Πώς είναι να σε απελαύνουν από τη χώρα στην οποία μεγάλωσες…


Γράφει η Χριστίνα Μίχαλου…

Η Κατερίνα κατάγεται από την Αλβανία και μεγάλωσε στην Ελλάδα. Της αρέσει το διάβασμα, η εκμάθηση ξένων γλωσσών, η δημοσιογραφία, η ψυχολογία, και… η γκρίνια. Έζησε τα παιδικά της χρόνια σε μία κωμόπολη έξω από την Αθήνα, βλέποντας κινούμενα σχέδια και κάνοντας κόντρες με ποδήλατα με τα παιδιά της γειτονιάς. Ανέκαθεν αγοροκόριτσο, έχει να θυμάται σκισμένα γόνατα, αφίσες των Rebelde Way και του Χατζηγιάννη παντού (ομολογεί με κάποια ντροπή), φιλίες, τσακωμούς στα θρανία, εκδρομές, σοκολάτες, κόκκινα μάγουλα, και δυστυχώς μεταξύ άλλων, μία δίχρονη σεξουαλική κακοποίηση. “Α, και πολλές μεξικάνικες σειρές!” προσθέτει. “Αναπαύσου εν ειρήνη Alter…”

Σήμερα η Κατερίνα, στην ηλικία των είκοσι ενός ετών, ζει στα Τίρανα καθώς έχει απελαθεί από την Ελλάδα. Όνειρό της είναι να καταφέρει μια μέρα να επιστρέψει.

«Όταν έμαθα να μιλάω, έμαθα πώς να λέω Άλφα και Βήτα, όχι abc. Μεγαλώνοντας, είχα την τύχη να βρίσκομαι σε ένα πολυπολιτισμικό περιβάλλον με παιδιά απο διάφορα έθνη, οπότε τις περισσότερες φορές ο φυλετικός ρατσισμός δεν ήταν έντονος.”

Αν και τη γνωρίζω ελάχιστα, καταλαβαίνω πως η Κατερίνα είναι ένα άτομο που προσπαθεί πάντα να βλέπει τη θετική πλευρά των πραγμάτων. Έχει αυτό το ιδιαίτερο χάρισμα, του να μιλά για τα δύσκολα και τα εύκολα με την ίδια φυσικότητα, ώριμα και συγκεκριμένα. Μου μιλά για την εφηβεία της, και για την κάτω βόλτα που τότε άρχισαν σιγά σιγά να παίρνουν τα πράγματα.

Το να είσαι έφηβος, μετανάστης, αμφιφυλόφιλος, και παιδί χωρισμένων γονέων είναι ασυγχώρητο για τους υπόλοιπους έφηβους, που καραδοκούν με το μαστίγιο σε κάθε γωνία. Μετά απο μια πενταετία bullying, αυτοτραυματισμού, και άπειρων σκιρτημάτων, η διαμονή μου στην Ελλάδα έφτασε στο τέλος της, και οι γονείς μου αποφάσισαν να μετακομίσουμε Αλβανία.

Δεκαεπτά χρόνια. Όλα αυτά τα δεκαεπτά χρόνια η Ελλάδα έρεε στο αίμα μου. Ξυπνούσα Ελληνικά, σκεφτόμουν Ελληνικά, χαμογελούσα Ελληνικά, ευχαριστιόμουν Ελληνικά, στεναχωριόμουν Ελληνικά, πονούσα Ελληνικά, ζούσα Ελληνικά, ερωτευόμουν Ελληνικά, ανέπνεα Ελληνικά.

Αυτό βέβαια δεν άλλαξε με τη διαμονή μου στην Αλβανία. Εξάλλου δεν είναι εύκολο να αποτινάξεις από πάνω σου συνήθειες δεκαεπτά χρόνων. Ακόμα υπάρχουν φορές που μπερδεύω το C με το Ç λόγω της Ελληνικής μου προφοράς, ή που θέλω να φωνάξω «κοίτα έναν μαλάκα» στον οδηγό που έχω μπροστά μου που πάει σιγά σιγά με το πάσο του σε ελεύθερο αυτοκινητόδρομο.

Είναι εμφανές και στους άλλους αυτό, που ρωτάνε αν έχω ζήσει έξω. Γιατί, όταν πας στην Ελλάδα είσαι «ο Αλβανός» και όταν πας στην Αλβανία είσαι «ο Έλληνας». Δεν μπορείς να ανήκεις πουθενά.

Όταν ήρθαν οι γιορτές, και δεν είχα σχολείο, θέλησα να επισκεφθώ τον αδερφό μου στην Ελλάδα για να τον δω. Δεν ήξερα πώς να περάσω τα σύνορα με το διαβατήριο που είχα, γιατί δεν το είχα σφραγίσει όταν έπρεπε, οπότε πήγα στην Αστυνομία και έβγαλα νόμιμα ένα καινούργιο.

Ήμουν μικρή και δεν καταλάβαινα πόσο αφελές ήταν αυτό, λες και αυτά δεν φαίνονται στο κομπιούτερ αμέσως. Νόμιζα θα τα κατάφερνα, σκεφτόμουν σιγά μην με πάρει κανείς πρέφα.

Με το καινούργιο διαβατήριο λοιπόν, πήρα την τσάντα μου, ετοιμάστηκα, και ανέβηκα στο λεωφορείο — επτά το απόγευμα, πρώτη Ιανουαρίου του 2016. Τα μαγαζιά όλα κλειστά, η θερμοκρασία τρεις βαθμοί υπό το μηδέν, δεν είχα και τσιγάρα, που τότε κάπνιζα, και μη σου τύχει να μείνεις ατσιγάρωτος τέτοιες ώρες. Έφτασα στα σύνορα στις δέκα το βράδυ.

Στον αλβανικό έλεγχο με άφησαν να περάσω. Στον ελληνικό τα βρήκα πιο δύσκολα. Με ρώτησε ο τελωνειάρχης πού είναι το παλιό διαβατήριο. Του είπα πως το έχασα, και πως είχα κάνει δήλωση απώλειας στο αλβανικό αστυνομικό τμήμα Αργυρόκαστρου.

“Έπρεπε να έχεις κάνει δήλωση απώλειας στα Γιάννενα” μου είπε. Μα πώς να έκανα δήλωση απώλειας στα Γιάννενα αφού δεν μπορούσα καν να μπω στην Ελλάδα; “Δε θέλω ψέματα” μου είπε, “Λες ψέματα. Έχεις περάσει από μη έγκυρο σημείο.”

