«Προσεχώς κίτρινο αστέρι» λέει με λίγα λόγια η Αυστρία για τους πρόσφυγες …


Η ακροδεξιά στην «Ευρώπη των λαών» πλέον καθορίζει την κρατική ατζέντα.

Η ακροδεξιά στην «Ευρώπη των λαών» όχι μόνο παίρνει κεφάλι, αλλά πλέον μπορούμε να πούμε πως καθορίζει και την κρατική ατζέντα.

Για αυτό δεν υπάρχουν πια πολλές αντιρρήσεις,  παρά μονο εξοργιστική εθελοτυφλία. Μόνο έτσι μπορεί να δίνει δεκτό πως μια χώρα υποδέχεται ανθρώπους που έχασαν τα πάντα αντιμετωπίζοντας τους σαν αιχμαλώτους πολέμου, ενός πολέμου που οι ίδιες μπορεί να μην έδωσαν, αλλά σίγουρα κέρδισαν. Αυτό είναι, λίγο πολύ, το συμπέρασμα από τις ανακοινώσεις για την νομοθεσία που αφορά τους πρόσφυγες και τους μετανάστες στην Αυστρία.

Στόχος της, όπως δήλωσε οΑυστριακός καγκελάριος και αρχηγός του Λαϊκού Κόμματος Σεμπάστιαν Κουρτς είναι η «καταπολέμηση της παράνομης μετανάστευσης και της κατάχρησης του ασύλου», ενώ ο αντικαγκελάριος και αρχηγός του Κόμματος των Ελευθέρων Χάιντς-Κρίστιαν Στράχε, προς επίρρωση των παραπάνω, ανέφερε ότι πρόκειται για σημαντικά μέτρα για να διακοπεί το πρόβλημα.

Το πακέτο με τις πολυάριθμες σκληρύνσεις των διατάξεων προβλέπει, για παράδειγμα, τη δυνατότητα πρόσβασης των αρχών στα κινητά τηλέφωνα των προσφύγων για τον έλεγχο της πορείας που ακολούθησαν μέσω GPS, ή, στην περίπτωση που οι πρόσφυγες φέρουν μαζί τους χρήματα, την κατακράτηση έως και 840 ευρώ ως συνεισφορά στη διαδικασία εξέτασης της αίτησης ασύλου. Ταυτόχρονα, εάν κάποιος πρόσφυγας διαπιστωθεί ότι έχει διαπράξει κάποιο αδίκημα θα τίθεται άμεσα υπό κράτηση και θα εκδιώκεται. Αυτό ισχύει και για νεαρά άτομα. Αντίστοιχη μεταχείρηση θα έχει και όποιος επιστρέψει στην χώρα προέλευση του

Ιδίαιτερα ικανοποιημένος φάνηκε και ο Αυστριακός υπουργός Εσωτερικών Χέρμπερτ Κικλ, του συγκυβερνώντος  ακροδεξιού Κόμματος των Ελευθέρων, ενώ δεν απέκλεισε και νέους περιορισμούς στο εγγύς μέλλον.

«Πρόκειται για ένα περαιτέρω βήμα, με το οποίο κλείνουμε ένα κενό, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορούν να προκύψουν νέα (κενά), και σε μία τέτοια περίπτωση θα ληφθούν περαιτέρω μέτρα». Αξίζει να σημειωθεί πως ο ίδιος  οποίος θεωρεί ως αποτυχημένη την ήδη πολύ αυστηρή Διαδικασία του Δουβλίνου στη σημερινή της μορφή και έχει ζητήσει μεσοπρόθεσμα έως μακροπρόθεσμα να είναι δυνατή η υποβολή αίτησης ασύλου μόνον εκτός ευρωπαϊκού εδάφους. Αυτό για τους πρόσφυγες μεταφράζεται να κάνουν αίτηση ενώ βομβαρδίζονται ή στην… ασφαλή Τουρκία του Ερντογάν, μέσα από τις φυλακές

Ο ακροδεξιός αντικαγκελάριος και αρχηγός των Ελευθέρων Χάιντς-Κρίστιαν Στράχε  είχε ξεκαθαρίσει πάντως πως ονειρεύεται μια χώρα φυλακή, καθώς είχε ζητήσει να γίνει εγκατάσταση προσφύγων σε στρατώνες που δεν χρησιμοποιούνται και να απαγορευτεί η βραδινή έξοδος στους αιτούντες άσυλο, καθώς…»χρειάζεται να υπάρχει τάξη, ενόσω είναι ανοικτή η διαδικασία για τη χορήγηση ασύλου».

Στο ίδιο πρόγραμμα να σημειωθεί πως απαγορεύεται, ότι πρόσφυγες  να ζουν σε ιδιωτικά καταλύματα.

Με πληροφορίες από το ΑΠΕ-ΜΠΕ και topontiki.gr


Από:http://www.toperiodiko.gr/%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%B5%CF%87%CF%8E%CF%82-%CE%BA%CE%AF%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%BD%CE%BF-%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%AD%CF%81%CE%B9-%CE%BB%CE%AD%CE%B5%CE%B9-%CE%BC%CE%B5-%CE%BB%CE%AF%CE%B3%CE%B1-%CE%BB/#.Wtjq2t_NFWc

Advertisements

Το Ουτοπικό Χωριό της Βοιωτίας Όπου οι Πρόσφυγες Παράγουν Μόνοι τους την Τροφή τους…


Της Μαρίας Λουκά-φωτογραφίες: Αλέξανδρος Κατσής

Στις Πλαταιές, πρόσφυγες και Έλληνες καλλιεργούν, μαζεύουν τους καρπούς τους και εν τέλει τρώνε τα προϊόντα που έχουν παραγάγει οι ίδιοι.

Οι Πλαταιές είναι ένα μικρό, αγροτικό και ελαφρώς καταθλιπτικό χωριό του δήμου Θηβαίων στους πρόποδες του Κιθαιρώνα, ξακουστό κυρίως για τις ένδοξες μέρες κατά την αρχαιότητα. Τη νηνεμία της σύγχρονης εποχής διατάραξε -με την καλή έννοια- μια πολυεθνική παρέα περαστικών και θαμώνων, καθώς τους τελευταίους μήνες έχουν βρεθεί εδώ Γερμανοί γιατροί, Άγγλοι καλλιτέχνες, Αμερικανίδες φοιτήτριες και κάμποσα διεθνή τηλεοπτικά δίκτυα. Όλοι, για να παρακολουθήσουν και να συνδράμουν ένα πρωτόγνωρο πείραμα αλληλεγγύης και παραγωγικής αυτοοργάνωσης που παίρνει σάρκα και οστά 60 χιλιόμετρα μακριά από την Αθήνα.

