Καμιά προσευχή για τους πεθαμένους…


mpelogiannispicaso

—του Γιάννη Παπαθεοδώρου για τη στήλη Ανώμαλα Ρήματα

Με αφορμή τις πρόσφατες εκδηλώσεις της Βουλής των Ελλήνων για τον Νίκο Μπελογιάννη, παρακολουθήσαμε έναν ακόμη σύντομο «πόλεμο της μνήμης», ανάμεσα στον μνημονιακό πλέον ΣΥΡΙΖΑ και στο σταθερά αντιμνημονιακό ΚΚΕ. Σε ποιον ανήκει τελικά ο Μπελογιάννης; Και κυρίως τι σημαίνει αλήθεια για εμάς σήμερα ο τραγικός θάνατός του; Τη θυσία ενός ανθρώπου που αγωνίστηκε για τη δημοκρατία ή το προβλεπόμενο τέλος ενός φανατικού οπαδού της δικτατορίας του προλεταριάτου; Το μουσείο αλλά και το πιστόλι του Μπελογιάννη έγιναν τα επίδικα σύμβολα της διεκδίκησης μιας αριστερής μνήμης, που συνέχισε τον δικό της μικρό εμφύλιο στην Αμαλιάδα. Το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο για την Αριστερά. Η διάσπαση του ’68 (ανάμεσα στο «δογματικό» ΚΚΕ και το «ανανεωτικό» ΚΚΕ εσ.) όρισε άλλωστε και τις διαδρομές αυτής της αναδρομικής γενεαλογίας. Όποιος παρακολούθησε πάντως τις σχετικές ειδήσεις του 20ού συνεδρίου του ΚΚΕ, δεν πρέπει να απόρησε για το φετιχισμό του πιστολιού. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, στο συνέδριο «αναδείχθηκε η αποφασιστικότητα και η μαχητικότητα στην προσπάθεια ολόπλευρης ιδεολογικής — πολιτικής — οργανωτικής ισχυροποίησης του ΚΚΕ. Μεταφέρθηκε η σημαντική πείρα από τη δράση του Κόμματος, τα προηγούμενα χρόνια, όπου η στρατηγική του ΚΚΕ αναμετρήθηκε με επιτυχία σε δύσκολες και σύνθετες συνθήκες, διεθνείς και εσωτερικές». «Και τα λοιπά, και τα λοιπά. Λαμπρά ταιριάζουν όλα», όπως θα έλεγε ο Καβάφης.

Συνέχεια

Advertisements

Το πλανόδιο τσίρκο του «σοσιαλισμού»…


Από τον Δημήτρη Κούλαλη

ΕΛΛΟΓΑ ΠΑΡΑΛΟΓΑ

Παρατήρηση 1η: Το χθεσινοβραδινό «talk show»  που παρακολουθήσαμε στη Βουλή, μπορεί να περιγραφεί με τα εξής απλά λόγια: « Αν αρχίσουμε, κύριοι βουλευτές της ΝΔ, να σκαλίζουμε ο ένας τις αμαρτίες του άλλου, τότε θα μολυνθεί ο πολιτικός βίος αυτής της χώρας». Βάσω Παπανδρέου, αναπληρώτρια υπ. Βιομηχανίας του ΠΑΣΟΚ, 1985.

Η κ. Παπανδρέου δήλωνε σοσιαλίστρια.

Παρατήρηση 2η: Ο πρώην υπουργός των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ, κ. Γιάννος Παπαντωνίου, γνήσιος εκφραστής των κυβερνήσεων του «εκσυγχρονισμού», για τον οποίο εχθές η Βουλή ψήφισε τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής σχετικά με το μέγα σκάνδαλο των εξοπλιστικών, ήταν εκείνος πουδήλωνε ότι  πάντα δρα με γνώμονα τη σοσιαλιστική οικοδόμηση.

Για το λόγου το αληθές:

Ο κ. Παπαντωνίου δήλωνε σοσιαλιστής.

