Βαρβαρότητα… με «προδιαγραφές» προτείνει ο Αυστριακός σοσιαλδημοκράτης καγκελάριος…


Προσφυγικά στρατόπεδα… με «αξιακές προδιαγραφές»

προσφυγες

Για νέο «γύρο» αντιπροσφυγικών μέτρων προσανατολίζεται η Ευρωπαϊκή Ενωση, βασισμένο, πάντα, στη καταστολή, τον αποκλεισμό των συνόρων, τον εγκλωβισμό και το «μάντρωμα» σε καταυλισμούς – «στρατόπεδα», αλλά επίσης πάντα «διανθισμένο» με μια προπαγανδιστική, «ανθρωπιστική» ρητορική. Χαρακτηριστικές είναι οι δηλώσεις του ομοσπονδιακού καγκελάριου της Αυστρίας και αρχηγού των Σοσιαλδημοκρατών, Κρίστιαν Κερν, ο οποίος, σε σημερινή συνέντευξή του στην αυστριακή εφημερίδα «Κλάινε Τσάιτουνγκ», είπε, ότι«μακροπρόθεσμα δεν γίνεται να συλλέγουμε σε ελληνικά νησιά όλους εκείνους που προτίθενται σε φυγή»!

Οπως αναμεταδίδει το ΑΠΕ, ο ίδιος εκτιμά πως τώρα η ενσωμάτωση προηγείται της μετανάστευσης, η οποία, όπως σημειώνει, πρέπει να περιοριστεί περαιτέρω καταβάλλοντας μεγαλύτερες προσπάθειες για την προστασία των εξωτερικών συνόρων, ενώ ταυτόχρονα πρέπει να υπάρξουν προγράμματα βοήθειας για τις χώρες προέλευσης.

Συνέχεια

«Τελικές λύσεις» και «νησάκια Ελις» παντού… Τα «οράματα» των φασιστών… και όχι μόνο…


προσφυγες1

Γράφει ο Γρηγόρης Τραγγανίδας

Σε νησιά – στρατόπεδα συγκέντρωσης «προτείνει» να μεταφέρονται οι πρόσφυγες η πρόεδρος του φασιστικού, ρατσιστικού κόμματος, «Εναλλακτική για τη Γερμανία»,Φράουκε Πέτρι.

Οπως αναμεταδίδει η DW, η Πέτρι, μιλώντας στην εφημερίδα Bild προτείνει να μεταφέρονται σε νησιά εκτός Ευρώπης πρόσφυγες, των οποίων έχει απορριφθεί η αίτηση ασύλου, αλλά και εκείνοι που εισέρχονται «παράτυπα» στην Ευρώπη. Στα νησιά αυτά, που θα τελούν υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών, οι άνδρες θα διαχωρίζονται από τις γυναίκες και τις οικογένειες με παιδιά, κάτι που είναι «ασφαλέστερο» και πιο «οικονομικό», σύμφωνα με την ίδια. Παράλληλα, προτείνει να ιδρυθεί μία «Υπηρεσία Επαναπροώθησης» η οποία θα προωθεί τους πρόσφυγες σε αυτά τα νησιά, απομακρύνοντάς τους από τη γερμανική επικράτεια.

Πρότυπο της Πέτρι αποτελεί η Αυστραλία, που εκτοπίζει τους πρόσφυγες στη νήσο Ναουρού στον Ειρηνικό Ωκεανό, καθώς και στην Παπούα-Νέα Γουϊνέα. Την υποστήριξή του σε μία «λύση» τύπου Αυστραλίας έχει εκφράσει και ο υπουργός Εξωτερικών της Αυστρίας Σεμπάστιαν Κουρτς.

Η Πέτρι δεν πρωτοτυπεί. Οχι μόνο επειδή η Αυτραλία ήδη κάνει πράξη την «πρότασή» της, αλλά και διότι η ίδια η «πρόταση» δεν είναι καινούργια και ίσως αξίζει να ρίξουμε μια ματιά στο πρόσφατο παρελθόν ως ακόμη μία τεκμηρίωση για το πώς τα αντιπροσφυγικά, φασιστικά και ρατσιστικά «γαυγίσματα» έχουν διαφορετικές αφορμές, αλλά ίδιους πάντα βαθύτερους στόχους.

Συνέχεια

Τα «ρεκόρ» της φρίκης… Οταν κλείνεις τις «πύλες» στα θύματα της πολιτικής σου…


εε-προσφυγες

Στον τραγικό αριθμό – «ρεκόρ» των 65,3 εκατομμυρίων ανθρώπων ανήλθαν οιπρόσφυγες – λόγω πολέμου ή εξαθλίωσης – το 2015, όπως ανακοίνωσε η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, με αφορμή τη σημερινή, Παγκόσμια μέρα προσφύγων.

