Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟ ΛΑΟ, ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΤΩΝ ΛΟΓΙΚΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ…


7d64984f3f5b569a799693c3e79979c9-700x300.jpg

του Ντάντε Μπαροντίνι

Πηγή: http://contropiano.org/editoriale/2017/12/18/poterealpopolo-la-passione-delle-cose-ragionevoli-098860

Μετάφραση – Εισαγωγή: Ειρήνη Γαϊτάνου

Αυτές τις μέρες συγκροτήθηκε στην Ιταλία μια πρωτοβουλία ενόψη των επερχόμενων εκλογών, αλλά με ορίζοντα που ξεπερνά κατά πολύ το εκλογικό πεδίο. Με πρωτοβουλία της συλλογικότητας «Je so’ pazzo» [«Είμαι τρελός»] της Νάπολης, συγκλήθηκε μια συνέλευση των κινημάτων και της μη-οργανωμένης Αριστεράς στη Ρώμη, την Κυριακή 17 Δεκεμβρίου, με πολύ μεγάλη συμμετοχή ανένταχτων αγωνιστών και συλλογικοτήτων. Στόχος είναι η δημιουργία ενός νέου πολιτικού φορέα, ενός δικτύου των κινημάτων και των κατά τόπων αντιστάσεων, με κεντρικό σύνθημα «Η Εξουσία στο Λαό». Το Potere al Popolo διεκδικεί να αποτελέσει ένα μέτωπο του πάθους και της λογικής, του ενθουσιασμού και της συγκεκριμένης ανάλυσης. Μπροστά στο νέο έτος, και παρακολουθώντας με εξαιρετικό ενδιαφέρον τις εξελίξεις στη γειτονική μας Ιταλία, ας αποτελέσει η πρωτοβουλία αυτή ένα παράδειγμα για τις δικές μας αποφάσεις της Πρωτοχρονιάς.

Όπως είπαν εισηγητικά οι εκπρόσωποι του «Je so’ pazzo»: «Η μάχη έχει αρχίσει, και θα είναι δύσκολη: για να κερδίσουν οι λαοί, και ταυτοχρόνως να αντισταθούμε στις επιθέσεις των εχθρών μας, θα χρειαστεί ταπεινότητα, πολλή νοημοσύνη, πολλή υπομονή. Πολλή αποφασιστικότητα. Θα χρειαστεί επίσης πολλή ενότητα, η δυνατότητα να βρούμε κοινά σημεία και να αντιμετωπίσουμε από κοινού τις δυσκολίες. Δεν θα είναι εύκολο, αλλά εμείς είμαστε τρελοί και είμαστε πεπεισμένοι ότι μπορούμε να το κάνουμε!»

Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου του Ντάντε Μπαροντίνι. Στο τέλος του κειμένου, δίνονται κάποιες πηγές με ενδιαφέροντα κείμενα στα ελληνικά για τις εξελίξεις στην Ιταλία, καθώς και η επίσημη σελίδα του Potere al Popolo, με το μανιφέστο του στα αγγλικά.

Η πραγματικότητα έχει διαλύσει πολλές από τις ανησυχίες που εκφράστηκαν στο προηγούμενο κύριο άρθρο μας. Την Κυριακή σ.1, στο Teatro Ambra Jovinelli στη Ρώμη, ο νεκρός δεν μπόρεσε να αρπάξει τον ζωντανό. Θα προσπαθήσει να το κάνει πάλι, αλλά θα είναι ακόμα πιο δύσκολο να τα καταφέρει.

Η συνέλευση της Ρώμης που πυροδότησε τελικά το #poterealpopolo [η εξουσία στο λαό] ως μια ριζοσπαστική, ανταγωνιστική, παθιασμένη και λογική εκλογική λίστα, αποτελεί μια ξεκάθαρη ασυνέχεια και, ελπίζουμε, μη αναστρέψιμη από την “αριστερά”, τις πρακτικές της ενός μικρού καμποτάζ, την κλίση της προς μια κατεύθυνση που δεν σχετίζεται με την κοινωνία. Μια πραγματική γενετική μετάλλαξη, αλλά αυτή τη φορά πρόκειται για μια μετάλλαξη σωτήρια και αναγεννητική.

Καλό είναι να προσδιορίσουμε τι εννοούμε μιλώντας για τον νεκρό. Είπαμε αμέσως ότι “ο νεκρός” είναι μια λογική, όχι ένα συγκεκριμένο άτομο ή οργάνωση. Το διανοητικό “εγχειρίδιο Cencelli” σ.2, που ρύθμιζε μέχρι τώρα τις εσωτερικές σχέσεις των οργανώσεων ή μεταξύ αυτών, είναι σίγουρα νεκρό, τόσο εξαιτίας των αναρίθμητων και όλο και πιο απελπιστικών εκλογικών εξετάσεων, όσο και στην καθημερινή πολιτική ζωή. Μια νοοτροπία που δεν μπορεί να διαλυθεί ως κατάρα μόνο από τους εκλογολάγνους, αλλά πρέπει να γίνει το ίδιο και στις ανταγωνιστικές περιοχές.

