Τουρκία: Το καθεστώς στοχοποιεί και το γυναικείο κίνημα! …


Το κράτος «έκτακτης ανάγκης» έβαλε στο στόχαστρο και τις συλλογικότητες της γυναικείας χειραφέτησης

%ce%b3%cf%85%ce%bd%ce%b1%ce%b9%ce%ba%ce%b5%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%ba%ce%b9%ce%b11

Γράφει η Esra Dogan*

Όταν επικρατεί αστάθεια και αντιδημοκρατικές πρακτικές, εμείς οι γυναίκες γνωρίζουμε από την ιστορία ότι θα είμαστε οι πρώτες που θα υποφέρουν και ότι οι αγώνες μας για ισότητα και ελευθερία θα δεχθούν επίθεση. Θα ήταν ψέματα αν έλεγα ότι σοκαρίστηκα όταν έμαθα ότι το σαββατοκύριακο η κυβέρνηση του ΑΚP, με το πρόσχημα της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, έκλεισε γυναικείες οργανώσεις με νομοθετικά διατάγματα. Ήμουν τρομοκρατημένη αλλά σε καμία περίπτωση έκπληκτη.

Κι εγώ, όπως και οι περισσότερες από εσάς, παρακολουθούσα τις τελευταίες εξελίξεις στην Τουρκία με διαρκώς αυξανόμενο πόνο και τρόμο. Από τότε που η Τουρκική Κυβέρνηση απέκτησε τις εξουσίες του κράτους έκτακτης ανάγκης, μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου, έχουν γίνει χιλιάδες συλλήψεις, δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί από το δημόσιο τομέα – συμπεριλαμβανομένων αξιωματούχων του στρατού, δημόσιων υπαλλήλων, δασκάλων και δικαστών – πολλά αντιπολιτευόμενα μέσα έχουν φιμωθεί και εκατοντάδες δημοσιογράφοι αντιμετωπίζουν διώξεις.

Στην αρχή, οι αρχές ισχυρίζονταν ότι κυνηγούσαν τους υποστηρικτές του Γκιουλέν, που κατηγορούνταν ως ενορχηστρωτές του πραξικοπήματος, καθώς και όσους μετά την ανανεωμένη στρατιωτική σύγκρουση είχαν δεσμούς με το ΡΚΚ. Κι όμως, η κυβέρνηση του ΑΚΡ δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει το πραξικόπημα και τις αυξημένες νομοθετικές εξουσίες ως ευκαιρία για την περαιτέρω φίμωση κάθε είδους αντιπολίτευσης – αυτή είναι η τελευταία φάση μιας διαδικασίας που ξεκίνησε όταν ο Ερντογάν μετά τις διαμαρτυρίες στο πάρκο Γκεζί το 2013 ορκίστηκε ανοιχτά ότι θα συντρίψει κάθε φωνή αμφισβήτησης. Μέσα στην προσπάθεια του Τουρκικού κράτους να απομονωθούν τα κινήματα αντίστασης από το σύνολο της κοινωνίας, τώρα πια ακόμα και δημοκρατικές φωνές κατηγορούνται ότι προβαίνουν σε τρομοκρατικές ενέργειες.

Με δεδομένες αυτές τις συνθήκες πια, η κυβέρνηση δεν άργησε να στραφεί ενάντια στα κινήματα αλληλεγγύης και αντίστασης των γυναικών.

Συνέχεια

43 χρόνια μετά: Το πείραμα και το μάθημα της Χιλής…


Το πιο… προφανές πραξικόπημα της CIA που έθεσε τέλος στις αυταπάτες περί «ειρηνικής συνύπαρξης» και μας «γνώρισε» τι σημαίνει ΔΝΤ

%ce%b1%ce%bb%ce%b9%ce%b5%ce%bd%cf%84%ce%b51

Γράφει η Ελένη Μαυρούλη

«Ισως αυτή είναι η τελευταία μου ευκαιρία να σας μιλήσω… Είναι μια ιστορική στιγμή και θα πληρώσω με τη ζωή μου για την αφοσίωση του λαού μου… Ούτε το έγκλημα, ούτε η βία μπορούν να διακόψουν την κοινωνική εξέλιξη. Η Ιστορία είναι δική μας, η Ιστορία γράφεται από τους λαούς… Πιστεύω ότι θα ξεπεράσουμε αυτές τις πικρές, γκρίζες ώρες της προδοσίας. Πιστεύω ότι, αργά ή γρήγορα, οι μεγάλες λεωφόροι θα ξανανοίξουν και ο ελεύθερος άνθρωπος θα τις διαβεί για να χτίσει μια καλύτερη κοινωνία…».

Με αυτά τα λόγια ο Σαλβαδόρ Αλίεντε αποχαιρέτισε τον χιλιανό λαό. Ήταν 11 Σεπτέμβρη 1973. Ο Πρόεδρος Αλιέντε έπεφτε νεκρός μέσα στα συντρίμμια του βομβαρδισμένου προεδρικού Μεγάρου, και μια από τις αιματηρότερες δικτατορίες της ανθρωπότητας αναλάμβανε τα ηνία της χώρας με τις ευλογίες της Ουάσιγκτον και της CIA. Και όλος ο πλανήτης θα μάθαινε μέσα από το αίμα χιλιάδων ανθρώπων, τι σημαίνει «νεοφιλελευθερισμός» και ΔΝΤ.