Ένας άλλος αστυνόμος, μου έδωσε να υπογράψω ένα χαρτί που έλεγε “Άρνηση εισόδου στα Σύνορα, θεωρείται επικίνδυνο άτομο για τις 27 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.” Το είδα και έφριξα. “Τι είναι αυτό;” τους ρώτησα. “Γιατί επικίνδυνο; Πώς μπορεί ένα παιδί στα είκοσι να είναι επικίνδυνο;” Είναι τα τυπικά μου είπαν, τυπική διαδικασία. “Κίνδυνος για την Δημόσια Υγεία, Τάξη και Ασφάλεια». Μα γιατί; Τι είχα κάνει για να αξίζω έναν τόσο τρομοκρατικό τίτλο;

Υπέγραψα. Δεν είχα άλλη επιλογή. Μαζί με αυτό το χαρτί όμως υπέγραψα και τη θανατική μου ποινή.

Ένας αστυνόμος είπε σε έναν άλλο να φέρουν ένα οχημα να με πάει σπίτι. Περίμενα μία ώρα μέσα στο κρύο. Φυσικά, κανείς δεν ήρθε. Είδα τη βαλίτσα μου να κατεβαίνει , το λεωφορείο να ξεκινάει, και εγώ έμεινα να κοιτάζω αποσβολωμένη τα Χριστουγεννιάτικα φωτάκια και στολίδια, σκεπτόμενη πως μόλις είχε μπει ο καινούργιος χρόνος.

Έτσι απελάθηκα. Όχι μόνο από την Ελλάδα, αλλά και από όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ένα χρόνο μετά, με τα μόνα υπάρχοντα στο χέρι και μόλις 50 ευρώ, κατάφερα σταδιακά να σταθεροποιηθώ, να εργαστώ, και να ζω σε μια από τις πιο σουρεαλιστικές πόλεις της Αλβανίας, την πρωτεύουσα των Τιράνων. Δεν είχα κι άλλη επιλογή άλλωστε. Κάθε προσπάθεια διαγραφής της απέλασής μου απορρίφθηκε πανηγυρικά. Ποιος θα αναλάμβανε την υπόθεση ενός… «επικίνδυνου ατόμου»; Κανένας.

Αν η Ελλάδα είχε πρόσωπο, θα περιέγραφα τη σχέση μου με αυτή σαν μία από εκείνες τις αυτοκαταστροφικές ερωτικές σχέσεις, που ξέρεις ότι δεν πρέπει να νοιάζεσαι γιατί αυτή η αγάπη μόνο κακό σου κάνει, αλλά που εσύ απλά δε μπορείς να παραιτηθείς, θέλεις κι άλλο. Και εγώ θέλω και άλλο από Ελλάδα.

Γιατί το να φυλακίζεις ένα άτομο κυριολεκτικά μέσα στη χώρα του, με ελάχιστες επιλογές μετακίνησης, ευκαιρίες εργασίας και εκπαίδευσης είναι το λιγότερο καταστροφικό. Δε μπορείς να αλλάζεις τη ζωή κάποιου οριστικά επειδή έτσι σου κάπνισε.

Δε μπορείς να κάνεις ένα παιδί 20 χρονών να αισθάνεται ίσα και όμοια με έναν τρομοκράτη επειδή ξέχασε να βάλει μια σφραγίδα. Δε μπορείς να γκρεμίζεις τα όνειρα κάποιου μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.

Αισθάνομαι σαν ένα παιδί που ενώ όλοι παίζουνε, εμένα με αφήνουν μόνη μου, απ’έξω. Αν η Ελλάδα είχε μορφή θα της έλεγα «Με απογοήτευσες. Μου λείπεις. Θέλω να γυρίσω πίσω.»

Τη ρωτάω αν μπορεί να απευθυνθεί σε κάποιο δικηγόρο εκ νέου, αλλά μου λέει πως οι πιθανότητες να βοηθηθεί είναι μικρές.

“Έχω μιλήσει με αρκετούς δικηγόρους στην Ελλάδα, αλλά ζητάνε αστρονομικά ποσά γιατί πρόκειται για δικαστική απέλαση. Έπειτα θέλουν χαρτιά, πολλά χαρτιά. Χαρτιά σχολείου, αποδείξεις, ένα σωρό.”

Αν και ζει και εργάζεται πλέον στα Τίρανα, η Κατερίνα δεν παύει να στεναχωριέται. Όλα της τα όνειρα για το μέλλον, τα είχε χτίσει στην Ελλάδα.

Μου λείπει, θα ήθελα να επιστρέψω. Δε συγκρίνεται με εδώ. Όλοι λένε ότι στην Ελλάδα υπάρχει κρίση, αλλά όπως είναι εδώ δεν είναι σίγουρα. Η Ελλάδα εχει καλύτερες θέσεις εργασίας, περισσότερες ευκαιρίες για εκπαίδευση, καλύτερο σύστημα υγείας. Είναι καλύτερα για όλους.

Καμιά φορά βρίσκω επικίνδυνα αστείο το πώς μπορείς να καταστρέψεις τη ζωή ενός ατόμου μέσα σε λίγα μόνο δευτερόλεπτα, με μία σου απόφαση, χωρίς να ξέρεις τις συνέπειες στη ζωή του, χωρίς να σου έχει κάνει τίποτα. Απλά λόγω ενός αόρατου μίσους.

Σαν κοινωνία έχουμε μάθει να σπέρνουμε αυτό το μίσος, και να γαλούχουμε με έχθρα τις επόμενες γενιές. Τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο δύσκολα βέβαια όταν είσαι μετανάστης, ΛΟΑΔ, και ούτω καθεξής. Οι άνθρωποι κοιτάζουν ποια είναι τα αδύνατα σημεία σου άπλα για να πατήσουν πάνω τους. Συμπόνια μηδέν στο σύμπαν.

Στο σύμπαν της Κατερίνας, από την άλλη, η συμπόνια πάλλεται ολοζώντανη. Παρά την πίκρα της, δεν έχει θυμό μέσα της. Απορεί για το ρατσισμό, απορεί για την αδικία που της συνέβη, και, ακόμα και ασυναίσθητα, προσπαθεί πάντα να κάνει τον κόσμο καλύτερο.

Τελευταία παρατηρώ οτι οι άνθρωποι ξεχνούν την ανθρωπιά τους. Ξεχνούν να κανουν μικρά, αναγκαία πράγματα ο ένας για τον άλλον.

Πριν λίγες μέρες, για παράδειγμα, συνάντησα μια γειτόννισα στο περίπτερο της γειτονιάς. Ήταν έντεκα το βράδυ και εκείνη ξεκινούσε δουλειά. Αφού τελείωσα τις τελευταίες μπουκιές απο το φαγητό μου στο διπλανό φαστφουντάδικο, σκέφτηκα έτσι απο το πουθενά, αν και δεν είχα πολλά λεφτά πάνω μου, να της αγοράσω έναν καφέ.

Κρίμα σκέφτηκα, όλο το βράδυ άυπνη, με μια μικρή τηλεόραση για παρέα. Στην αρχη δίστασα, αλλά μετά σκέφτηκα: “Σοβαρά; Νομίζεις ότι 50 λεπτά παραπάνω θα σε κάνουν πλουσιότερο; Αφού σε κάτι θα τα χαλάσεις ετσι κι αλλιώς.” Της αγόρασα τον καφέ. Με ευχαρίστησε μανιωδώς.

