Οι αντιδικτατορικές οργανώσεις και το ζήτημα της πολιτικής βίας…


Του Κώστα Σταύρου

Εισαγωγή

Η αναθεώρηση αποτελεί ένα εγγενές φαινόμενο της πολιτικής επιστήμης και της ίδιας της ιστορίας. Σε οποιαδήποτε απόπειρα να εξεταστεί το παρελθόν με τα δεδομένα του παρόντος, τίθενται νέα ερωτήματα και αναπτύσσονται νέες μέθοδοι προσέγγισης ιστορικών περιόδων και φαινομένων. Η ιστορία αποτελεί ένα ευρύ πεδίο εντός του οποίου μπορούν να αναπτυχθούν πολιτικές συγκρούσεις, αντιθέσεις αναθεωρήσεις και ανασυνθέσεις. Πιο συγκεκριμένα, οι κοινωνικοί και πολιτικοί συσχετισμοί που αποτυπώνονται σε κάθε συγκυρία, είναι καθοριστικοί για τον τρόπο που μελετάται το παρελθόν, για τα ερωτήματα που τίθενται και για την κατεύθυνση των ιστορικών ερευνών. Ακόμη, σε πολλές ιστορικές μελέτες και έρευνες η υποκειμενικότητα του ερευνητή, οι παραλείψεις ή οι εμφάσεις σε ιδιαίτερα σημεία, η αναπόφευκτη επιλογή στρατοπέδων που προκαλείται από την επιλεκτικότητα που έχει καθένας στα ιστορικά γεγονότα, διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στον τρόπο με τον οποίο ερμηνεύεται και κατανοείται η ιστορία σε κάθε ιστορικό παρόν.

Η εξάρθρωση και η δίκη της Επαναστατικής Οργάνωσης της 17ης Νοέμβρη το 2002, οι βίαιες επιθέσεις νέων οργανώσεων του ευρύτερου αναρχικού χώρου, τα γεγονότα του Δεκέμβρη του 2008, αλλά και κάθε μορφή κοινωνικής διαμαρτυρίας που παίρνει έντονα συγκρουσιακά χαρακτηριστικά, αποτελούν για τις εκάστοτε πολιτικές δυνάμεις ευκαιρία για να ανοίξει ένας κύκλος συζήτησης για τα φαινόμενα πολιτικής βίας. Ένας κύκλος συζήτησης που τις περισσότερες φορές ανοίγει, για να κλείσει αμέσως μετά, μέσα από τις ιαχές των κυρίαρχων συγκροτημάτων του Τύπου, που αντί να διαφωτίσει, συσκοτίζει, αντί να ερμηνεύσει, καταδικάζει. Σήμερα, μετά και την έξαρση δράσεων από τη μεριά του ακρο-δεξιού χώρου και υπό το θεωρητικό σχήμα των δύο άκρων, επιχειρείται ένα χοντροκομμένο «τσουβάλιασμα» κάθε βίαιης μορφής διαμαρτυρίας, από την μαχητική δράση έως την τρομοκρατία και αρκετές φορές κιόλας ταυτίζοντας τον ευρύτερο αριστερό χώρο με την ακρο-δεξιά, μη διακρίνοντας μορφές, ιδεολογικές αφετηρίες, κίνητρα, την ηθική που υπακούει η καθεμιά, προκειμένου να ανασυντεθεί η πολιτική εκπροσώπηση με βάση νέους πόλους, όπως το συνταγματικό ή το δημοκρατικό τόξο πολιτικών δυνάμεων. Η δημόσια συζήτηση, έτσι όπως διεξάγεται και με τις πολιτικές σκοπιμότητες που πιθανότατα εξυπηρετεί, αρνείται να αναγνωρίσει την πολιτική διάσταση του φαινομένου των βίαιων μορφών πολιτικής δράσης, προκειμένου μέσα από τη νομική του απο-πολιτικοποίηση, ο κρατικός μηχανισμός, που πάσχει από την εγγενή σε κάθε εξουσία τάση προς τον ολοκληρωτισμό,1 να θέσει τις βάσεις για την επανίδρυση της δημοκρατίας σε αυταρχικότερο πλαίσιο.

