Ας μιλήσουμε για τον σύγχρονο φασισμό…


…επικαιροποιώντας την ανάλυσή μας και οργανώνοντας τον πόλεμο ενάντια στις ρίζες του και όχι μόνο ενάντια στους δηλωμένους φασίστες.

 

  •  4 χρόνια μετά την δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα από τάγμα εφόδου των νεοναζί της Χ.Α.

«Δεν πολεμάμε τον φασισμό μαζί με τη κυβέρνηση, αλλά σε πείσμα της κυβέρνησης. Ξέρουμε καλά ότι καμιά κυβέρνηση στον κόσμο δεν θέλει να τσακίσει στ’ αλήθεια τον φασισμό, γιατί οι αστοί θα χρειάζεται να καταφεύγουν σε αυτόν κάθε φορά που θα τους γλιστράει η εξουσία από τα χέρια»   (Μπουεναβεντούρα Ντουρούτι, 1936, συνέντευξη σε ανταποκριτή της εφημ. «Toronto Star»)

Όπως συνέβη για την 17η Νοέμβρη του ’73 (εξέγερση Πολυτεχνείου) και την 6η Δεκέμβρη του ’08 (κρατική δολοφονία Γρηγορόπουλου), αντίστοιχα πλέον, κάθε χρόνο, μέσω ημερολογιακά συγχρονισμένων πανελλαδικά αντιφασιστικών πορειών και συγκεντρώσεων, οριοθετήθηκε επετειακά και η 18η Σεπτέμβρη του ’13, μέρα δολοφονίας του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα από τάγμα εφόδου των νεοναζί της Χ.Α. Μια φασιστική δολοφονία, που τότε, παρά τις συντονισμένες καθεστωτικές προσπάθειες, δεν έγινε εφικτό τελικά από τα ΜΜΕ να υποβαθμιστεί, όπως η αντίστοιχη φασιστική δολοφονία του μετανάστη Σαχζάτ Λουκμάν αρκετούς μήνες νωρίτερα, από άλλη συμμορία χρυσαυγιτών. Η φασιστική δολοφονία του Παύλου Φύσσα λειτούργησε τελικά ως τομή σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, ωστε να ανακοπεί η τότε συνθήκη ταχείας προώθησης και ανάπτυξης του πολιτικού εθνικισμού-φασισμού στον ελλαδικό χώρο. Κόμματα και ΜΜΕ, μέχρι τότε, σε αρκετές περιπτώσεις στήριζαν είτε υπόγεια είτε φανερά τους φασίστες της Χ.Α., ή συνηθέστερα σιωπούσαν ηχηρά απέναντι στη σχεδιασμένη από κράτος και κεφάλαιο επιχείρηση πολιτικής τους προώθησης και κυρίως κοινωνικής τους νομιμοποίησης. Δεκάδες προηγούμενες φασιστικές επιθέσεις ταγμάτων εφόδου σε μετανάστες, ρομά, μουσουλμανικούς χώρους λατρείας, στέκια και καταλήψεις, ομοφυλόφιλες/ους, κομμουνιστές, αναρχικές/ούς και αντιφασίστες/ίστριες, υποβαθμίζονταν (όταν δεν αποσιωπούνταν) από ΜΜΕ, καθεστωτικά κόμματα, μπάτσους και εισαγγελείς, παρέμεναν ως υποθέσεις κλειδωμένες βαθειά μέσα στα συρτάρια των κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους και τελικά συγκαλύπτονταν. Αυτή η σιωπηρή συγκάλυψη των φασιστικών επιθέσεων ήταν το καλύτερο δώρο που τους προσέφερε όλος ο συστημικός συρφετός, για να συνεχίσουν και να αναβαθμίσουν σε συχνότητα και ένταση τις δολοφονικές τους επιθέσεις.