Ήρθαμε για πρώτη φορά πριν από περίπου εννέα μήνες, τον Μάρτιο του 2017, με τον «Κάστρο», έναν Σύρο πρόσφυγα παλιότερης γενιάς που ζει μόνιμα στην Ελλάδα. Μας έδειξε ένα κάπως παρατημένο κτήμα με μια μικρή αποθήκη και μας παρουσίασε ένα φιλόδοξο όραμα για την επισιτιστική αυτάρκεια και την παραγωγική απασχόληση των προσφύγων και των ακτιβιστών που ζουν στην κατάληψη στέγης του 5ου Λυκείου της Αθήνας. Για την Ελλάδα των hot spot της ντροπής, έμοιαζε περισσότερο με το ρομαντικό παραλήρημα ενός αφελούς. Λίγες μέρες μετά, έδωσε τα χέρια με τον ιδιοκτήτη και η υπογραφή του επισφράγισε την αρχή υλοποίησης του πλάνου. Με αδιαπραγμάτευτη αξία το «Ζούμε μαζί, παράγουμε μαζί», πρόσφυγες και Έλληνες ξεκίνησαν να καθαρίζουν, να σκάβουν, να φυτεύουν, να καλλιεργούν, να μαζεύουν τους καρπούς τους και εν τέλει να τρώνε τα προϊόντα που έχουν παραγάγει οι ίδιοι, με κόπο και μεράκι. Σταδιακά, τα χωράφια πολλαπλασιάστηκαν, νοικιάστηκαν μισογκρεμισμένα σπίτια που μεταμορφώθηκαν σε λειτουργικά καταλύματα, ακτιβιστές από διάφορα σημεία του πλανήτη έτρεξαν να βοηθήσουν, ήρθαν νέοι πρόσφυγες και αποχαιρέτισαν μ’ ένα μείγμα στεναχώριας και ανακούφισης όσοι πήραν το χαρτί της μετεγκατάστασης. Σχεδόν καθημερινά, τσουβάλια με πατάτες και κρεμμύδια φορτώνονται σε αυτοκίνητα και διανέμονται σε κάποιες από τις προσφυγικές καταλήψεις. Εσχάτως, στην πολύχρωμη συντροφιά τους προστέθηκαν 84 κότες και εννέα πρόβατα. Είναι το πρόπλασμα ενός χωριού πολυπολιτισμικότητας και αυτοδιαχείρισης.

Συνέχεια

Φαιορόζ ανθρωπισμός 1…2…3…


Ο Κούκος είναι πτηνό της οικογενείας των Κοκκυγιδών, γνωστός για το φαινόμενο του παρασιτισμού, ο οποίος, ονομάζεται αναπαραγωγικός παρασιτισμός. Ο κούκος γεννάει τα αυγά του στις φωλιές άλλων πουλιών, βρίσκοντας την κατάλληλη στιγμή και απορρίπτοντας από την εκάστοτε φωλιά αντίστοιχο αριθμό αυγών του ιδιοκτήτη. Τα παρασιτούμενα πτηνά ονομάζονται ξενιστές. Οι ξενιστές σιτίζουν τους νεοσσούς του Κούκου και, σε 14 ημέρες, ο νεοσσός έχει περίπου το τριπλάσιο μέγεθος ενός ενήλικου ξενιστή. Το ιδιαίτερο αυτό φαινόμενο παρατηρείται ενίοτε και στην πολιτική… (Βικιπαίδεια)

Η περίπτωση του κ. Μουζάλα αποτελεί ένα διδακτικό παράδειγμα της τακτικής του Κούκου εφαρμοσμένη στην πολιτική. Ευθύς μόλις ανέλαβε Υπουργός το Σεπτέμβρη 2015 άδειασε το Υπουργείο από κάθε θεσμική αρμοδιότητα και εγκατέστησε στην «φωλιά» αυτή… τα δικά του αυγά.

Ο Υπουργός φώλιασε στις δομές, αντί τους νόμιμους διοικητές, όπως όριζε ο νόμος, τα δικά του «παιδιά» (κάποιοι τα αποκαλούν «τα μουζαλόπαιδα»). Τα οποία, ελλείψει άλλων προσόντων, ήταν γνήσια Μουζαλικά. Τα αποτελέσματα εκδηλώνονται πλέον καθημερινά, με τις δομές να βουλιάζουν στην ανοργανωσιά. Και αυτό είναι μόνο η ορατή κορυφή του παγόβουνου. Άλλα τόσα «σκανδαλάκια» παραμένουν ακόμα… κάτω από το χαλί…

Με τις δομές να καίγονται, τον υπουργό να τριπλασιάζει λογαριασμούς που μαγειρεύει η παρέα του, βιώνουμε τώρα και τις πρώτες αυθαίρετες απολύσεις υποκινούμενες από Υπουργό της Αριστεράς. Τι άλλο μας περιμένει;

(“Ο κ. Μουζάλας, τα αυγά του Κούκου, και οι απολύσεις των μη αρεστών – 14/10/2016)

Συνέχεια

Έξω η ταμπέλα γράφει «ανθρωπισμός»…


Μια περιήγηση στον κόσμο των ΜΚΟ και της «διαχείρισης προσφυγικών πληθυσμών»

22215337_1895841850667446_1582395526_n

Μου άρεσε πάντοτε να χαζεύω απ’έξω τις βιτρίνες: εκκεντρικές διακοσμήσεις, παγωμένα βλέμματα ανθρώπινων ομοιωμάτων, η μόνιμη αμφιβολία στις κινήσεις του καταναλωτή και το ατέλειωτο πέρα-δώθε των εργαζομένων. Ομως, πίσω απ’ τα τζάμια η εικόνα είναι πάντοτε παραπειστική. Η φαντασμαγορία της βιτρίνας είναι φτιαγμένη για να ξεγελάει ακόμα και τον πελάτη που περνιέται υποψιασμένος. Αν δεν πιάσεις το εμπόρευμα με τα ίδια σου τα χέρια, ο μαγαζάτορας είναι ικανός να σου πουλήσει τα πιο δυσώδη φύκια του Σαρωνικού μέσα σε πολυτελές περιτύλιγμα από μεταξωτές κορδέλες.

Αφήνοντας πίσω τις επιφυλάξεις, είπα κάποια στιγμή να σταματήσω να κοιτάω σαν χάνος και να περάσω στα ενδότερα. Μετά τις απαραίτητες συστάσεις στον διευθυντή του καταστήματος (βιογραφικά, συνεντεύξεις κλπ), άνοιξε στο πέρασμά μου μια διπλή αυτόματη πόρτα. Απ’έξω έγραφε «Κέντρο Φιλοξενίας Ασυνόδευτων Ανηλίκων». Πάνω στη τζαμαρία τεράστια αυτοκόλλητα με φράσεις όπως «Weloverefugees» και λέξεις γεμάτες καλωσύνη και συμπόνοια στο συνάνθρωπο.

