουνάβι είχε πάει για δουλειές· και για υποστήριξη στον άξονα Ριάντ – Τελ Αβίβ. Απ’ την έδρα, δηλαδή, του καθεστώτος για το οποίο και οι πέτρες ξέρουν ότι είναι ο βασικός εξαγωγέας και χρηματοδότης του ουαχαβίτικου εξτρεμισμού και της σχετικής τρομοκρατίας. Όχι μόνο στη μέση Ανατολή αλλά και στην Ασία· ειδικά στη νοτιοανατολική.

Η συνέπεια με την οποία η Ουάσιγκτον έχει βαφτίσει την Τεχεράνη σαν «κέντρο της παγκόσμιας τρομοκρατίας» ξεπερνάει λοιπόν κατά πολύ τα βλακώδη που κατά καιρούς τιτιβίζει το ψόφιο κουνάβι. Πρόκειται, όντως, για επιλογή διαρκείας.

Ποιές είναι όμως οι συγκεκριμένες «τρομοκρατικές ενέργειες» (εντός ή εκτός εισαγωγικών) που χρεώνονται στο ιρανικό καθεστώς; Ούτε το ψόφιο κουνάβι ούτε οποιοσδήποτε άλλος κάνει τον κόπο να υποδείξει έστω και μία. Εκείνο που ουσιαστικά είναι το «έγκλημα» της Τεχεράνης είναι η πετυχημένη συμμετοχή της, ύστερα από πρόσκληση των αντίστοιχων επίσημων καθεστώτων, στα πολεμικά πεδία του ιράκ και της συρίας. Εναντίον της «επίσημης τρομοκρατίας», δηλαδή του isis.

Όμως η ίδια ακριβώς κατηγορία και για τους ίδιους λόγους θα μπορούσε να απευθυνθεί και στην Μόσχα. Συνεπώς, όταν το αμερικανικό βαθύ κράτος δια στόματος ψόφιου κουναβιού ονομάζει «τρομοκρατία» και «παγκόσμια απειλή» την στρατιωτική συμμετοχή των ιρανών «φρουρών της επανάστασης» στο συριακό (κυρίως) και στο ιρακινό πεδίο μάχης, καλεσμένων από τυπικά επίσημες κυβερνήσεις σύμφωνα με τους τετριμμένους κανόνες στρατιωτικής συνεργασίας μεταξύ κρατών, λέει πολύ περισσότερα. Πρόκειται, κατά την γνώμη μας, για την επιστροφή στην ιμπεριαλιστική γραμμή των νεοσυντηρητικών διοικήσεων του Μπους του Β. Όταν «τρομοκράτης» κηρυσσόταν κατά βούληση όποιος έμπαινε στο αμερικανικό στόχαστρο.

Μόνο που το 2017, το 2018 και το 2019 δεν είναι 2001, 2002 και 2003… Πιο σωστά: οι συσχετισμοί (συμπεριλαμβανομένων των εξελίξεων στα επιμέρους πεδία μάχης) του 2017 είναι προϊόντα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στις αρχές του 21ου αιώνα. Ενισχυμένα απ’ τις παράλληλες εξελίξεις παντού στον πλανήτη μέσα στη συνεχιζόμενη κρίση / αναδιάρθρωση.

Συνέχεια

Advertisements

Ένας μελλοθάνατος στο Κρεμλίνο…


Η επίσκεψη του «βασιλιά Salman», της σαουδικής αραβίας, στη Μόσχα την περασμένη Πέμπτη σχολιάζεται διεθνώς σαν «σημαντική στροφή του Ριάντ». Ακόμα και ο ρώσος υπ.εξ. Sergei Lavrov την χαρακτήρισε «real turning point». Έγινε το Ριάντ, παλιός και βετεράνος σύμμαχος της Ουάσιγκτον, «φίλος της Μόσχας» και το ανάποδο; Όχι δα!!!

Ο νυν βασιλιάς του οίκου των Σαούντ βρίσκεται με το ενάμισυ πόδι κάτω απ’ τον θρόνο του: έχει κάνει τον γυιό του υπ.εξ. και σχεδόν βασιλιά. Η επίσημη στέψη θα γίνει πολύ σύντομα. Όμως άλλα βλαστάρια της ίδιας μεγάλης οικογένειας πριονίζουν την καρέκλα του «πρίγκηπα Mohammad bin Salman», με έντονη διάθεση να του πριονίσουν και τα πόδια. Η επίθεση εναντίον της Ντάκα (και εμμέσως εναντίον της Τεχεράνης) απέτυχε, όπως έχει αποτύχει και ο πόλεμος κατά της υεμένης. Το χειρότερο: η cia είχε άλλους ευνοούμενους στη σαουδική αραβία, και όχι τον «πρίγκηπα».