Δεν βλέπουμε καμία διαφορά γιατί αυτές και άλλες, άπειρες τροπικότητες της (φερόμενης) αυτο-επιβεβαίωσης των ξεχωριστών ομάδων φέρουν ως κοινή μια ιδεολογία (ασυνείδητη), και επιβλαβή αποτελέσματα. Τα αποτελέσματα αυτά είναι πολύ πιο εύκολο να τα διαπιστώσει κανείς – οργανωτικός κατακερματισμός και ακύρωση της παρουσίας μέσα στην τάξη, μέσα στο λαό, στην κοινωνική ζωή της χώρας – αλλά είναι η συνέπεια μιας απαράλλακτης, ισχυρά “ατομικιστικής” νοοτροπίας. Φυσικά, υπάρχουν εκείνοι που απέρριψαν το άγχος για τις καρέκλες και εκείνοι που δίνουν έμφαση στη “διαφορετικότητα”, αλλά η ρίζα είναι η ίδια. Το αποτέλεσμα, επίσης.

Όλα αυτά και περισσότερα είναι ο νεκρός που η συνέλευση της Κυριακής έκλεισε στη σοφίτα, ελπίζουμε για πάντα. Δεν αποτελεί έκπληξη ότι όποιος είχε μια καρέκλα να διατηρήσει, κρατήθηκε μακριά από την υπόθεση αυτή.

Ο ζωντανός είναι η ανάγκη να δημιουργηθεί μια πραγματική ενότητα, βασιζόμενη σε κοινά συμφέροντα και αξίες, ξεκινώντας από πραγματικούς αγώνες. Αγώνες που αυτή τη στιγμή είναι λίγοι, περιορισμένοι, συγκεκριμένοι και αντιφατικοί, απομονωμένοι και συχνά ποινικοποιημένοι. Αλλά είναι επίσης ο μοναδικός και ζωντανός πόρος από τον οποίο μπορούμε να ξεκινήσουμε.

Για να βγούμε από την παθητικότητα και τον πολιτικό κατακερματισμό, δεν ήταν αναγκαίο να φέρουμε μαζί τους “ηγέτες” των υπαρχόντων σχηματισμών και να κατασκευάσουμε μια μικρή λίστα “κοινών θέσεων”. Χρησιμοποιήθηκε ένα “τρελό χτύπημα”, ένα πιάσιμο από τα μαλλιά και η αναταραχή της κινούμενης άμμου – σαν ένα νέο σύνδρομο Μινχάουζεν σ.3 – το οποίο έβαλε στο επίκεντρο, στο προσκήνιο, αυτό που ήταν στο περιθώριο και στο παρασκήνιο. Δηλαδή την ανάγκη για εργασία, μισθό, σπίτι, κοινωνικότητα, πρόνοια, υγεία, εκπαίδευση, πληροφορία, λαϊκή κυριαρχία πάνω σε αποφάσεις που επηρεάζουν τους ανθρώπους. Και επομένως, συνομιλητές και συνομιλήτριες του είναι οι πρωταγωνιστές/τριες των συγκρούσεων γύρω από αυτές τις ανάγκες, τα κοινωνικά τμήματα που εμπλέκονται άμεσα.

Αν θέσει κανείς τα κοινωνικά συμφέροντα στο επίκεντρο, η ενότητα προκύπτει σχεδόν από τη δύναμη των πραγμάτων. Επειδή πρέπει να επιλύσεις παρόμοια προβλήματα, ή ακόμα και ταυτόσημα, και ακούς εκείνους/ες που έχουν να προτείνουν μια λύση, όχι εκείνους που έχουν ένα μικρό μάθημα να διδάξουν ή ένα εγώ να επιδείξουν. Το αντίθετο, εν συντομία, από αυτό που συμβαίνει από τη λυπηρή εποχή του Μπερτινότι, κατά την οποία επικρατούσε η αρχή ότι “καθένας λέει το δικό του”. Είναι η στιγμή του υγιέστατου “αυτός που δεν ερευνά, δεν έχει δικαίωμα να μιλήσει”, που μπορεί επίσης να μεταφραστεί ως “αν δεν έχεις τίποτα να πεις που να μας βοηθά να προχωρήσουμε μπροστά, ησύχασε και άκου”.

Χωρίς καν να ειπωθεί, αυτή είναι η διαφορά που ένιωθαν όλοι και όλες στη χθεσινή συνέλευση και εκείνη του Ιταλικού θεάτρου: σχεδόν όλες οι παρεμβάσεις, χτες, ήταν “στην ουσία”, συνδέοντας τοπικούς ή κλαδικούς αγώνες και το πολιτικό πλαίσιο, τον κύριο εχθρό, τις λύσεις που πρέπει να βρεθούν, τις ενότητες που πρέπει να εδραιωθούν.

