Ελληνικό… Μνημόνιο – «σκούπα» των «ενοχλητικών» αρχαιοτήτων…


230933-08s1aerodr-thumb-large

Γράφει ο Γρηγόρης Τραγγανίδας

Το ότι και αυτή η κυβέρνηση δεν διαφέρει σε τίποτα απολύτως από τις προηγούμενες και σε ό,τι αφορά στην διαχείριση της πολιτιστικής κληρονομιάς, έχει τεκμηριωθεί πολλάκις από το Περιοδικό (βλ. π.χ. ΕΔΩ). Κάθε νέα απόδειξη αυτού του γεγονότος, λοιπόν, δεν αποτελεί μόνο μια ενίσχυση αυτής της διαπίστωσης – κάτι το οποίο θα μπορούσε, σε κάποιο βαθμό, να είναι και κουραστικό – αλλά μια αναγκαία καταγραφή του συνεχιζόμενου πολιτιστικού εγκλήματος που λαμβάνει χώρα, κυρίως από την Συνθήκη του Μάαστριχτ και μετά, οπότε ο πολιτιστικός τομέας, τόσο η πολιτιστική κληρονομιά, όσο και η σύγχρονη πολιτιστική δημιουργία, εντάχθηκαν πλήρως και απόλυτα στην «εργαλειοθήκη» της εξυπηρέτησης των άμεσων, καθώς και των στρατηγικών στόχων του κεφαλαίου.

Το μνημόνιο συνεργασίας μεταξύ του υπουργείου Πολιτισμού και της «Ελληνικό ΑΕ» – για την επιχειρηματική «επέλαση» στο πρώην αεροδρόμιο – που έφερε στην δημοσιότητα η «Ενωτική Αγωνιστική Κίνηση» των εργαζομένων στο ΥΠΠΟ, αντανακλά το «πνεύμα» των προηγούμενων μνημονίων που έχει υπογράψει το ίδιο υπουργείο τα τελευταία χρόνια, από διαφορετικές κυβερνήσεις, με στόχο την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη διευκόλυνση και επιτάχυνση των μεγάλων δημόσιων και ιδιωτικών έργων. Τα οποία, υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες να «εμποδιστούν» από αρχαιότητες που, ως γνωστόν, έχουν την «συνήθεια» να «φυτρώνουν» εκεί όπου δεν τις «σπέρνουν», «φρενάροντας» τις «προσπάθειες» για την «αναπτυξιακή πορεία» της χώρας.

Είναι χαρακτηριστικό, ότι από το «Προοίμιο» ακόμα ξεκαθαρίζεται, πως «τα Μέρη δεσμεύονται να ενεργούν προς την κατεύθυνση της διευκόλυνσης της Αξιοποίησης με κάθε πρόσφορο για το σκοπό αυτό μέσο που διαθέτουν (…)».

Συνέχεια

Ελληνικό: Η ακτογραμμή της «ελίτ»…


...και οι «ενοχλητικές» αρχαιότητες

katatethike-to-sxedio-oloklirwmenis-anaptuksis-gia-to-elliniko.w_hr

Γράφει ο Γρηγόρης Τραγγανίδας

Η εμπορευματοποίηση της γης του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού είναι μέρος του παλιού, συνολικότερου σχεδίου μετατροπής του παραλιακού μετώπου της Αθήνας, γνωστού και ως «Αθηναϊκή Ριβιέρα», σε ένα απέραντο επιχειρηματικό «φιλέτο», το οποίο θα αποκλείσει ολοκληρωτικά, άμεσα ή έμμεσα, τυπικά ή/και ουσιαστικά, την ακτογραμμή, από την συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου, προς όφελος μιας ολιγάριθμης οικονομικής «ελίτ».

