Αριστερά άνευ Αριστεράς…


Του Περικλή Κοροβέση

H STANDARD AND POOR’S αξιολογεί μονίμως τον Καναδά με ΑΑΑ, που για τους επενδυτές σημαίνει πως είναι μια ασφαλής χώρα για να διοχετεύσουν τα χρήματά τους. Αλλά η φυλή Χάιντα, που έχει δικά της εδάφη τα οποία ουδέποτε έχει παραχωρήσει στον Καναδά, είχε άλλη γνώμη.

Από το 1846, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση του Καναδά και η επαρχιακή κυβέρνηση της Βρετανικής Κολομβίας εκμεταλλεύονται όλο τον ορυκτό της πλούτο και όλους τους φυσικούς πόρους, από μια γη που δεν τους ανήκει, παραβιάζοντας τις συνθήκες για τα δικαιώματα των αυτοχθόνων. Οι γηγενείς κατέθεσαν αγωγή στο Ανώτατο Δικαστήριο και ζητούν να αποζημιωθούν.

Αρα ο Καναδάς, που ληστεύει μια ολόκληρη περιοχή που δεν του ανήκει, δεν μπορεί να χαρακτηρίζεται με τρία άλφα. Και πήγαν στον οίκο αξιολόγησης για να διαμαρτυρηθούν. Τους υποδέχτηκαν οι υπεύθυνοι που είχαν συντάξει την έκθεση αξιολόγησης. Οι υψηλοί αυτοί τεχνοκράτες, τους άκουσαν προσεκτικά και είπαν στην αντιπροσωπεία των Ινδιάνων: «Ξέρουμε ότι ποτέ δεν εκχωρήσατε τη γη σας.

Ποιος όμως θα υποχρεώσει το καναδικό κράτος να τηρήσει τον λόγο του; Εσείς και ποιος στρατός; Το χρέος του Καναδά προς εσάς δεν επηρεάζει την αξιολόγησή του». Και οι άνθρωποι έφυγαν άπραγοι.

Θυμήθηκα αυτήν την ιστορία, αναφορικά με τις δικές μας διαπραγματεύσεις. Αλήθεια είχαμε κάποιο στρατό; Οι διαπραγματεύσεις είναι πάντα θέμα συσχετισμού δυνάμεων. Και η Ιστορία μάς διδάσκει πως πάντα επικρατεί το δίκιο του ισχυρού. Εδώ δεν υπάρχει καμιά δικαιοσύνη. Το αντίθετο μάλιστα.

Ο ισχυρός όχι μόνο επιβάλλει τα συμφέροντά του, αλλά προσπαθεί να ταπεινώσει και να τιμωρήσει τον ανίσχυρο. Αυτό παραδέχτηκε και ο Βαρουφάκης όταν ήταν διαπραγματευτής. Οι λεγόμενοι εταίροι μας είναι στη νοοτροπία τους σκληροί ιμπεριαλιστές. Γαλλία, Γερμανία ήταν μεγάλες αποικιακές δυνάμεις και κατέσφαξαν τους άγριους για να τους εκπολιτίσουν.

Και εδώ υπάρχει πλούσια βιβλιογραφία για την ανώτερη λευκή φυλή. Οι ΗΠΑ, στις αρχές του περασμένου αιώνα, δεν ήξεραν σε ποια φυλή να κατατάξουν τους Ιταλούς και Ελληνες μετανάστες. Ηταν λευκοί, μαύροι ή μιγάδες; Στη Σουηδία πάντως τους αποκαλούν μαυροκέφαλους, ακόμα και αν έχουν ασπρίσει τα μαλλιά τους.

Αν είχαμε μια κυβέρνηση που να ενδιαφερόταν για το καλό της κοινωνίας και όχι για τα κέρδη των ολίγων θα χρησιμοποιούσε δύο ισχυρά επιχειρήματα που θα μπορούσε να τα κάνει πράξη. Το ένα αφορά το χρέος. Παγώνουμε κάθε πληρωμή μέχρι να ξεκαθαρίσουμε ποιο είναι το πραγματικό και ποιο είναι το πλαστό.

Αυτό έχει γίνει πολλές φορές στην Ιστορία, με πρόσφατο παράδειγμα την Ισλανδία, που έβαλε και στη φυλακή κάποιους που είχαν κάνει την κομπίνα τους. Εμείς κάναμε μια επιτροπή για το χρέος, νομίζω αξιόλογη και αξιόπιστη, και τελικά την καταργήσαμε και την ξεχάσαμε.