Συνέχεια

Πολυτεχνείο 1973: Αγώνας ενάντια στη λήθη Ενάντια στον κίνδυνο της μουσειοποίησης…


politexneio

Πολυτεχνείο. Ξημερώνει 17 Νοεμβρίου. Η μνήμη παραμένει σε διαρκή και αγωνιώδη διαπάλη με τη λήθη και τον κίνδυνο της μουσειοποίησης. Οι έννοιες παλεύουν να κρατήσουν το νόημά τους ή να το επαναδημιουργήσουν εντός της νέας πραγματικότητας. Αριστερά, εξουσία, ελευθερία, δημοκρατία, παιδεία, δουλειά, ψωμί αλλά και ιμπεριαλισμός, χούντα, βασανιστήρια, καταστολή, στρατός στις πόλεις, αντικομμουνισμός. Στροβιλίζονται εδώ ακόμα σήμερα και στροβιλίζουν τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων…

Με την ευχή να πάψει το βιβλίο του Περικλή Κοροβέση να είναι επίκαιρο, ανεβάζουμε ένα βίντεο που είχε φτιαχτεί το 2013, όταν επανακυκλοφόρησαν οι «Ανθρωποφύλακες». Μαζί και άλλα βίντεο -που αποτυπώνουν έστω και λίγο- τα γεγονότα της εποχής:

Συνέχεια

Μπουμπουλίνας 18: Η «ένδοξη» αίθουσα βασανιστηρίων…Αφιέρωμα Νοέμβρης 1973 – 2014


EATESA.jpg--aa
«Γράφει η Νατάσα Κεφαλληνού»

Βασανιστήρια, ταράτσα της Μπουμπουλίνας, ΕΑΤ-ΕΣΑ: λέξεις άρρηκτα συνδεδεμένες με τη δικτατορία των συνταγματαρχών. Αμέσως μετά την επιβολή του καθεστώτος χιλιάδες συλλήψεις πραγματοποιήθηκαν. Οι συλληφθέντες στην πλειοψηφία τους εκτοπίστηκαν, άλλοι κρατήθηκαν στην ασφάλεια και ορισμένοι οδηγήθηκαν στα έκτακτα Στρατοδικεία. Η χούντα σε όλη τη διάρκεια της επέβαλε απήνη διωγμό εναντίον των πολιτικών της αντιπάλων και κυρίως των κομμουνιστών, ενεργοποιώντας και επεκτείνοντας όλο το αντι-κομμουνιστικό μετεμφυλιακά νομοθετικό πλαίσιο (νόμος 509 «περί ασφάλειας του κοινωνικού καθεστώτος» κ.λπ.)

Στη Μπουμπουλίνας για «διευκρινήσεις»

Οι συλλήψεις γίνονταν συνήθως νύχτα και στην πλειοψηφία τους χωρίς εντάλματα. Πολλοί μάλιστα συλλαμβάνονταν χωρίς να τους απαγγελθεί κατηγορία και κρατούνταν στην Ασφάλεια για μέρες ή μήνες ή προληπτικά, με τη δικαιολογία ότι έπρεπε να δώσουν «διευκρινήσεις». Πηγές της εποχής κάνουν λόγο για 87.000 κρατούμενους χωρίς κατηγορίες. Πολλοί συλληφθέντες οδηγούνται στην Υποδιεύθυνση Γενικής Ασφάλειας Αθηνών, στη Μπουμπουλίνας, στο άντρο των βασανιστών Μάλλιου, Μπάμπαλη και Λάμπρου. Επρόκειτο για σύγχρονο κολαστήριο, στο οποίο ανακρίνονταν με συστηματική χρήση βασανιστηρίων χιλιάδες συλληφθέντες Αριστεροί και γενικότερα πολιτικοί αντίπαλοι του καθεστώτος.

Συνέχεια

Οι φασίστες προσβάλουν τη μνήμη των νεκρών του Πολυτεχνείου!


Το Πολυτεχνείο είναι κάρφος εις τους οφθαλμούς των λογής φασιστών, είναι η τρανότερη και πλέον πρόσφατη απόδειξη ότι τα καθεστώτα τους είναι εκ φύσεως φονικά. Γι΄ αυτό κάνουν ό, τι μπορούν για να διαστρεβλώσουν την ιστορία, προκειμένου να ελαχιστοποιήσουν τη σημασία των μείζονων γεγονότων. Έλα μωρέ, μια δράκα φοιτητών ήταν μέσα στο Πολυτεχνείο κι απέξω ένα σμάρι κομμουνιστών και αναρχικών, ο πολύς λαός ήταν στο σπίτι του και έβλεπε τον «Άγνωστο Πόλεμο». Ο στρατός μπήκε στο Πολυτεχνείο για να αποκαταστήσει την τρωθείσα νομιμότητα- βρε, τι μου θυμίζει αυτό;- και μπήκε με τόση προσοχή, ώστε να μην υπάρξει ούτε ένας νεκρός.

Συνέχεια