Χθες που τη συνάντησα και αγόρασα κάτι απο το περίπτερο της, μου έδωσε και ένα προϊόν δωρεάν. “Δε θα ξεχάσω ποτέ αυτο που έκανες για μένα” μου είπε.

Και τι έκανα εγώ; …Απλά ένα καφέ. Φαντάσου που έχουμε φτάσει ως άνθρωποι, που μια κίνηση τόσο απλή μας μοιάζει χρυσός. Βυθιστήκαμε στις σκέψεις μας, και ξεχάσαμε να ακούμε και να πράττουμε. Έχουμε συνηθίσει μόνο στο να πληγώνουμε και να πληγωνόμαστε.

Αν θέλω να κρατήσω κάτι από την Κατερίνα, είναι η αλλόκοτη αισιοδοξία της και η διαπεραστική ματιά της, μέσα από την οποία πείθομαι πως ο κόσμος μπορεί πράγματι να γίνει καλύτερος, ακόμα κι όταν όλα πάνε στραβά. Η Κατερίνα, ετών 21, αναγνώστρια λογοτεχνίας και φαν του Χατζηγιάννη, κρίθηκε ξαφνικά μια μέρα άτομο επικίνδυνο για τη δημόσια ασφάλεια και τάξη, χωρίς αιτιολογία, χωρίς εξηγήσεις.

Σήμερα η Κατερίνα παραμένει γεμάτη καλοσύνη για το συνάνθρωπο, και με κάνει να ντρέπομαι για το μίσος και την αδικία του κόσμου αυτού. Ίσως για κάποιους, η ιστορία της Κατερίνας να μη σημαίνει πολλά. Ίσως να μην αγγίζει τους επιλεκτικά ευαίσθητους, ή όσους θα προλάβουν να πουν πως “ο καθένας έχει τις σκοτούρες του.” Ίσως, από την άλλη, ο κόσμος χρειάζεται περισσότερους ανθρώπους με καρδιά σαν της Κατερίνας. Ίσως χορτάσαμε από μίσος, ίσως χορτάσαμε κι από κακία, κι από αδικία.

Ίσως είναι καιρός για κάτι άλλο.

Πηγή: antivirus


Από:http://www.toperiodiko.gr/%CF%80%CF%8E%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%BD%CE%B1-%CF%83%CE%B5-%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%BB%CE%B1%CF%8D%CE%BD%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7-%CF%87%CF%8E%CF%81%CE%B1-%CF%83/#.Wju0pM4oJWc

Advertisements

Angela Davis | Για τα νέα σοσιαλιστικά μέλλοντα…


Με αφορμή πλευρές της συνέντευξης τύπου που έδωσε η αγωνίστρια στην Αθήνα

Γράφει ο Χρήστος Σκυλλάκος

Με αφορμή την διάλεξη της «Αντιμαχόμενος φεμινισμός» ακολούθησε και η συνέντευξη τύπου -που σαν Περιοδικό με λίγο επιμονή και λίγο… τύχη μπορέσαμε να παραβρεθούμε μιας και οι διοργανωτές δεν την γνωστοποίησαν δημόσια- όπου βρέθηκε για πρώτη φορά στην Αθήνα μετά από πενήντα χρόνια η Angela Davis και είχαμε την ευκαιρία να την γνωρίσουμε και να της σφίξουμε κάπως το χέρι δίνοντας μας και μια πρόσθετη δυνατότητα να αναρωτηθούμε σε κάποια ζητήματα παραπάνω που απασχολούν την πραγματικότητα, το κίνημα, τους λαούς σε εθνικό και διεθνές επίπεδο.

Ο ζωντανός θρύλος του παγκόσμιου αντιρατσιστικού κινήματος, των δικαιωμάτων των μαύρων και των γυναικών, αυτή που μετατράπηκε για τον λαό της σε νούμερο ένα δημόσιο κίνδυνο, με το FBI να την καταδιώκει στα τέλη της δεκαετίας του 60’ και αυτή να τους διαφεύγει, η φυλακισμένη μαύρη πάνθηρας και η κομμουνίστρια, και που σήμερα ως ακαδημαϊκός και ως ενεργό, δραστήριο μέρος και στην εμπροσθοφυλακή των συγχρόνων αγώνων -όπως ήταν πάντοτε άλλωστε- και που προσπαθεί να πιάσει το νήμα του παρελθόντος συνδέοντας το με το παρόν και το μέλλον, που αγωνιά να είναι πάντα παρούσα στις πολιτικές αναζητήσεις των καιρών, η Angela Davis, αυτή η «μαύρη αδερφή» όπως την φώναζαν οι συγκρατούμενες της ήταν εκεί μπροστά μας όπως και την προηγούμενη μέρα όπου νέες και νέοι είχαν γεμίσει ασφυκτικά το χώρο για να ακούσουν μια δυο κουβέντες της, να την θαυμάσουν ζωντανή, χαμογελαστή, ένα τόσο οικείο σύμβολο των γενιών μας. Μια ιδιαίτερη στιγμή σαφώς, μα η Angela δεν είναι εικονοστάσι, και ήταν εδώ έτοιμη να μιλήσει για πολιτική -όπως έτοιμη ήταν πάντοτε άλλωστε-.

Συνέχεια

Τα τραίνα του Τζιμ Κρόου…


Γράφει ο Γεώργιος Νικ. Σχορετσανίτης

Στο έργο ‘Untitled’ (Night Train, 1989), ο καλλιτέχνης Ντέιβιντ Χάμονς (David Hammons, 1943-  ) από  το Σπρίνγκφηλντ του Ιλινόις, χρησιμοποιεί την αλληγορία της αμαξοστοιχίας για να αναπαραστήσει τα διάφορα είδη απόδρασης και φυγής των μαύρων από τον αμερικάνικο Νότο. O Χάμονς είναι γνωστός για μια σειρά έργων, που περιλαμβάνουν βίντεο, σχέδια και γλυπτά από αντικείμενα που βρέθηκαν εδώ και εκεί. Δημιούργησε, έτσι, μια σειρά κυκλικών ή ημικυκλικών γλυπτών που κατασκευάστηκαν από μπουκάλια αλκοολούχων ποτών, τα οποία συγκέντρωσε απ’ τους δρόμους, τα άδεια οικόπεδα και τους εγκαταλειμμένους χώρους της Νέας Υόρκης. Σε αυτό το έργο, ο Ντέιβιντ Χάμονς ενσωματώνει έναν κομψό τόξο με μια στοίβα κάρβουνα.

Ντέιβιντ Χάμονς, Χωρίς τίτλο (Night Train). 1989. Γυαλί, κόλλα σιλικόνης και κάρβουνο. Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Νέα Υόρκη.


