Τα «ρεκόρ» της φρίκης… Οταν κλείνεις τις «πύλες» στα θύματα της πολιτικής σου…


εε-προσφυγες

Στον τραγικό αριθμό – «ρεκόρ» των 65,3 εκατομμυρίων ανθρώπων ανήλθαν οιπρόσφυγες – λόγω πολέμου ή εξαθλίωσης – το 2015, όπως ανακοίνωσε η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, με αφορμή τη σημερινή, Παγκόσμια μέρα προσφύγων.

Σύμφωνα με την ετήσια στατιστική έκθεση της Αρμοστείας, είναι η πρώτη φορά που σπάει το «όριο» των 60 εκατομμυρίων προσφύγων και εκτοπισμένων. Ο αριθμός αυτός είναι μεγαλύτερος από το συνολικό πληθυσμό της Βρετανίας και είναι σημαντικά αυξημένος σε σύγκριση με το 2014, όταν είχαν καταγραφεί 59,5 εκατομμύρια πρόσφυγες και εκτοπισμένοι παγκοσμίως.

Από το 2011, όταν ξεκίνησε ο πόλεμος στη Συρία, και όλα τα επόμενα χρόνια, ο αριθμός των προσφύγων αυξάνεται συνεχώς, ενώ είχε παραμείνει σχετικά σταθερός από το 1996 μέχρι και το2011. Σε σύγκριση με το 2014, το 2015 σημειώθηκε αύξηση 9,7%.

Ο αριθμός των προσφύγων, «δηλαδή των ανθρώπων που εγκατέλειψαν τη χώρα τους», ανέρχεται στα 21,3 εκατομμύρια και εκείνος των εσωτερικά εκτοπισμένων, «που έφυγαν από τις πόλεις και τα χωριά τους αλλά χωρίς να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους», στα 40,8 εκατομμύρια. Σ’ αυτούς θα πρέπει να προστεθούν και 3,2 εκατομμύρια άνθρωποι που αιτήθηκανάσυλο πέρσι σε ανεπτυγμένες βιομηχανικά χώρες. Η UNHCR τονίζει ότι «ένας στους 113 ανθρώπους σήμερα είναι ξεριζωμένος, έχει αιτηθεί άσυλο, είναι εσωτερικά εκτοπισμένος ή είναι πρόσφυγας».

Συνέχεια ανάγνωσης

Ο Noam Chomsky για την προσφυγική κρίση…


του Noam Chomsky (μετάφραση: Κρυσταλένια Αμπρέου-Τσιτσιρίκου)

Σε κάποιες χώρες διαδραματίζεται μια πραγματική προσφυγική κρίση. Ο Λίβανος είναι ένα παράδειγμα, όπου ένα τέταρτο του πληθυσμού αποτελείται από Σύριους πρόσφυγες, χώρια η πληθώρα προσφύγων από το Ιράκ και την Παλαιστίνη. Αλλά και άλλες χώρες της περιοχής που βρίσκονται σε καθεστώς απόλυτης φτώχειας και πολιτικής αστάθειας έχουν απορροφήσει τεράστιους πληθυσμούς προσφύγων, ανάμεσά τους η Ιορδανία, αλλά και η ίδια η Συρία, πριν ξεκινήσει η πορεία της προς την απόλυτη καταστροφή. Οι χώρες οι οποίες υποφέρουν από την προσφυγική κρίση δεν έχουν καμία ευθύνη για την δημιουργία της. Η δημιουργία προσφυγικών πληθυσμών είναι κυρίως ευθύνη των πλούσιων και ισχυρών κρατών, που τώρα στενάζουν κάτω από το βάρος μιας χούφτας άμοιρων θυμάτων, τα οποία στην πραγματικότητα μπορούν με ευχέρεια να φιλοξενήσουν.