Συνεπώς ο μπαμπάς έτρεξε στη Μόσχα για να αγοράσει μια κάποια υποστήριξη στο βλαστάρι του. Ενδεχομένως με την μορφή πληφοροριών απ’ τις υπηρεσίες του ρωσικού βαθέος κράτους. Αυτό μεταφράζεται σε αγορές όπλων: όταν η έρημος θα είναι άχρηστη για τα πετρελαϊκά της κοιτάσματα θα γίνει ένα ωραιότατο ντεκόρ για τα όπλα κάθε είδους που αγοράζουν τόσα χρόνια οι πετροφασίστες. Η Μόσχα πάντως, όπως κάθε έμπορος όπλων, ενδιαφέρεται για το cush των σαουδαράβων, κι όχι για το αν θα καταφέρουν ποτέ να χρησιμοποιήσουν το οπλοστάσιό τους.

Αλλά για να πουλήσει μαζί με τα όπλα της (και μέσω αυτών) μια κάποια υποστήριξη στον νεαρό πρίγκηπα με τα σκονάκια θέλει και κάποια ανταλλάγματα. Κατ’ αρχήν να φροντίσουν οι διαβόητες μυστικές υπηρεσίες του Ριάντ να απολυμάνουν απ’ τον «ιό του ουαχαβιτισμού» που οι ίδιες έφτιαξαν την επικράτεια της ρωσικής ομοσπονδίας. Και, επιπλέον, να μαζέψουν τα χέρια τους απ’ την συριακή επικράτεια, δηλαδή να σταματήσουν να ζορίζουν τον ρωσικό σχεδιασμό εκεί.

Γίνονται όλα αυτά μαζί; Δεν γίνονται.

Είναι σα να ζητάς από κάποιον να κόψει το λαιμό του προκειμένου να σώσει το κεφάλι του…


Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/10/enas-mellothanatos-sto-kremlino/

Συρία 1 – 2 – 3 …


 Μόλις ο συριακός στρατός και οι σύμμαχοί του μπήκαν στην Deir ez Zor, στις αρχές του Σεπτέμβρη, ένα μεγάλο ξυπνητήρι κτύπησε βορειότερα, στις ypgκρατούμενες περιοχές. «Σαν έτοιμοι από καιρό» οι proxies των ηπα (στους περιλαμβάνονται εκτός απ’ τις ypg και κάμποσοι απ’ τους μισθοφόρους που η Ουάσιγκτον είχε παρατάξει στα νότια, στα σύνορα συρίας / ιορδανίας, για να εμποδίσει τον συριακό στρατό να φτάσει εκεί· πλην, αν θυμάστε, εκείνο το σχέδιο απέτυχε γρήγορα, οπότε έμειναν άνεργοι οι άνθρωποι σ’ εκείνο το μέτωπο και αερο-μεταφέρθηκαν στη ζεστή και σίγουρη αγκαλιά των ypg…) ξεχύθηκαν απ’ τα στρατόπεδά τους περίπου 100 χιλιόμετρα βόρεια της Deir ez Zor – προς το νότο…

Έγινε, τότε, κάτι μαγικό. Αν και όλη αυτή η περιοχή ήταν στην κατοχή του isis, οι γενναίοι proxies της Ουάσιγκτον κάλυψαν αυτά τα 80 έως 100 χιλιόμετρα μέσα σε 2 – 2,5 ημέρες! Με τέτοια ταχύτητα είναι αμφίβολο αν έγινε μισή μάχη με τον isis, αν έπεσαν έστω λίγες ντουφεκιές, για την τιμή των όπλων! Μυστηριωδώς (ε;) o isis άνοιξε δρόμο για την απρόσκοπτη προέλαση των μισθοφόρων των ηπα προς την Deir ez Zor, πριν προλάβει καν ο συριακός στρατός και οι σύμμαχοί του (που ήταν αναγκασμένοι να πολεμήσουν) να διώξουν τον isis από εκεί.