 

 

 

 

 

 

Συνέχεια

ένα κάποιο ξέφωτο…


της Μαριλένας Παπαϊωάννου | εικόνα: Zirlar Mord Ω’

 

η συγγραφέας Μαριλένα Παπαϊωάννου γράφει ένα γράμμα στη Μάγδα Φύσσα

Νομίζω πως η γλώσσα επινοήθηκε για να μπορούν οι άνθρωποι ν’ ανταλλάζουν ψυχές. Τα μάτια για ν’ ανταλλάζουν όνειρα. Τα χέρια για ν’ ανταλλάζουν υφές, τα πόδια για να βοηθούν στο πέταγμα, το δέρμα για να θωρακίζει τις κρυφές επιθυμίες, το στέρνο για ν’ αντέχει τα χτυπήματα. Ολόκληρο το σώμα φτιάχτηκε τελικά για να φτάνει σε κορυφές που ποτέ κανείς δεν φαντάστηκε˙ για να κατεβαίνει σε βάθη που ποτέ κανείς δεν ονειρεύτηκε. Είμαι πλέον πεπεισμένη πως η φύση προικίζει κάθε κορμί με το βιολογικό του ύψος, μόνο και μόνο για να ξεπερνιέται από το ψυχικό του – εσύ αποτελείς τη ζωντανή απόδειξη˙ είσαι μια από τις γυναίκες που σηκώνουν το μπόι τους πιο ψηλά από ’κει που τους είχαν πει ότι φτάνουν.

Μήνες τώρα σε παρακολουθώ να κάθεσαι σε αίθουσες δικαστηρίων, ντυμένη στα μαύρα, πενθούσα αλλά ποτέ νικημένη. Μπροστά σ’ αυτούς που σκοτώσανε τον Παύλο, δεν λυγίζεις. Ούτε ένα δάκρυ δεν στάζεις. Δεν τρέφω βέβαια αυταπάτες, είμαι σίγουρη ότι κάθε βράδυ που γυρνάς στο σπίτι σου, λύνεσαι κρυφά σε λυγμούς. Δημόσια όμως, ποτέ. Το λες και μόνη σου άλλωστε, δεν θα τους δώσεις αυτό που θέλουν, να σε δουν δηλαδή να εγκαταλείπεις. Θα είχες κάθε δικαίωμα και κάθε δίκιο να το κάνεις, μα αρνείσαι πεισματικά. Μένεις εκεί όρθια, αγέρωχη. Εσύ, ο άνθρωπος που –απ’ όποιον νόμο της φύσης κι αν το δεις, σε όποιο οικοσύστημα κι αν το τοποθετήσεις– δικαιωματικά έπρεπε να διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη χωρίς να πρέπει να ανασυγκροτηθεί, εσύ λοιπόν, η Μάνα, δεν λυγίζεις το στέρνο, δεν χαμηλώνεις το ύψος σου. Στέκεσαι γερά στα πόδια σου, κι ας έχεις γεμίσει θρύψαλα εσωτερικά.

Μήνες τώρα αμήχανα σε παρακολουθώ να υψώνεις το ανάστημά σου –και τι ανάστημα, αλήθεια– απέναντι σε αυτούς που σου στέρησαν, πέρα από όλα τ’ άλλα, ένα αξεπέραστο, αναφαίρετο δικαίωμα, το δικαίωμα της μάνας να φεύγει πριν από το παιδί.

Αποδεικνύεται όμως τελικά, ότι αυτό είναι η δική μου, πολύ στενή, οπτική. Εσύ δείχνεις να αντιμετωπίζεις αλλιώς την απώλειά σου. Το μεγαλύτερο σακί στην πλάτη δεν φαίνεται να είναι ότι έθαψες το δικό σου παιδί˙ άλλο είναι το βαρύ φορτίο που κουβαλάς – ότι αφαιρέθηκε η ζωή ενός ανθρώπου από μια αγέλη ανθρωποειδών που αυθαίρετα ορίζουν ποιος δικαιούται να ζει και ποιος να πεθαίνει.