Παρατήρηση 3η: Ο πρώην πρωθυπουργός, κ. Κώστας Σημίτης,  ο οποίος εμφανίστηκε χθες μετά από μια δεκαπενταετία σχεδόν σε τηλεοπτικό σταθμό, είναι εκείνος ο  οποίος την ώρα που μιλούσε για «εκσυγχρονισμό» και για «ανάπτυξη», από το βήμα της Βουλής, με τον πιο κυνικό τρόπο δήλωνε μετά την κατάρρευση της φούσκας του χρηματιστηρίου: «Ας πρόσεχαν», απευθυνόμενος σε όσους ανυποψίαστους και αφελείς είχαν ποντάρει ολόκληρο το βιος τους στο τζόγο.

Είχε προηγηθεί η χρήση των αποθεματικών των ταμείων για την τόνωση του Χρηματιστηρίου. Είχε προηγηθεί ακόμη το μαζικό ψυχολογικό ντοπάρισμα του κόσμου από τους υπουργούς της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι προέτρεπαν  σύσσωμη την κοινωνία να επενδύσει στις επίπλαστες προσδοκίες του εύκολου και άκοπου κέρδους.

Ο κ. Σημίτης δήλωνε σοσιαλιστής.

Παρατήρηση 4η: Το 2015, ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ,  κ. Βενιζέλος, ο οποίος, τότε, είχε υπογράψει και ψηφίσει τα δύο πρώτα μνημόνια, εγκαλούσε τον κ. Τσίπρα, ο οποίος υπέγραψε και ψήφισε το τρίτο και πάει για το τέταρτο , για το πότε επιτέλους θα φύγουν τα μνημόνια. Είναι ο ίδιος άνθρωπος, ο οποίος συμμετείχε σε μία κυβέρνηση η οποία ενώ εξαπέλυε δριμεία επίθεση κατά των εργαζομένων, ταυτόχρονα,  έδινε πριμ ύψους 350 εκατ. σε εταιρείες μεγαλοεργολάβων, επειδή τα έσοδα από την είσπραξη των διοδίων δεν ήταν τα αναμενόμενα.

Ο κ. Βενιζέλος δήλωνε σοσιαλιστής.

Παρατήρηση 5η: Ο πρώην πρωθυπουργός, κ. Γιώργος Παπανδρέου, λίγο μετά την εκλογική του νίκη το 2009 δήλωνε από το βήμα της Βουλής, παραφράζοντας το σύνθημα του «Μάη», η φαντασία στην εξουσία, ότι αυτός κι η κυβέρνησή του είναι «αντιεξουσιαστές στην εξουσία». Μετά από μερικούς μήνες έμπασε το ΔΝΤ από την πίσω πόρτα…

(η επίμαχη δήλωση στο 0:07)

Ο τρόπος που το ‘κανε καταγράφεται στο βιβλίο του έγκριτου δημοσιογράφου (!), κ. Γ. Πρετεντέρη, «Ψυχρός Εμφύλιος» (Πατάκης) : «( …) Όπου στον κόσμο εφαρμόζονται ανάλογα οικονομικά προγράμματα– έγραφε- οι εμπνευστές τους ξεκινούν από το πραξικόπημα. Κανονικά δηλαδή πρώτα εμφανίζονται τα τανκς και μετά η τρόικα… Φυσικά στη χώρα μας κάτι τέτοιο ήταν αδύνατον. Γι’ αυτό καταβλήθηκε τόση προσπάθεια να δημιουργηθεί κλίμα κατασκευασμένης συναίνεσης  ή ευρύτερης αποδοχής του μνημονίου με το επιχείρημα του ‘’μονόδρομου’’. (…) Ήταν ίσως η πιο αποκρουστική πλευρά ενός εκτρωματικού σχεδίου».

Ο κ. Γ. Παπανδρέου δήλωνε σοσιαλιστής.