Σκοπός της Ουάσιγκτον ήταν να φτάσουν οι δικοί της στην άλλη όχθη του Ευφράτη, στο ύψος της Deir ez Zor κατ’ αρχήν, πριν προλάβει η τετραπλή συμμαχία να περάσει το ποτάμι προς τα ανατολικά. Σε μεγάλο βαθμό αυτό επιτεύχθηκε. Στη συνέχεια, ο επόμενος στόχος, ήταν να καταληφθούν όλες οι (αρκετές, με σημαντικά κοιτάσματα) πετρελαιοπηγές σ’ αυτήν την ανατολική ζώνη της Deir ez Zor: όπως έχουμε ήδη γράψει πρόκειται για την «αμοιβή» των ypg σε cash, αφού θα συνεχίσουν το λαρθεμπόριo πετρελαίου (αν, φυσικά, το επιτρέπει η Άγκυρα…)

Συνέχεια

Κυρώσεις…


Εντελώς εγκυκλοπαιδικά, και επειδή όταν η ιστορία γίνεται κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος ποιο γεγονός θα αποδειχθεί σημαντικό στην εξέλιξη, να θυμίσουμε ότι οι τελευταίες αμερικανικές κυρώσεις κατά της Μόσχας (και, όποιον πάρει η μπάλα: κατά της γερμανίας και άλλων στην ε.ε.) δικαιολογήθηκαν σαν απάντηση:

  • Στην μοχθηρή εμπλοκή της Μόσχας στις πρόσφατες αμερικανικές εκλογές… Είναι ένα θέμα που προσφέρεται για πολλά διδακτορικά σε ότι αφορά τις ιδεολογικές λειτουργίες στις postmodern κοινωνίες: πρόκειται για κάτι που δεν έχει αποδειχθεί, δεν έχει καν στοιχειοθετηθεί, και ακόμα δεν έχει κατηγορηθεί κανένας συγκεκριμένα… Ωστόσο … «παίζει». Φαίνεται ότι κάθε ξοφλημένος έχει μια «υπόθεση Γεωργίου» να τρώγεται.
  • Στο ρόλο της Μόσχας στην ανατολική ουκρανία. Πραγματικότατος, χωρίς καμία αμφιβολία. Όσο ο ρόλος της Ουάσιγκτον στο Κίεβο…
  • Στην προσάρτηση της Κριμέας. Ο.Κ….
  • Στον ρόλο της Μόσχας στη συρία! Είναι κάτι που δεν αναφέρεται, αλλά η αμερικανική «εθνική γραμμή» όντως κατηγορεί την Μόσχα για την υποστηρίξη στον Άσαντ και για την καίρια στρατιωτική ενίσχυσή του. Αυτό, αν και η επίσημα η Ουάσιγκτον έχει παραδεχτεί την ήττα της στη συρία. (Ή, ίσως, εξαιτίας αυτής της ήττας να τα έχουν πάρει στο κρανίο οι εκπρόσωποι του αμερικανικού «έθνους»).

Αντίθετα, δεν υπάρχει μνεία, και σίγουρα οι κυρώσεις αυτές δεν αφορούν την αμπχαζία και τη νότια οσετία. Τι να υποθέσουμε; Ότι οι αμερικάνοι εθνοπατέρες έχουν μνήμη χρυσόψαρου;

(φωτογραφία: μπορεί να μην τους φαίνεται, αλλά αυτοί πάνω στο τεθωρακισμένο είναι ρώσοι στρατόμπατσοι. Και που βρίσκονται οι αφιλότιμοι; Πιθανότατα στην Dara’a, νοτιοδυτικά στη συρία, κοντά στα σύνορα με την ιορδανία και το ισραήλ.

Είναι εκεί για να επιτηρούν την εκεχειρία… Και για να εκνευρίζουν το αμερικανικό και το ισραηλινό πεντάγωνο… Ρώσοι στρατιώτες τόσο νότια στη μέση Ανατολή πότε είχαν ξαναεμφανιστεί αυτοπροσώπως; Ούτε στα «ορλωφικά»!)

________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/08/kyrosis/

Ο εχθρός …


Mike Pompeo επίσημη CIA portrait.jpg

Είναι δύσκολο να διαλέξω ανάμεσα στην Κίνα, Ρωσία και το Ιράν [σ.σ.: για το ποιος είναι ο κυριότερος εχθρός των ηπα] για να είμαι ειλικρινής. Υποθέτω ότι αν είχα να υποδείξω κάποιον που είναι λίγο πιο πάνω απ’ τους άλλους, πιθανότατα θα διάλεγα την Κίνα… Αυτό είπε ο διευθυντής της cia Mike Pompeo συνεντευξιαζόμενος. Και συνέχισε:

…Έχουν φτιάξει μια πραγματική οικονομία, σε αντίθετη με την Ρωσία που ζει και πεθαίνει ανάλογα με το πόσα βαρέλια πετρελαίου μπορεί να εξορύξει. Το Ιράν απ’την άλλη έχει περιορισμένη παραγωγή και σίγουρα δεν έχει τον πληθυσμό της κλίμακας της Κίνας…

Είναι πιθανά μέσα στα καθήκοντα ενός επικεφαλής μυστικής υπηρεσίας το να μην εκφράζεται με διπλωματική κομψότητα. Συνεπώς αυτό που λέει ο Pompeo είναι επιβεβαίωση μιας ενδοκαπιταλιστικής αντιπαλότητας που είναι ήδη γνωστή και δηλωμένη, ακόμα και με μέτριο (διπλωματικό) τακτ. Το ψόφιο κουνάβι, που δεν είχε μέχρι να γίνει πρόεδρος δουλειές στην κίνα ήταν ιδιαίτερα εκδηλωτικό για τις απειλές της.

Εκείνο ωστόσο που δεν λέει ο αρχιπράκτορας είναι πως δεν έχει να διαλέξει ανάμεσα στη Μόσχα, στο Πεκίνο ή στην Τεχεράνη: πρόκειται για συμμαχικά κράτη που πριονίζουν την (όλο και πιο φθίνουσα) αμερικανική υπεροχή / κυριαρχία από κοινού. Ο καθένας με τον τρόπο του και σε συνεργασία.

Στον σκόπιμα διαχωρισμένο τρόπο με τον οποίο μιλάει για αυτούς τους τρεις «μεσο-μακροπρόθεσμους» εχθρούς των ηπα, δεν παρέλειψε πάντως να πει μια «καλή κουβέντα» για εκείνον που κοιμάται και ξυπνάει πάνω σε βαρέλια πετρελαίου:

… Όταν ασκείς την δύναμή σου, την βελτιώνεις. Συνεπώς τώρα αυτοί [σ.σ.: οι ρώσοι] είχαν την ευκαιρία να κάνουν πραγματικές ασκήσεις με το ναυτικό τους. Είχαν την ευκαιρία να κάνουν πραγματικές ασκήσεις με τον στρατό τους. Είχαν την ευκαιρία να κάνουν συνδυασμένες επιχειρήσεις. Να χρησιμοποιήσουν πυραύλους κρουζ. Να κάνουν συνδυασμένες επιχειρήσεις με χρήση αεροπορίας… Κι έτσι θα είναι καλύτερα προετοιμασμένοι στην περίπτωση ενός ενδεχομένου όπου η αποτροπή μας θα έχει αποτύχει, είτε στην Ανατολική Ευρώπη είτε κάπου αλλού…

Αναφέρεται στην ρωσική στρατιωτική δράση στο συριακό πεδίο μάχης του 4ου παγκόσμιου. Και πάλι παραλείπει να σημειώσει ότι αυτές οι ρωσικές «ασκήσεις» έγιναν με πολυεθνικό πεζικό: όχι μόνο ρώσους, αλλά και ιρανούς, ιρακινούς, σύριους και λιβανέζους… Κάτι που είναι μια κάποια αναβάθμιση αν μιλάει κανείς για «ασκήσεις». Στην διοίκηση, στον συντονισμό, στην επιμελητεία…

Σύμφωνοι. Όσο ο αμερικανικός στρατός δεν έχει στραπατσαριστεί με αδιαμφισβήτο τρόπο δικαιούται να θεωρεί εαυτόν τον καλύτερο του κόσμου. Το βιετνάμ έχει ξεχαστεί· το τωρινό αφγανιστάν προσπαθεί να το αποφύγει… Απ’ την άλλη μεριά, όταν και αν του συμβεί αυτό, ένα αδιαμφισβήτητο στραπάτσο, δεν θα έχει «επόμενη μέρα»…

Κι αυτό το ξέρουν τα επιτελεία. Γι’ αυτό και μπαλατζάρουν…

____________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/07/o-echthros/

Η «μάγισσα» της Σαχαλίνης. Ο παλινορθωμένος καπιταλισμός ως Μεσαίωνας. Κυριολεκτικά…


og_og_1499208196265074295

Γράφει ο Γρηγόρης Τραγγανίδας

Η Βαρβάρα Νιγκματούλινα είναι μια μαμά 26 ετών. Ζει, μαζί με το παιδί της, σε ένα χωριό, το Πομπιέντινο, στην μέση της Σαχαλίνης.

Μια ημιζωή.
Σε μια «τρύπα στην γεωγραφία», της σημερινής ρωσικής επαρχίας της ανεργίας, του αλκοολισμού, της κρατικής εγκατάλειψης.