Πρόκειται για μια ακόμα ένδειξη της σοβαρότητας με την οποία έχει εκληφθεί το διακύβευμα. Ξεκινώντας από την διαύγεια με την οποία όλοι και όλες – μηδενός εξαιρουμένου – ήρθαν στο προσκήνιο ώστε να οικοδομήσουν ένα μονοπάτι που υπερβαίνει κατά πολύ τις εκλογικές προθεσμίες. Όλοι οι πρωταγωνιστές και πρωταγωνίστριες γνωρίζουν πολύ καλά ότι η απλή παρουσία στο Κοινοβούλιο, με μια, πιθανόν, μικρή ομάδα εκλεγμένων αντιπροσώπων, δεν είναι ιδιαίτερα χρήσιμη, πρακτικά ένα τίποτα στην εποχή του “αυτόματου πιλότου” με κατευθύνσεις από τις Βρυξέλλες και τη Φρανκφούρτη. Αλλά γνωρίζουν εξίσου καλά ότι μόνο η αναγκαία δέσμευση χτίζει δεσμούς, σχέσεις, αμοιβαία εμπιστοσύνη, σχέσεις με το κοινωνικό μας μπλοκ: δεσμούς που ξεπερνούν κατά πολύ τις ατομικές διαμάχες (εκείνοι/ες που αγωνίζονται στο εργοστάσιο μπορεί να μην έχουν τα ίδια προβλήματα με τα σπίτια, και αντίστροφα, εκείνοι/ες που αγωνίζονται στην εργασία έχουν επίσης διαφορετικές ανάγκες μεταξύ τους, διαφορετικές ο ένας από την άλλη). Με μια λέξη, οικοδομούνται η πολιτική εκπροσώπηση και το κοινωνικό μπλοκ.

Αυτός είναι βασικά ο κύριος στόχος, που υπερβαίνει κατά πολύ την απλή εκλογική εκπροσώπηση, τόσο ως προθεσμία όσο και ως αποτέλεσμα προς επίτευξη. Αρκεί να σκεφτούμε το γεγονός ότι οι πιο μαχητικοί κοινωνικοί τομείς (διοικητικοί εργαζόμενοι/ες, εργάτες, πρόσφυγες) δεν μπορούν να ψηφίσουν γιατί είναι ξένοι/ες. Το όμορφο γεγονός της 16ης Δεκεμβρίου μας έχει φέρει πίσω όλη την πολυπλοκότητα του κοινωνικού μας μπλοκ τον 21ο αιώνα.

Για να επιτευχθεί το αποτέλεσμα, ήταν αναγκαίο να τεθεί σε λειτουργία το πάθος και η λογική, ο ενθουσιασμός και η συγκεκριμένη ανάλυση, το κεφάλι ψηλά στη σύγκρουση και η αναγνώριση του εχθρού. Και η πρώτη εμφάνιση ήταν εμφανής, ευαίσθητη, εντυπωσιακή, από τον χαιρετισμό που απηύθυνε ο εκπρόσωπος του λαού της Παλαιστίνης μέχρι τα συμπεράσματα που ανέπτυξε η Βαϊόλα.

Όχι παραδόξως, ακριβώς οι συγκεκριμένες εμπειρίες του αγώνα έφεραν διαύγεια στο επίπεδο της λογικής ανάλυσης. Το φάντασμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που κάποιος προσπάθησε να ντύσει με τον ρόλο της “ιδεολογικής κατηγορίας”, απέκτησε υλικότητα ως ο κύριος εχθρός – μαζί με το ΝΑΤΟ – στα λόγια εκείνων που αγωνίζονται για να καλωσορίσουν τους μετανάστες στη Λαμπεντούζα και βλέπουν να μορφοποιείται, επίσης με υλικό τρόπο, στον “Ευρωπαϊκό στρατό”. Και το ίδιο συνέβη χάρη στην άμεση μαρτυρία εκείνων που κάθονται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Ή από εκείνους, όπως η La France insoumise σ.4, με δύναμη της τάξης του 20%, που φτιάχθηκε πριν μερικούς μήνες, που υπόσχονται μια καμπάνια σε επίπεδο ηπείρου ενάντια στην ΕΕ στις εκλογές του 2019.