Τις απαρχές αυτού του σχεδίου πρέπει να τις αναζητήσουμε στην εκπνοή του 20ού αιώνα, με αφορμή τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. ‘Ηδη από τότε άρχισαν να χτίζονται οι βάσεις της καταστροφικής, εμπορευματικής επέλασης στην περιοχή. Είναι χαρακτηριστικό το σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος του 1999από το τότε ΥΠΕΧΩΔΕ, το οποίο προέβλεπε, ότι από την συνολική έκταση της παραλίας από το Φάληρο μέχρι την Βουλιαγμένη μόνο το 9% θα αντιστοιχούσε σε ακτές κολύμβησης, ενώ το 35% προοριζόταν για εμπορικά κέντρα, αναψυκτήρια, εστιατόρια και ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις.

Την ίδια χρονιά εκπονήθηκε και το «Ειδικό Στρατηγικό Σχέδιο Δράσης για την αναβάθμιση της εικόνας και λειτουργίας της Αθήνας – Αττικής 2004», το οποίο, σε ό,τι αφορούσε στο παραλιακό μέτωπο από το Φάληρο μέχρι και το Σούνιο, προέβλεπε εμπορικά κέντρα, μαρίνες, ξενοδοχειακά συγκροτήματα κλπ, τα οποία στόχευαν σε «πελατεία» ιδιαίτερα χοντρών πορτοφολιών και όχι φυσικά στην ελεύθερη πρόσβαση των κατοίκων της Αττικής στην θάλασσά τους.

Ουσιαστικά, στην θέση των διαφόρων καταπατήσεων των προηγούμενων δεκαετιών από την απερχόμενη – και σε έναν βαθμό «λούμπεν» – «φουρνιά» ιδιωτικών συμφερόντων, κυρίως των γνωστών «μαγαζιών» της παραλιακής, το αστικό κράτος ξεκίνησε την διαδικασία παραχώρησης της ακτογραμμής στα επιχειρηματικά συμφέροντα θηριώδους κλίμακας, εγχώρια και πολυεθνικά.

Και στις δύο περιπτώσεις, αυτός που χάνει είναι η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων, το φυσικό και το πολιτιστικό περιβάλλον.

Σε αυτόν τον σχεδιασμό, το κράτος περιέλαβε ακόμη και δικές του πολιτιστικές δομές, όπως συνέβη με την Εθνική Λυρική Σκηνή και την Εθνική Βιβλιοθήκη που εντάχθηκαν στο Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος ή όπως θα συμβεί τελικά με τα πολιτιστικά στοιχεία (μουσεία, αρχαιολογικοί χώροι) που διαμορφώνονται από την περιοχή της Δραπετσώνας ακόμη και όπου αποφασιστεί ότι οι αρχαιότητες δεν «εμποδίζουν» τα επιχειρηματικά συμφέροντα. Σε εκείνες τις περιπτώσεις θα αποτελούν μια ακόμη «ατραξιόν», με τυπικά «ελεύθερη» πρόσβαση, η οποία όμως στην πράξη θα υπονομεύεται από το γεγονός ότι αυτές θα βρίσκονται ενταγμένες στο άμεσο περιβάλλον των πολυτελών κατοικιών και των ξενοδοχειακών μονάδων.

Συνέχεια

Το «φάντασμα» του Ντιτρόιτ πάνω από την Βενετία…


Όταν ο Σαγκάλ, ο Κλιμτ, και ο Ντιέγκο Ριβιέρα πληρώνουν την καπιταλιστική κρίση

12417996_1507388832896109_3582990143059961380_n

Γράφει o Γρηγόρης Τραγγανίδας

_________________________________________________________

Σε μια χολιγουντιανή ταινία «αποκάλυψης», οι άνθρωποι έχουν εγκλωβιστεί στη βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης και καίνε βιβλία, μεταξύ άλλων σπάνια, σε ένα παμπάλαιο τζάκι, για να αποφύγουν το θάνατο από το κρύο.