Το άλλο είναι οι γερμανικές αποζημιώσεις. Και εδώ κάναμε μια άλλη επιτροπή, που όσο παρακολούθησα από το κανάλι της Βουλής, έκανε καλά τη δουλειά της. Δεν έχω υπόψη μου αν αξιοποιήθηκε το αποτέλεσμα αυτών των εργασιών.

Πιθανότατα θα έχει χαθεί σε κάποιο συρτάρι και θα έχει μείνει στα αζήτητα. Και εδώ θα χρειαζόταν μια διεθνής καμπάνια και όχι επικοινωνιακά παιχνίδια για εσωτερική κατανάλωση. Και κάτι βέβαια που δεν αφορά τις διαπραγματεύσεις αλλά την ίδια την ισορροπία της κοινωνίας. Δεν θα έπρεπε να γίνει καμία περικοπή στους μισθούς και τις συντάξεις, γιατί αυτή η δαπάνη είναι παραγωγική και επενδύεται στην κοινωνία.

Οι αποχωρήσαντες από τον ΣΥΡΙΖΑ χαρακτηρίζουν τους πρώην συντρόφους τους με βαριές, συχνά υβριστικές κουβέντες. Δεν είναι νομίζω ο καλύτερος τρόπος για να αναλύσουμε ένα κοινωνικό φαινόμενο, που θα μπορούσα να το έλεγα α λα Ροΐδη «Αριστερά άνευ Αριστεράς», που με την εκλογή του κ. Τσίπρα ως αρχηγού μεταλλάχτηκε σε δεξιό, αρχηγικό, σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Επόμενο ήταν να ακολουθήσει τα χνάρια των αδελφών κομμάτων της Ευρώπης.

Αλλοι το κατάλαβαν έγκαιρα, άλλοι το κατάλαβαν βαθμηδόν. Και οι παραμένοντες ή δεν κατάλαβαν τίποτα ή απλά βολεύτηκαν κάπου. Δηλαδή το γνωστό πελατειακό σύστημα που έχει ισχυρή παράδοση στην Ελλάδα.

Και αυτά τα κόμματα το πρώτο που κάνουν είναι να συντρίψουν την αριστερή τους πτέρυγα, πράγμα που ήδη έγινε, και εν συνεχεία να στραφούν εναντίον των λαϊκών συμφερόντων, ξεφτιλίζοντας την Αριστερά και τους αγώνες της.

Και έτσι κέρδισε ο κ. Τσίπρας την πλήρη εμπιστοσύνη των μεγαλοκαρχαριών της γερμανικής Ε.Ε. Ο,τι έχει μείνει από την Αριστερά στην κοινωνία είναι δύσκολο να ανακάμψει, γιατί τα ιδεολογικά τους εργαλεία έχουν σκουριάσει και έχουν παλιώσει και δεν αποδίδουν. Χρειαζόμαστε όλοι καινούργια μάτια για να δούμε την πραγματικότητα, άλλο λαρύγγι για να βρούμε μια νέα φωνή.

Τέτοιες κινήσεις υπάρχουν στην κοινωνία και δρουν μέσα σε αυτήν και σε τοπικό επίπεδο. Αλλά ακόμα δεν είναι ορατές από τους πολλούς. Εντούτοις κάπου εδώ έχει μεταφερθεί η δυναμική της κοινωνίας με πρωτοπόρους τους αόρατους. Αλλά αυτό που δεν μπορεί να ιδωθεί δεν σημαίνει ότι είναι ανύπαρκτο.

efsyn.gr


Aπό:http://www.nostimonimar.gr/aristera-anef-aristeras/

Η πολιτική κάστα των μετρίων…


Tου Περικλή Κοροβέση

Συχνά λέμε και γράφουμε: Το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. εναλλάσσονται στην εξουσία. ‘Η ακούμε τον νεολογισμό: Πρώτη φορά στην εξουσία η Αριστερά -άσχετα αν αυτό ταπεινώνει τους ακροδεξιούς συμμάχους του ΣΥΡΙΖΑ, τους ΑΝ.ΕΛΛ.

Αν ήμασταν σχολαστικοί θα έπρεπε να λέγαμε: Πρώτη φορά κυβέρνηση Αριστεράς-Ακροδεξιάς ή, αν μπορούσαμε, να παραπέμπαμε σε μια καινούργια πολιτική θεωρία, τσιπρισμός-καμμενισμός, αλλά αυτό δεν θα άρεσε σε κανέναν από τους δύο αρχηγούς μας. Ομως, είναι λάθος να ταυτίζουμε την εξουσία με την κυβέρνηση.