Επιπλέον, κάθε κοινωνική ανάγκη, από τα χαλυβουργεία του Τέρνι (που πρέπει να κλείσουν καθώς η εταιρεία Thyssen δεν ενδιαφέρεται πλέον και οι “ευρωπαϊκοί κανόνες” απαγορεύουν την εθνικοποίηση) μέχρι την κοινωνική κατοικία (που αφήνεται στο έρμαιο της “αγοράς”), από την ελαστική εργασία μέχρι την επέκταση της ηλικίας συνταξιοδότησης (με μείωση του μηνιαίου επιδόματος!), από το νηπιαγωγείο μέχρι την επιστημονική έρευνα κλπ. – συγκρούεται με ένα “νομοθετικό” πλαίσιο που έρχεται από τις Βρυξέλλες και ρυθμίζει μέχρι και την τελευταία κοινωνική ύφεση.

Ακόμα και σε αυτό το αποφασιστικό σημείο, εν συντομία, ο νεκρός δεν μπόρεσε να αρπάξει τον ζωντανό και να τον πνίξει.

Το #Poterealpopolo ξεκινάει με το σωστό πόδι, τον ενθουσιασμό που είχε εξαφανιστεί, με τη διαύγεια που δεν μπορούσε πλέον να βρεθεί, με “αντιπροσώπους” πραγματικούς και ζωντανούς, μιας τάξης που είναι σαστισμένη αλλά είναι ακόμα ικανή να αντιστέκεται. Το καθήκον είναι να δράσσουμε έτσι ώστε αυτή η αντίσταση, που σήμερα είναι κυρίως τοπική, να επιστρέψει ώστε να γίνει γενική. Αυτό είναι πολιτικό.

Για το λόγο αυτό, πρέπει να δεχτούμε την πρόκληση, και να νικήσουμε.

Ενδιαφέροντα κείμενα (στα ελληνικά):

http://jesopazzo.org/index.php/list-all-categories/2-uncategorised/370-e-ora-tutto-il-potere-al-popolo-greek-version

http://jesopazzo.org/index.php/blog/274-greek

https://www.e-dromos.gr/exousia-ston-lao/embed/#?secret=GxzGXKSEmq

https://www.efsyn.gr/arthro/h-alli-aristera-tis-italias-anasygkroteitai

Επίσημη σελίδα του Potere al Popolo (και μανιφέστο):

https://poterealpopolo.org/potere-al-popolo/manifesto/embed/#?secret=GyGcFLBbvg

 ____________________________________________________________

Τα συριζόπανα και οι πλειστηριασμοί…


anaballontai-oi-aurianoi-pleistiriasmoi-stin-attiki

Να το γράψουμε εδώ και επίσημα. Αν τα συριζόπανα καταφέρουν και τη γλυτώσουν και με τους πλειστηριασμούς και δεν τους καταποντίσουν εκλογικά, τότε πράγματι θα τους αξίζει να κυβερνούν για την επόμενη 8ετία.

Και τώρα που είπα τον αφορισμό μου, ας τον κάνω και ταληράκια. Αν κάτι πρέπει να θαυμάσουμε στην κυβέρνηση σύριζα είναι ότι μετά από 2,5χρόνια συνεχόμενης λιτότητας, μνημονίων και ψήφισης πολύ σκληρών μέτρων, η κυβερνητική πλειοψηφία δεν έχει χάσει ούτε έναν βουλευτή. Αυτό φυσικά αντικατοπτρίζει τόσο μια κοινωνική κόπωση, όσο και τον στυγνό χαρακτήρα των συριζόπανων.

Ό,τι και να μπορούμε να καταλογίσουμε στους βουλευτές του πασοκ και της νδ, ο βαθμός κοινωνικής αναλγησίας των συριζόπανων ξεπερνά και τους δύο. Αυτό μπορεί να εξηγηθεί εν μέρη από το γεγονός ότι οι βουλευτές του σύριζα είναι αλεξιπτωτιστές και δεν έχουν καμία επαφή με τους ψηφοφόρους που τους ψήφισαν. Αντίθετα οι βουλευτές του πασοκ και της νδ είχαν με κόπο χτίσει τις (πατρονικές και πελατειακές) σχέσεις τους με την κοινωνία που τους εξέλεγε για πολλά χρόνια. Τα μνημόνια κατέστρεψαν αυτή τη σύνδεση με αποτέλεσμα πολλοί βουλευτές να μην αντέξουν συνειδησιακά την αντίθεση. Το πασόκ αυτο-αναφλέχθηκε τον νοέμβρη του 2011 μετά από ενάμιση χρόνο μνημονίων (και ελαφριάς μορφής σε σχέση με το τι ακολούθησε). Αντίστοιχα οι νεοδημοκράτες προτίμησαν την κήρυξη προώρων εκλογών ακριβώς όταν το σακσες στόρυ του σαμαρα, έπρεπε να δώσει τη θέση του σε έναν ακόμα γύρο μνημονιακών μέτρων, μετά από δύομιση χρόνια συγκυβέρνησης. Ο σύριζα 2,5 χρόνια μετά τις εκλογές του σεπτέμβρη του 2015 δείχνει να λειτουργεί σαν την πιο καλοκουρδισμένη μνημονιακή μηχανή. Άρα γιατί οι πλειστηριασμοί είναι τόσο σημαντικοί?