Σύμφωνα με την ετήσια στατιστική έκθεση της Αρμοστείας, είναι η πρώτη φορά που σπάει το «όριο» των 60 εκατομμυρίων προσφύγων και εκτοπισμένων. Ο αριθμός αυτός είναι μεγαλύτερος από το συνολικό πληθυσμό της Βρετανίας και είναι σημαντικά αυξημένος σε σύγκριση με το 2014, όταν είχαν καταγραφεί 59,5 εκατομμύρια πρόσφυγες και εκτοπισμένοι παγκοσμίως.

Από το 2011, όταν ξεκίνησε ο πόλεμος στη Συρία, και όλα τα επόμενα χρόνια, ο αριθμός των προσφύγων αυξάνεται συνεχώς, ενώ είχε παραμείνει σχετικά σταθερός από το 1996 μέχρι και το2011. Σε σύγκριση με το 2014, το 2015 σημειώθηκε αύξηση 9,7%.

Ο αριθμός των προσφύγων, «δηλαδή των ανθρώπων που εγκατέλειψαν τη χώρα τους», ανέρχεται στα 21,3 εκατομμύρια και εκείνος των εσωτερικά εκτοπισμένων, «που έφυγαν από τις πόλεις και τα χωριά τους αλλά χωρίς να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους», στα 40,8 εκατομμύρια. Σ’ αυτούς θα πρέπει να προστεθούν και 3,2 εκατομμύρια άνθρωποι που αιτήθηκανάσυλο πέρσι σε ανεπτυγμένες βιομηχανικά χώρες. Η UNHCR τονίζει ότι «ένας στους 113 ανθρώπους σήμερα είναι ξεριζωμένος, έχει αιτηθεί άσυλο, είναι εσωτερικά εκτοπισμένος ή είναι πρόσφυγας».

Συνέχεια

Ο Noam Chomsky για την προσφυγική κρίση…


του Noam Chomsky (μετάφραση: Κρυσταλένια Αμπρέου-Τσιτσιρίκου)

Σε κάποιες χώρες διαδραματίζεται μια πραγματική προσφυγική κρίση. Ο Λίβανος είναι ένα παράδειγμα, όπου ένα τέταρτο του πληθυσμού αποτελείται από Σύριους πρόσφυγες, χώρια η πληθώρα προσφύγων από το Ιράκ και την Παλαιστίνη. Αλλά και άλλες χώρες της περιοχής που βρίσκονται σε καθεστώς απόλυτης φτώχειας και πολιτικής αστάθειας έχουν απορροφήσει τεράστιους πληθυσμούς προσφύγων, ανάμεσά τους η Ιορδανία, αλλά και η ίδια η Συρία, πριν ξεκινήσει η πορεία της προς την απόλυτη καταστροφή. Οι χώρες οι οποίες υποφέρουν από την προσφυγική κρίση δεν έχουν καμία ευθύνη για την δημιουργία της. Η δημιουργία προσφυγικών πληθυσμών είναι κυρίως ευθύνη των πλούσιων και ισχυρών κρατών, που τώρα στενάζουν κάτω από το βάρος μιας χούφτας άμοιρων θυμάτων, τα οποία στην πραγματικότητα μπορούν με ευχέρεια να φιλοξενήσουν.

Συνέχεια

Καμιά Πατρίδα για τους Μελλοθάνατους*…


Barikat

«Μόνο την προσοχή να μην προκαλεί κανείς! Να κάθεται φρόνιμα, όσο κι αν αυτό αντιτίθεται στο πνεύμα του! Να προσπαθήσει να εννοήσει ότι αυτός ο μεγάλος δικαστικός οργανισμός βρίσκεται τρόπον τινά σε μια διαρκή εκκρεμότητα και ότι μπορεί κανείς βέβαια, όταν ο ίδιος αυτόβουλα αλλάζει κάτι στη θέση του και γίνεται αιτία να χάσει το έδαφος κάτω από τα πόδια του, να γκρεμιστεί ο ίδιος, ενώ ο μεγάλος οργανισμός βρίσκει εύκολα την ισορροπία πάλι και ξεπερνά την ενόχληση- αφού όλα είναι συναφή- και παραμένει αμετάβλητος, αν δε γίνεται μάλιστα ακόμα συμπαγέστερος, προσεκτικότερος, αυστηρότερος, σκληρότερος».

Franz Kafka, Η Δίκη

Συνέχεια

Όχι στο όνομά μας…


του Γιώργου Καρατέγου

Ψάχνοντας σήμερα τη ντουλάπα του, ο Χ βρήκε στο κάτω συρτάρι μια παλιά ημικουρελιάσμενη μπλούζα. Τη φόραγε πολύ, λίγα χρόνια πριν, την είχε λιώσει. Είχε περπατήσει με αυτή χιλιόμετρα, σε ότι πορεία μπορείς να φανταστείς, στη πόλη και στο βουνό, σε μικρές και μεγάλες συγκεντρώσεις εκατοντάδων χιλιάδων, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Κάποτε αυτή η μπλούζα ήταν ένα με το δέρμα του. Και ακομη περισσότερο, με ότι βρισκόταν κάτω από αυτό. Ήταν ενδυμασία αγώνα, και για κάποιους, σύμβολο αξιοπρέπειας.