Κατά πάσα πιθανότητα, ούτε η ίδια, ούτε το χωριό της θα είχαν ακουστεί ποτέ εκτός Ρωσίας. ‘Ισως και εκτός του νησιού της.

Σίγουρα όχι για τους σωστούς λόγους.

Στις αρχές Ιουλίου, ένας κάτοικος της περιοχής, ο Ολέγκ Βνούκοφ, εμφανίστηκε στην αστυνομία για να καταγγείλει κάτι που πολύ δύσκολα, ομολογουμένως, θα αναμενόταν να ακουστεί στην εποχή μας, στα περισσότερα αστυνομικά τμήματα του πλανήτη: Σύμφωνα με όσα είπε, οι χωριανοί έκαψαν το σπίτι μιας γνωστής του, θεωρώντας την «μάγισσα».

‘Ηταν το σπίτι της Βαρβάρας.

Η οποία έμεινε στον δρόμο με το παιδί της.

Ο Ολέγκ είπε ότι οι ντόπιοι αρνούνται να βοηθήσουν την Βαρβάρα. Δεν θέλουν να έχουν καμία επαφή μαζί της, επειδή φοβούνται ότι θα τους κάνει «μάγια».

Αφορμή γι’ αυτήν την άγρια επιστροφή στην νοσηρή μεσαιωνική «ντίσνεϊλαντ» στάθηκε η αυτοκτονία του συντρόφου της. Και ότι ακόμη δύο άνδρες που ήταν κοντά της σε διάφορες φάσεις της ζωής της, επίσης έδωσαν τέλος στην ζωή τους.

Αλλά και χωρίς τα παραπάνω, η Βαρβάρα δεν έχει και την καλύτερη φήμη στην κλειστή κοινωνία του χωριού. Θεωρείται «επιπόλαιη», έχει «πολλές αντρικές παρέες».

Αλλά μπορεί απλώς να προσπαθεί να ζήσει με όποιον τρόπο θα την βοηθήσει να περάσει ακόμη μια μέρα χωρίς να τρελαθεί.

Ποιος ξέρει.

Μια ντόπια είπε στους δημοσιογράφους ότι η φήμη περί «μαγείας» ίσως διαδόθηκε εσκεμμένα από τους φίλους του συζύγου της, του πατέρα του παιδιού της, μετά τον θάνατό του. Για να την εκδικηθούν. ‘Αγνωστο γιατί.

‘Ισως επειδή αυτή είναι ακόμη ζωντανή.

‘Οπως και νά ‘χει, αν και οι κατηγορίες εναντίον της κοπέλας είναι εύκολες, δεν υπάρχει ούτε μισό στοιχείο που να τις τεκμηριώνει.

Απλά, η Βαρβάρα είναι διαφορετική.

Ο τελευταίος σύντροφός της, ο 38χρονος Ντμίτρι Ρουμπτσόφ, σύμφωνα με τις διηγήσεις των χωριανών, ήταν άνεργος, άγρια αλκοολικός και ναρκομανής. Γέννημα – θρέμμα του Πομπιέντινο. Η μητέρα του είχε φύγει από τις αρχές του 2000 ακόμη, για την ηπειρωτική Ρωσία. Τον εγκατέλειψε.

Ωστόσο ο Ντίμα προσπάθησε κάτι να κάνει με την ζωή του. ‘Ηταν καλός τεχνίτης με τα αυτοκίνητα, αλλά είχε και επαγγελματικά σχέδια με την αλιεία.

Μέχρι που βρέθηκε ξαφνικά στην φυλακή «από μια βλακεία».

‘Οταν βγήκε ήταν ήδη ένας τελειωμένος άνθρωπος. Παράτησε την γυναίκα του για την Βαρβάρα, ή τουλάχιστον σε εκείνη βρήκε ίσως ένας καταφύγιο. Στο σπίτι της πάντα υπήρχε κίνηση, θόρυβος, κάτι ζωντανό. Πάρτι, άφθονο ποτό, χορός. Στο χωριό λένε, πως αν ένας άνδρας δεν είχε επιστρέψει το βράδυ σπίτι του, τότε μάλλον γλεντούσε στο σπίτι της Βαρβάρας.