Είναι πάγια τακτική των θεσμών να σκοτώνουν τα καλύτερα μνημονιακά παιδιά όταν αυτά δεν συνεχίσουν να εκτελούν με ακρίβεια τα θελήματά τους. Αυτό το μάθημα το έμαθε καλά τόσο ο γιωργάκης το φθινόπωρο του 2011, όσο και ο σαμαράς βενιζέλος το φθινόπωρο του 2014. Το αυτό απειλούσαν και τους συριζαίους όλο το καλοκαίρι του 2017. Με ένα στόμα, μια φωνή όλοι οι θεσμοί καλούσαν τον σύριζα να εφαρμόσει τα συμφωνηθέντα και να προχωρήσει στους πλειστηριασμούς. Μόνο που σε αντίθεση με τους άλλους δύο, στην ερώτηση “η κυβέρνησή σας ή οι ζωές μας” τα συριζόπανα απάντάνε πάντα οι ζωές σας. Κάπως έτσι λοιπόν προετοιμάζουν οι συριζαίοι το επικοινωνιακό σκηνικό προκειμένου να ξεπεράσουν αυτόν τον ομολογουμένως δύσκολο σκόπελο.

Αν πάρουμε τοις μετρητοίς το επικοινωνιακό μπαράζ τους, δεν έχουμε κανένα λόγο να ελπίζουμε ότι οι πλειστηριασμοί θα οδηγήσουν σε οποιαδήποτε αντίδραση. Τι μας ενδιαφέρει δηλαδή, αν ένα μάτσο πλούσιοι στρατηγικοί κακοπληρωτές χάσουν τα ακίνητά τους? Μόνο που η πραγματική εικόνα είναι πολύ μακριά από αυτό το επικοινωνιακό μασάζ.

Ο κύριος στόχος της κυβέρνησης και των θεσμών δεν είναι ούτε να μειωθούν τα κεσάτια των τραπεζών, ούτε να υπάρξει κοινωνική δικαιοσύνη όπως μας διαβεβαιώνει το γλυκύτατο συριζόπανο τσακαλώτος (ο γιαραμπής να τον ευλογεί να του σπάσουν τα μούτρα από ένα ατύχημα με ποδήλατο). Το όλο σκηνικό με τους πλειστηριασμούς δεν αφορά καν τους πλούσιους κακοπληρωτές. Τα δάνεια αυτών -καθώς είναι φραγκάτοι- αποτελούν φιλέτο και στόχο των “ξένων fund” όπως ακριβώς περιέγραψα και στο παραμύθι μου “Η πρωτοπόρος κομπίνα”. Γρήγορα και εύκολα λεφτά για win win καταστάσεις. Ο στόχος των πληστηριασμών είναι το άρμεγμα της μαρίδας.

Ας απλώσω λοιπόν τα χαρτιά μου. Ανεκδοτολογικά στοιχεία από τον αυτοκράτωρ καλιγούλα μας δίνουν την εντύπωση ότι ο νόμος κατσέλη ξεδοντιάζεται ντεφάκτο. Ο νόμος κατσέλη που είναι πολύ βολικός για τις τράπεζες φυσικά δεν προστατεύει ούτε μεγάλα ψάρια, ούτε στρατηγικούς κακοπληρωτές. Για ποιο λόγο ξεδοντιάζεται λοιπόν?

Την ίδια στιγμή σε αυτό το αναλυτικό άρθρο ξεσκεπάζεται η έτσι κι αλλιώς ψευδής υπόσχεση τσίπρα για την προστασία της πρώτης κατοικίας, όσο και για το περιεχόμενο των επι πληστηριασμώ κατοικιών. Συνδυάστε το με αυτό εδώ το άρθρο που λίγο πολύ λέει ότι οι τράπεζες αν δεν βρίσκουν αγοραστές στα σπίτια που εκπλειστηριάζουν θα τα αγοράζουν οι ίδιες (προκειμένου να μη ρίξουν τις τιμές). Με λίγα λόγια οι τράπεζες δεν ενδιαφέρουν να ξεφορτωθούν dead assets όπως η διαχείριση ακίνητων που δεν είναι η βασική τους απασχόληση, ούτε ενδιαφέρονται να εκπλειστηριάσουν τα ακριβά κομμάτια (διότι όπως είπα αυτά είναι φιλέτα που θα διευθετηθούν με άλλο πιο επικερδή τρόπο). Αυτό για το οποίο ενδιαφέρονται είναι, αυτό ακριβώς που τα συριζόπανα προσπαθούν να πούν ότι δεν θέλουν να κάνουν. Να κυνηγήσουν τη μαρίδα.