Κάθε στοιχείο είναι εμβληματικό, και οι φιάλες σημειώνονται με τα ονόματα των φθηνότερων, ισχυρότερων, δημοφιλέστερων και γνωστότερων οίνων, όπως οι γνωστές, στις ΗΠΑ, μάρκες των Night Train και Thunderbird. Το κάρβουνο και ο τροχοφόρος τύπος ενισχύουν την υπαινιγμό για τα τραίνα και τις πολλαπλές έννοιές τους στην αφροαμερικανική ιστορία και πολιτισμό.

Αυτά τα τραίνα, στα οποία αναφερόμαστε εδώ, ήταν κυριολεκτικά γεμάτα με στριμωγμένους αφροαμερικανούς που έφευγαν βόρεια. Όλοι τους ήταν τυλιγμένοι με έντονα χρωματιστά ρούχα και κουβέρτες και ήταν προετοιμασμένοι για ένα δύστροπο ταξίδι ημερών και πλημμυρισμένοι με ελπίδα για τις μελλοντικές γενιές των νότιων μαύρων. Για τον ζωγράφο Τζέικομπ Λώρενς, τώρα, οι εικόνες των γεμάτων σιδηροδρομικών σταθμών και βαγονιών, με ανθρώπους που μετακινούνταν από τη μια κατάσταση σε μια άλλη, ήταν ισχυρό ερέθισμα καλλιτεχνικής δημιουργίας. Παρά το γεγονός ότι ο «Νόμος περί Πολιτικών Δικαιωμάτων» του 1875 υποσχέθηκε στους Αφροαμερικανούς πλήρη και ίση απόλαυση προνομίων, αυτά στην προκειμένη περίπτωση περιορίζονταν συνήθως στα αποκαλούμενα «βαγόνια του Τζιμ Κρόου».

Στις αρχές του εικοστού αιώνα, οι μαύροι επιβάτες συνήθως στοιβάζονταν σε παλαιά υποβαθμισμένα βαγόνια, εξοπλισμένα με σόμπες κάρβουνου και λαμπτήρες αερίου, ενώ οι λευκοί επιβάτες ταξίδευαν  σε νεότερα ατσάλινα βαγόνια με ηλεκτρικούς λαμπτήρες και θερμότητα με ατμό. Οι επιβάτες στα βαγόνια του Τζιμ Κρόου συνήθως δεν είχαν πρόσβαση σε καφέ και νερό, τους προσφέρονταν δηλαδή εγκαταστάσεις κατώτερης ποιότητας. Άλλωστε τα βαγόνια αυτά βρίσκονταν ακριβώς πίσω από την ατμομηχανή, όπου η παρουσία φρέσκου αέρα ήταν σαφώς άπιαστο όνειρο και μακρινό.

Καρτ ποστάλ του Ρίτσμοντ που απεικονίζει ένα βαγόνι Τζιμ Κρόου. Είναι το κίτρινο βαγόνι ακριβώς πίσω από την ατμομηχανή C. & O. στο ανώτατο επίπεδο, διασχίζοντας τη σιδηροδρομική διασταύρωση τριών επιπέδων της πόλης (Περίπου 1919).


Το 1941, ο τραγουδιστής των μπλουζ Τζος Ουάιτ (Josh White), συνεργάστηκε με τον ποιητή Ουάρινγκ Κίνι (Waring Cuney, 1906-1976) για τη δημιουργία του άλμπουμ ορόσημο ‘Southern Exposure: An Album of Jim Crow Blues’. Εδώ οι ήχοι από τις κιθάρες προκαλούν και υπενθυμίζουν σφυρίγματα τραίνων και το χτύπημα των τροχών στις ράγες. Το τραγούδι ‘Jim Crow Train’ του δίσκου (Keynote Recordings, 1941), παρουσιάζει έναν μαύρο άνδρα να τραγουδά και να λυπάται που ήρθε αντιμέτωπος με  φυλετικό διαχωρισμό και το  ρατσισμό και εδώ ακόμα, με την παρουσία διαχωρισμένων αμαξοστοιχιών. Μια τολμηρή δήλωση πολιτικής διαμαρτυρίας, αναμφίβολα, το τραγούδι βρήκε πολλούς οπαδούς στο κύκλο πολλών άλλων όπως και του ζωγράφου Τζέικομπ Λώρενς, και φυσικά έγινε με την πάροδο του χρόνου,  χωρίς δυσκολία,  δημοφιλές χιτ.

Δε μπορείς ν’ ακούσεις το τραίνο να σφυρίζει; … 
Κύριε, εύχομαι  το τραίνο να μην είναι του Τζιμ Κρόου….
Σταματήστε το τραίνο  να μπορέσω ν΄ ανέβω  σ’ αυτό.
Σταματήστε τον Τζιμ Κρόου να μπορέσω ν΄ ανέβω  σ’ αυτό το τραίνο.
Οι μαύροι και οι λευκοί βρίσκονται  δίπλα-δίπλα.
Άκου τώρα το τραίνο  να  σφυρίζει.
Δε μπορείς ν’ ακούσεις τη σφυρίχτρα του τραίνου;
Ω, Θεέ μου, το τραίνο είναι του Τζιμ Κρόου.

Can’t you hear that train whistle blow?/Can’t you hear that train whistle blow?/Can’t you hear that train whistle blow?/Lord, I wish that train wasn’t Jim Crow.
Stop the train so I can ride this train/Stop Jim Crow so I can ride this train/Stop Jim Crow so I can ride this train/Black and White folks ridin side by side.
Now hear that train whistle blow/Can’t you hear that train whistle blow/Can’t you hear that train whistle blow/Oh-o Lord this train is Jim crow.


Ο μυθιστοριογράφος Ραλφ Έλλισον (Ralph Ellison, 1914-1994), επίσης, έγραψε για τη δυσφορία της ύπαρξης βαγονιών τύπου Τζιμ Κρόου, που συνδύαζαν τα καθίσματα για τους μαύρους επιβάτες με αποσκευές, στο‘Boy on a Train’, μια αχρονολόγητη ιστορία που ανακαλύφθηκε μετά το θάνατο του συγγραφέα. Το ‘αγόρι σε ένα τραίνο’, ακολουθεί την μετεγκατάσταση της οικογένειας του αγοριού μέσω του σιδηρόδρομου στο Μακάλιστερ της Οκλαχόμα και καταγράφει τις αισθητηριακές βεβηλώσεις του ταξιδιού:

«… Έκανε ζέστη μέσα στο τραίνο, και το βαγόνι βρισκόταν πολύ κοντά στη μηχανή,  έτσι που να μην μπορούμε να ανοίξουμε το παράθυρο. Πολλές φορές, οι στάχτες έμπαιναν στο βαγόνι και έπεφταν στα μάτια του μωρού. Το βαγόνι ήταν βρώμικο και μέρος του χρησιμοποιούταν για αποσκευές. Μπροστά, βρισκόταν σε μια γωνία, το μεγάλο κιβώτιο από πεύκο. Αναρωτιέστε ποια φτωχή ψυχή είναι εκεί, σκέφτηκε η γυναίκα. Τσάντες και μπαούλα κάλυπταν το πάτωμα μπροστά και τώρα και ο χασάπης ερχόταν για να πάρει καραμέλες ή φρούτα ή περιοδικά για να τα πουλήσει πίσω στα λευκά βαγόνια…»

 

Τα παλαιότερα βαγόνια τύπου  Τζιμ Κρόου, θα μπορούσαν να είναι πολύ επικίνδυνα για τους επιβάτες σε περίπτωση ατυχήματος, καθώς ήταν ξύλινα και θα μπορούσαν να διαλυθούν και να καταρρεύσουν σαν ακορντεόν σε περίπτωση ατυχήματος η πρόσκρουσης. Το 1911, ένα ξύλινο επιβατικό τραίνο που μετέφερε αφροαμερικανικό εκκλησίασμα μιας εκκλησίας από το Ντέρχαμ της Βόρειας Καρολίνας συγκρούστηκε με ένα φορτηγό τραίνο. Το επιβατικό αυτοκίνητο σκορπίστηκε, σκοτώνοντας τουλάχιστον οκτώ άτομα και τραυματίζοντας σοβαρά δεκάδες άλλα. Το ‘The Hamlet Wreck’, μια μπαλάντα που σύντομα έγινε μέρος της τοπικής λαϊκής παράδοσης, εξηγεί τις συνέπειες του ατυχήματος:

Τώρα, έγχρωμοι  άνθρωποι, θα σας το πω κατάμουτρα,
Το τραίνο που έφυγε απ’  το Ντέρχαμ φορτώθηκε με τη φυλή μας
Και κάποιοι δεν σκέφτονταν πως θα πεθάνουν
Όταν ανέβηκαν στη γραμμή
Τόσοι πολλοί έχασαν τη ζωή τους

Now, colored people, I will tell you to your face/The train that left Durham was loaded with our race/And some did not think of dying/When they rode on down the line/So many have lost their lives


Aπό:http://www.toperiodiko.gr/%CF%84%CE%B1-%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%AF%CE%BD%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%B6%CE%B9%CE%BC-%CE%BA%CF%81%CF%8C%CE%BF%CF%85/#.WhQqXk6LRWd

«Το Αυτό»: Είναι τους κλόουν που όντως πρέπει να φοβόμαστε;…


O Stephen King, το Maine, η ταινία και ο συντηρητισμός των ΗΠΑ

it_film_2017
Γράφει ο Χρήστος Σκυλλάκος
Ο εχθρός αυτή τη στιγμή… η συντριπτική πλειοψηφία που μπαίνει τώρα στην πολιτεία είναι έγχρωμοι ή ισπανικής προέλευσης άνθρωποι. Αυτό είναι γεγονός. Και όταν πας στον πόλεμο, πυροβολείς τον εχθρό». Ποιος, ωστόσο, ο λόγος που αναφέρουμε αυτό το παραλήρημα – που είναι μια ξεκάθαρη πολιτική άποψη και όχι παραλήρημα – του κυβερνήτη Paul LePage της πολιτείας του Maine, σε μια ταινία που φαινομενικά έχει να επιδείξει αποκλειστικά τρόμο για τους… κλόουν; Μπορεί η «κλοουνοφοβία», – όπως ονομάζεται η φοβία μπρος σε ό,τι μοιάζει περίπου ανθρώπινο αλλά διαφέρει ανεπαίσθητα στις εκφράσεις κάνοντας το έτσι κάτι το διαφορετικό, απρόσιτο, ενοχλητικό ή και ανατριχιαστικό – να γίνεται ο παράγοντας, το εργαλείο που (και) αυτή η ταινία χρησιμοποιεί για να κινήσει τις χορδές φόβου σε όλους μας, αλλά εδώ υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά: ο συγκεκριμένος κλόουν, ο Pennywise – ενώ προφανώς και αδυνατεί να εκμαιεύσει την χαρά σε κάποιο παιδικό πάρτι με τέτοια φρικιαστική οδοντοστοιχία που έχει -, δεν αποτελεί βεβαίως μια γελοία παραφυσική απειλή δίχως λόγο και αιτία αλλά βρίσκεται με λόγο και αιτία συγκεκριμένα στο Maine παρενοχλώντας και μασουλώντας ανυποψίαστα ή και ανυπότακτα παιδιά.

Συνέχεια

Ανιχνευτές «κτηνών»…


Παρότι ιδεολογικά φαίνονται να είναι στους αντίποδες, στην αληθινή του ιστορία ο νεοφιλελευθερισμός ποτέ δεν ήταν πραγματικός αντίπαλος του φασισμού, ειδικά με την παλιά, κλασσική έννοια του. Η «παράνομη σχέση» έχει βαριά ιστορία. Ξεκινάει απ’ τα ‘70s, όταν τα “chigago boys”, η φουρνιά νεοφιλελεύθερων οικονομολόγων που ήταν μαθητές του γκουρού Milton Friedman στη σχολή οικονομικών του πανεπιστημίου του Σικάγο, διέπρεψαν σε διάφορα κεντρικά κυβερνητικά πόστα στις χούντες της λατινικής αμερικής, με μεγαλύτερη «επιτυχία» τους την χιλή κάτω απ’ την μπότα του μακελλάρη Πινοσέτ. (Πάντως δεν αναμένεται κάποιο διεθνές συνέδριο με θέμα “τα εγκλήματα των νεοφιλελεύθερων”…)

Αλλά και εκτός λατινικής αμερικής, σε «δημοκρατικές συνθήκες», ο ριζικός αντιεργατισμός του νεοφιλελευθερισμού πήγαινε πάντα αγκαλιά με κάθε πιθανή και απίθανη μορφή «έκτακτης ανάγκης» και ενδυνάμωσης του στρατοαστυνομικού συμπλέγματος. Για παράδειγμα οι εφευρέτες και οι εφαρμοστές της «μηδενικής ανοχής», πρώτα στις ηπα και στη συνέχεια αλλού, παινεύονταν για τον «νεοφιλελευθερισμό» τους.

Συνεπώς δεν πρέπει να προκαλεί εντύπωση ότι μία απ’ τις όλο βαθυκρατικό botox περσόνες του ντόπιου νεοφιλελευθερισμού (ποιος τον θυμάται, άραγε, στην υποδοχή του Ντέταρι στον Πειραιά; Ή στα περίεργα πόστα “συμβούλου” στις περί τον Καύκασο “μετασοβιετικές δημοκρατίες”;), ο πολύς, βαρύς κι ασήκωτος κύριος Αδριανόπουλος, πολιτικό ραμόλι, παροπλισμένος και ιδεολογικά άχρηστος πια, «ξέσπασε» σαν γνήσιος φασίστας τιτιβίζοντας με αφορμή το μακελιό στην Βαρκελώνη.