Παρατήρηση 6η:  Λίγο μετά το 1974, την εποχή του «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο», ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου συγκρούστηκε σφοδρά με τον Κ. Καραμανλή αναφορικά με την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ. Είναι μνημειώδης η στιγμή του περίφημου «προτιμούμε να ανήκομεν εις τους Έλληνες» και η υιοθέτηση όλης της ρητορικής του ΚΚΕ και της προδικτατορικής ΕΔΑ από το αντιπολιτευόμενο ΠΑΣΟΚ.  Όμως, μια δεκαετία πίσω, ως υπουργός της «Ε.Κ.» άλλα ήταν εκείνα που τον απασχολούσαν… Την «19η Ιανουαρίου 1964 σε ομιλία του στην Πάτρα, 3 χρόνια μετά τη σύνδεση της Ελλάδας με την ΕΟΚ- έλεγε χαρακτηριστικά: “Η μόνη έννοια την οποία δικαιούμεθα να δώσωμεν εις την απόφασιν της συνδέσεως είναι ότι η Ελλάς απεδέχθη τη μεγάλην πρόκλησιν του 20ού αιώνος, ότι απεδέχθη να αποδυθή εις τον μεγάλον αγώνα διά την ταχείαν ανύψωσιν του βιοτικού επιπέδου του λαού της. Η έκβασις του αγώνος δεν έχει κριθεί. Θα κριθή από τη στρατηγικήν την οποίαν θα ακολουθήσωμεν και από το σθένος, το οποίον θα επιδείξωμεν. Η απόφασις να συνδεθώμεν με την Ευρωπαϊκήν Κοινήν Αγοράν αποτελεί συμβόλαιον μεταξύ του Ελληνικού κράτους και του Έλληνος πολίτου, διά την συμμετοχήν μας εις την μεγάλην εξόρμησιν του 20ού αιώνος. Την κοινήν γνώμην δεν απησχόλησεν επαρκώς η άλλη όψις της συνδέσεως με την Ευρωπαϊκή Κοινότητα, ότι δηλαδή η Ελλάς θα αποτελέση ισότιμον μέλος της Κοινότητος των μεγάλων Δημοκρατιών της Δύσης. Και ότι, επομένως, θα κληθή η Ελλάς όχι μόνον να εκσυγχρονίση την οικονομίαν της, αλλά επίσης και το κράτος της και την κοινωνικήν της διάρθρωσιν. Πρώτιστον χαρακτηριστικόν των χωρών της Ευρωπαϊκής Κοινότητος είναι το ότι είναι Δημοκρατίαι». (Ριζοσπάστης 28/6/1998).

Παρατήρηση 7η: Τα τελευταία επτά μνημονιακά χρόνια, ακούστηκε, και από χείλη «σοσιαλιστών», ότι την ευθύνη για την χρεοκοπία της χώρας την έχουν οι δημόσιοι υπάλληλοι και το σπάταλο κράτος. Καταρχάς, να ξεκαθαρίσουμε ότι όταν η Αριστερά, η πραγματική Αριστερά, μιλάει για το δημόσιο τομέα, σίγουρα δεν μιλά για το Δημόσιο των «κολλητών»,  των «κουμπάρων», των «υποβρυχίων που έγερναν», της Siemens, των greek statistic s, του οργίου διασπάθισης των Ολυμπιακών Αγώνων και του Κοσκωτά .

Δεν μιλά, εν ολίγοις, για το Δημόσιο του κορπορατισμού και του κομματικού κράτους.

Οι κύριοι «σοσιαλιστές» αν εννοούν αυτού του είδους το Δημόσιο, ναι έχουν δίκιο, είναι ένας γραφειοκρατικός «Φρανκεστάιν» διεφθαρμένος μέχρι μυελού των οστών . Μόνο που είναι το δικό τους Δημόσιο και σίγουρα η ευθύνη δεν βαρύνει τις πλάτες όλων των εργαζομένων του δημόσιου τομέα που προσπαθούν καθημερινά παρά τις αντιξοότητες να εξυπηρετήσουν τους πολίτες. Όσο για το σπάταλο κράτος, ήταν πάντα σπάταλο για τις δουλίτσες των πολυεθνικών και των εργολάβων, ποτέ όμως δεν ήταν σπάταλο για την Υγεία, την Παιδεία, την Πρόνοια, την Ασφάλιση και άλλους ευαίσθητους κοινωνικούς τομείς.