Προσθεού εδώ δεν θέλω να πω ότι η αγορά των ακινήτων από τις ίδιες τις τράπεζες θα είναι ζημιογόνα. Η δημιουργική καταστροφή του καπιταλισμού μπλα μπλα μπλα, οι επενδυτές κινέζοι ή άλλοι που τώρα με την ανάπτυξη μπλα μπλα μπλα, το airbnb μπλα μπλα μπλα, όλα αυτά είναι στο τραπέζι και ό,τι αρπάξει ο κώλος μας. Νομίζω όμως πως η βασική αφήγηση πίσω από αυτή την επιχείρηση σοκ και δέους είναι να τρομάξουν τη μαρίδα, έτσι ώστε να την αρμέξουν.

Πώς? Μα πολύ απλά. Με την σταδιακή κατάργηση του ρευστού χρήματος από την αγορά, τα συριζόπανα και οι θεσμοί κλείνουν μία μία τις πόρτες που επέτρεπαν στη μαρίδα να ξεφύγει το άρμεγμα. Όμως καθώς θεωρούν ότι υπάρχουν πολλά δισεκατομμύρια σε στρώματα, θυρίδες και λογαριασμούς στο εξωτερικό, οι πλειστηριασμοί θα λειτουργήσουν ως τυράκι για να βγούν τα χρήματα αυτά από τις τρύπες τους. Οι τραπεζίτες φυσικά προσφέρουν ήδη πολλές χαμηλές δόσεις (αλλά όχι αξιόλογη μείωση του κεφαλαίου του δανείου). Με λίγα λόγια σου προσφέρουν τη δυνατότητα να πληρώνεις μερικές “λογικές” δόσεις ως ενοίκιο για ένα σπίτι που δεν θα γίνει ποτέ δικό σου. Αυτή τη ροή των πληρωμών θέλουν να αποκαταστήσουν και το ρόλο της αγαπούλας, τον παίζουν οι πλειστηριασμοί.

Αυτός είναι και ο λόγος που πιστεύω πως αυτό το τελευταίο τέχνασμα έχει τα φόντα να κοστίσει εκλογικά στα συριζόπανα και πως αν δεν συμβεί, τότε τα συριζόπανα θα έχουν κάθε λόγο να συγκυβερνάνε για αρκετό καιρό ακόμα. Οι πλειστηριασμοί με λίγα λόγια είναι φτιαγμένοι από εκείνα τα υλικά που κόστισαν την κοινωνική ανοχή στις προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις. Ο ΕΝΦΙΑ για τη νδ και το μεσομακροπρόθεσμο για το πασοκ.

________________________________________________________

Από:http://www.techiechan.com/?p=2947

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ BENNO TESCHKE – Β’ ΜΕΡΟΣ…


-λήψης-960x591.jpg

Στη συνέντευξη αυτή, οι Γιώργος Σουβλής και Aurélie Andry συζητούν με τον Benno Teschke, συγγραφέα του βιβλίου Ο Μύθος του 1648: Τάξη, Γεωπολιτική και η Δημιουργία των Σύγχρονων Διεθνών Σχέσεων για τη σχέση ανάμεσα στον Μαρξισμό και τη θεωρία των διεθνών σχέσεων. Όπως σημειώνει ο Teschke, ο Μαρξ δεν ανέπτυξε ποτέ μια ολοκληρωμένη θεωρία για τις διεθνείς σχέσεις, ενώ η απουσία μιας συνεκτικής μαρξιστικής θεωρίας των διεθνών σχέσεων έχει επιτρέψει την καθιέρωση και νομιμοποίηση επιζήμιων ισχυρισμών εντός του μαρξισμού, όπως, μεταξύ άλλων, εργαλειακές αντιλήψεις για το κράτος, την αντίληψη περί σταδίων της ιστορίας, ή μια γενικευτική αντίληψη για την καπιταλιστική διεθνή αγορά –. Συζητάει μαζί τους για τη διανοητική του πορεία, τα βασικά επιχειρήματα του έργου του, καθώς και εναλλακτικούς τρόπους κατανόησης των καπιταλιστικών διεθνών σχέσεων, ενώ παράλληλα διατυπώνει ορισμένες παρατηρήσεις για τον Πολιτικό Μαρξισμό, την οικειοποίηση του Carl Schmitt από την αριστερά, και το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης.     