Κι εγώ αναρωτιέμαι με ντροπή, πού το βρίσκεις τόσο κουράγιο ρε γαμώτο, ποια πηγή ενέργειας τροφοδοτεί την ασύλληπτη επιμονή σου για απονομή δικαιοσύνης; Ποια δύναμη σου μπολιάζει το σώμα για να μένει ακόμα αλώβητο, περήφανο και αποφασισμένο να φτάσει ώς το τέλος; Πού στο διάολο βρίσκεις την αντοχή να βλέπεις καθημερινά απέναντί σου όσους μάτωσαν τη μπλούζα του γιου σου και να μην καταρρέεις; Πώς μπορείς και δεν χυμάς καταπάνω τους, πώς κρατιέσαι και πώς δεν ουρλιάζεις από πόνο˙ πώς δεν εξαϋλώνεσαι;

Ειλικρινά, δεν ξέρω.

Δεν ξέρω ποια ουσία οπλίζει τις ψυχές και τα σώματα όλων των μανάδων κάθε γωνιάς της γης, κάθε είδους του ζωικού βασιλείου, κάθε χρώματος, κάθε τάξης, θρησκείας ή φυλής. Δεν ξέρω ποια πνευματική διαύγεια υπερνικά τα καταπονημένα κορμιά των μανάδων που ’χουν χάσει γιους και κόρες, ώστε να συνεχίζουν να ζουν, δεν ξέρω πώς αρματώνουν τις καρδιές τους οι γυναίκες που ’ταν κάποτε μάνες μα ξαφνικά δεν είναι, ώστε να ορκίζονται πως θα τα βάλουν με θεούς και δαίμονες για να κερδίσουν δικαιοσύνη για τα νεκρά παιδιά τους. Δεν ξέρω ποιο μαγικό χέρι σηκώνει κάθε πρωί τα μαυροφορεμένα σώματά τους απ’ τα κρεβάτια και τα σπρώχνει στους δρόμους, στις αυλές, στα βουνά, στις θάλασσες, στις αγκαλιές των άλλων παιδιών τους, στα μέσα και στα έξω, στα πάνω και στα κάτω, ώστε να συνεχίζουν ν’ αγωνίζονται για έναν σκοπό.

Πραγματικά δεν ξέρω, υποθέτω όμως ότι είναι κάτι που θα μάθω μόνο αν γίνω μάνα.

Μέχρι τότε θα μένω θαμπωμένη από το μεγαλείο της ψυχής σου. Την αδιανόητη δύναμή σου, το πείσμα, την επιμονή, τη μαρτυρική υπομονή σου, την άσβεστη θέλησή σου για δικαιοσύνη. Και κυρίως απ’ την –απολύτως συνειδητή– απόφασή σου να γίνεις φάρος για όλους εμάς που κάποτε στη ζωή μας φοβηθήκαμε ή θα φοβηθούμε να υψώσουμε ανάστημα απέναντι σε όσους προσπαθούν να μας τρομοκρατήσουν. Θα παραμένω θαμπωμένη απ’ την απόφασή σου να μην αφήσεις ούτε αυτούς, αλλά ούτε και εμάς, να ξεχάσουμε. Να στρογγυλέψουμε τις πράξεις, να λειάνουμε τις γωνίες, να λησμονήσουμε ποιος έκανε τι, πότε και γιατί.

Για όλα αυτά λοιπόν –για την περήφανη υπόστασή σου ως Μάνα, για τη μεγάλη δύναμη που κρύβεις μέσα σ’ αυτό το μικρό σώμα–, αλλά και για τόσα άλλα που δεν περιγράφονται με λόγια, υποκλίνομαι μπροστά σου με δέος, και, ανήμπορη όπως νιώθω για οτιδήποτε άλλο, σου γράφω αυτές τις λέξεις για να τις έχεις συντροφιά στο οδυνηρό ταξίδι που ξεκίνησες εδώ και μήνες, με την ελπίδα ότι κάποτε θα φτάσεις σ’ ένα κάποιο ξέφωτο.