Λένε ότι λίγο πριν πεθάνει, ο Ντίμα είχε τσακωθεί άγρια μαζί της. Αλλά μια γειτόνισσα της Βαρβάρας, σαν μια όαση ορθολογισμού σε μια έρημο προλήψεων και προκαταλήψεων, θα πει: «Βλακείες είναι όλα αυτά για τις μαγείες. Απλά ο Ντίμα ήταν μαστουρωμένος πάλι. Λένε ότι βρήκαν σύριγγες στο αυτοκίνητό του».

Μια άλλη γειτόνισσα λέει ότι κανείς δεν κυνηγάει την Βαρβάρα. Ότι δεν μένει στον δρόμο αλλά στο σπίτι της αδελφής της.

Αλλά το δικό της σπίτι, παραμένει καμμένο.

Και κάποιοι το έκαψαν.

Πού τελειώνει η αλήθεια και πού αρχίζει ο μύθος;

DD5dBVqXgAAh0VL

Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα περνάει μέσα από την ιστορία του ίδιου του χωριού. Η οποία είναι, υπό κλίμακα, η σοβιετική και μετασοβιετική ιστορία όλης της Ρωσίας. ‘Οσο κι αν ακούγεται παράξενη τώρα, στο τέλος αυτής της σύντομης αφήγησης δεν θα μοιάζει και τόσο η διαπίστωση, ότι ο ηθικός αυτουργός του εμπρησμού του σπιτιού της Βαρβάρας είναι, ουσιαστικά, ο παλινορθωμένος καπιταλισμός.

Το Πομπιέντινο βρίσκεται περίπου 10 χιλιόμετρα μακριά από το διοικητικό κέντρο της περιοχής. Μέχρι το 1945, οπότε η Σαχαλίνη βρισκόταν υπό ιαπωνική κατοχή, ήδη από τους Ρωσο-ιαπωνικούς πολέμους των αρχών του 20ού αιώνα, ονομαζότον Κότον και ανήκε στην ιαπωνική επαρχία Καραφούτο.

Μετά την απελευθέρωσή του από τον Κόκκινο Στρατό, ο οποίος έδιωξε τους Ιάπωνες και από την Νότια Σαχαλίνη, το χωριό γνώρισε μια πρωτόγνωρη άνθηση. Κοντά του δημιουργήθηκε μια μικρή στρατιωτική βάση και, ταυτόχρονα, οργανώθηκαν οι πρώτες αλιευτικές μονάδες βιομηχανικής κλίμακας.

«Στην σοβιετική εποχή, στο Πομπιέντινο ζούσαν 7.000 άνθρωποι», θυμάται μια παλιά κάτοικος. «Αλλά στην 10ετία του ‘90 άρχισε να βυθίζεται».

Το 2002, σύμφωνα με την επίσημη απογραφή, στο χωριό είχαν απομείνει 1.390 κάτοικοι. Σήμερα είναι ακόμη λιγότεροι. Κανείς πια δεν μετρά. Ακόμη και η στρατιωτκή βάση, η τελευταία ελπίδα του χωριού για δουλειά και για ανανέωση του πληθυσμού με νέο κόσμο, έκλεισε με αφορμή ένα τραγικό γεγονός: Το 1998, ο έφεδρος στρατιώτης, Ολέγκ Ναούμοφ, πήρε το όπλο του, το έστρεψε στους συναδέλφους του και άρχισε να πυροβολεί. Εξι φαντάροι και ο επικεφαλής της φρουράς έπεσαν νεκροί. Η έρευνα και η δικαστική διαδικασία γι’ αυτό το τραγικό περιστατικό κράτησε έξι χρόνια. Ο Ναούμοφ καταδικάστηκε σε ισόβια.

«Μετά από αυτά τα γεγονότα μάζεψαν την βάση» λέει η ίδια κάτοικος στο «Russia Today». «Ακριβώς τότε άρχισε η μαζική μετακίνηση των κατοίκων προς το διοικητικό κέντρο της περιοχής. Ετσι, τώρα στο χωριό απέμειναν μόνο συνταξιούχοι και άνεργοι. Η νεολαία πίνει μέχρι αλκοολισμού ή παίρνει ναρκωτικά».

Στην θέση των ντόπιων κατοίκων του χωριού που πήραν τον δρόμο της εσωτερικής μετανάστευσης άρχισαν να εγκαθίστανται πρώην τρόφιμοι της κοντινής φυλακής. Οι κάτοικοι λένε ότι οι πρώην κατάδικοι έχουν έναν «μη κοινωνικό» τρόπο ζωής. Τα τελευταία τρία χρόνια, το άλλοτε γνωστό για την αλιευτική βιομηχανία του Πομπιέντινο, βρέθηκε κάμποσες φορές μέσα στις περιοδικές αναφορές των αρχών για ποινικά εγκλήματα ομοσπονδιακού χαρακτήρα.