Το θέμα δεν είναι ότι θεωρεί κτήνη τους δολοφόνους στη Βαρκελώνη· όσο το ότι διατείνεται ότι τους ξέρει – ταυτόχρονα με την ισπανική και όλες τις αστυνομίες της ευρώπης…  Το θέμα, επιπλέον, είναι ότι ακόμα κι αν είχε κάποτε συνείδηση, ας πούμε ντεμέκ “οπαδού της ανθρώπινης ελευθερίας”, την έχει θάψει ήδη για να τον περιμένει στο χώμα: το πόσοι άμαχοι έχουν δολοφονηθεί τα τελευταία 14 χρόνια στο αφγανιστάν, στο ιράκ και στη συρία από πρωτοκοσμικές βόμβες ή «τζιχαντιστές» συνεργάτες / υπαλλήλους της Ουάσιγκτον και των συμμάχων της, αναγκάζοντας εκατοντάδες χιλιάδες άλλους να ξενιτεύονται για να ζήσουν, αυτό προτιμάει να το αγνοεί. Προφανώς για τον γκουρού αυτοί δεν πρέπει να ζήσουν. Τους απαγορεύεται. Ο βαθμός ελευθερίας τους είναι κάτω απ’ το μηδέν. Αν ήταν στα νεοφιλελεύθερα ντουζένια του ο κυρ Αντρέας θα τους πυροβολούσε από ένα σκάφος του λιμενικού… Ακόμα καλύτερα από το σκάφος μιας ιδιωτικής εταιρείας security…

Κάποιος πριν χρόνια είχε ονομάσει αυτήν την σύγχρονη φασιστική, ρατσιστική μεροληψία πανγουρουνισμόΑλλά οι νεοφιλελεύθεροι ανιχνευτές κτηνών είναι κλειδωμένοι σε μια θέση· και σίγουρα δεν κοιτάνε κάποιον καθρέφτη. Έχουν στερεωμένο κι έναν ανεμιστήρα επάνω: για να διώχνει την μπόχα των ιδιοκτητών τους.

(πάνω φωτογραφία: μουσουλμάνοι / ες διαδηλώνουν χτες στη Βαρκελώνη… εναντίον (και) κάθε αυλικού του πανγουρουνισμού…)


Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/08/anichneftes-ktinon/

America First …


κείμενο: Jo Morales | εικόνες: φø | μετάφραση: το βυτίο

 

[ με αφορμή μεταξύ άλλων μια ομιλία του George Caffentzis στη Νομική, η ερώτηση στη Jo είχε να κάνει με την αίσθηση που έχει, επιστρέφοντας σε μία Αμερική στην οποία πλέον πρόεδρος είναι ο Τραμπ. Αν υπάρχει κάποια εμφανής αλλαγή στην ατμόσφαιρα ή αν τα πράγματα συνεχίζουν ως είχαν. Ακολουθεί η απάντηση. ]

Χμ.

Είναι λίγο δύσκολο να το εξηγήσω. Η Αμερική είναι μια πολύ περίεργη χώρα. Πρώτα απ’ όλα, είναι πάρα πολύ απλωμένη και όλοι είναι καρφωμένοι στα αυτοκίνητά τους. Δεν τα αποχωρίζονται ούτε για να πάρουν καφέ πια. Γι’ αυτό υπάρχουν τα drive-thru. Μπορώ να μπω στο αμάξι μου, να πάρω ένα venti caramel latte στα Starbucks, να πάρω κάτι να φάω από το El Pollo Loco ή το Arby’s, να πάρω τα φάρμακα για τη χοληστερίνη και το διαβήτη στο Walgreen’s και όλα αυτά χωρίς να χρειαστεί να παρκάρω ή να πατήσω το πόδι μου έξω απ’ το αυτοκίνητο.

Αυτήν την περίοδο έχω έρθει σε μια φίλη, στα βόρεια του Λος Άντζελες (μόνο και μόνο για να ξεφύγω λίγο απ’ την οικογένειά μου) και τις προάλλες περπάτησα μία ώρα για να βρω ένα χυμό πορτοκάλι και τοCheesecake Factory. Πραγματικά πιστεύω ότι αυτή η απομόνωση είναι ένας βασικός λόγος που οι Αμερικανοί δεν οργανώνονται, όπως σε άλλες χώρες και άλλες κουλτούρες. Κατά κάποιο τρόπο, όλα είναι φτιαγμένα για να ανταποκρίνονται στο μέγεθος του αυτοκινήτου και όχι στο ανθρώπινο μέτρο. Υπάρχουν πολύ λίγα μέρη στις ΗΠΑ, που μπορείς να περπατήσεις. Ένα απ’ αυτά τα μέρη είναι η Νέα Υόρκη, όπου αυτή την εποχή μπορείς να νοικιάσεις ένα δωμάτιο για 1000$.

Σχετικά με τον Caffentzis* και τους παραλληλισμούς μεταξύ Ομπάμα και Τραμπ,  αλλά και τις συνέχειες στις πολιτικές τους, μπορώ να πω ότι είναι ταυτόχρονα αλήθεια και όχι και τόσο αλήθεια. Στην πραγματικότητα είναι μια διαλεκτική. Ο Ομπάμα, οι Κλίντον, η μαλακισμένη Μαντλίν Ολμπράιτ που είχε μάλιστα το θράσος να γράψει ένα post (που έγινε viral) ενάντια στο Muslim Βan του Τραμπ, οι Μπους, όλοι έβαλαν το χεράκι τους ώστε να φτάσουμε στη σημερινή κατάσταση. Ο Ομπάμα απέλασε περισσότερους ανθρώπους από τις τρεις (ή τέσσερις, δεν είμαι σίγουρη) τελευταίες κυβερνήσεις μαζί. (Οι υποστηρικτές του θα σου πουν «μα ήταν βίαιοι εγκληματίες», αλλά αυτό είναι απλά προπαγάνδα και υπάρχουν τα αντίστοιχα στοιχεία αν κανείς ενδιαφέρεται. Για παράδειγμα, ένα απ’ αυτά τα εγκλήματα που επικαλούνται  είναι η παράνομη είσοδος στη χώρα ή η παραμονή στη χώρα μετά τη λήξη της βίζα.)