PrintFriendly and PDFεκτυπώστε ή κατεβάστε σε PDF, το άρθρο

_______________________________________________________

Από:http://thecricket.gr/2017/07/to-magda-fissa/

Οι «Τζήμεροι» της διπλανής πόρτας…


Η ανατριχιαστική απήχηση της φασιστικής ρητορικής στα κοινωνικά δίκτυα

μαγδα-φυσσα

Γράφει ο Αλέξανδρος Στεργιόπουλος

O Θάνος Τζήμερος αποφάσισε να δείξει ότι ο αστικός «πολιτισμός» εκτός από αγενής και φαιδρός, είναι και επικίνδυνος. Τα όσα είπε για τον Παύλο Φύσσα και τη μητέρα του δεν είναι μόνο προσωπικές απόψεις ενός αντιδραστικού «νεοφιλελέ» που δεν αντέχει οτιδήποτε αντικαπιταλιστικό, αντιφασιστικό, κομμουνιστικό. Είναι η αντανάκλαση του βαθέματος του εκφασισμού της κοινωνίας μας. Ναι, μέσα απ’ αυτόν φαίνεται καθαρά η σήψη και η σαπίλα του κοινωνικού περίγυρου. Ο Τζήμερος μπορεί να είναι γραφικός, αλλά, δυστυχώς, δεν είναι αδιάφορος. Οι ξεδιάντροπες δηλώσεις του έχουν κοινό που δεν διστάζει να εκδηλωθεί και απαιτεί να ακουστούν οι κραυγές.

Δεν θα ασχολούμασταν με τον μονίμως προκλητικό Τζήμερο αν δεν βλέπαμε τη θετική απήχηση των όσων είπε στο Facebook: Στη «διαπίστωσή» του ότι «βλέποντας τη μάνα του Φύσσα καταλαβαίνεις πώς έγινε έτσι ο φασισταράς, που επειδή τον μαχαίρωσε ένας άλλος φασισταράς πάνε να τον μεταμορφώσουν σε περιστέρι της ειρήνης» υπάρχουν 633 like. Μερικα από τα σχόλια υπέρ Τζήμερου ήταν: «Μπράβο. Καλά τα είπε» ή «γιατί, άδικο έχει;». Άλλοι ανακάλυπταν τους «αριστεροφασίστες» τη 17Ν και τους «μπαχαλάκηδες».

Το «ατράνταχτο επιχείρημα» στην εξωτερίκευση του βόθρου ήταν η επίκληση της ελευθερίας του λόγου. Για γέλια. Οι εκπρόσωποι, οπαδοί, συμπαθούντες την πιο μαύρη ιδεολογία θυμίζουν κάτι το οποίο αποστρέφονται. Κάτι που ο πυρήνας της ιδεολογίας τους το καταργεί με κάθε ευκαιρία. Με μοναδικό μέσο τη βία για να αποδείξουν την «ανωτερότητα» τους φυσικά και δεν νοιάζονται για την «ελευθερία του λόγου». Κι όλα αυτά γιατί; Για να εξισώσουν τον νεοναζί δολοφόνο Ρουπακιά με ένα παλικάρι που αντιμαχόταν τον φασισμό. Που δρούσε ενάντια σε αυτούς που προσφέρουν πολύτιμες υπηρεσίες στους καπιταλιστές. Ελευθερία του λόγου για να ευτελιστεί η υπόθεση σε ένα απλό ξεκαθάρισμα λογαριασμών.

Φυσικά, για την προσβολή στη μνήμη του νεκρού και στη μάνα που έχει χάσει το παιδί της ούτε λόγος. Εδώ, τα αντικρουόμενα σχόλια ήταν «όλο με τον Φύσσα ασχολείστε. Για τα δύο παιδιά της Χ.Α που δολοφονήθηκαν δεν λέτε τίποτα». Τρικυμία εν κρανίω. Δεν είναι μόνο η ασέβεια στον Φύσσα, η σύληση και η πρόκληση προς τη μητέρα του, είναι και η καπήλευση άλλων δύο νεκρών από τους υποστηρικτές τους. Τους οποίους, στην πραγματικότητα, τους θεωρούν «αναλώσιμους» και μόνο προπαγανδιστικά τους χρησιμοποιούν για να «ζωντανέψει» η ανυπόστατη θεωρία των «δύο άκρων» πατώντας σε πτώματα.