Οι τοπικοί κρατικοί παράγοντες προσπαθούν να παρουσιάσουν μια διαφορετική εικόνα. «Ναι, έχουμε μια φυλακή κοντά. Μερικοί από τους φυλακισμένους, όταν απελευθερώνονται και δεν έχουν πού άλλου να πάνε, έρχονται να ζήσουν στο Πομπιέντινο. Φυσικά, αυτό το πράγμα αφήνει κάποιο αποτύπωμα στην ζωή των ανθρώπων. Αλλά, την ίδια στιγμή, στο χωριό υπάρχουν χώροι άθλησης, πολιτιστικό κέντρο, καλή βιβλιοθήκη, γίνονται διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις. Οι άνθρωποι δουλεύουν, τουλάχιστον εκείνοι που θέλουν. Αλλά και οι κάτοικοι δεν είναι αναίσθητοι».

Λέξη για την αποβιομηχάνιση, για την καταστροφή της παραγωγικής βάσης του χωριού, για την πληθυσμιακή «αποψίλωσή» του, για την χαμένη νεολαία. Το πιθανότερο είναι, όλα αυτά που παρουσιάζουν οι παράγοντες, να συμβαίνουν από την καλή θέληση κάποιων κατοίκων που επιμένουν να κρατούν ζωντανή την φλόγα της ελπίδας για μια καλύτερη ζωή. ‘Οσο για τα περί «επιλογής» του ανέργου να μην δουλεύει για να πίνει και να παίρνει ναρκωτικά, πρόκειται για την γνωστή συστημική, αμοραλιστική, χυδαία και άθλια προπαγάνδα.

Και με την Βαρβάρα τι γίνεται;

Ο επικεφαλής της δημαρχιακής υπηρεσίας Παιδείας της περιοχής Σμιρνιχόβσκι, Νικολάι Κοζνίσκι είπε ότι η κοπέλα ήρθε στις αρμόδιες αρχές και αιτήθηκε επισήμως στέγη. Της πρότειναν να μείνει σε ένα κοινόβιο (σσ. διαμέρισμα το οποίο μοιράζονται διαφορετικά νοικοκυριά ανα δωμάτιο), αλλά σύμφωνα με τον ίδιο η Βαρβάρα αρνήθηκε και τώρα ψάχνουν εναλλακτικές.

«’Ακουσα, φυσικά, ότι την λένε μάγισσα, αλλά είναι μια χαρά, κανονική κοπέλα» πρόσθεσε.

Για την ρωσική ‘Ενωση Νομικών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα δεν υπάρχει καμία μεταφυσική. «Δεν είναι το πρώτο ανάλογο περιστατικό στην Ρωσία τα τελευταία χρόνια, που οι κάτοικοι προβαίνουν σε πράξεις “εκδίκησης” για υποτιθέμενα “μάγια”. Κατά βάση αυτό συμβαίνει σε φτωχές περιοχές, με μεγάλα ποσοστά ανεργίας, όπου κλείνουν οι εκπαιδευτικές δομές» ανέφερε εκπρόσωπός της.

«Σε τέτοιες περιπτώσεις, οι άνθρωποι διαμορφώνουν τη δική τους εμπειρία και βγάζουν συμπεράσματα με βάση τα τοπικά έθιμα, τις παραδόσεις, τις πεποιθήσεις, και εκείνες τις μίζερες, λιγοστές πληροφορίες που παίρνουν από τα μέσα ενημέρωσης στα οποία έχουν πρόσβαση. Δυστυχώς, σε τέτοιες περιοχές, οι πληροφορίες στις οποίες έχουν πρόσβαση οι άνθρωποι είναι ψευδοεπιστημονικές εκπομπές, οι οποίες προβάλουν “πληροφορίες” οι οποίες δεν έχουν οποιαδήποτε σχέση με την πραγματικότητα, για μέντιουμ, μάγισσες και ανάλογα επινοημένα πρόσωπα, τα οποία, ως αποτέλεσμα, οι άνθρωποι αρχίζουν να ψάχνουν έξω από τα όρια του σπιτιού τους».