Σκέφτηκε να τη φορέσει, μετά απο τόσο καιρό που είχε να το κάνει. Προσπάθησε να τη βάλει, αλλα ξάφνου ενα μανίκι σκάλωσε στο χέρι του. Δοκίμασε αλλιώς, αλλα τώρα η μπλούζα δε περνούσε απο το κεφάλι του. Παραξενεμένος ο Χ, προσπάθησε ξανά και ξανά αλλα δεν κατάφερε να βάλει την παλιά αγαπημένη του μπλούζα.

«Τι διαολο, αφού δεν έχω πάρει κιλό τόσα χρόνια!» φώναξε, αλλα η μπλούζα δεν του έκανε το χατήρι.
Τότε ο Χ θύμωσε και χωρίς να καταλαβαίνει γιατί δεν τα κατάφερνε, είπε από μέσα του «Δε γαμιέται, ούτως ή άλλως διαλυμένη ήταν» και την ξαναέχωσε εκεί που τη βρήκε. Πήρε από τη ντουλάπα το καινούργιο του πουκάμισο και το φόρεσε και καθώς σκεφτόταν ότι δείχνει ωραίος μέσα σε αυτό, κατάλαβε, ότι μάλλον το πουκάμισο, ήταν πιο προβλεπόμενο, καθώς όλο και περισσότεροι σκάνε έτσι στα γραφεία του κόμματος.

Η μπλούζα έγραφε «JUMP ALL BORDERS» και ο Χ εκείνη τη στιγμή δεν το είχε συνειδητοποιήσει: Κάποιες γνώμες δεν είναι σαν τα πουκάμισα, δεν τις αλλάζεις. Τις κρατάς και τις φόρας για πάντα.

Το μήνυμα τους δεν αλλάζει. Αν δεν σου κάνουν πια, είναι γιατί άλλαξες εσύ.

_____________________________________________________________

Aπό:

https://barikat.gr/content/ohi-sto-onoma-mas

Μυτιλήνη: Μια εδραιωμένη κατάσταση εξαίρεσης…


Barikat

Είναι απαραίτητο να προχωρήσουμε σε κάποιους συλλογισμούς σχετικά με το παράδοξο καθεστώς του στρατοπέδου ως χώρου εξαίρεσης: το στρατόπεδο είναι ένα τμήμα εδάφους το οποίο τίθεται εκτός της κανονικής δικαιακής τάξης, αλλά δεν είναι, για τούτο, απλώς ένας εξωτερικός χώρος. Ό ,τι σε αυτό αποκλείεται είναι, σύμφωνα με την ετυμολογική σημασία του όρου εξαίρεση, πιασμένο έξω (preso fuori), περιλαμβάνεται δια του ίδιου αποκλεισμού του. Αλλά, με τον τρόπο αυτό, ό,τι πρωτίστως συλλαμβάνεται στην τάξη είναι η ίδια εξαίρεσης. Πράγματι, δεδομένου ότι η κατάσταση εξαίρεσης είναι «ηθελημένη», εγκαινιάζει ένα νέο δικαιϊκό-πολιτικό παράδειγμα, όπου δεν είναι εφικτό να διαχωρίσουμε τον κανόνα από την εξαίρεση. Δηλαδή, το στρατόπεδο είναι η δομή όπου η κατάσταση εξαίρεσης –στην πιθανή απόφαση επί της οποίας θεμελιώνεται η κυρίαρχη εξουσία- υλοποιείται κανονικώς. Ο κυρίαρχος δεν περιορίζεται πλέον να αποφασίζει επί της εξαίρεσης, κάτι που ήταν σύμφωνο προς το πνεύμα του συντάγματος της Βαϊμάρης, βάσει της αναγνώρισης μιας δεδομένης πραγματολογικής κατάστασης (του κινδύνου για τη δημόσια ασφάλεια): αποκαλύπτοντας ολόγυμνη την εξουσία του, τώρα δημιουργεί την de facto κατάσταση ως συνέπεια της απόφασης περί της εξαίρεσης. Ως εκ τούτου, αν το εξετάσουμε καλύτερα, στο στρατόπεδο το quaestio juris[1] δεν είναι πλέον απολύτως διακριτό από το quaestio facti[2] και, υπό αυτή την έννοια, κάθε ερώτημα που αφορά τη νομιμότητα ή τη μη νομιμότητα των όσων διαδραματίζονται εντός του απλώς στερείται νοήματος. Το στρατόπεδο είναι ένα υβρίδιο δικαίου και γεγονότος, όπου οι δύο όροι έχουν καταστεί απαράλλαχτοι μεταξύ τους.

Giorgio Agamben, Homo Sacer. Κυρίαρχη εξουσία και γυμνή ζωή

Συνέχεια