Οι Αμερικανοί σε γενικές γραμμές δεν ξέρουν τίποτα για τον πόλεμο στην Υεμένη, τον οποίο οι ΗΠΑ ουσιαστικά έχουν στηρίξει, και σίγουρα ξέρουν από λίγα έως τίποτα για τις κρίσεις στον υπόλοιπο κόσμο. Υπάρχει ένα μιντιακό μπλακάουτ σε πολλά απ’ αυτά τα ζητήματα, ειδικά αν καταναλώνεις μόνο MSNBC ή παρακολουθείς μόνο τα notifications στο iphone σου, και γι’ αυτό πιστεύω ότι οι λίγοι προοδευτικοί άνθρωποι στις ΗΠΑ δεν είναι τόσο αριστεροί ή αντι – αυταρχικοί ή σοσιαλιστές, όσο κυρίως αντι – Αμερικανοί και οπαδοί θεωριών συνωμοσίας. Απ’ την άλλη μεριά, η μικρή «αριστερά» στις ΗΠΑ καταναλώνει μια σταθερή δίαιτα από Τσόμσκι και RT και ίσως Democracy Now (το οποίο παρεμπιπτόντως μ’ αρέσει) και δεν εμπιστεύεται τα mainstream media, την αμερικανική κυβέρνηση ή τις τυπικές αφηγήσεις, που σε κάνουν να είσαι ανοιχτός στις υπεραπλουστεύσεις. Πολλοί απ’ αυτούς έχουν λίγο χρόνο να παρακολουθήσουν τα γεγονότα, έτσι κι αλλιώς, αφού είμαστε εξουθενωμένοι απ’ την εντατικοποιημένη εργασία. Επιπλέον, δεν υπάρχει καθόλου ταξική ανάλυση στις ΗΠΑ. Θα παρατηρήσεις ότι ακόμη και ο Bernie Sanders, που αυτοαποκαλείται σοσιαλιστής, δεν χρησιμοποίησε στην καμπάνια του τον όρο «εργατική τάξη», αλλά κυρίως μιλούσε για «μεσαία τάξη» ή «οικογένειες». (Ακόμη και η υποψήφια του Πράσινου Κόμματος Jill Stein αναφέρεται σε «εργαζόμενες οικογένειες»). Αυτό συμβαίνει, γιατί όλοι στην Αμερική θεωρούν τους εαυτούς τους μεσαία τάξη. Είσαι ή πλούσιος ή άστεγος ή μεσαία τάξη. Αυτές είναι οι τρεις κατηγορίες στις οποίες μπορείς να ανήκεις.

Συνέχεια

Πορεία Ενάντια Στη Σαρία και Αντιδιαδηλώσεις | Νέα Υόρκη, 10 Ιουνίου 2017…


κείμενο και φωτογραφίες: Jo Morales | μετάφραση: Μαριάννα Ρουμελιώτη

Το Σάββατο 10 Ιουνίου διοργανώθηκαν περίπου 30 αντιμουσουλμανικές διαδηλώσεις σε όλη την Αμερική, που ονομάστηκαν από τους δεξιούς διοργανωτές “March Against Sharia” (“Πορεία Ενάντια στη Σαρία”). Στην Νέα Υόρκη, την ώρα της πορείας είχαν καλεστεί αντι – διαδήλωσεις που αριθμητικά υπερείχαν κατά πολύ της αρχικής συγκέντρωσης.

Οι αντιμουσουλμανικές συγκεντρώσεις ανά τη χώρα, οργανώθηκαν από τον 29χρονό Σκότ Πρέσλερ, συνιδρυτή της οργάνωσης Gays For Trump*1 (και της ACT for America, παλιότερα γνωστής ως American Congress for Truth), και υποτίθεται πως αντιτίθενται στον Ισλαμικό εξτρεμισμό, τη βία εναντίων των γυναικών συμπεριλαμβανομένου και του ακρωτηριασμού γυναικείων γεννητικών οργάνων και στην καταπίεση της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας.

Η Act for America περιγράφεται από τον Αμερικάνικο Μη Κερδοσκοπικό Νομικό Οργανισμό Southern Poverty Law Center (SPLC) ως “η μεγαλύτερη αντι-μουσουλμανική ομάδα στην Αμερική” και έχει ιστορικό στις αντι-μουσουλμανικές διοργανώσεις και δράσεις από την ίδρυση της το 2007. Ιδρύθηκε από Λιβανέζους Χριστιανούς και την Αμερικανίδα – πλέον υπήκοο – Brigitte Gabriel*2.

Μεταξύ των συμμετεχόντων της πορείας στη Foley Square στις 10 Ιουνίου, ήταν oι οπαδοί της λευκής υπεροχής “Identity Evropa” και ο δεξιός προβοκάτορας Gavin McInnes, με τον τελευταίο να είναι και προβεβλημένος ομιλητής. Τόσο οι “Identity Evropa”, όσο και ο McInnes έχουν μακρά ιστορία σε αντι-μουσουλμανικές, ρατσιστικές, σεξιστικές και αυταρχικές δράσεις και θέσεις. “ΟΧΙ ΑΛΛΟΥΣ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΥΣ” έγραφαν κάποια χαρακτηριστικά πλακάτ στη συγκέντρωση.

η σημαία «Blue lives matter» που αναφέρεται στις ζωές των αστυνομικών

Στην Πορεία Ενάντια στη Σαρία περιλαμβάνονταν πλακάτ και συνθήματα υπέρ του Τραμπ, Αμερικανικές σημαίες, σημαίες της Αποικιακής Περιόδου, σύμβολα υπέρ της Αστυνομίας (Blue Lives Matter) και σημαίες του φανταστικού ανύπαρκτου κράτους “Κεκιστάν”, ένα σύμβολο της alt right*3 που γεννήθηκε στο site 4Chanκαι θυμίζει τη ναζιστική σημαία*4. Οι συμμετέχοντες έκαναν συχνά το σύμβολο του ΟΚ με τα δάχτυλα τους, μια χειρονομία που έχει οικειοποιηθεί η Αμερικάνικη ακροδεξιά, η alt right και οι υποστηρικτές του Τραμπ. Οι ίδιοι συχνά παραδέχονται πως κάνουν τη χειρονομία για προκαλέσουν τους φιλελεύθερους και τους αριστερούς*5.

το πόστερ για την Παλαιστίνια ακτιβίστρια Λίντα Σαρσούρ και η πράσινη σημαία του «Κεκιστάν»

Ένα πόστερ που βρισκόταν ψηλά καθ’ όλη τη διάρκεια της Πορείας Ενάντια στη Σαρία, έδειχνε ένα κόμικ που εμφάνιζε την Αμερικανίδα Παλαιστίνια ακτιβίστρια Λίντα Σαρσούρ, με έναν ιδιαίτερα γλαφυρό τρόπο, να εμπλέκεται σε σεξουαλικές πράξεις με κάποιον που θα μπορούσαμε να υποθέσουμε πως είναι ο Προφήτης Μωάμεθ.