Για να καταλάβουμε πόσο βυσσοδόμησαν πάνω στην έννοια και τις αξίες του σοσιαλισμού, παραδίδοντας μια διοίκηση ρημαγμένη, αρκεί να αναφέρουμε τα όσα έγραφε ο υπ. Εθνικής Οικονομίας του ΠΑΣΟΚ την περίοδο 1982-85 , στο βιβλίο του «Πολιτική κατάθεση» ( Οδυσσέας), αναφορικά με τις ‘’προβληματικές εταιρείες’’: «Το πρόβλημα το είχε κατ’ αρχήν η Εθνική Τράπεζα, που είχε δανείσει υπέρογκα ποσά σε αυτές τις εταιρείες.(…) – Μόνο στην Εθνική- οι πιστώσεις ανέρχονταν στο ύψος των 200 δισεκατομμυρίων δρχ. – τα οποία- θα έπρεπε να χαρακτηριστούν επισφαλή και να διαγραφούν. Η τράπεζα θα αδυνατούσε βέβαια να καλύψει ζημιά τέτοιου είδους. (…) Για να προχωρήσουμε αποτελεσματικά, έπρεπε πρώτα από όλα να παραδεχτούμε την πικρή αλήθεια, ότι δηλαδή μεγάλο μέρος των 200 δισεκατομμυρίων (…) θα πληρωνόταν κατ’ ανάγκη από τον φορολογούμενο».

Ο εκλιπών πια Γεράσιμος Αρσένης δήλωνε και αυτός σοσιαλιστής.

Ως επίλογο, χρησιμοποιούμε ένα απόσπασμα, ενδεικτικό της διάψευσης των προσδοκιών και της πολιτικής απάτης όλων αυτών των χρόνων, από το έργο του Μενέλαου Λουντέμη , «Οδός Αβύσσου- Αριθμός Ο»:

«Τα τελευταία τούτα χρόνια στον τόπο αυτό ειπώθηκαν τα χειρότερα ψέματα της Ιστορίας. Ειπώθηκαν ψέματα που ντράπηκαν και τα ίδια, μια και δεν ντρέπονταν τα στόματα που τα ‘λεγαν».

__________________________________________________________

Από:http://www.nostimonimar.gr/to-planodio-tsirko-tou-sosialismou/

ΟΝΟΜΑΖΟΜΑΙ ΑΝΤΙΣΥΡΙΖΑΣ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ!


Ονομάζομαι ΑντιΣύριζας και είμαι καλά! Ο νέος τύπος των social media (και όχι μόνο) που κάνει θραύση. Από τον Χρήστο Ξανθάκη. ——————————————————————————— Απ’ όλους μπορείς να γλυτώσεις στα social media. Μπορείς να γλυτώσεις από τους φορτικούς, μπορείς να γλυτώσεις από τα τρολάκια, μπορείς να γλυτώσεις από τους λιγούρηδες, ακόμη κι από τους οπαδούς του Μπέου μπορείς να γλυτώσεις. Αν είσαι λίγο πονηρός, βρίσκεις πάντοτε τρόπους να τους αποφύγεις. Από έναν και μόνο έναν δεν μπορείς με τίποτα να ξεφύγεις. Από τον αντιΣύριζα!   Συνέχεια

Οι αριστερές κυβερνήσεις που… δεν κυβέρνησαν


a04a5-kanisdenxehna

σημ.Αμετανόητου: Εμετός ! Στις 26 του Μάη εύχομαι όλοι αυτοί οι κύριοι που Θεοποιούν την «ελεύθερη» (μη χέσω) αγορά…να πάρουν το μάθημά τους.Μακάρι ο Ελληνικός Λαός να ξυπνήσει επιτέλους και να τιμωρήσει παραδειγματικά τους άμεσα υπεύθυνους για την τραγωδία που βιώνουμε και τα παπαγαλάκια-τσιράκια αυτών…