Όπως «Ανθρωπισμός». Στην άκρη μία πινακίδα με ενημέρωνε ότι ο χώρος παρακολουθείται (και χρηματοδοτείται) από την Ευρωπαϊκή Ενωση.

Την πρώτη μέρα της δουλειάς κατάλαβα πώς πρέπει να αναβαθμίσω το λεξιλόγιό μου, υιοθετώντας την αργκό των τεχνοκρατών της φιλανθρωπίας: εδώ στην καθομιλουμένη τα παιδιά είναι «φιλοξενούμενοι», ενώ στην πιο επίσημη γλώσσα ονομάζονται «ωφελούμενοι». Επίσης οι συνάδελφοι, οι προϊστάμενοι και τα αφεντικά είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα, χωρίς ιεραρχίες και προστριβές. Τόσο ωραία που αυτοαποκαλούμαστε όλοι «συνεργάτες». Σύντομα έπαψε να μου προκαλεί εντύπωση η τυπολατρική επιμονή στον εξευγενισμένο λόγο, αφού κατάλαβα το νόημα πίσω από τις λέξεις. Τα πάντα εδώ μέσα καλύπτονται από ένα πέπλο υποκρισίας: όλα πρέπει να φαίνονται -και ν’ακούγονται- άψογα και επιμελημένα, όπως εκείνες οι οικογένειες στις τηλεοπτικές διαφημίσεις που παίρνουν χαμογελαστές το πρωινό τους σε τραπεζαρίες ολόφωτες από τον ανέφελο ουρανό.

Συνέχεια

Περίπου 90.000 Ροχίνγκια εγκαταλείπουν τη Μιανμάρ για να γλιτώσουν από τη βία …


Ο ΟΗΕ λέει ότι 87.000 μέλη της κατατρεγμένης μουσουλμανικής κοινότητας έχουν περάσει στο Μπαγκλαντές από τότε που ξέσπασε η βία, στις 25 Αυγούστου. Σχεδόν 90.000 μουσουλμάνοι Ροχίνγκια έχουν καταφύγει στο Μπαγκλαντές τις τελευταίες 10 ημέρες, για να ξεφύγουν από τους βιασμούς, τις δολοφονίες και τους εμπρησμούς από τον στρατό της Μιανμάρ.

Ο Vivian Tan, περιφερειακός εκπρόσωπος της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, δήλωσε στο Al Jazeera ότι οι γυναίκες, τα παιδιά και οι ηλικιωμένοι αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος των 87.000 που έχουν περάσει στο Μπαγκλαντές από τότε που ξέσπασε η βία, στις 25 Αυγούστου.

«Βλέπουμε πολλές έγκυες γυναίκες, νεογέννητα μωρά και ηλικιωμένους να κατευθύνονται σε καταυλισμούς στο Μπαγκλαντές», είπε.

«Δυστυχώς ακούμε από πολλούς ότι δεν έχουν φάει εδώ και μέρες».

Χαρακτηρισμένη από τον ΟΗΕ και τις ΗΠΑ ως μία από τις πιο κατατρεγμένες μειονότητες στον κόσμο, οι Ροχίνγκια φεύγουν από τα σπίτια τους κάθε χρόνο σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να φτάσουν στο Μπαγκλαντές και σε άλλες γειτονικές χώρες.

Η τελευταία μαζική έξοδος έρχεται μετά την υποψία ότι μαχητές Ροχίνγκια επιτέθηκαν σε αστυνομικούς σταθμούς και σε στρατιωτική βάση στη δυτική περιοχή Rakhine.

Η κυβέρνηση της Μιανμάρ κατηγορεί τον στρατό σωτηρίας των Ροχίνγκια (ARSA) για τη βία, αλλά οι πολίτες Ροχίνγκια κατηγορούν τον στρατό της Μιανμάρ ότι πραγματοποίησε εκστρατεία εμπρησμών και φόνων με στόχο να τους εξαναγκάσει να φύγουν από τη χώρα.

Ο Tan δήλωσε στο Al Jazeera ότι ανάμεσα στους 87.000 Ροχίνγκια δεν υπάρχουν πρόσφυγες που είχαν καταφύγει στις προηγούμενες δεκαετίες ή εκείνοι που είχαν εγκαταστήσει προσωρινό καταφύγιο στη «no man’s land», μια περιοχή ανάμεσα στα σύνορα Μπανγκλαντές και Μυανμάρ.

«Από τη δεκαετία του 1970, μόνο 34.000 Ροχίνγκια έχουν εγγραφεί στον ΟΗΕ, στο Μπαγκλαντές», δήλωσε ο Ταν, με «εκτιμήσεις των μη εγγεγραμμένων προσφύγων στις εκατοντάδες χιλιάδες».

b2ap3_thumbnail_rox2.jpg

Συνέχεια

Αναπαραγωγικά δικαιώματα εν κινήσει: ο αγώνας των γυναικών προσφύγων στην Ελλάδα για πρόσβαση στην αντισύλληψη…


αναδημοσιευση από τον ιστότοπο null

Άρθρο που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα στην ιστοσελίδα openDemocracy 50.50. Η Zoe Holman είναι δημοσιογράφος, έχει αρθρογραφήσει για μέσα όπως ο Guardian, ο Economist, το Vice και το Al Jazeera. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας. (φωτό Μάριος Λώλος)

 

Η Marwa (ψευδώνυμο) ανασηκώνει το παντελόνι της για να μου δείξει τους κιρσούς και τις μελανιές που καλύπτουν τις γάμπες της. Η 34χρονη Σύρια λέει πως χειροτέρεψαν από το καθημερινό περπάτημα στο πετρώδες, ανώμαλο έδαφος του στρατοπέδου προσφύγων, έξω από την Αθήνα, όπου έμενε για πέντε μήνες.

Όταν συναντηθήκαμε τον Ιούνιο, η Marwa είχε μετακομίσει σε ένα διαμέρισμα, ήταν εννέα μηνών έγκυος και αγωνιζόταν να περπατήσει. Το μωρό που περίμενε θα ήταν το έκτο της. Η εγκυμοσύνη, όπως εξήγησε, ήταν απρόσμενη – και ανεπιθύμητη.

Παγκοσμίως, εκατομμύρια γυναίκες πρόσφυγες πρέπει να παλεύουν με θέματα αναπαραγωγικού ελέγχου έξω από το οικιακό τους περιβάλλον. Παρά τις εμφανείς ανάγκες, η πρόσβαση στην αντισύλληψη παραμένει χαμηλή προτεραιότητα μεταξύ των κυβερνήσεων και των ΜΚΟ που δραστηριοποιούνται γύρω από τους πρόσφυγες.