Συνέχεια ανάγνωσης

Καμιά Πατρίδα για τους Μελλοθάνατους*…


Barikat

«Μόνο την προσοχή να μην προκαλεί κανείς! Να κάθεται φρόνιμα, όσο κι αν αυτό αντιτίθεται στο πνεύμα του! Να προσπαθήσει να εννοήσει ότι αυτός ο μεγάλος δικαστικός οργανισμός βρίσκεται τρόπον τινά σε μια διαρκή εκκρεμότητα και ότι μπορεί κανείς βέβαια, όταν ο ίδιος αυτόβουλα αλλάζει κάτι στη θέση του και γίνεται αιτία να χάσει το έδαφος κάτω από τα πόδια του, να γκρεμιστεί ο ίδιος, ενώ ο μεγάλος οργανισμός βρίσκει εύκολα την ισορροπία πάλι και ξεπερνά την ενόχληση- αφού όλα είναι συναφή- και παραμένει αμετάβλητος, αν δε γίνεται μάλιστα ακόμα συμπαγέστερος, προσεκτικότερος, αυστηρότερος, σκληρότερος».

Franz Kafka, Η Δίκη

Συνέχεια ανάγνωσης

Όχι στο όνομά μας…


του Γιώργου Καρατέγου

Ψάχνοντας σήμερα τη ντουλάπα του, ο Χ βρήκε στο κάτω συρτάρι μια παλιά ημικουρελιάσμενη μπλούζα. Τη φόραγε πολύ, λίγα χρόνια πριν, την είχε λιώσει. Είχε περπατήσει με αυτή χιλιόμετρα, σε ότι πορεία μπορείς να φανταστείς, στη πόλη και στο βουνό, σε μικρές και μεγάλες συγκεντρώσεις εκατοντάδων χιλιάδων, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Κάποτε αυτή η μπλούζα ήταν ένα με το δέρμα του. Και ακομη περισσότερο, με ότι βρισκόταν κάτω από αυτό. Ήταν ενδυμασία αγώνα, και για κάποιους, σύμβολο αξιοπρέπειας.

Σκέφτηκε να τη φορέσει, μετά απο τόσο καιρό που είχε να το κάνει. Προσπάθησε να τη βάλει, αλλα ξάφνου ενα μανίκι σκάλωσε στο χέρι του. Δοκίμασε αλλιώς, αλλα τώρα η μπλούζα δε περνούσε απο το κεφάλι του. Παραξενεμένος ο Χ, προσπάθησε ξανά και ξανά αλλα δεν κατάφερε να βάλει την παλιά αγαπημένη του μπλούζα.

«Τι διαολο, αφού δεν έχω πάρει κιλό τόσα χρόνια!» φώναξε, αλλα η μπλούζα δεν του έκανε το χατήρι.
Τότε ο Χ θύμωσε και χωρίς να καταλαβαίνει γιατί δεν τα κατάφερνε, είπε από μέσα του «Δε γαμιέται, ούτως ή άλλως διαλυμένη ήταν» και την ξαναέχωσε εκεί που τη βρήκε. Πήρε από τη ντουλάπα το καινούργιο του πουκάμισο και το φόρεσε και καθώς σκεφτόταν ότι δείχνει ωραίος μέσα σε αυτό, κατάλαβε, ότι μάλλον το πουκάμισο, ήταν πιο προβλεπόμενο, καθώς όλο και περισσότεροι σκάνε έτσι στα γραφεία του κόμματος.

Η μπλούζα έγραφε «JUMP ALL BORDERS» και ο Χ εκείνη τη στιγμή δεν το είχε συνειδητοποιήσει: Κάποιες γνώμες δεν είναι σαν τα πουκάμισα, δεν τις αλλάζεις. Τις κρατάς και τις φόρας για πάντα.

Το μήνυμα τους δεν αλλάζει. Αν δεν σου κάνουν πια, είναι γιατί άλλαξες εσύ.