Διότι στην Ελλάδα δεν είχαμε μία απλή Υφεση σε έναν κύκλο του καπιταλισμού…Εχουμε μία πολύ καλά ενορχηστρωμένη ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ…βγαλμένη από τα Μαλθουσιανά σενάρια της Πολιτικής Οικονομίας…

Υ.Γ. σε σχετική ψηφοφορία του εν λόγω ιστότοπου για τις εκλογές, φαίνεται μέχρι στιγμής (εχτές) ότι, το 43% !!! των ψηφοφόρων που έριξαν ψήφο,θα ψηφίσουν με γνώμονα την πολιτική ΑΠΟΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΗΣΗ της Κυβέρνησης.Ενώ μόνο το 36% θα επιλέξει την κυβερνητική σταθερότητα…Φανταστείτε τι έχει να γίνει, αν «παίζουν» τέτοια ποσοστά, στο πιό νεοφιλελεύθερο σάϊτ της Ελλάδος…


Του Γιώργου Κράλογλου

Οι αριστεροί και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κυβέρνησαν. Η γνωστή κομματική καραμέλα-πρόκληση για την νοημοσύνη του λαού. Πρόκληση για την οικονομία και τον ιδιωτικό τομέα. Πρόκληση για τους άνεργους της χώρας μετά το 1980. Πρόκληση για κάθε εργαζόμενο που δεν είναι κρατικός υπάλληλος. Πρόκληση τέλος για την παιδεία και τα αχούρια που λέγονται Πανεπιστήμια και Σχολεία σε κατάληψη.

Είναι εκτός από πρόκληση, αναίδεια και ανανδρία να αποποιείσαι τις ευθύνες σου και να τις μεταφέρεις στις πλάτες των αποτυχημένων κυβερνήσεων, υπολογίζοντας ότι επειδή ο λαός τις έκρινε ανίκανες θα σου χαρίσει και τα δικά σου καμώματα γιατί κρατάς ένα κόκκινο πανί και παριστάνεις τον επαναστάτη ενώ η πραγματική σου επιδίωξη ήταν και είναι να χωθείς στο κράτος της διαφθοράς και τους χάους.

Τι ήταν λοιπόν το παρακράτος των δικτατορίσκων του συνδικαλισμού που με εντολές των κομμάτων και μόνο των κομμάτων ξεβράκωναν κόσμο, κατέβαζαν διακόπτες, άφηναν τους εργαζόμενους χωρίς μέσα μεταφοράς, χωρίς ταχυδρομεία, χωρίς τηλέφωνα, χωρίς αεροπλάνα χωρίς Σχολεία και Πανεπιστήμια;

Συνέχεια

«Επικίνδυνοι πολίτες ή επικίνδυνο κράτος;»


ΝΕΝΗ_ΠΑΝΟΥΡΓΙΑ

Συνέντευξη στη Μικέλα Χαρτουλάρη

Πώς εκδηλώθηκε και τι σημαίνει ο διωγμός των Ελλήνων από Ελληνες κατά τον 20ό αιώνα; Η Νένη Πανουργιά, δυναμική φωνή στο αμερικανικό πανεπιστήμιο Κολούμπια, διερεύνησε το ζήτημα ιστορικά και ανθρωπολογικά. Στάθηκε ειδικά στα μέτρα που πήρε το ελληνικό κράτος για την καταστολή της Αριστεράς και φώτισε το πώς οι αριστεροί/ές έζησαν ως πολιτικοί απόβλητοι για περισσότερο από μισόν αιώνα. Το βιβλίο της «Επικίνδυνοι πολίτες» συνθέτει γεγονότα και βιώματα (ακόμη και δικά της) σε ένα αφήγημα με υψηλή θερμοκρασία. Πρωτοεκδόθηκε στις ΗΠΑ το 2009, απέκτησε 30.000 αναγνώστες και η τωρινή ελληνική έκδοσή του βάζει ξανά στο τραπέζι το θέμα της κρατικής τρομοκρατίας απέναντι στην Αριστερά αλλά και γενικότερα απέναντι στον πολιτικό κόσμο που διαφωνεί.