Ο Τζήμερος χρησιμοποίησε και τους στίχους του Φύσσα για να δείξει ότι «είναι» «φασίστας» που «δεν» έχει «καμία διαφορά» με τον Ρουπακιά. Και πάλι η διαφορετική ιδεολογική αφετηρία μένει εκτός. Δεν γίνεται αλλιώς. Από τη μία κάποιος που παλεύει για κοινωνική δικαιοσύνη, ισότητα, ελευθερία και από την άλλη στυγνοί δολοφόνοι που παλεύουν για το «αίμα», τη «φυλή», το «έθνος». Εδώ τα like είναι 1.300!

Το πιο επικίνδυνο είναι ότι διαστρεβλώνεται η εικόνα του Φύσσα και όσων έγιναν τη νύχτα της δολοφονίας του. Χαρακτηριστικά χρήστης ανέφερε: «Διάβασα την ανάρτηση στο facebook που ακολουθούσε, με τους στίχους του «καλού νεαρού που πήγε να χωρίσει τα παιδιά και τον έσφαξε ο φασίστας», κατάλαβα ότι τα πράγματα ήταν εντελώς διαφορετικά από αυτό που παρουσιάζεται για τον χαρακτήρα του σκοτωμένου». Ανατριχιαστικό.

Ο εκφασισμός προχωρά, εξαπλώνεται και διαβρώνει συνειδήσεις, μυαλά, θέσεις. «Τζήμεροι» παντού. Απαιτείται αποφασιστικό αντικαπιταλιστικό-αντιφασιστικό κίνημα για να σταματήσει.

____________________________________________________________

Aπό:http://www.toperiodiko.gr/%CE%BF%CE%B9-%CF%84%CE%B6%CE%AE%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%BF%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B4%CE%B9%CF%80%CE%BB%CE%B1%CE%BD%CE%AE%CF%82-%CF%80%CF%8C%CF%81%CF%84%CE%B1%CF%82/#.V3Q89FSLT3A

Η μνήμη του Παύλου στα χρόνια του Yolo…


Δεν είναι λίγες οι φορές που μέσα από ένα «λάθος», μέσα από ένα κομμάτι που δεν ταιριάζει ανοίγει ένας καινούργιος δρόμος. Μία «αποκλίνουσα συμπεριφορά» που έρχεται όμως να φωτίσει την ανάγκη του μετασχηματισμού. Την ανάγκη να αλλάξει το πλαίσιο γιατί εκεί θα έπρεπε να υπάρχει το λάθος και όχι στην συμπεριφορά που με όρους «φωτογραφίας της στιγμής» δεν ταιριάζει. Το λάθος υπάρχει στην «αρμονία» της μεγάλης εικόνας. Αυτή την αρμονία πρέπει να σπάσουμε.

Στην πρώτη μετάδοση της είδησης αναφέρθηκε ότι ο «καυγάς» έγινε για τα οπαδικά. Η σύγκρουση ανάμεσα σε δύο ομάδες οπαδών ήταν κάτι που έδενε με την κυρίαρχη εικόνα και αφήγηση. Είναι πιο εύκολα κατανοητό κάποιος να δώσει την ζωή του για την ομάδα, για την «φανέλα» παρά για κάποια «ιδεολογία». Υπάρχουν ακόμα ιδεολογίες; Αυτά τα πράγματα δεν έχουν σκουριάσει εδώ και δεκαετίες;

Σήμερα το ζητούμενο είναι να περνάμε καλά. Να είμαστε χαρούμενοι με αυτό που κάνουμε. Να νιώθουμε δημιουργικοί. Όποιος δεν το κάνει αυτό μάλλον πρέπει να έχει κάποιο πρόβλημα. Δεν έχει σημασία αν ολόκληρη την εβδομάδα σκοτώνεσαι σε κάποια σκατοδουλειά. Πρέπει το Σάββατο να τα «σπάσεις». Έτσι θα αντέξεις την λούπα της βδομάδας που ποτέ δεν θα τελειώνει. Αλλά το Σάββατο όλα θα είναι καλά. Δεν έχει σημασία αν όλη τη βδομάδα βουλιάζεις μέσα σε τέσσερεις τοίχους. Πρέπει να βρεις τον τρόπο να το κανείς με στυλ. Αν όχι το πρόβλημα είναι δικό σου. Το «να περνάμε καλά / να είμαστε χαρούμενοι με αυτό που κάνουμε» είναι κάτι περισσότερο από μία νεολαιίστικη τάση των καιρών. Αποτελεί διαταγή. Όποιος δεν υπακούει στην διαταγή δεν χωράει στον μαγικό κόσμο του Yoλαρίσματος.