_____________________________________________________________

Aπό:

https://barikat.gr/content/ohi-sto-onoma-mas

Μυτιλήνη: Μια εδραιωμένη κατάσταση εξαίρεσης…


Barikat

Είναι απαραίτητο να προχωρήσουμε σε κάποιους συλλογισμούς σχετικά με το παράδοξο καθεστώς του στρατοπέδου ως χώρου εξαίρεσης: το στρατόπεδο είναι ένα τμήμα εδάφους το οποίο τίθεται εκτός της κανονικής δικαιακής τάξης, αλλά δεν είναι, για τούτο, απλώς ένας εξωτερικός χώρος. Ό ,τι σε αυτό αποκλείεται είναι, σύμφωνα με την ετυμολογική σημασία του όρου εξαίρεση, πιασμένο έξω (preso fuori), περιλαμβάνεται δια του ίδιου αποκλεισμού του. Αλλά, με τον τρόπο αυτό, ό,τι πρωτίστως συλλαμβάνεται στην τάξη είναι η ίδια εξαίρεσης. Πράγματι, δεδομένου ότι η κατάσταση εξαίρεσης είναι «ηθελημένη», εγκαινιάζει ένα νέο δικαιϊκό-πολιτικό παράδειγμα, όπου δεν είναι εφικτό να διαχωρίσουμε τον κανόνα από την εξαίρεση. Δηλαδή, το στρατόπεδο είναι η δομή όπου η κατάσταση εξαίρεσης –στην πιθανή απόφαση επί της οποίας θεμελιώνεται η κυρίαρχη εξουσία- υλοποιείται κανονικώς. Ο κυρίαρχος δεν περιορίζεται πλέον να αποφασίζει επί της εξαίρεσης, κάτι που ήταν σύμφωνο προς το πνεύμα του συντάγματος της Βαϊμάρης, βάσει της αναγνώρισης μιας δεδομένης πραγματολογικής κατάστασης (του κινδύνου για τη δημόσια ασφάλεια): αποκαλύπτοντας ολόγυμνη την εξουσία του, τώρα δημιουργεί την de facto κατάσταση ως συνέπεια της απόφασης περί της εξαίρεσης. Ως εκ τούτου, αν το εξετάσουμε καλύτερα, στο στρατόπεδο το quaestio juris[1] δεν είναι πλέον απολύτως διακριτό από το quaestio facti[2] και, υπό αυτή την έννοια, κάθε ερώτημα που αφορά τη νομιμότητα ή τη μη νομιμότητα των όσων διαδραματίζονται εντός του απλώς στερείται νοήματος. Το στρατόπεδο είναι ένα υβρίδιο δικαίου και γεγονότος, όπου οι δύο όροι έχουν καταστεί απαράλλαχτοι μεταξύ τους.

Giorgio Agamben, Homo Sacer. Κυρίαρχη εξουσία και γυμνή ζωή

Συνέχεια ανάγνωσης

Δανία: Προσφυγική… «μαθητεία» στην εργασιακή «γαλέρα»…


δανια-προσφυγες

Γράφει ο Γρηγόρης Τραγγανίδας

Σε αντιδραστικό «λαγό» της κλιμακούμενης επίθεσης στις εργασιακές σχέσεις και στα μεροκάματα συνολικά για όλη την εργατική τάξη, ανεξάρτητα από εθνικότητα, μέσω της υπερεκμετάλλευσης των προσφύγων και με προπαγανδιστική «μάσκα»… την «ενσωμάτωσή» τους στην αγορά εργασίας, αναδεικνύεται η Δανία.

Οπως μεταδίδουν τα ΜΜΕ της χώρας, η κυβέρνηση κατέληξε σε συμφωνία με τους εργοδότεςμε δηλωμένο «στόχο»… να «βοηθήσουν τους πρόσφυγες να ενταχθούν στο εθνικό εργατικό δυναμικό».
Στην πράξη, πρόκειται για εφαρμογή, στους πρόσφυγες, του γνωστού «εργαλείου» τζάμπα, ουσιαστικά, δουλειάς, μέσω της «μαθητείας», το οποίο είναι ιδιαίτερα δημοφιλές μεταξύ των αφεντικών σε όλη την Ευρώπη, φυσικά και στην Ελλάδα.