Μετάφραση: Δημήτρα Αλιφιεράκη, Επιμέλεια: Γιώργος Σουβλής

Θα μπορούσες να εξηγήσεις τον τρόπο που η Μαρξιστική θεωρία, και συγκεκριμένα η έννοια των “σχέσεων κοινωνικής ιδιοκτησίας” του Πολιτικού Μαρξισμού, μπορεί να συμβάλει στην επερώτηση και τον επαναπροσδιορισμό κάποιων από τους βασικούς ισχυρισμούς της θεωρίας των Διεθνών Σχέσεων και της ιστορικής κοινωνιολογίας; Πιστεύεις ότι η θεωρία των Διεθνών Σχέσεων μπορεί, αντιστρόφως, να αξιοποιηθεί από τη μαρξιστική θεωρία;

Πρέπει να κατανοήσει κανείς ότι οι συμβατικές αγγλο-αμερικανικές ΔΣ βασίζονταν, μέχρι πολύ πρόσφατα, στον ισχυρισμό ότι αφετηρία της θεωρητικοποίησης είναι η ύπαρξη του διακρατικού συστήματος ως ενός φυσικoύ δεδομένου, παρά ως κάτι που χρήζει καταρχάς εξήγηση. Θέτει το πολιτικό ως αυτόνομη σφαίρα, εντός της οποίας τα κράτη διακρίνονται από μια ενιαία ορθολογικότητα με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, κυρίως επιβίωση, ασφάλεια, και άρα μεγιστοποίηση της ισχύος. Άπαξ αυτά τα αξιώματα είναι στη θέση τους, μπορεί κανείς στη συνέχεια να καθιερώσει μέσω μιας σειράς λογικών συμπερασμάτων τον τρόπο που η ορθολογική κρατική δράση, υπό συνθήκες διεθνούς αναρχίας, οδηγεί σε ορισμένα πιθανά αποτελέσματα, συμπεριλαμβανόμενης της ισορροπίας δυνάμεων, οδηγώντας σε ένα είδος αυτο-εξισορροπητικής συστημικής λογικής. Πρόκειται για μια ευχάριστη, μικρή εξάσκηση στην αφηρημένη λογική, διαμορφωμένη από τον Kenneth Waltz ουσιαστικά σε αναλογία προς τους μηχανισμούς της αναρχίας της ανταγωνιστικής αγοράς που αυτορρυθμίζεται από το αόρατο χέρι. Υπάχει επίσης ο ισχυρισμός ότι θεμελιώνεται στο αρχαίο απόφθεγμα – si vis pacem, para bellum (εάν θες ειρήνη, προετοιμάσου για πόλεμο) –  κάτι ωστόσο που δε σχετίζεται με την πραγματικότητα. Έτσι, το έργο του  Hans Morgenthau και αργότερα του Kenneth Waltz πραγματικά βασίζονται στη χάραξη ενός αναλυτικού Ρουβικώνα ανάμεσα στο κράτος και τις συστημικές διακρατικές σχέσεις και οτιδήποτε συμβαίνει εντός των κοινωνιών αυτών των κρατών. Έτσι, το εγχώριο και το κοινωνικό αποκόπτονται απ’ ό,τι πεδίο θα μπορούσε να θεωρηθεί ως πιθανή επιρροή στην πολιτική ικανότητα και την εξωτερική πολιτική – κομματική πολιτική, επιχειρηματικά και κλαδικά συμφέροντα, κοινωνικές κρίσεις κοκ..

Συνέχεια

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ BENNO TESCHKE…


portrait-of-a-philosopher-e1479042780119-960x660.jpg

Μετάφραση: Δημήτρα Αλιφιεράκη, Επιμέλεια: Γιώργος Σουβλής

Στη συνέντευξη αυτή, οι Γιώργος Σουβλής και Aurélie Andry συζητούν με τον Benno Teschke, συγγραφέα του βιβλίου Ο Μύθος του 1648: Τάξη, Γεωπολιτική και η Δημιουργία των Σύγχρονων Διεθνών Σχέσεων για τη σχέση ανάμεσα στον Μαρξισμό και τη θεωρία των διεθνών σχέσεων. Όπως σημειώνει ο Teschke, ο Μαρξ δεν ανέπτυξε ποτέ μια ολοκληρωμένη θεωρία για τις διεθνείς σχέσεις, ενώ η απουσία μιας συνεκτικής μαρξιστικής θεωρίας των διεθνών σχέσεων έχει επιτρέψει την καθιέρωση και νομιμοποίηση επιζήμιων ισχυρισμών εντός του μαρξισμού, όπως, μεταξύ άλλων, εργαλειακές αντιλήψεις για το κράτος, την αντίληψη περί σταδίων της ιστορίας, ή μια γενικευτική αντίληψη για την καπιταλιστική διεθνή αγορά –. Συζητάει μαζί τους για τη διανοητική του πορεία, τα βασικά επιχειρήματα του έργου του, καθώς και εναλλακτικούς τρόπους κατανόησης των καπιταλιστικών διεθνών σχέσεων, ενώ παράλληλα διατυπώνει ορισμένες παρατηρήσεις για τον Πολιτικό Μαρξισμό, την οικειοποίηση του Carl Schmitt από την αριστερά, και το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης.     