Η εξουσία είναι κάτι πολύ ευρύτερο και κατά κανόνα αόρατο. Ακόμα έχουμε κυβερνήσεις που δεν έχουν καμιά εξουσία, π.χ. κυβερνήσεις-μαριονέτες. Πώς θα ορίζαμε την εξουσία; Ας καταφύγουμε σε έναν ειδικό μελετητή της εξουσίας, που κατατάσσεται στους μεγαλύτερους διανοητές του 20ού αιώνα, τον Μισέλ Φουκό.

Η εξουσία είναι πάντα αρωγός της οικονομίας και είναι δομημένη με βάση το πρότυπο του εμπορεύματος. Δηλαδή, είναι κάτι που μπορεί κανείς να το κατέχει, που αποκτάται, που εκχωρείται συμβατικά ή διά της βίας. Είναι κάτι που μεταβιβάζεται. Κάποιος την παραχωρεί και κάποιος άλλος την αναδέχεται. Η εξουσία είναι επί της ουσίας όλα όσα καταπιέζει.

Δηλαδή, τη φύση, τα ένστικτα, τα άτομα, μια θρησκεία, μια μειονότητα ή και ολόκληρη την κοινωνία με φτώχεια και λιτότητα ή ακόμα με τη βία, που μπορεί να φτάσει μέχρι τα ολοκαυτώματα και τις γενοκτονίες.

Συνέχεια

Φτώχεια: ένα θέμα ταμπού…


Του Περικλή Κοροβέση

«Τα χειρότερα είναι σαφέστατα πίσω μας», δήλωσε ο πρωθυπουργός. Πού στηρίζει αυτήν την αισιοδοξία ο κ. Τσίπρας είναι άκρως απόρρητο.

Ενα κρατικό μυστικό που αν διαρρεύσει θέτει σε κίνδυνο την εθνική μας ασφάλεια και μπορεί να αντιδράσουν άσχημα οι αγορές και να φάμε πόρτα. Ακόμα και εκείνοι οι συνάδελφοι που ειδικεύονται να κάνουν τις διαρροές του Μαξίμου ρεπορτάζ, εσίγησαν.

Εντούτοις κάποιοι άνθρωποι είναι περίεργοι -και είναι κρίμα που η περιέργεια δεν έχει γίνει ακόμα επάγγελμα- και ψάχνουν να βρουν τα ερείσματα αυτής της αισιοδοξίας σε μια χώρα πτωχευμένη και σε βαθιά κατάθλιψη.

Ανάμεσά τους και εγώ. Αλλά επειδή δεν έχουμε στοιχεία γιατί χαίρεται ο πρωθυπουργός μας και χαμογελάει όλη την ώρα, θα αρκεστούμε σε μερικές υποθέσεις εργασίας.

Η κυβέρνηση έχει δρομολογήσει ένα νέο ομολογιακό δάνειο. Δηλαδή, στο υπάρχον χρέος θα προσθέσουμε ένα καινούργιο για να πληρώσουμε τα τοκοχρεολύσια του παλιού χρέους, το οποίο δεν μειώνεται.

Είναι ένα τέρας που αναγεννάται καταβροχθίζοντας μισθούς και συντάξεις. Ομόλογα είχε εκδώσει και η κυβέρνηση Σαμαρά κάτω από αντίστοιχες συνθήκες. Το γνωστό ομόλογο Σαμαρά ανανεώνεται με το ομόλογο Τσίπρα. Ο τότε υπεύθυνος Οικονομικών του ΣΥΡΙΖΑ, και νυν υπουργός Οικονομικών Ευκλ. Τσακαλώτος, είχε δηλώσει: «Η έξοδος στις αγορές, με δεδομένο ότι το χρέος παραμένει μη βιώσιμο, απαντά στα πολιτικά και επικοινωνιακά προβλήματα της κυβέρνησης (Σαμαρά)…

»Είναι προφανές ότι η μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας δεν πρόκειται να δει καμία βελτίωση στη σκληρή πραγματικότητα που βιώνει» («Εφ.Συν.» 26.7.17). Να είναι αυτό μια αναχρονισμένη κριτική στο ομόλογο Τσίπρα;

Οχι, βέβαια. Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, μετά την τελευταία του διάσπαση και την αποχώρηση του Αριστερού Ρεύματος (τώρα ΛΑ.Ε.), συνειδητά ή ασυνείδητα επέλεξαν ένα καθαρά αρχηγοκεντρικοδεξιό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα (ακραίο Κέντρο), και το μέλλον τους εξαρτάται από την εύνοια του αρχηγού και του περιβάλλοντός του.