Συγκεκριμένα, η συμφωνία προβλέπει ένα σχήμα «ένταξης» στην βασική εκπαίδευση, με στόχο να «μετατρέψει» τους πρόσφυγες σε «μαθητευόμενους», ώστε να «ενσωματωθούν» σε «βραχυπρόθεσμες» (βλ. «ευέλικτες») θέσεις εργασίας, με ανάλογους… «μαθητευόμενους» μισθούς που θα κυμαίνονται από 20 έως 120 κορώνες την ώρα, ή αλλιώς, από 2,69 – 16,11 ευρώ. Εκτός από το ότι πρόκειται για αμοιβή που δεν ξεπερνά το 1/3 του βασικού μισθού, πρέπει να συνυπολογιστεί και το υψηλό κόστος διαβίωσης στην χώρα.

Συνέχεια ανάγνωσης

Κράτος, ΜΚΟ και αλληλεγγύη στην Ειδομένη…


Σωματείο Βάσης Εργαζομένων Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων

Ακολουθεί κείμενο μελών μας και εργαζομένων σε ΜΚΟ, οι οποίες δραστηριοποιούνται στην Ειδομένη τουλάχιστον το τελευταίο επτάμηνο.

Τα κύματα προσφύγων ήταν γεγονός στο χωριό της Ειδομένης από πολύ νωρίτερα, ωστόσο η δράση των ΜΚΟ οργανώθηκε πιο συστηματικά από το Σεπτέμβρη του 2015. Οι οργανώσεις αρχικά παρατηρώντας τις ενέργειες εθελοντών και αλληλέγγυων πολιτών στα σημεία διαφυγής ανέλαβαν βαθμηδόν καθήκοντα στο πεδίο δράσης, καταλήγοντας σήμερα να έχουν αναλάβει εργολαβικά την κάλυψη η κάθε μία ενός τομέα αναγκών (διανομή φαγητού, καταγραφή περιστατικών, φύλαξη ανηλίκων), εκτοπίζοντας κατά κάποιο τρόπο τους εθελοντές και αλληλέγγυους, που λόγω και της αύξησης του πληθυσμού των προσφύγων δεν ήταν σε θέση να καλύψουν το σύνολο των αναγκών.

Η παρουσία των προσφύγων στην Ειδομένη άνοιξε ένα τεράστιο πεδίο επιχειρηματικής δραστηριότητας για τις διάφορες οργανώσεις, κυβερνητικές και μη, όσο και για ιδιωτικές επιχειρήσεις και πάντα με την ανοχή ως και την εύνοια των ελληνικών αρχών.

Για παράδειγμα, καθώς ο πληθυσμός στο λεγόμενο καταυλισμό στα σύνορα της Ειδομένης αυξανόταν και οι υπάρχουσες υποδομές ήταν ανεπαρκείς για τη φιλοξενία όλων, τα λεωφορεία που κατέφθαναν στο Νομό Κιλκίς παρέμεναν στάσιμα σε ένα ιδιωτικό πρατήριο βενζίνης περίπου 20χλμ μακριά από την Ειδομένη, το οποίο χρησίμευσε ως ενδιάμεσος προσωρινός σταθμός έως ότου μεταβούν στα σύνορα. Ωστόσο, καθώς διέσχιζαν τα σύνορα ολοένα λιγότεροι πρόσφυγες και με ολοένα επιβραδυνόμενους ρυθμούς, η προσωρινή παραμονή των προσφύγων στο πρατήριο διαρκούσε σταδιακά από πολλές ώρες ως πολλές μέρες, φέρνοντάς τους αντιμέτωπους με την κόπωση, το κρύο, την πείνα και μία σειρά δυσκολιών που σχετίζονταν άμεσα με την έλλειψη καταλύματος .

Συνέχεια ανάγνωσης