Το μήνυμα είναι σαφές και πρακτικά αδύνατο να αμφισβητηθεί: Η ανθρώπινη ζωή είναι η υπέρτατη αξία. Ιδίως αν αφορά Αμερικανούς.

Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Στον αληθινό καπιταλιστικό κόσμο, αν κάψεις βιβλία για να ζεσταθείς, θα χαρακτηριστείς «βάρβαρος». Αν,όμως, τα πουλήσεις για να αποπληρωθεί το δημόσιο χρέος, για το οποίο δεν ευθύνεσαι, τότε, είσαι έναάριστος οικονομικός διαχειριστής.

Διότι το μείζον στον αληθινό καπιταλιστικό κόσμο δεν είναι η ανθρώπινη ζωή αλλά η διάσωση των «αγορών». Δηλαδή η δυνατότητα απρόσκοπτης αναπαραγωγής του κεφαλαίου και συσσώρευσης κέρδους.

Διότι, ως γνωστόν, στον καπιταλισμό, υπέρτατη αξία είναι το κέρδος του κεφαλαιοκράτη. Κανένα βιβλίο, όσο σπάνιο κι αν είναι, δεν μπορεί να απειλήσει αυτή τη βασική αρχή.

Συνέχεια

Αρχαιότητες από την Παλμύρα πωλούνται ήδη στο Λονδίνο…


palmyrastatues7

Γράφει o Γρηγόρης Τραγγανίδας


θηριωδίες του «Ισλαμικού Κράτους» ενάντια σε ανθρώπους και μνημεία κάνουν τον γύρο του κόσμου. Η ίδια η οργάνωση φροντίζει επιμελώς να προμηθεύει την παγκόσμια μιντιακή κοινότητα με το απαραίτητο, σχετικό οπτικοακουστικό υλικό.

Ακριβώς όμως αυτή η μεθοδικότητα είναι που προβληματίζει για τους πραγματικούς στόχους αυτής τής, σε απευθείας σύνδεση, καταστροφής: Είναι μόνο ο φανατισμός και η βαρβαρότητα τα κίνητρα αυτής της λεηλασίας; “Η υπάρχει και κάτι άλλο, περισσότερο κυνικό, ακριβώς επειδή δεν αποτελεί αποτέλεσμα άγνοιας – χωρίς φυσικά αυτό να αθωώνει εκείνους που κάνουν τη βρώμικη δουλειά – αλλά συνειδητής επιλογής στο πλαίσιο ενός ευρύτερου πλαισίου οικονομικών, κατά βάση, και γεωπολιτικών, κατ” επέκταση, συμφερόντων;

Πριν λίγες μέρες, η γενική διευθύντρια της UNESCO, Ιρίνα Μπόκοβα, δήλωσε χωρίς περιστροφές, ότι το «Ισλαμικό Κράτος» επιδίδεται στην Συρία σε αρχαιολογική λεηλασία «βιομηχανικής» κλίμακας.

Τόσο οι δορυφορικές εικόνες όσο και η παρουσία πάρα πολλών αρχαίων αντικειμένων σε παράνομες αγορές μαρτυρούν «λεηλασία σε βιομηχανική κλίμακα», μέσω «χιλιάδων παράνομων αρχαιολογικών ανασκαφών», υπογράμμισε η Μπόκοβα στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου που παραχώρησε στη Σόφια για το θέμα αυτό.

«Ο περιορισμός του παράνομου εμπορίου αντικειμένων τέχνης είναι αυτή τη στιγμή η προτεραιότητα νούμερο ένα», πόσω μάλλον που «χρησιμεύει για τη χρηματοδότηση των εξτρεμιστών», υπογράμμισε η γενική διευθύντρια της UNESCO, η οποία κάλεσε τις χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ιδιαίτερα, «να ενισχύσουν τη νομοθεσία τους ώστε να σταματήσουν το παράνομο αυτό εμπόριο».

Συνέχεια