«Η άνοδος και κυριαρχία του ΠΑΣΟΚ σήμανε ταυτοχρόνως την ιστορική νίκη και την ιστορική ήττα της Αριστεράς, καθώς προσεταιρίστηκε το ΕΑΜ και το Πολυτεχνείο, παρακάμπτοντας την ιστορία της Αριστεράς»

*

• Στο βιβλίο σας εξετάζετε την εικόνα του πολιτικού απόβλητου που κατασκεύασε για τους Ελληνες αριστερούς/ές το ελληνικό κράτος και της Δεξιάς και του Κέντρου, από τις αρχές του 20ού αιώνα. Ομως η Αριστερά είναι πολλές Αριστερές. Ποια διάλεξε το κράτος;

Το κράτος, δεξιό, κεντρώο ή εκσυγχρονιστικό, αυτοταυτιζόμενο με την κοινωνία, έχει κατασκευάσει μία μόνο και επικίνδυνη «Αριστερά» με το ίδιο πρόσωπο. Προφανώς αυτή η συνολική και μονολιθική κατασκευή υπογραμμίζει την ηγεμονική κίνηση του κράτους που κρατούσε τα νήματα της νοηματοδότησης της Αριστεράς. Μ’ άλλα λόγια, αυτό που αντιλαμβανόταν η «Αριστερά» ως Αριστερά, ως ένα χώρο, δηλαδή, πάντα υπό κριτική και αυτοκριτική, πάντα κινούμενο και ποτέ στατικό, το κράτος το επαναπροσδιόρισε ως κάτι το πολύ συγκεκριμένο και σταθερό βάσει όλων των συντακτικών στοιχείων που συγκροτούν το εξαπλουστευτικό δίπολο εχθρός/φίλος. Η «Αριστερά» έγινε ο ιδεολογικός εχθρός του κράτους με την επακόλουθη αναγωγή της και σε υπαρξιακό εχθρό. Ετσι πραγματοποιήθηκε και η διολίσθηση από «ιδεολογική ετερότητα» σε «κονσερβοκούτι» πολύ πριν βγουν τα μαχαίρια της ΟΠΛΑ. Και τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει και τόσο πολύ γιατί και τώρα, έναν αιώνα μετά, ακόμα οι αριστεροί/ές αντιμετωπίζονται ως εχθροί της κοινωνίας. Συνέχεια

Το ’89 και το ’13: διαφορές και συμπτώσεις…


ΚοτζιάςΤου Νίκου Κοτζιά. 

Το βρώμικο ’89 που το αποκάλυψα εκείνο το καλοκαίρι άμεσα, παρά τους τόνους λάσπης που μου ριχνόντουσαν, ήταν μια προσπάθεια να υποταγεί η αριστερά στις βαθύτερες δυνάμεις του συστήματος και να τσακιστεί η λαϊκότητα του ΠΑΣΟΚ. Επρόκειτο για πολιτική προσπάθεια να καταστούν όμηροι των συμφερόντων τους ο λαός και το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του. Στο τέλος, εκείνο που «πέτυχαν» Ολιγαρχία και Διαπλοκή, ήταν να οδηγήσουν τη χώρα σε μια πορεία παρακμής.

Στο επίκεντρο του ’89 υποτίθετο ότι ήταν η κάθαρση. Στην  πραγματικότητα ήταν οι μεγάλες μπίζνες, συχνά βρώμικες, της εποχής: από τις προμήθειες της Ζήμενς, μέχρι την παράνομη εκχώρηση συχνοτήτων καναλιών στους ημέτερους. Οι κρατικοδίαιτες δυνάμεις του συστήματος και η διαπλοκή εμφάνισαν τον εαυτό τους ως δυνάμεις κάθαρσης και φορείς του νέου. Στην πραγματικότητα αναδιάρθρωσαν το σύστημα κυριαρχίας τους, γεννώντας μέγιστα προβλήματα για τον τόπο. Η αριστερά, εκτός λίγων εξαιρέσεων, δεν το κατάλαβε. Οσοι αντιτάχθηκαν υβριστήκαν και κυνηγήθηκαν από όλες τις πλευρές. Σήμερα το σκηνικό είναι διαφορετικό. Οι διαφορές 1989 και 2012 είναι σαφείς και άμεσα αναγνωρίσιμες και για αυτό η αριστερά καλώς πράττει σήμερα όσα πράττει, κάτι που δεν ίσχυε το 1989. Υπάρχει, όμως, , και μια «δομή» που έχει πολλά κοινά με πλευρές του ’89.