Με τη λίστα οι βουλευτές στην ουσία δεν εκλέγονται. Διορίζονται από τον αρχηγό στην εκλόγιμη θέση. Και αυτό επιτυγχάνεται διά της υποταγής. Με άλλα λόγια, δημοκρατικός συγκεντρωτισμός σε νεοφιλελεύθερο περιβάλλον.

Και εδώ έχουμε ακόμα έναν θρίαμβο του καπιταλισμού. Με έναν σμπάρο δυο τρυγόνια. Από τη μία ανανέωσε την πολιτική του εκπροσώπηση. (Μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ μπορούσε να σχηματίσει κυβέρνηση) και από την άλλη, διέλυσε αυτό που λέγαμε Αριστερά, συνεχίζοντας την πορεία των μνημονιακών προκατόχων του. Στην ουσία το ίδιο έργο παίζεται από την εποχή του Γ. Παπανδρέου.

Αυτό που αλλάζει είναι οι ρόλοι. Αλλά ο σκηνοθέτης είναι πάντα ο ίδιος: η γερμανική Ε.Ε. Και αφού ο κ. Τσίπρας μετέτρεψε την Αριστερά σε Δεξιά, φυσικό επακόλουθο ήταν να ανατρέψει και τα νοήματα της γλώσσας. Και ίσως βρεθεί κάποιος λεξικογράφος του ΣΥΡΙΖΑ για να καταλάβουμε τη νέα γλώσσα. Π.χ. θα καταργήσουμε τα μνημόνια σημαίνει θα φέρουμε νέα μνημόνια.

Ο λαός δεν θα πληρώσει ούτε ένα ευρώ παραπάνω, σημαίνει νέες περικοπές μισθών και συντάξεων και αύξηση της φορολογίας. Και πολλά άλλα. Τα χειρότερα είναι σαφέστατα πίσω μας σημαίνει πως τα χειρότερα είναι μπροστά μας.

Αλλά ας δούμε τι λέει επ’ αυτού ο διευθυντής ερευνών του ΕΚΚΕ Διονύσης Μπαλούρδος σε μια συνέντευξη που έδωσε στην πάντοτε εύστοχη Ιωάννα Σωτήρχου(«Εφ.Συν.» 24.7.17). «Μερικά πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο, όπως είναι η ένταση της φτώχειας, όπου η κατάσταση είναι δραματική, η διάρκειά της, αφού δύσκολα καταφέρνει κάποιος να ξεφύγει. (…)

Η φύση της φτώχειας φαίνεται να έχει αλλάξει: υπό τις συνθήκες αύξησης των ανέργων (ή φτωχών εργαζομένων) το μέλλον μεγάλων κοινωνικών ομάδων γίνεται λιγότερο ασφαλές, πιθανόν πιο σκοτεινό και ακαθόριστο».

Και εκεί που πιστεύαμε πως είμαστε Ευρώπη, η έρευνα του ΕΚΚΕ μάς προσγειώνει. Είμαστε εγγύτερα σε φτωχές πρώην σοσιαλιστικές χώρες: Βουλγαρία, Ρουμανία, Κροατία, Εσθονία, Λιθουανία, Λετονία. Τα στοιχεία που παραθέτει η έρευνα είναι συγκλονιστικά.

Θα αναφερθώ μόνο σε ένα. Το 35,6% των Ελλήνων βιώνουν τον αποκλεισμό και τις στερήσεις (δηλαδή παραπάνω από ένας στους τρεις). Σε χειρότερη θέση από μας βρίσκεται μόνο η Λετονία. Αλλά, όπως πάμε, πιθανότατα να την ξεπεράσουμε. Ακόμα μια ελληνική πρωτιά, αυτή τη φορά από Αριστερά.

Ποια είναι τα προγράμματα κυβέρνησης και αντιπολίτευσης για την καταπολέμηση αυτής της εθνικής συμφοράς; Κανονικά θα έπρεπε το θέμα αυτό να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας. Είδατε πολλά πρωτοσέλιδα ή εκπομπές με αυτό το τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα; Και μια έρευνα του ΕΚΚΕ δεν έχει το κοινό του «Survivor».

Μήπως η πεμπτουσία του νεοφιλελευθερισμού είναι η ραγδαία φτωχοποίηση των λαών και καλός κυβερνήτης είναι αυτός που αυξάνει τους ρυθμούς αποκλεισμού και στερήσεων χωρίς τελειωμό; Η πραγματικότητα, τόσο στη χώρα μας, όσο και στην Ε.Ε. το επιβεβαιώνει.

efsyn.gr


Aπό:http://www.nostimonimar.gr/ftochia-ena-thema-tabou/