Η αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει περίπου μία 20ετία νωρίτερα. Το 1953, ο Σαλβαδόρ Αλιέντε, ένας από τους ιδρυτές του Σοσιαλιστικού Κόμματος Χιλής, έχανε για τρεις, μόλις, εκατοστιαίες μονάδες τις εκλογές για την Προεδρία. Στην Ουάσινγκτον χτύπησε «καμπανάκι» και η προετοιμασία άρχισε. Από το 1961, δύο επιτροπές από αξιωματούχους της CIA, του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και του Λευκού Οίκου (η μία στην Ουάσιγκτον, η άλλη στο Σαντιάγο της Χιλής) απεργάζονταν το πώς θα ανακόψουν την πορεία «των ανατρεπτικών στοιχείων» προς την εξουσία.

Συνέχεια

Δήλωση του Κουρδικού κινήματος για την απόπειρα πραξικοπήματος στη Τουρκία…


μετάφραση: barikat

Η οργάνωση-ομπρέλα του κουρδικού κινήματος, η Κουρδική Ένωση Κοινοτήτων (KCK) το Εκτελεστικό Συμβούλιο Συμπροεδρίας, έχει δώσει στη δημοσιότητα ένα δελτίο τύπου για την απόπειρα πραξικοπήματος που πραγματοποιήθηκε χθες το βράδυ στην Τουρκία.

Η ανακοίνωση αναφέρει: «Υπήρξε μια απόπειρα πραξικοπήματος από πρόσωπα των οποίων η ταυτότητα και ο σκοπός δεν έχουν ακόμη διευκρινιστεί. Η προσπάθεια αυτή έρχεται λίγο πριν τη συνεδρίαση του στρατιωτικού συμβουλίου, όπου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν φέρεται να είχε σκοπό την εκχώρηση υψηλότερων θέσεων -στη στρατιωτική βαθμίδα- σε στρατηγούς που ήταν κοντά στον ίδιο. Μια άλλη εντυπωσιακή διάσταση της απόπειρας του πραξικοπήματος είναι ότι έρχεται σε μια στιγμή όπου λαμβάνουν χώρα συζητήσεις σχετικά με την εξωτερική πολιτική της φασιστικής κυβέρνησης του ΑΚΡ. »

Συνέχεια

Τουρκία: «Ξαμολύθηκαν» οι φασιστο-ορδές…


Σε εξέλιξη το αναμενόμενο «πογκρόμ» εναντίον κάθε αριστερής – προοδευτικής φωνής

γκαζι2

Την ώρα που η διεθνής ειδησεογραφία αναπαράγει την εντυπωσιακή «ρεβάνς» του καθεστώτος Ερντογάν, με τις μαζικές συλλήψεις σε στρατό και δικαιοσύνη, αλλά και τα αιματηρά λιντσαρίσματα που οργανώνουν οι οπαδοί του εναντίον, κατά βάση… κληρωτών φαντάρων, με αφορμή το αποτυχημένο πραξικόπημα στις γειτονιές των μεγάλων πόλεων της Τουρκίας, τα γνωστά φασιστικά «μαντρόσκυλα» του συστήματος προχωρούν σε«πογκρόμ» κατά του λαού, του μοναδικού, πραγματικού στόχου του Ερντογάν αλλά και των επίδοξων πραξικοπηματιών, με επιθέσεις σε αριστερές οργανώσεις και κόμματα.

‘Ηδη από χθες αναμεταδίδονται πληροφορίες που «ανεβάζει» στο διαδίκτυο προοδευτικός κόσμος από την Τουρκία, σύμφωνα με τις οποίες, φασιστικά τάγματα «παρελαύνουν» εκφοβιστικά και προκλητικά στις αριστερές συνοικίες της Κωνσταντινούπολης, όπως το Gazi, επιτιθέμενοι εναντίον όποιου βρεθεί στον δρόμο τους. Ο λαός της περιοχής αμύνεται όπως μπορεί με αποτέλεσμα να υπάρχουν εκτεταμένες συγκρούσεις.

τουρκι2

Συνέχεια

Ralph Miliband… Το πραξικόπημα στη Χιλή… (Μέρος δεύτερο)…


Το barikat παρουσιάζει το δεύτερο μέρος του μεταφρασμένου κειμένου για τη Χιλή του Αλιέντε. Το κείμενο του μαρξιστή κοινωνιολόγου Ralph Miliband δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο Social Register, στην ετήσια έκδοση του 1973. Πρόκειται για ένα δοκίμιο έξαιρετικής σημασίας, καθώς τα συμπερασματα -που αποτυπώνονται λίγους μήνες μετά το πραξικόπημα στη Χιλή- είναι καθοριστικά ώστε να γίνει κατανοητό ποια είναι όρια και τα αδιέξοδα στον αγώνα για την αλλάγη των συσχετισμών, στη Χιλή στις αρχές της δεκαετίας του 1970

ΤΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΣΤΗ ΧΙΛΗ 

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ:

Το κόστος του συμβιβασμού

H διαμόρφωση των συντηρητικών δυνάμεων που παρουσιάστηκε στην προηγούμενη ενότητα, είναι αναμενόμενη σε κάθε αστική δημοκρατία- όχι φυσικά με τις ίδιες αναλογίες σε οποιαδήποτε χώρα – ωστόσο το μοντέλο της Χιλής δεν είναι μοναδικό. Δεδομένου αυτού, γίνεται πολύ σημαντικό να αναλυθεί όσο καλύτερα γίνεται η αντίδραση της κυβέρνησης Αλιέντε στην πίεση αυτών των δυνάμεων.

Όπως συμβαίνει, και ενώ υπάρχει και θα συνεχίσει να είναι ατελείωτη η διαμάχη εντός της Αριστεράς ως προς το ποιος φέρει την ευθύνη για ό,τι πήγε στραβά (αν κάποιος τη φέρει), ή αν υπήρχε κάτι άλλο που θα μπορούσε να είχε γίνει παρόλα αυτά  δεν μπορεί να υπάρχει διαμάχη ως προς το την πραγματική φύση της στρατηγικής του  Αλιέντε. Και ούτε υπάρχει, για την Αριστερά. Τόσο οι Σοφοί και οι Άγριοι άνδρες της Αριστεράς είναι σύμφωνοι ότι η στρατηγική του Αλιέντε ήταν να πραγματοποιήσει μια συνταγματική και ειρηνική μετάβαση προς την κατεύθυνση του σοσιαλισμού.

Οι Σοφοί της Αριστεράς έχουν την άποψη ότι αυτός ήταν ο μόνος εφικτός και επιθυμητός δρόμος που έπρεπε να ακολουθηθεί. Οι Άγριοι άνδρες της Αριστεράς ισχυρίζονται ότι ήταν ο δρόμος προς την καταστροφή. Το τελευταίο αποδείχθηκε ότι ήταν σωστό, όμως, το αν πρόκειται για τους σωστούς λόγους μένει να το δούμε. Σε κάθε περίπτωση, υπάρχουν διάφορα ζητήματα που τίθενται, και τα οποία είναι πάρα πολύ σημαντικά και πολύ περίπλοκα για να επιλυθούν με συνθήματα. Με κάποια από αυτά τα ζητήματα θα ήθελα να ασχοληθώ εδώ.

Συνέχεια

Ralph Miliband…Το πραξικόπημα στη Χιλή…Μέρος Πρώτο…


Ralph Miliband (μετάφραση: Barikat)


ΤΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΣΤΗ ΧΙΛΗ

Μέρος Πρώτο:

Αυτό που συνέβη στη Χιλή στις 11 Σεπτέμβρη του 1973 δεν αποκάλυψε  αιφνιδιαστικά κάτι καινούργιο σχετικά με τους τρόπους, τους οποίους εκείνοι που έχουν τη δύναμη και του προνόμια επιδιώκουν την προστασία της κοινωνικής τους τάξης Η ιστορία των τελευταίων 150 ετών είναι γεμάτη με τέτοια επεισόδια .

Ακόμα κι έτσι , τουλάχιστον η Χιλή έχει αναγκάσει πολλούς ανθρώπους της Αριστεράς να κάνουν κάποιους άβολους προβληματισμούς και να θέσουν ερωτήματα σχετικά με την «στρατηγική» (πράγμα κατάλληλο για καθεστώτα δυτικού τύπου) για αυτό που αόριστα ονομάζεται μετάβαση στο σοσιαλισμό.

Φυσικά, οι σοφοί της Αριστεράς , και άλλοι, έχουν σπεύσει να διακηρύξουν ότι η Χιλή δεν είναι  Γαλλία ή  Ιταλία ή  Βρετανία . Αυτό είναι αλήθεια. Οι χώρες δε μοιάζουν, οι συνθήκες είναι πάντα διαφορετικές , όχι μόνο μεταξύ των χωρών, αλλά και μεταξύ των περιόδων μέσα στην ίδια χώρα . Μια τέτοια σοφία καθιστά δυνατό και εύλογο να υποστηριχθεί ότι η εμπειρία μιας χώρας ή μιας περιόδου δεν μπορεί να δώσει πειστικά « μαθήματα ».

Αυτό είναι επίσης αλήθεια. Και ως γενική αρχή , κάποιος πρέπει να είναι καχύποπτος με τους ανθρώπους που έχουν άμεσα «μαθήματα» για κάθε περίσταση . Το πιθανότερο είναι ότι τα  «μαθήματά τους»  τα είχαν κατά νου πολύ πριν ξεσπάσει η περίσταση και ότι απλώς προσπαθούν να χωρέσουν την εμπειρία στις προηγούμενες απόψεις τους . Γι ‘αυτό ας είμαστε προσεκτικοί σχετικά με τη λήψη και παράδοση «μαθημάτων».

Συνέχεια