Οι διαφορές ανάμεσα στο 1989 και το 2012 συνίστανται στο γεγονός ότι σήμερα ουδείς από το κυρίαρχο σύστημα ενδιαφέρεται να διαλύσει το ΠΑΣΟΚ. Αντίθετα το θέλει να παραμείνει υποταγμένο στην μνημονιακή πολιτική και σε πορεία αυτοποιούμενης απαξίωσης. Η διαπλοκή μαζί με την τρόικα, επιπλέον, δίνουν μάχη με χέρια και δόντια προκειμένου να προστατεύσουν την σημερινή ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και τις πολιτικές που αυτή ακολουθεί.

Το ΠΑΣΟΚ του ’12 είναι ένας απαξιωμένος οργανισμός ο οποίος έχει χάσει την λαϊκότητα και τους δεσμούς του με τα λαϊκά στρώματα. Αυτά τα στρώματα σήμερα το απεχθάνονται .Κύρια Αιτία; Η μνημονιακή πολιτική που επέβαλλε στη χώρα. Αντίθετα τότε, το ’89, ήταν ακόμα ζωντανές οι μνήμες από το κοινωνικό έργο των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, ιδιαίτερα της πρώτης του ’81. Όπως, επίσης, από την ενσωμάτωση λαϊκών στρωμάτων στο όλο σύστημα. Παρόλο που η τελευταία έγινε με τρόπο που διεύρυνε τη διαφθορά και την συστημικότητα σειράς στελεχών του.

PASOKΤο σημερινό ΠΑΣΟΚ δεν είναι το τότε ΠΑΣΟΚ. Ούτε, ασφαλώς, ο Βενιζέλος είναι Ανδρέας ή ο Παπακωνσταντίνου Τσοβόλας. Σήμερα, ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, κάθε άλλο παρά θυμίζει λαϊκό ηγέτη με κοινωνικό έργο, έστω και ατελές. Δεν καλεί τις λαϊκές μάζες να τον στηρίξουν, αλλά τη διαπλοκή να τον σώσει. Η τελευταία δεν του επιτίθεται κατά κύματα, αλλά τον υπερασπίζεται, χωρίς, ταυτόχρονα, να υποστηρίζει ότι είναι αθώος. Ούτε ο ίδιος δεν κάνει κάτι τέτοιο. Γνωρίζει, εξάλλου, ότι παρανόμως είχε ανοίξει το στικάκι της λίστας Λαγκάρντ. Ότι κακώς δεν το πρωτοκόλλησε. Οι δε δηλώσεις του στα τέλη του Οκτώβρη, όταν έλεγε ότι η λίστα έχει 1991 ονόματα, τον αφήνουν αριθμητικά έκθετο.

Υπάρχει, όμως, και μια θεμελιακή σύμπτωση ανάμεσα στις δύο πολιτικές χρονολογίες που δεν έχει αναδειχτεί επαρκώς. Όπως το ’89, έτσι και σήμερα, οι ξένοι και η ντόπια διαπλοκή, παριστάνουν τους «ιερείς της κάθαρσης». Στόχος τους να ανανεώσουν και να στερεώσουν την εξουσία τους. Να μην χρεωθούν, ως είναι το ορθό, την παρακμή της χώρας. Να βγουν όσο το δυνατό πιο αλώβητοι από την κρίση. Και αυτό είναι το κύριο της σημερινής καμπάνιας τους για «κάθαρση», όπως και το ’89. Η δημοκρατική αντιπολίτευση οφείλει, επιτέλους, να το καταλάβει.

Πηγή. http://press-gr.blogspot.gr/2013/01/89-13.html