Τα Ηνωμένα Έθνη υπολογίζουν πως μισό εκατομμύριο εκτοπισμένες Σύριες γυναίκες, σαν την Marwa, θα μείνουν έγκυοι φέτος. [Η Marwa] προέρχεται από τη Χομς, έφυγε από μαζί με την οικογένεια της πέρυσι, όταν ο άντρας της τραυματίστηκε από αυτοσχέδια βόμβα.

Φτάνοντας στην Ελλάδα – που προσπαθεί να «φιλοξενήσει» (στμ. τα εισαγωγικά δικά μου) 60000 πρόσφυγες στο μέσο μιας συνεχιζόμενης οικονομικής κρίσης – το ζευγάρι και τα πέντε του παιδιά προσπάθησε να περάσει στη Μακεδονία, τη στιγμή που τα σύνορα σφραγίστηκαν εξαιτίας της αμφιλεγόμενης συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας.

Η Marwa μου είπε πως μέσα στο χάος τα δύο μεγαλύτερα παιδιά της (τότε 10 και 8 ετών) ξεγλίστρησαν μέσα από τα σύνορα πριν κλείσουν. Δεν τα ξαναείδε από τότε – αν και έχει τακτική επαφή μαζί τους από τη στιγμή που έφτασαν σε ξενώνα ασυνόδευτων ανηλίκων στην Γερμανία.

Η υπόλοιπη οικογένεια της ζούσε σε στρατόπεδο προσφύγων στη βόρεια Ελλάδα μέχρι που έκλεισε και μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδο έξω από την Αθήνα πέρυσι. Εξαντλημένη, λέει η Marwa, λιποθύμησε και έκανε εμετό στο ταξίδι αυτό. Αρκετές εβδομάδες αργότερα, συνειδητοποίησε πως ήταν έγκυος. «Η κατάσταση μας ήταν τόσο άσχημη… σκέφτηκα ‘δε μπορώ να το κάνω αυτό’» μου είπε η Marwa. Ο άντρας της όμως «ήταν πολύ αγχωμένος γιατί φοβόμασταν το θεό, έτσι αποφασίσαμε να κρατήσουμε το μωρό». Όταν συναντηθήκαμε, ήταν και εκείνη αγχωμένη με την γέννα γιατί την εμπόδιζε στο ταξίδι της προς «τη Γερμανία, να ενωθεί ξανά με τα παιδιά της». Ήταν, όπως είπε, «πολύ επικίνδυνο» να ταξιδέψει στη κατάστασή της.

Αναπαραγωγικά δικαιώματα εν κινήσει

 

Η ιστορία της Marwa αντανακλά τους πρακτικούς, πολιτιστικούς και κοινωνικούς παράγοντες που περιορίζουν τον έλεγχο των γυναικών προσφύγων στα σώματά τους. Πέρα από τοπικές ακαδημαϊκές έρευνες και μελέτες ΜΚΟ υπάρχουν πολύ λίγα δεδομένα πάνω στα θέματα αυτά. Αλλά ακόμα και όσα υπάρχουν δείχνουν τι βλέπουν, να συμβαίνει στη πραγματικότητα, οι εργαζόμενοι σε υποστήριξη και υγεία: χαμηλή και συνήθως με πτωτικά ποσοστά χρήση αντισύλληψης μέσα σε συνθήκες κινητικότητας και αβεβαιότητα. Αν και το 60 τις εκατό των γυναικών αναφέρουν κάποιο είδος οικογενειακού προγραμματισμού στην προπολεμική Συρία, μια πρόσφατη έρευνα έδειξε πως το νούμερο αυτό είναι μόλις 37 τις εκατό μεταξύ των παντρεμένων Σύριων γυναικών που ζουν ως πρόσφυγες στο Λίβανο.

Στην Ελλάδα η Λια Μότσκα, υπεύθυνη σεξουαλικής και αναπαραγωγικής υγείας των Γιατρών Χωρίς Σύνορα (ΓΧΣ), μου είπε πως οι συνηθισμένες μορφές αντισύλληψης που είναι διαθέσιμες στη χώρα δεν είναι κατάλληλες για τις γυναίκες πρόσφυγες. Πολλές γυναίκες που είδαν οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα, χρησιμοποιούσαν ενέσιμα αντισυλληπτικά και εμφυτεύματα, που όπως εξηγεί η Μότσκα είναι «για τους ανθρώπους σε κίνηση… κάποιες από τις καλύτερες λύσεις», συνεχίζει όμως: «οι μέθοδοι αυτές δεν είναι διαθέσιμες στην Ελλάδα. Αυτό είναι το κύριο πρόβλημα».

Στην Ελλάδα οι γυναίκες συνήθως χρησιμοποιούν προφυλακτικά, χάπια ή ενδομήτριους μηχανισμούς (σπιράλ). Όμως όπως εξηγεί η Μότσκα, θρησκευτικοί κανόνες και ο καθημερινός σωβινισμός κάνουν τη χρήση προφυλακτικών μη ρεαλιστική λύση και τα χάπια δεν είναι πρακτική λύση για γυναίκες που το περιβάλλον και η ρουτίνα τους είναι σε μια διαρκή κατάσταση ρευστότητας.

Οι ΓΧΣ προωθούν και χορηγούν ενδομήτριους μηχανισμούς, όμως αυτοί απαιτούν ιατρική επέμβαση να τοποθετηθούν. Κάποιες γυναίκες που είναι λίγότερο εξοικιωμένες με αυτή τη μορφή αντισύλληψης, διστάζουν να τις χρησιμοποιήσουν.

Τα ενέσιμα αντισυλληπτικά είναι βασική επιλογή για τις γυναίκες στον αναπτυσσόμενο κόσμο. Για παράδειγμα είναι η κυρίαρχη μορφή αντισύλληψης στο Αφγανιστάν, την Ερυθραία και την Σομαλία. Η εισαγωγή τους και η πώληση τους όμως είναι παράνομη στην Ελλάδα. Οι ΓΧΣ είναι ο μεγαλύτερος πάροχος υπηρεσιών σεξουαλικής και αναπαραγωγικής υγείας στους πρόσφυγες στην Ελλάδα, και προσπάθησε – ανεπιτυχώς – να πιέσει το Υπουργείο Υγείας να αλλάξει το καθεστώς εισαγωγής αντισυλληπτικών. «Έχουμε πλέον μια μεγάλη κοινότητα γυναικών προσφύγων και μεταναστών που τα έχουν ανάγκη», μας είπε « όμως πρέπει να τους λέμε στις συμβουλευτικές συνεδρίες μας πως μπορούμε να τους προσφέρουμε περιορισμένες μεθόδους… και συχνά μας λένε όχι, δεν τις θέλουν».