Κατά τη διάρκεια της Πορείας Ενάντια στη Σαρία έγιναν δύο αντι-διαδηλώσεις στη Νέα Υόρκη. Η μια αφορούσε ένα πιο φιλελεύθερο κοινό με διάφορους ομιλητές και είχε τίτλο “Η Νέα Υόρκη Αγαπά τους Μουσουλμάνους”. Γινόταν κάποια τετράγωνα πιο πέρα από την Foley Square και μακριά από την πορεία, ώστε να μην υπάρχει ούτε οπτική, ούτε ηχητική επαφή. Η δεύτερη αντιδιαδήλωση είχε ως αφετηρία την Centre Street και είχε ως σκοπό να δημιουργήσει φασαρία και να διακόψει την πορεία.

 

“Πιάστε τους από το μουνί” (σ.σ. Grab ‘em by the pussy!: ένα σύνθημα που παραπέμπει σε ατάκα του Τράμπ μετά απο ένα βίντεο που βγήκε στην επιφάνεια προεκλογικά) φώναζε η Πορεία Ενάντια στη Σαρία στις γυναίκες και τους άντρες της αντι-διαδήλωσης που τους κοιτούσαν .

“Όχι στον Τραμπ, Όχι στην Κου Κλουξ Κλάν, Όχι στην Φασιστική Αμερική” φώναζαν οι συμμετέχοντες στη αντι-διαδήλωση όταν συναντήθηκαν οι δύο πλευρές.

“Ναι στον Τράμπ, Ναι στην Κου Κλούξ Κλάν, Ναι στη Φασιστική Αμερική” απάντησαν οι συμμετέχοντες τηςΠορείας Ενάντια στη Σαρία.

Οι άνθρωποι που βρίσκονταν στη Centre Street φορούσαν μαντήλες, κιπά, μέχρι και τουρμπάνι με τα χρώματα της αμερικάνικης σημαίας και κρατούσαν πινακίδες γραμμένες στα Αγγλικά, τα Ισπανικά και τα Αραβικά. Τα συνθήματα μιλούσαν για αλληλεγγύη όχι μόνο για τους Αμερικανούς Μουσουλμάνους, αλλά των Μουσουλμάνους διεθνώς, τους πρόσφυγες, τους μαύρους, τις γυναίκες, τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα, τους εργάτες και τους καταπιεσμένους σε όλο τον κόσμο. Η εντυπωσιακή πληθώρα των πλακάτ και των συνθημάτων καταδίκαζαν τον αυταρχισμό, το ρατσισμό και το φασισμό.

“Μαύροι, Λατίνοι, Άραβες, Ασιάτες και Λευκοί” φώναζαν οι συμμετέχοντες στην αντι-διαδήλωση “Ενωθείτε! Ενωθείτε! Ενωθείτε να παλέψουμε ενάντια στη δεξιά”.

Η αντι-μουσουλμανική ιστορία της ACT for America, δηλαδή η οργανωτική ομάδα των διαδηλώσεων σε όλη την Αμερική, περιλαμβάνει μεταξύ άλλων την εναντίωση στην πώληση χαλάλ κρεάτος στην Αμερική καθώς και στη διαθεσιμότητά του στα δημόσια σχολεία*6. Επίσης περιλαμβάνει τη συνεργασία με την Ann Corcoran, ιδρύτρια του αντι-προσφυγικού blog Refugee Resettlement Watch*7 ενάντια στους μετανάστες και τους αιτούντες άσυλο στην Αμερική, ειδικά τους Σύριους πρόσφυγες.

Η ιδρύτρια του ACT, Brigitte Gabriel, έχει στο παρελθόν συνεργαστεί με τον ακροδεξιό και αντι-gay Αμερικάνο τηλε-ευαγγελιστή Pat Robertson πριν ακόμα δημιουργηθεί η ACT. Σε μια ομιλία της για την οργάνωση “Χριστιανοί Ενωμένοι για το Ισραήλ” (CUFI) το 2007, είπε πως “Ο Αραβικός κόσμος…δεν έχει ψυχή”. “Είναι αποφασισμένοι να σκοτώσουν και να καταστρέψουν”.*8

Ένα νεαρός άντρας στην αντι-διαδήλωση κρατούσε ένα πλακάτ που έγραφε “Φασισμός. Φονταμενταλισμός”. Δυο τόξα έδειχναν προς καθεμιά από τις δύο λέξεις. “Γάμησέ τα” έγραφε από κάτω.

Φωτορεπορτάζ & σύντομο βίντεο

όπου μεταξύ άλλων θα παρατηρήσουμε:

στους ακροδεξιούς διαδηλωτές τα λευκά καπέλα είναι οι Oath Keepers, μια ακροδεξιά εταιρεία security από πρώην αστυνομικούς και στρατιωτικούς. Το μπλουζάκι με το σήμα sheepdog, έχει πάλι να κάνει με το Blue lives matter, και εννοεί την επιλογή του να μην είσαι ούτε λύκος (εγκληματίας), ούτε πρόβατο, αλλά «τσοπανόσκυλο» (να διαφυλάττεις την τάξη).

Στη διαδήλωση των αντιρατσιστών οι φωτογραφίες είναι των δύο νεκρών και του ενός τραυματία από την πρόσφατη ρατσιστική επίθεση στο Πορτλαντ αλλά και η Rahma Warsame, η γυναίκα που κακοποιήθηκε βάναυσα στο Οχάιο, στις αρχές Ιουνίου, αμέσως μετά την κυκλοφορία της είδησης για την τρομοκρατική επίθεση στο Λονδίνο.

 

Παραπομπές:

  1. https://www.facebook.com/scott.presler/videos/10103671379567867/
  1. https://www.splcenter.org/fighting-hate/extremist-files/group/act-america
  2. Alt right θα ονομάζαμε μια ακροδεξιά ιδεολογία, στο κέντρο της οποίας βρίσκεται η πεποίθηση ότι η «λευκή ταυτότητα» δέχεται επίθεση από πολυπολιτισμικές δυνάμεις και υπονομεύεται μέσω εννοιών όπως η πολιτική ορθότητα και η κοινωνική δικαιοσύνη.
  1. https://www.splcenter.org/hatewatch/2017/05/08/what-kek-explaining-alt-right-deity-behind-their-meme-magic

https://www.reddit.com/r/CringeAnarchy/comments/63l6el/the_geniuses_of_rfuckthealtright_have_discovered/

  1. https://theoutline.com/post/1428/the-ok-sign-is-becoming-an-alt-right-symbol;
  2. https://actforamericahouston.wordpress.com/2013/11/26/halal-secretly-shoving-sharia-islamic-law-down-your-throat/; https://twitter.com/actforamerica/status/507548684146720768
  3. http://www.actforamerica.org/refugee_resettlement
  4. https://www.youtube.com/watch?v=aaocTdWOtJ4

“The difference, my friends, between Israel and the Arabic world, is the difference between civilization and barbarism.  It’s the difference between goodness and evil.  And this is what we’re witnessing in the Arabic world.  They have no soul.  They are dead-set on killing and destruction.” [Brigitte Gabriel, speaking at Christians United for Israel (CUFI) in 2007.]