Συνέχεια

Η δίκη των δολοφόνων Παύλο, είσαι εδώ…


xrysh-avgi (1)
Γράφει o Λεωνίδας Οικονομάκης
____________________________

Ήθελα άλλα να σου πω και άλλα να σου γράψω. Συγχώραμε όμως αγαπητέ αναγνώστη αλλά η στήλη δεν θα αναφερθεί στο παγκόσμιο χιπ χοπ κίνημα αυτόν το μήνα. Υπάρχουν σημαντικότερα πράγματα και δεν γίνεται να μην πάρουμε θέση.

Δεν πιστεύω στην ανεξαρτησία της δικαιοσύνης

Το παραμύθι της διάκρισης και της ανεξαρτησίας των τριών εξουσιών της φιλελεύθερης δημοκρατίας δεν το πίστεψα ποτέ κι ας μας το πιπίλιζε στα αυτιά συνεχώς η κρατική σχολική προπαγάνδα μήπως και -πες πες- το χάψουμε. Και φυσικά και δεν άλλαζα γνώμη επειδή η ανεξάρτητη (!) ελληνική δικαιοσύνη αποφάσισε -επιτέλους- να «ξεκουνήσει» και να ασχοληθεί με την περίπτωση της νεοναζιστικής συμμορίας της Χρυσής Αυγής. Κι αυτό γιατί μέχρι να αποφασίσει να κινηθεί η δικαιοσύνη δύο άνθρωποι δολοφονήθηκαν και πάνω από 300 τραμπουκίστηκαν και χτυπήθηκαν βάναυσα από τη νεοναζιστική συμμορία, επειδή είχαν «λάθος» χρώμα δέρματος, «λάθος» -η καθόλου- διαβατήριο, ή «λάθος» κοινωνικές συμπεριφορές ή πολιτικές θέσεις. Και όλο αυτό ήταν «κοινό μυστικό», το ήξεραν όλοι.

Συνέχεια

Στοιχεία από το υπόμνημα της πολιτικής αγωγής για τη δίκη της Χρυσής Αυγής…


της Μαριάννας Ρουμελιώτη

 

Σήμερα το πρωί, όπως διαβάζουμε στο site Jailgoldendawn, “oι δικηγόροι της Πολιτικής Αγωγής κατέθεσαν υπόμνημα υπογεγραμμένο από τον Αμπουζίντ Εμπάρακ, τον Αιγύπτιο αλιεργάτη που έπεσε θύμα απόπειρας ανθρωποκτονίας από μέλη της Χρυσής Αυγής τον Ιούνη του 2012 στο Πέραμα”.

Στο υπόμνημα περιγράφεται αναλυτικά, μεταξύ άλλων, η επίθεση στους Αιγύπτιους αλιεργάτες στο ΠέραμαΤις πρώτες πρωινές ώρες της 12-6-2012, στις τρεις περίπου η ώρα τα ξημερώματα, Τάγμα Εφόδου με επικεφαλής τον Αναστάσιο Πανταζή, συγκροτούμενο από δέκα (10) άτομα, μεταξύ των οποίων οι Κων/νος Παπαδόπουλος, Ελένη-Χριστίνα Νικητοπούλου, Θωμάς Μαριάς, Μάρκος Ευγενικός, Δημήτριος Αγριογιάννης, βάσει οργανωμένου σχεδίου, έφτασαν έξω από τη μονοκατοικία, επιβαίνοντες σε δίκυκλα (μηχανάκια). Οι ίδιοι φρόντισαν να κάνουν γνωστή την ταυτότητά τους ως μέλη της Χρυσής Αυγής, αφού κάποιοι από αυτούς φορούσαν μπλούζες με το έμβλημα της Χρυσής Αυγής, ενώ ο Πανταζής φώναξε “τώρα θα μάθετε τι είναι η Χρυσή Αυγή” και «θα σας γ……. τη μάνα που σας γέννησε».»