Μοιράστηκε μαζί μας την ιστορία μιας νεαρής Αφγανής γυναίκας που ζήτησε την επικουρική δόση των ενέσιμων αντισυλληπτικών και όταν της είπαν πως δεν είναι διαθέσιμα, αρνήθηκε τις εναλλακτικές. Τρεις μήνες αργότερα, επέστρεψε ζητώντας τον τερματισμό μια ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης. Στην Αθήνα εθελοντικό ιατρικό προσωπικό και μαίες που προσφέρουν υπηρεσίες σε καταλήψεις στέγης προσφύγων, τα εισήγαγαν παράνομα μόνοι τους και τα χορήγησαν στις γυναίκες που ζήτησαν τις επικουρικές δόσεις. Για κάποιες από τις γυναίκες πρόσφυγες που ζουν στις καταλήψεις αυτές, αυτό μπορεί να αποτελεί μια βραχυπρόθεσμη λύση, για άλλες η πρακτική αυτή δείχνει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στο να έχουν αναπαραγωγικό έλεγχο.

Ανεξάρτητα από τη μέθοδο, προσθέτει η Μότσκα, οι γυναίκες πρόσφυγες συχνά δεν λένε στους συντρόφους τους πως χρησιμοποιούν αντισύλληψη και πρέπει να υπάρχει αυστηρή εμπιστευτικότητα στην παροχή αυτών των υπηρεσιών – όπως και στην περίπτωση άμβλωσης.

Η άμβλωση είναι νόμιμη στην Ελλάδα αν και εξακολουθεί να είναι μια τρομακτική και δύσκολα διαχειρίσιμη προοπτική. «Φανταστείτε είστε μια γυναίκα που ζει σε ένα στρατόπεδο μακριά έξω από την Αθήνα και το μόνο άτομο με το οποίο μπορεί να μετακινηθείς είναι ο άντρας σου» λέει η Μότσκα. «Φοβάται γιατί ο άντρας της δεν το ξέρει, είναι αβέβαιη για την απόφαση και συχνά έχει γονείς που παρακολουθούν κάθε της κίνηση». Τέτοιοι περιορισμοί, προσθέτει,  σημαίνει πως κάποιες γυναίκες υποβάλλονται σε επικίνδυνες εκτρώσεις μέσα στα στρατόπεδα. «Είχαμε περιπτώσεις που γυναίκες ερχόντουσαν σε εμάς αιμορραγώντας και ξέρουμε πως είναι επειδή το προσπάθησαν με τον επικίνδυνο τρόπο… Δεν τολμούν να το πουν, αλλά ξέρουμε πως συμβαίνει».

«Ένας συνεχής κίνδυνος σεξουαλικής βίας»

Ο βιασμός και η σεξουαλική βία – που πραγματοποιούνται από δουλέμπορους, αρχές και άλλους μετανάστες – δεν είναι ασυνήθιστα φαινόμενα στο δρόμο προς την Ευρώπη. Μελέτες συγκεκριμένων μεταναστευτικών οδών, για παράδειγμα μέσω Λιβύης, δείχνουν πως κάποιες γυναίκες παίρνουν αντισυλληπτικά πριν ταξιδέψουν έχοντας κατά νου ακριβώς αυτό το κίνδυνο1.

Η διευθύντρια της Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των Προσφύγων της Ερυθραίας2 Mero Estinfanos, μου είπε πως γυναίκες που έχουν αφετηρία την Ερυθραία έχουν πιθανότητες να υποστούν βιασμό τουλάχιστον δυο φορές πριν φτάσουν στην Ευρώπη. «Οι γυναίκες τώρα παίρνουν πολύ ισχυρά αντισυλληπτικά πριν φύγουν για να αποφύγουν τον επιπρόσθετο κίνδυνο μιας εγκυμοσύνης» μας είπε προειδοποιώντας πως αυτό μπορεί να τους αφήσει «με χρόνιες ζημιές και αναπαραγωγικά προβλήματα».

Στην Ελλάδα μια μελέτη σε εννέα στρατόπεδα προσφύγων3 βρήκε πως οι ανασφαλείς συνθήκες έχουν αφήσει πολλές γυναίκες εκτεθειμένες σε μόνιμο κίνδυνο σεξουαλικής και έμφυλης βίας, συμπεριλαμβανομένου βιασμού, εξαναγκασμού σε πορνεία και εμπόριο σαρκός. Οι δράστες, αναφέρει περιλαμβάνουν «εθελοντές» και άλλους πρόσφυγες.

Στους ΓΧΣ η «εγκυμοσύνη από σεξουαλική βία είναι ένας μεγάλος κίνδυνος, ιδιαίτερα όταν περνάνε τα σύνορα». Έχουν υπάρξει ηχηρές εκκλήσεις σε διεθνές επίπεδο – μεταξύ τους και η οργάνωση UN Women – ώστε να γίνουν περισσότερα  για να αυξηθεί η πρόσβαση σε ασφαλή αντισύλληψη και παροχή υπηρεσιών σεξουαλικής υγείας για γυναίκες πρόσφυγες και μετανάστες. Ωστόσο τέτοιες προσπάθειες έχουν μείνει με ανεπαρκείς πόρους.

Η ίδια η υπηρεσία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες σημειώνει πως η αναπαραγωγική υγεία είναι «κρίσιμη για την πνευματική και κοινωνική ευημερία του ατόμου». Οι περιοχές όμως που μαστίζονται από συγκρούσεις εξακολουθούν να λαμβάνουν 50 τις εκατό χαμηλότερη χρηματοδότηση για τις υπηρεσίες αυτές από ότι ζώνες ελεύθερες συγκρούσεων.

Στην Αθήνα το έκτο παιδί της Marwa, ένα κοριτσάκι, γεννήθηκε το περασμένο μήνα. Μείναμε σε επαφή και μου είπε πως είναι ευτυχισμένη και αναρρώνει από το τοκετό και προσπαθεί να προετοιμαστεί για το ταξίδι στη Γερμανία για να ενωθεί με τα άλλα παιδιά της.

Στο μεταξύ σε ολόκληρη την Ευρώπη, οι μισές από τις γυναίκες που ζητούν άσυλο είναι στην γονιμότερη αναπαραγωγική ηλικία, μεταξύ 18 και 34 ετών. Με τόσο μικρό έλεγχο πάνω στο περιβάλλον τους, πως μπορούν να διατηρήσουν τον έλεγχο πάνω στα σώματά τους; Για πολλές είναι και αυτό ζήτημα ζωής, θανάτου και επώδυνα περιορισμένων επιλογών.