Οι νομικοί προσθέτουν ότι «στις οικονομικές δυσκολίες, οι άνθρωποι αρχίζουν να επιρρίπτουν την ευθύνη σε “ανώτερες δυνάμεις” και σε ανθρώπους οι οποίοι υποτίθεται ότι έχουν “ιδιαίτερες δυνάμεις”. Δηλαδή, συμβαίνει μία αποδόμηση της στοιχειώδους συνείδησης από την λογική σκέψη στην μυστικιστική και την δεισιδαιμονική, η οποία καθίσταται στρεοτυπική.Αυτή την “τύχη” είχε και η Βαρβάρα. Κατηγορήθηκε από τους ντόπιους για μαγεία. Νομίζουν ότι είναι μια μάγισσα που φέρνει κακή τύχη στο χωριό τους και, άρα, θα πρέπει να απαλλαγούν από αυτήν».

Για την ‘Ενωση είναι απαραίτητο να ληφθούν μια σειρά μέτρων, από οικονομικά και κοινωνικά, μέχρι διαφωτιστικά – εκπαιδευτικά.

Την υπόθεση της Βαρβάρας οι νομικοί της ‘Ενωσης την πήραν ζεστά. Θα κινηθούν ταυτόχρονα σε επίπεδο γενικού εισαγγελέα και δομών υπεράσπισης των δικαιωμάτων του ανθρώπου. Διότι θεωρούν ότι ο συγκεκριμένος εμπρησμός δεν είναι απλά ποινικό αδίκημα. Συνιστά έκφραση κοινωνικής διάκρισης. Και αυτό ξεπερνά τις αρμοδιότητες της τοπικής αστυνομίας.

Στην πραγματικότητα βέβαια, ο εμπρησμός του σπιτιού της Βαρβάρας ξεπερνά και τον γενικό εισαγγελέα. Διότι τα οικονομικά, κοινωνικά και διαφωτιστικά μέτρα που προτείνουν πολύ σωστά οι νομικοί, ξεπερνούν το ίδιο το κυρίαρχο σύστημα. Τέτοια μέτρα, δεν είναι απλά εκτός των καπιταλιστικών ορίων. Αλλά ενάντια στον καπιταλισμό εν γένει.

Ο οποίος, μέσα σε μια νύχτα – με όρους ιστορίας – κατέστησε έναν λαό που οι παππούδες του άνοιξαν τον δρόμο στο μέλλον με την Επανάσταση του Οχτώβρη, έναν λαό που εξάλειψε τον αναλφαβητισμό μέσα σε λιγότερα από είκοσι χρόνια, έναν λαό που έστειλε τα παιδιά του δρόμου στο διάστημα, έρμαιο του τσαρλατανισμού και του σκοταδισμού.

Στοιχειώδης γνώση του μορφωτικού και πολιτισμικού επιπέδου της ΕΣΣΔ θα αρκούσε για να γίνει κατανοητή αυτή η καταστροφή που συνέβη με την αντεπανάσταση.

Με μια ταχύτητα τρομακτική.

Σχεδόν «μαγική».

Αλλά, στην προκειμένη περίπτωση, πρόκειται για «μαύρη μαγεία»…


Από:http://www.toperiodiko.gr/%CE%B7-%CE%BC%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CF%83%CF%83%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%83%CE%B1%CF%87%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%BD%CE%B7%CF%82-%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CE%BD%CE%BF%CF%81%CE%B8%CF%89/#.WWtTAVSLRWc

G2 …


Είναι μερικά πράγματα που «γράφουν» στους φακούς. Ειδικά όταν επαναλαμβάνονται σταθερά. Ένα απ’ αυτά: το ψόφιο κουνάβι δεν ξέρει τι να κάνει τη φάτσα του και τα χέρια του στα επίσημα ραντεβού του. Παίρνει μόνιμα στάσεις «βαριέμαι».

Πέρα απ’ αυτό. Το ότι η συνάντησή του με τον Πούτιν ήταν προγραμματισμένη να κρατήσει μισή ώρα (;;;;;) και τελικά κράτησε δύο, δεν είναι, υποχρεωτικά, δείγμα της σοβαρότητας όσων κουβεντιάστηκαν. Ίσως ο Πούτιν έπρεπε να λέει δύο και τρεις φορές κάτι μέχρι να καταλάβει το ψόφιο κουνάβι περί τίνος πρόκειται.

Ή, ίσως, θυμήθηκαν παλιές καλές εποχές. Τότε με τα καλλιστεία στη Μόσχα…

(Η συμφωνία για την «ζώνη αποκλιμάκωσης» στην Dera’a, στη νότια συρία, είχε γίνει ήδη. Γιατί αν ρωτήσει κανείς το ψόφιο κουνάβι που είναι η συρία μπορεί να την μπερδέψει με την μοζαμβίκη…)

__________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/07/g2/