Από τον τρόπο της επίθεσης καθώς και τα βαριά τραύματα που προκλήθηκαν, είναι φανερό πως είναι μόνο θέμα τύχης ότι δεν υπήρξε νεκρός. Στο υπόμνημα περιγράφεται και τεκμηριώνεται το γεγονός ότι η επίθεση προς τους Αιγύπτιους αλιεργάτες ήταν προσχεδιασμένη και κεντρικά οργανωμένη. Μεταξύ άλλων παραθέτονται δηλώσεις του περιφερειάρχη της Χ.Α. Λαγού λίγες μέρες πριν την επίθεση: «….έχουμε γίνει δέκτες παραπόνων για θέματα, που υπάρχουν εδώ στην Ιχθυόσκαλα στο Κερατσίνι. Για όλα αυτά τα θέματα με τους Αιγύπτιους, που μπαίνουν, κάνουν ό,τι θέλουν, που πουλάνε τα ψάρια τους όπως θέλουν, τα παίρνουν απ’ όπου θέλουν και γενικά δεν δίνουν λογαριασμό σε κανέναν. Εμείς τους λέμε ότι από εδώ και στο εξής θα δίνουν λογαριασμό στη Χρυσή Αυγή».

Στο υπόμνημα περιγράφεται επίσης ο κομβικός ρόλος του Πανταζή, ως πυρηνάρχη και «ηγέτη τάγματος εφόδου», η ομοιότητα της επίθεσης στους Αιγύπτιους αλιεργάτες με άλλες επιθέσεις της Χ.Α. και η νομική πορεία της υπόθεσης   δίνοντας ιδιαίτερη σημασία στο γεγονός ότι «ότι ανάμεσα στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις τα μέλη της ΧΑ, με κεντρικό σχεδιασμό και εντολή, άρχισαν να κλιμακώνουν τις επιθέσεις τους».

Συνέχεια

Με λένε Παύλο Φύσσα από τον Περαία


ΠΑΥΛΟΣ_ΦΥΣΣΑΣ
Μια τέτοια μέρα είναι ωραία για να πεθάνεις
Όμορφα κι όρθιος σε δημόσια θέα
Με λένε Παύλο Φύσσα από τον Περαία
Έλληνας μ’ ό,τι συνάδει αυτό -όχι μια σημαία, μελανοχίτωνας γόνος του Αχιλλέα και του Καραϊσκάκη-
Κι αν ξέρω κάτι είναι πως γεννήθηκα ήδη
με δυο καταδίκες βαριές πάνω στην πλάτη
Δυο φτερά από γέννα πάνω στο σώμα μου ραμμένα
που δυστυχώς φτερουγίζουν μόνο μέσ’ απ’ την πένα
και κάνουν γύρω μου να μοιάζουν μάταια
ειδικά όσα θυσιάστηκαν για μένα…
Μα,
Δεν θυσιάζω τίποτα που θυσιάζεται
Δεν θυσιάζομαι για όποιον θυσιάζει
Μάλλον θα φταίει που τα πάντα ασπάζομαι
Ίσως να φταίει η επόμενη μέρα που πλησιάζει
Γι αυτό σου λέω, όλα καλά ηρέμησε
τα ζόρια σου, τα ζόρια μου
Κοίτα ψηλά τ’ αστέρια
Απόψε μοιάζουν να ’ναι τόσο φωτεινά
Το θέμα είναι να παίζεις τη μπάλα σωστά στα χέριαΤραβάει ο καθένας μάγκα μου τα ζόρια του
και κουβαλάει το δικό του το σταυρό
Τί με ρωτάς πώς περνώ, τι να σου πω;
Δόξα τα λεφτά, έχουμε θεό…

KillaP (Παύλου Φύσσα), «Ζόρια» («Ηλιοκαψίματα», 2012)