  1. https://www.amnesty.org/en/latest/news/2016/07/refugees-and-migrants-fleeing-sexual-violence-abuse-and-exploitation-in-libya/
  2. Aπό:http://www.provo.gr/reproductive-rights-on-the-move/

«Αγοράζοντας ένα μετανάστη-σκλάβο στη Λιβύη σού δίνουν και χαρτί…» Η σοκαριστική μαρτυρία ενός διασώστη…


metanastes_foyskoto_1

Ιάσονας Αποστολόπουλος

Aναδημοσιεύσουμε από την efsyn.gr τη μαρτυρία ενός διασώστη που δρα στο πιο ματωμένο κομμάτι της Μεσογείου, μεταξύ Λιβύης και Ιταλίας

Tρίτη 23 Μαΐου 2017. Κανονικό χάος. Ξυπνήσαμε στις 6 το πρωί, όταν η βάρδια εντόπισε 10 βάρκες με πρόσφυγες να πλησιάζουν. Μετέφεραν περισσότερα από 100 άτομα η καθεμία, κάποιες ήταν μισοδιαλυμένες και γεμάτες νερά, έτοιμες να βυθιστούν. Πολύ σύντομα φάνηκαν κι άλλες βάρκες να πλησιάζουν.

Στην περιοχή ήμασταν μόνο τρία διασωστικά καράβια με σχετικά μικρή χωρητικότητα, ενώ τα πλοία των ιταλικών και ευρωπαϊκών αρχών απουσίαζαν, όπως το κάνουν σταθερά τους τελευταίους μήνες.

Παρ’ όλο που βρισκόμασταν σε διεθνή ύδατα, 15 μίλια μακριά από τις ακτές της Λιβύης, εμφανίστηκαν δύο σκάφη του λιβυκού Λιμενικού, ένα μικρό ταχύπλοο και ένα μεγάλο σκάφος περιπολίας, με τέσσερα ενσωματωμένα πολυβόλα.

Το μεγάλο σκάφος άρχισε να κάνει κύκλους γύρω μας, προκαλώντας κύματα, με τεράστιο κίνδυνο ανατροπής των υπερφορτωμένων βαρκών. Ευτυχώς είχαμε προλάβει να μοιράσουμε σωσίβια στους περισσότερους πρόσφυγες, κίνηση που λίγο αργότερα αποδείχτηκε σωτήρια για τη ζωή τους.

Στη συνέχεια, άρχισαν να χρησιμοποιούν τα σταθερά πολυβόλα από τα σκάφη τους και να ρίχνουν στα τυφλά. Επικράτησε πανικός.

Όσοι ήταν πάνω στο πλοίο μας έτρεξαν να καλυφθούν, εμείς όμως στα φουσκωτά δεν είχαμε αυτή τη δυνατότητα. Δύο από αυτούς έκαναν ρεσάλτο στις βάρκες με τους πρόσφυγες και άρχισαν να τους χτυπούν, να τους ληστεύουν και να πυροβολούν με τα καλάσνικοφ στον αέρα.

Έβαλαν μπρος τη μηχανή και ξεκίνησαν να μεταφέρουν με τη βία τους ανθρώπους πίσω στη Λιβύη. Οι πρόσφυγες το κατάλαβαν και έπεσαν στη θάλασσα για να γλιτώσουν. Τρέξαμε να τους περισυλλέξουμε. Γύρω μας, τουλάχιστον 100 άτομα μέσα στη θάλασσα φώναζαν για βοήθεια, καθώς τα κύματα τους παρέσερναν μακριά. Πολλοί κατάφεραν να κολυμπήσουν μόνοι τους ως το καράβι μας.

Παρ’ όλο που ζητούσαμε απεγνωσμένα βοήθεια, το ιταλικό Λιμενικό δεν φάνηκε ποτέ. Αντί γι’ αυτό, οι Ιταλοί όρισαν τους Λίβυους επικεφαλής της διάσωσης. Αυτό σημαίνει ότι, τυπικά, ήμασταν υποχρεωμένοι να τους υπακούμε.

Στην πρώτη βάρκα που επιτέθηκαν οι Λίβυοι λιμενικοί, οι μετανάστες έπεσαν στο νερό και γλίτωσαν. Στη δεύτερη βάρκα, οι Λίβυοι ήταν πιο βίαιοι και σημάδευαν απευθείας τους ανθρώπους.

Ένας Μαροκινός αψήφησε τα όπλα και πήδηξε στη θάλασσα χωρίς σωσίβιο. Οι Λίβυοι δεν έκαναν καμιά ενέργεια διάσωσης, τον άφησαν να πνιγεί.

Όταν πλησιάσαμε να τον περισυλλέξουμε, ο άνθρωπος κρεμόταν από τα σκοινιά του φουσκωτού μας και μας εκλιπαρούσε «σας παρακαλώ, μην αφήσετε να με πάρουν». Οι Λίβυοι μας απαγόρεψαν να τον σώσουμε, δίνοντας την εντολή «όχι, αφήστε τον στη θάλασσα».

Όταν τελείωσαν οι σφαίρες

Μετανάστες σε βάρκα διάσωσης
ΦΩΤ.: ANDERS HANSSON

Προσπαθήσαμε να διαπραγματευτούμε. «Μόνο ένας είναι, μόνο ένας, σας παρακαλούμε, αφήστε μας να τον πάρουμε», λέγαμε, και τελικά υποχώρησαν. Όταν ο άνθρωπος ανέβηκε στο φουσκωτό μας, μας φίλαγε τα χέρια κι έκλαιγε από χαρά.

Οι ναυαγοί μας είπαν ότι οι λιμενικοί τους λήστεψαν και τους πήραν ό,τι πολύτιμο είχαν πάνω τους. Μας είπαν επίσης ότι, όταν τελείωσαν οι σφαίρες του καλάσνικοφ του λιμενικού, έπεσαν στη θάλασσα. «Αν βουτούσαμε νωρίτερα, θα μας σκότωναν σαν μύγες», είπαν. Παρά το απόλυτο χάος, καταφέραμε να διασώσουμε 1.004 ανθρώπους, αριθμό-ρεκόρ για το πλοίο μας, που χωράει μόνο 500.

Δυστυχώς, περίπου 100 πρόσφυγες επιστράφηκαν με τη βία στη Λιβύη, παρ’ όλο που όλοι οι ναυαγοί έλεγαν ότι προτιμούσαν να πεθάνουν στη θάλασσα παρά να γυρίσουν στη Λιβύη.

Οι περισσότεροι, άλλωστε, έχουν ήδη αποπειραθεί δύο και τρεις φορές να δραπετεύσουν από την κόλαση της Λιβύης. Κάθε φορά, το λιβυκό Λιμενικό τους γυρνούσε πίσω και τους παρέδιδε σε κάποια από τις συμμορίες, για να πουληθούν ξανά δούλοι ή να βασανιστούν, προκειμένου να πληρώσουν λύτρα οι οικογένειές τους για να τους γλιτώσουν.

Βασανιστήρια

Τα κορμιά όλων ανεξαιρέτως όσων διασώζουμε έχουν τραύματα από πυροβολισμούς, βασανιστήρια και ξυλοδαρμούς.

Η Λιβύη αυτή τη στιγμή είναι ένα μωσαϊκό ένοπλων ομάδων, συμμοριών και μαφιόζων που διεκδικούν μερίδιο στην εξουσία. Δεν υπάρχει κεντρική κυβέρνηση. Περίπου 180 ένοπλες πολιτοφυλακές συγκρούονται μεταξύ τους για τον έλεγχο της Τρίπολης και άλλων κεντρικών περιοχών.

Σχεδόν κάθε συμμορία έχει το δικό της αυτοσχέδιο, ιδιωτικό κέντρο κράτησης – μια εγκαταλειμμένη αποθήκη, ένα υπόγειο σπιτιού, ένα περιφραγμένο αγρόκτημα.

Εκεί φυλακίζουν εκατοντάδες μετανάστες που αιχμαλωτίζουν στον δρόμο και τους κάνουν απάνθρωπα βασανιστήρια με ηλεκτροσόκ και ακρωτηριασμούς, για να πείσουν την οικογένειά τους να στείλει χρήματα. Αν η οικογένεια δεν έχει χρήματα, τους πουλάνε δούλους σε κάποιο αφεντικό για να κάνουν κάθε είδους βαριά, απλήρωτη εργασία, «donkey jobs» όπως τις λένε.

Μπορεί κάποιος να πάει και να αγοράσει μετανάστη νόμιμα στα κέντρα κράτησης όπως και σε υπαίθριες αγορές σκλάβων, παίρνοντας μάλιστα και σχετικό χαρτί. Μιλάμε για κανονική δουλεία 17ου αιώνα.

Μας έλεγαν οι μετανάστες ότι, έτσι και κάνεις το λάθος να ζητήσεις αμοιβή για την εργασία σου, στο τέλος της δουλειάς σ’ εκτελούν επιτόπου. Εκτελούν ανθρώπους για ασήμαντη αφορμή. Όλοι στη Λιβύη οπλοφορούν. Όλοι, ακόμα και τα μικρά παιδιά. Δεν έχει νόημα να δραπετεύσεις από κάπου. Όποιος σε βρει, θα σου κάνει τα ίδια.

Στην τελευταία διάσωση είχαμε 35 νεαρούς από το Σουδάν. Μας είπαν ότι αγοράστηκαν και πουλήθηκαν δούλοι τέσσερις φορές, από συμμορία σε συμμορία. Ένα από τα πιο κοινά βασανιστήρια ήταν να τους πηγαίνουν στα ντους και να ρίχνουν γυμνά καλώδια στο πάτωμα για να τους κάνουν ηλεκτροσόκ.

Άλλοι μας είπαν ότι οι φρουροί του κέντρου εκτέλεσαν για παραδειγματισμό κάποιους μετανάστες και άφησαν τα πτώματά τους σε κοινή θέα, επειδή το προηγούμενο βράδυ έγινε απόδραση.

Αγορά πορνείας

Μετανάστες ενώ μεταφέρονται σε πλοίο
ΦΩΤ.: KENNY KARPOV

Οι περισσότερες γυναίκες που διασώζουμε έχουν υποστεί ομαδικούς βιασμούς και κάθε είδους σεξουαλική βία μέσα στα κέντρα κράτησης. Πολλές είναι θύματα τράφικινγκ και προορίζονται για την ευρωπαϊκή αγορά πορνείας. Οι διακινητές συχνά απάγουν τις γυναίκες αυτές και τις κλείνουν σε οίκους ανοχής στη Λιβύη, τα λεγόμενα «connection houses».

Όποιος επιβιώσει ύστερα από 4-5 μήνες σ’ αυτή την κατάσταση, μπορεί να κερδίσει μια δωρεάν θέση στις βάρκες για την Ευρώπη. Αφού τους ξεζουμίσουν, οι Λίβυοι τους διώχνουν, ώστε να εξασφαλιστεί η ροή ανθρώπων στη Λιβύη. Περίπου 1,2 εκατομμύριο μετανάστες ζουν σήμερα σε αυτές τις συνθήκες.

Μεγάλο μέρος της οικονομίας της χώρας βασίζεται σε αυτό το καθεστώς. Όσοι καταφέρνουν να ελευθερωθούν, κυκλοφορούν μόνο νύχτα ή ντύνονται με μουσουλμανικές μαντίλες και γυναικεία ρούχα για να περνάνε απαρατήρητοι.

Το εξωφρενικό είναι ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση, σε μια ιστορική στιγμή βαρβαρότητας, αναγνωρίζει ως εταίρο το «λιβυκό λιμενικό», το χρηματοδοτεί και το χρησιμοποιεί για να φρουρεί τα θαλάσσια σύνορα, παρόλο που πίσω του βρίσκονται πολιτοφυλακές που περιφρονούν πλήρως τα δικαιώματα και εκμεταλλεύονται τους πρόσφυγες.

Η Συμφωνία της Μάλτας, που υπογράφηκε τον Φεβρουάριο 2017 από τους ηγέτες της Ε.Ε., προβλέπει άφθονη χρηματοδότηση 200 εκατομμυρίων ευρώ και παροχή τεχνικού εξοπλισμού στις 40 πολιτοφυλακές της Τρίπολης για να εμποδίσουν τη μετανάστευση. Ηδη οι Λίβυοι πήραν από την Ιταλία τέσσερα καινούργια καταδιωκτικά σκάφη για να στήσουν το «λιβυκό Λιμενικό».

Ενενήντα Λίβυοι λιμενικοί εκπαιδεύτηκαν από την Ε.Ε. με βασικό καθήκον να αναχαιτίζουν τις βάρκες με τους πρόσφυγες και να τους επιστρέφουν στην κόλαση των κέντρων κράτησης της φιλοδυτικής κυβέρνησης.

Ραγδαία επιδείνωση

Η Ευρωπαϊκή Ένωση όχι μόνο δεν μιλάει για τις φρικαλεότητες που συμβαίνουν στα κέντρα αυτά, έξω από τα οποία φιγουράρει το σήμα του ΟΗΕ, αλλά χρηματοδοτεί τις ομάδες που τα διαχειρίζονται, τις έχει εντάξει στον αντιμεταναστευτικό και αντιπροσφυγικό σχεδιασμό της και θέλει να φτιάξει περισσότερα τέτοια κέντρα.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, το μεγαλύτερο ποσοστό της ευρωπαϊκής οικονομικής βοήθειας προς τη Λιβύη, που υποτίθεται ότι προορίζεται για τη σταθεροποίηση της χώρας μετά τον πόλεμο, πηγαίνει στη δημιουργία τέτοιων κέντρων κράτησης.

Μετά τη Συμφωνία της Μάλτας, η κατάσταση στη θάλασσα έχει επιδεινωθεί ραγδαία. Πλέον το Κέντρο Συντονισμού Έρευνας και Διάσωσης στη Ρώμη καλεί πρώτα το λιβυκό Λιμενικό να κάνει τη διάσωση, στην πραγματικότητα την επαναπροώθηση της βάρκας στη Λιβύη, ακόμα και όταν η βάρκα έχει εισέλθει στα διεθνή ύδατα, κάτι παράνομο σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο.

Μόνο αν δεν μπορεί να ανταποκριθεί το Λιμενικό, επειδή του λείπουν σκάφη και υποδομές, καλεί η Ιταλία τις διασωστικές οργανώσεις.

Στις 11 Μαΐου, το λιβυκό Λιμενικό παραλίγο να διεμβολίσει το διασωστικό πλοίο της Sea-watch την ώρα που διέσωζε μετανάστες.

Οι Λίβυοι εμφανίστηκαν από το πουθενά, παρ’ όλο που βρίσκονταν σε διεθνή ύδατα, απαγόρεψαν στους διασώστες να συνεχίσουν την επιχείρηση και γύρισαν με τη βία όλους τους πρόσφυγες πίσω στη Λιβύη.

Στις 26 Μαΐου, τo λιβυκό Λιμενικό πυροβόλησε εναντίον του σκάφους του ιταλικού Λιμενικού σε διεθνή ύδατα και αναγκάστηκε να ζητήσει συγγνώμη. Όπως είπαν οι Λίβυοι, το πέρασαν για βάρκα με πρόσφυγες.

Ρατσισμός στο κόκκινο

Η κατάσταση έχει επιδεινωθεί, καθώς από τον Απρίλιο το ιταλικό Λιμενικό έχει αποτραβηχτεί από την περιοχή, έπειτα από την τεράστια πολιτική πίεση που δέχεται στο εσωτερικό της Ιταλίας. Βοηθά μόνο σε περιπτώσεις ανάγκης, γεγονός που σημαίνει ότι χρειάζονται 12 ώρες να φτάσουν στην περιοχή από τη στιγμή που θα τους καλέσουμε.

Η Frontex και ο ευρωπαϊκός στόλος της Επιχείρησης «Σοφία» έχουν μειώσει δραστικά τον αριθμό των πλοίων τους. Οι διασωστικές οργανώσεις έχουν αφεθεί μόνες τους, τη στιγμή που δέχονται ολομέτωπη επίθεση από τα μέσα ενημέρωσης με κατασκευασμένες ειδήσεις, φωτομοντάζ και πλαστά στοιχεία.

Το κράτος συγκρότησε ειδική επιτροπή στη Βουλή για τις διασωστικές οργανώσεις και μας έχει καλέσει ήδη δύο φορές για ακρόαση. Η αντιμεταναστευτική υστερία στην Ιταλία χτυπάει κόκκινο, ο ακροδεξιός ρατσιστικός λόγος κυριαρχεί.

Η βασική θέση της Frontex και του ιταλικού κράτους είναι ότι οι διασωστικές οργανώσεις είμαστε πόλος έλξης μεταναστών και προσφύγων και ότι συνεργαζόμαστε με τους Λίβυους διακινητές. Μας αποκαλούν «ταξί για την εισβολή των παράνομων μεταναστών». Σε κάθε λιμάνι, οι αρχές μας κάνουν εξονυχιστικό έλεγχο και προσπαθούν να βρουν στοιχεία για να μας συνδέσουν με τους διακινητές.

Ως αποκορύφωμα της πίεσης, στις 28 Ιουνίου η Ιταλία απείλησε ότι θα κλείσει τα λιμάνια της στα πλοία των διασωστικών οργανώσεων που δεν είναι ιταλικές και δεν θα επιτρέπει στους διασωθέντες να αποβιβάζονται.

Ο στόχος είναι ξεκάθαρος: πλήρης ανάθεση των επιχειρήσεων διάσωσης στο λιβυκό λιμενικό, πίσω από το οποίο βρίσκονται ομάδες που έχουν το ελεύθερο να αναχαιτίζουν τις βάρκες και να επιστρέφουν τους πρόσφυγες στην κτηνωδία των λιβυκών κέντρων κράτησης, εφαρμόζοντας την αντιπροσφυγική και αντιμεταναστευτική πολιτική της Ε.Ε., που έχει μετατρέψει τη Μεσόγειο στο πιο θανατηφόρο θαλάσσιο πέρασμα του κόσμου, με περισσότερους από 5.000 καταγεγραμμένους νεκρούς το 2015 και πολύ περισσότερους μη καταγεγραμμένους.

*Ο Ιάσονας Αποστολόπουλος συμμετέχει ως διασώστης στο διασωστικό σκάφος «Aquarius» (στελεχώνεται και χρηματοδοτείται από τη SOS Mediterranée και τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα) που περιπολεί στα ανοιχτά της Λιβύης με σκοπό τη διάσωση προσφύγων και μεταναστών που κινδυνεύουν τη ζωή τους στην προσπάθειά τους να αναζητήσουν διεθνή προστασία στην Ευρώπη.

Το έργο της διάσωσης και μεταφοράς των ναυαγών στην Ιταλία παρεμποδίζεται ανοιχτά από τις πολιτικές αποτροπής της Ε.Ε., που ανέχεται, αν δεν παροτρύνει, πυροβολισμούς κατά προσφύγων και την επιστροφή τους στη φρίκη του εκτεταμένου δουλεμπορίου και των βασανιστηρίων της Λιβύης.

Η πρώτη επαφή του κ. Αποστολόπουλου με επιχειρήσεις διάσωσης ήταν το περασμένο καλοκαίρι στη Λέσβο, όπου υπήρξε για έξι μήνες ο κυβερνήτης της διασωστικής ομάδας του Πλατάνου που επιχειρούσε στη Σκάλα Συκαμιάς.

________________________________________________________________________

Από:http://www.toperiodiko.gr/%CE%B1%CE%B3%CE%BF%CF%81%CE%AC%CE%B6%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82-%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CE%BD-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B7-%CF%83%CE%BA%CE%BB%CE%AC%CE%B2%CE%BF/#.WWYCfFSLRWc