ΛΕΥΚΗ ΑΘΩΟΤΗΤΑ ΣΤΗ ΜΑΥΡΗ ΜΕΣΟΓΕΙO…


Raft-of-Lampedusa-–-Jason-deCaires-Taylor.jpg

Το απόγευμα της 3ης Οκτωβρίου 2013, ένα υπερφορτωμένο ψαροκάικο που μετέφερε περισσότερους από 500 μετανάστες βυθίστηκε στις ακτές του ιταλικού νησιού Λαμπετούζα. Ανάμεσα στους 368 διαπιστωθέντες νεκρούς ήταν μια γυναίκα από την Ερυθραία που γεννούσε την ώρα που πνίγονταν. Οι δύτες τη βρήκαν στον ωκεανό, σε βάθος εξήντα μέτρων, μαζί το νεογέννητο παιδί της  με το οποίο ακόμη συνδέονταν από τον ομφάλιο λώρο.  Τη έλεγαν «Yohhanna» που στη γλώσσα της σημαίνει «συγχαρητήρια».

Τα τελευταία χρόνια η μεοσογειακή μεταναστευτική κρίση προκάλεσε αρκετές αντιδράσεις και ακτιβιστικές ενέργειες που εκτείνονται από την εγκατάσταση σωσιβίων του Ai Wei Wei μέχρι  τη δήλωση του Πάπα Φραγκίσου περί «ημέρας δακρύων», από τις ριζοσπαστικές ακτιβιστικές  εκστρατείες όπως το “The Dead Are Coming” στο υποθαλάσσιο μουσείο γλυπτών του Jason deCaire Taylor, από τηνενός λεπτού σιγή του Ευρωπαϊκού κοινοβουλίου στον #AlanKurdi σ.1. Συμβάλλοντας στην αντίδραση μας στην άνοδο λαϊκιστικών, ακροδεξιών, αντιμεταναστευτικών, ξενοφοβικών και ρατσιστικών πολιτικών κομμάτων, μια σειρά διανοουμένων, αριβιστών, καλλιτεχνών και πολιτικών μας προκάλεσαν να συμπάσχουμε και στεκόμαστε αλληλέγγυοι στη τύχη των  ναυαγών μεταναστών. Αναγνωρίζοντας και πενθώντας δημόσια της ζωές που χάθηκαν, προσπαθούν να «ανθρωποποιήσουν» αυτούς που καταπίνονται από τα τιρκουάζ νερά της «δικής μας θάλασσας», όπως η Yohanna και το παιδί της.

Συνέχεια

Η ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΤΩΝ ΜΕΘΟΔΩΝ…


2B8F699600000578-3205724-image-m-3_1440180146207-960x504.jpg

Σύντομη ανταπόκριση και σκέψεις από τη συζήτηση με τους Sandro Mezzadra και Brett Neilson στο City Plaza

Η συζήτηση της περασμένης Κυριακής στο City Plaza με τους Sandro Mezzadra και Brett Neilson καθιστά τυχερούς και τυχερές όσες την παρακολούθησαν για πολλούς λόγους, αλλά ας σταθούμε στον πιο βασικό. Η κουβέντα με τους δύο αυτούς σημαντικούς θεωρητικούς της μετανάστευσηςπραγματοποιήθηκε στο πιο κατάλληλο και ταιριαστό περιβάλλον. Και αυτό όχι μόνο λόγω της ευρύτερης συγγένειας των θεωρητικών αναζητήσεων των ομιλητών με τη φυσιογνωμία του Plaza. Πολύ περισσότερο, η συζήτηση που είχε ως σημείο αναφοράς το εξαιρετικό τους βιβλίο Border as method, or, the multiplication of Labor”(Duke University Press, 2013), πραγματοποιήθηκε σε ένα χώρο που αποτελεί το καλύτερο, ίσως, παράδειγμα κινηματικής απάντησης στην μετά τη Συμφωνία ΕΕ–Τουρκίας εποχή.

Πολλές φορές στη διάρκεια της κουβέντας ακούστηκε η φράση “το σύνορο ως μέθοδος”, η οποία συμπυκνώνει και τη βασική μεθοδολογική πρόταση των συγγραφέων για την ανάλυση της λειτουργίας των συνόρων σε σχέση με τη διαχείριση των ανθρώπινων ροών. Ακούστηκε, όμως, εξίσου και η φράση “το Plaza ως μέθοδος” οδηγώντας ομιλητές και κοινό σε παρεπόμενη σύγχυση και γέλια για το ποια είναι επιτέλους η μέθοδος που συζητάμε. Προς το τέλος και αφού ολοκληρώθηκε και ο πλούσιος διάλογος, δεν υπήρχε αμφιβολία πως η απάντηση περί της μεθόδου και ταυτόχρονα η αιτία της γοητείας της συγκεκριμένης κουβέντας κρυβόταν (και πάλι) στη σύγκρουση. Στο γεγονός πως μια συζήτηση για τη μέθοδο του κεφαλαίου, κρατών και υπερεθνικών μορφωμάτων ως προς της διαχείριση της μετανάστευσης έγινε μέσα στο γήπεδο της αντίπαλης μεθόδου, το οποίο αποτελεί ταυτόχρονα και απόδειξη της ύπαρξης και των δυνατοτήτων αυτής. Και στην ανακουφιστική επιβεβαίωση πως ευτυχώς υπάρχουν δύο διαφορετικές λογικές και όχι μόνο η κυρίαρχη.

Συνέχεια

Ελένη Καραγιάννη – Μαρία Βουλγαρίδου….Δύο δασκάλες οδόφραγμα στο φασισμό – Με αφορμή τα γεγονότα στο σχολείο του Περάματος…


Ελένη Καραγιάννη – Μαρία Βουλγαρίδου

Αυτό το κείμενο όπως και όλα τα άλλα, αναρτήθηκε στην ανοικτή, δημόσια και ελεύθερη σελίδα μου σε αυτόν εδώ το χώρο, με πολύ θάρρος και παρρησία. Την τελευταία φορά που έγραψα για την εκπαίδευση των παιδιών των προσφύγων δέχθηκα “προειδοποιήσεις”. Είμαι επικηρυγμένη βλέπετε στις σελίδες της Χρυσής Αυγής και στις σελίδες της “σοβαρής” Χρυσής Αυγής. Αλλά δυστυχώς δεν φοβάμαι. Δυστυχώς. Για αυτο θα συνεχίσω να μιλάω. Ξέρω. Δεν επιτρέπεται αυτήν την εποχή. Ιδιαίτερα σε γυναίκες. Όμως θα το κάνω.

Δεν μπορώ να μην το κάνω. Γιατί θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου και η ψυχή μου θα με ρωτήσει: “Μίλησες ; Υπερασπίστηκες τον αδύναμο;”

Σήμερα ήμουν μάρτυρας σε μια από τις πιο θλιβερές εικόνες της ζωή μου. Προπηλακισμοί. Χαστούκια. Μπουνιές. Βρισιές. Ουρλιαχτά. Υστερίες. Τεντωμένα πρόσωπα. Υψωμένες γροθιές.
Μέσα και έξω από τον ιερό χώρο ενός σχολείου.
Γιατί;
Για να μην έρθουν στην απογευματινή βάρδια ενός δημόσιου ελληνικού σχολείου κάπου 20-25 παιδιά του πολέμου. Παιδιά που έχουν επιβιώσει από οβίδες, από μισαλλοδοξία, από φανατισμό, από πείνα, από δίψα, από το κρύο, από τη θάλασσα. Παιδιά τραυματισμένα στη ψυχή και στο σώμα.
Παιδιά . Παιδιά. Παιδιά γαμώτο. Παιδιά.

Δεν θα πω πολλά όμως για τον Υπόδικο. Παρά μόνο πως ούτε επιθετικότητα ήταν αυτο που έκανε. Ούτε καν βία. Ήταν ένα χορευτικό. Μια περφόρμανς. Ένα σκετς. Αγανακτισμένος έσπρωχνε την πόρτα του σχολείου για να μπει τελικά μέσα, να κάνει μια στροφή σα να χόρευε ζεϊμπέκικο και στη συνέχεια να αποχωρήσει. Το ξύλο στις δασκάλες και στους δασκάλους το έριξαν οι συνοδοί του.
Ολα αυτά που σας περιγράφω έγιναν μπροστά στα μάτια κάποιων παιδιών που δεν είχαν προλάβει να αποχωρήσουν από το σχολείο. Έκλαιγαν αυτά τα παιδιά. Είδαν τον Κύριο και την Κυρία τους, τους δασκάλους τους, να τρώνε σφαλιάρες και σπρωξίματα.

Γιατί;
Πως θα παρηγορήσουμε αυτά τα παιδιά.;
Ποιος θα τους εξηγήσει; Τι να τους εξηγήσει;
Για αυτά τα παιδιά δεν γίνεται όλο αυτο; Για να τα προστατεύσουμε;.
Γιατί έπρεπε να γίνει όλο αυτο;

Το υπόλοιπο μήνυμά μου αφορά στους γονείς του σχολείου. Και κάθε σχολείου. Ιδιαίτερα εκείνους που ήμασταν μαζί στη συζήτηση. Ξέρω πως το σχόλιό μου θα φτάσει στα χέρια τους. Θέλω να τους πω πως δεν έχω θυμό γι αυτους. Έχω θυμό μόνο σε όσους εκμεταλλεύονται τα συναισθήματά τους.

Γιατί τα ξέρω τα συναισθήματά τους. Ήμουν κοντά τους τα τελευταία 19 χρόνια. Ήμουν κοντά τους όταν έχασαν τη δουλειά τους. Όταν μαζί με τους άλλους συναδέρφους μαζέψαμε λίγα χρήματα για να τους πληρώσουμε το κομμένο ρεύμα. Ήμουν εκεί κοντά στην μητέρα που κακοποιήθηκε από έναν βάναυσο σύζυγο και με άφησε να της κρατήσω το χέρι. Ήμουν κοντά τους στην αγωνία τους για τον μέλλον το δικό τους και των παιδιών τους. Δεν θα τους κατηγορήσω. Γιατί τους κατανοώ. Ξέρω. Ειλικρινά ξέρω τις δυσκολίες , τις αγωνίες και τον πόνο της ψυχής τους. Και το λέω χωρίς ίχνος ειρωνείας. Ξέρω το βάρος του να μεγαλώνεις παιδιά σε αυτές τις δύσκολες εποχές της χολέρας. Της φτώχειας. Της ψυχικής ανέχειας. Ξέρω. Ήμουν εκεί όταν εκμυστηρεύτηκαν τις αγωνίες τους. Πήρα τα παιδιά τους αγκαλιά όταν μάτωναν τα γόνατά τους στο προαύλιο και ζητούσαν τη μαμά. Μέχρι να έρθει η μαμά, ήμουν εγώ εκεί για εκείνα. Χωρίς φόβο τα πήρα αγκαλιά όταν έβραζαν από πυρετό. Πολλές φορές κόλλησα τις ασθένειές τους. Τις γρίπες τους. Τα δερματικά τους. Τα παράσιτά τους. Ναι . Τα Ελληνάκια έχουν από ολα αυτα. Αλλά δεν σταμάτησα ούτε στιγμή να είμαι εκεί σαν δεύτερη Μητέρα για αυτα. Τα αγαπάω τα παιδιά τους. Μάλιστα τα πιο μικρά, μερικές φορές μπερδεύονται και με φώναζαν μαμά. Αλήθεια. Το κάνουν αυτο οι πολύ μικροί μαθητές.

Συνέχεια

Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ…


1183222064_antinazi-960x826.jpg

Μετά τη συγκλονιστική μαρτυρία της Μάγδας Φύσσα, τη θαρραλέα κατάθεση του Αιγύπτιου αλιεργάτη και του γείτονα του, ήρθε ο Σωτήρης Πουλικόγιαννης, πρόεδρος του Συνδικάτου Μετάλλου, για να στριμώξει ακόμα περισσότερο τη Χρυσή Αυγή. Στην κατάθεση του τη Δευτέρα, μίλησε για την επίθεση που δέχθηκαν κατά τη διάρκεια αφισοκόλλησης μέλη του ΚΚΕ το 2013 στο Πέραμα, περιέγραψε το πώς έδρασε το τάγμα εφόδου και αναφέρθηκε στις σχέσεις της Χρυσής Αυγής με μεγαλοεργολάβους του Περάματος που χρηματοδότησαν τις επιθέσεις αλλά και την ανοχή της αστυνομίας με σκοπό να χτυπήσουν τους κομμουνιστές για τη συνδικαλιστική τους δράση. Πρόκειται για ιστορική μαρτυρία που έφερε στο φως όλα όσα συζητιούνται τόσα χρόνια για τη δράση του νεοναζισμού, όλη την εμπειρία όσων του έχουν αντισταθεί. Την Τρίτη συνέχισε την κατάθεση του, διασταυρώνοντας με ακρίβεια στοιχεία που έχουν προκύψει από συνομιλίες στελεχών της Χρυσής Αυγής με τα γεγονότα της επίθεσης, για να αποδείξει ότι ήταν συντονισμένη κίνηση, για την οποία είχε πλήρη ενημέρωση ο «κομματικός μηχανισμός» της Χρυσής Αυγής μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια. Στη συνέχεια αναφέρθηκε, μετά από σχετική ερώτηση, στον παρόμοιο χαρακτήρα αυτών των επιθέσεων με τα χτυπήματα στα στέκια «Αντίπνοια» και «Συνεργείο» αλλά και στην προσπάθεια δολοφονίας του Δημήτρη Κουσουρή από τον Περίανδρο.

Συνέχεια