Συνέχεια

Ο,ΤΙ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΕΙΝΑΙ Η ΚΟΡΥΦΗ ΤΟΥ ΠΑΓΟΒΟΥΝΟΥ (ΘΑ ΜΑΣ ΒΥΘΙΣΕΙ-ΜΗΝ ΠΝΙΓΕΣΑΙ).


Το προφανές κι αυτονόητο που ο καθείς σκέφτεται παρατηρώντας όλες τις τελευταίες εξελίξεις με την απόπειρα χρηματισμού του Χαϊκάλη, δεν είναι παρά το εξής: Προκειμένου να επιβιώσει και στον 21ο αιώνα αυτή η χώρα δίχως να καταστραφεί ολοσχερώς, επιβάλλεται να πέσουν καμιά πενηνταριά πυρηνικές βόμβες απ’ακρη σε άκρη, κι αν δε καταστραφεί ολοσχερώς, τότε οι εναπομείναντες, όποιοι κι αν είναι αυτοί, να τη ξαναφτιάξουν από την αρχή.
Θα είναι και λίγο ρώσικη ρουλέτα το πράγμα βέβαια γιατι κι οι εναπομείναντες τα ίδια σκατά θα είναι με τους αποβιώσαντες, αλλά και πάλι, θα έχουν μία ευκαιρία να το φτιάξουν το πράγμα ξανά από την αρχή. Για να είμαι δίκαιος, αυτό δεν είναι προφανές μόνο για την Ελλάδα, λες κι έξω, στη Δύση ή στην Ανατολή, η Ανθρωπότητα είναι λιγότερο άρρωστη. Ας αφήσουμε τις πυρηνικές βόμβες γιατί είναι απόλυτη καταστροφή κι ας αμολύσουμε τις χριστιανικές μας εγκεφαλοπλύσεις δίχως αναστολές:)
Ενας κατακλυσμός θα ήταν ό,τι καλύτερο. Δεν έχει σωτηρία αλλιώς αυτή η ανθρώπινη Μαστιγα, Μαστιγα για τον πλανήτη και Μαστιγα για τον εαυτό της.
Συνέχεια

sotosblog

«Ο άνθρωπος που δεν είναι ικανός να αντλεί διαρκώς από μέσα του νέους πόθους, μαζί κι έναν καινούργιο εαυτό, να γυρίζει ως επιβεβαίωση την πλάτη στο παρωχημένο και σαπισμένο, αυτός δεν είναι άνθρωπος: είναι ένας μπουρζουάς, ένας φαρμακοτρίφτης, ένας ουτιδανός.» Αμεντέο Μοντιλιάνι (http://www.modigliani-foundation.org)

XYZ Contagion

Ο κόσμος σε 360 μοίρες. Το μοναδικό '0% Lies & Errors Free' website. Στιγμές και όψεις της ελληνικής (και όχι μόνο) δημόσιας πραγματικότητας από ένα ιστολόγιο που αγαπάει την έρευνα. Επειδή η αλήθεια είναι μεταδοτική.

ECONOMIC THEORIES

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Ερανιστής

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Τα κουρέλια τραγουδάμε ... ακόμα

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Λαϊκή Εξουσία

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ΜΕΤΩΠΟ ΟΧΙ

Μέτωπο ενάντια στη διαφθορά, για την ουσιαστική αλλαγή του πολιτικού και πολιτιστικού σκηνικού

toufekiastoskotadi

Δημοκρατία για την Ελλάδα

Delving into History ® _ Periklis Deligiannis

Περικλής Δεληγιάννης - Ιστορικές Αναδιφήσεις®

Ανθολόγιον Sapere aude!

Sapere aude! - Τόλμα να γνωρίζεις

Poetry of gems

Poetry & Mythology

JUNGLE-Report

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Leonidas Vatikiotis

Λεωνίδας Βατικιώτης

Yanis Varoufakis

THOUGHTS FOR THE POST-2008 WORLD

Χειμωνιάτικη Λιακάδα

Σκέψεις, απόψεις, προβληματισμοί και συναισθήματα. Στοχασμοί που ρίχτηκαν στο διαδίκτυο σαν μπουκάλια στο πέλαγος …

Mikrasiatis

Ειδήσεις για τον Ελληνισμό από τη Μικρά Ασία

VoxEU.org: Recent Articles

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Home

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

In Defence of Marxism

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

LaRouche's Latest

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Monthly Review

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

αἰέν ἀριστεύειν

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις

sibilla - σίβυλλα

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

eparistera

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ΚΙΜΠΙ

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Kart Electronics iOS Portal

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Old Boy

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

CYNICAL

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ὑπόγεια τάξις

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Cogito ergo sum

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Techie Chan

(λευτεριά στα playmobil)

Αντικλείδι

Επιλεγμένα άρθρα για πολιτική, οικονομία, κοινωνία, οικογένεια, πολιτισμό, ψυχολογία. Ποιοτικές φωτογραφίες και βίντεο .

Αρέσει σε %d bloggers: