Παιδιά-σκλάβοι στην Ελβετία…


Χιλιάδες άνθρωποι στην Ελβετία, οι οποίοι εξαναγκάστηκαν σε παιδική εργασία, απαιτούν αποζημίωση για την κλεμμένη παιδική τους ηλικία. Από τη δεκαετία του 1850, εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά απομακρύνθηκαν από τους γονείς τους και στάλθηκαν σε αγροκτήματα για να εργαστούν, μια πρακτική που συνεχίστηκε και κατά τον 20ο αιώνα.

%cf%80%ce%b1%ce%b9%ce%b4%ce%b9%ce%ac-%cf%83%ce%ba%ce%bb%e1%bc%80%ce%b2%ce%bf%ce%b9Ο David Gogniat άκουσε ένα δυνατό χτύπημα στην πόρτα. Ήταν δύο αστυνομικοί. «Τους άκουσα να φωνάζουν και συνειδητοποίησα ότι κάτι πήγαινε στραβά. Κοίταξα έξω και είδα ότι η μητέρα μου τους είχε σπρώξει από τις σκάλες,» λέει. «Στη συνέχεια, μπήκε μέσα και έκλεισε την πόρτα. Την επόμενη μέρα, ήρθαν τρεις αστυνομικοί. Ένας ακινητοποίησε την μητέρα μου και οι άλλοι με πήραν μαζί τους». Στην ηλικία των οκτώ, είχε ουσιαστικά απαχθεί και μεταφερθεί σε ένα αγρόκτημα. Ως και σήμερα δεν έχει καμία ιδέα γιατί. Τα πρώτα χρόνια της ζωής του, ο ίδιος, ο αδερφός του και οι αδελφές του ζούσαν μόνοι τους με τη μητέρα τους. Ήταν φτωχοί, αλλά τα παιδικά του χρόνια ήταν ευτυχισμένα ώσπου μια μέρα, το 1946, όταν γύρισε στο σπίτι από το σχολείο, είδε πως τα αδέλφια του είχαν εξαφανιστεί. Ένα χρόνο αργότερα, ήταν η σειρά του. Οδηγήθηκε σε μια παλιά αγροικία και έγινε εργάτης. Ξυπνούσε πριν τις 06:00 και εργαζόταν πριν και μετά το σχολείο. Η ημέρα του τελείωνε μετά τις 22:00. Αυτός ο επιβλητικός άνδρας, στα 70 του, μοιάζει ευάλωτος, καθώς θυμάται τη συχνή βία από τον θετό του πατέρα. «Θα τον περιέγραφα σχεδόν ως τύραννο …τον φοβόμουν. Ήταν αρκετά οξύθυμος και με χτυπούσε με την παραμικρή αφορμή,» λέει ο Gogniat. Σε μια περίπτωση, όταν ήταν μεγαλύτερος, θυμάται ότι αντέδρασε βίαια ο ίδιος, άρπαξε τον πατριό του, τον έσπρωξε στον τοίχο και ήταν έτοιμος να τον χτυπήσει. Εκείνος όμως τον απείλησε: «Αν με χτυπήσεις, εγώ θα πω να σε στείλουν σε ίδρυμα». Έτσι ο David υπαναχώρησε. Τα αδέλφια του ζούσαν με οικογένειες σε κοντινό χωριό. Τα έβλεπε σπάνια. Τους έλειπε, πολύ, η μητέρα τους. Αλληλογραφούσαν και υπήρξαν περιστασιακές επισκέψεις. Μια μέρα η μητέρα του έκανε μια τολμηρή προσπάθεια να πάρει τα παιδιά της πίσω. Ήρθε με ένα ζευγάρι Ιταλών σε ένα Fiat Topolino και είπε ότι θα έπαιρνε τα αδέλφια του για μια βόλτα. Ο David δεν ήταν εκεί, αλλά ήταν το θέμα συζήτησης στο χωριό όταν επέστρεψε εκείνο το βράδυ. Η αστυνομία έφερε πίσω τα παιδιά τρεις ημέρες αργότερα. «Το γεγονός ότι η μητέρα μου κανόνισε να «απαγάγει» τα παιδιά της και να τα φέρει πίσω στο σπίτι στη Βέρνη μαζί της δείχνει ακριβώς πόσο πολύ είχε αγωνιστεί ενάντια στις αρχές,» λέει ο Gogniat. Με τον θάνατο της μητέρας του, έκανε μια συγκλονιστική ανακάλυψη. Βρήκε έγγραφα που αποδείκνυαν ότι πλήρωνε χρήματα στις ανάδοχες οικογένειες για τη συντήρηση των τεσσάρων παιδιών της, που είχαν απομακρυνθεί βιαίως από εκείνη και εργάζονταν ως μισθωμένοι εργάτες.

Συνέχεια

Προσφυγόπουλα – σκλάβοι στην Γαλλία…


Από τη “ζούγκλα” του Καλαί, στα κέντρα υποδοχής και από κει στην καταναγκαστική εργασία – Αποκαλυπτικό άρθρο του Guardian

%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%b1%ce%b94

Μεταφράζει και επιμελείται ο Αλέξανδρος Στεργιόπουλος

Η Λίστα των εγκλημάτων του καπιταλισμού είναι ατελείωτη. Το κέρδος μπαίνει πάνω απ’ όλα και η ανθρώπινη ζωή εκμηδενίζεται. Του εργάτη φυσικά, του αδύναμου που μετέχει δια της οικονομικής βίας σε μια άθλια, χυδαία συναλλαγή. “Αν θες να ζήσεις γίνε σκλάβος” και οι διαχειριστές του συστήματος θα σου που ότι μετέχεις στη “μισθωτή εργασία”.

Στην περίπτωση των ανθρώπων που αναγκάζονται να αφήσουν την πατρίδα τους λόγω ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων, δεν υπάρχουν προσχήματα. Η αστική δημοκρατία δεν σέβεται ούτε τους δικούς της κανόνες και νόμους και επιτρέπει χωρίς αιδώ τη σκλαβιά ανηλίκων! Ο “πολιτισμός” της Δύσης βρωμάει υποκρισία, προχωράει σαδιστικά και διαδίδει την απανθρωπιά και τη βαρβαρότητα.

Τα παιδιά πρόσφυγες που στάλθηκαν από τη “ζούγκλα” του Καλαί σε υποτιθέμενα ασφαλή κέντρα υποδοχής στην Γαλλία, καταγγέλλουν ότι έχουν εξαναγκαστεί σε καταναγκαστική εργασία. Συνεντεύξεις με ασυνόδευτους ανήλικους από το στρατόπεδο προσφύγων μέχρι τα επίσημα κέντρα υποδοχής, αποκάλυψαν καταγγελίες ότι παιδιά έχουν σταλεί για αμισθί εργασία σε φάρμες ώστε να μαζέψουν μήλα για τα γαλλικά σουπερμάρκετ. Οι νεαροί δήλωσαν ότι ήταν πολύ φοβισμένοι για να αρνηθούν μια και ανησυχούν ότι θα βλάψει την προσπάθειά τους να ζητήσουν άσυλο στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Συνέχεια

Αλεξάντρ Μάμκιν: Ο θρύλος της Επιχείρησης «Ζβιόζντατσκα»…Ο πιλότος που έδωσε την ζωή του, για να σωθούν τα παιδιά από τους ναζί…


%ce%bc%ce%b1%ce%bc%ce%ba%ce%b9%ce%bd

Γράφει ο Γρηγόρης Τραγγανίδας

Τον Χειμώνα του 1943 – 44, στην κατεχόμενη πόλη, Πόλοτσκ, της Σοβιετικής Λευκορωσίας, οι ναζί αποφασίζουν να προβούν σε μία ακόμη ασύλληπτη θηριωδία: Να χρησιμοποιήσουν τα παιδιά του Παιδικού Σταθμού Νο 1 της πόλης… σαν «δωρητές» αίματος για τους τραυματισμένους Γερμανούς στρατιώτες..!

Ο διευθυντής του παιδικού σταθμού, Μιχαήλ Στεπάνοβιτς Φόρινκο, ως επικεφαλής, ταυτόχρονα – και διατηρώντας την υπηρεσιακή του κάλυψη – της αντιστασιακής οργάνωσης, «Οι ατρόμητοι», ήταν προφανές ότι δεν θα μπορούσε να επιτρέψει κάτι τέτοιο. Γνωρίζοντας ότι οι φασίστες δεν χαμπαριάζουν από ανθρωπιά και δεν πρόκειται να συγκινηθούν από παρακάλια, ο Φόρινκο αποφασίζει να τους «ζυμώσει» έντεχνα την πεποίθηση, ότι στην κατάσταση που βρίσκονται τα παιδιά – πεινασμένα, εξαθλιωμένα, άρρωστα – δεν θα μπορούσαν να «προσφέρουν» ποιοτικό αίμα στους κατακτητές, αφού τους έλειπαν βιταμίνες και σίδηρος. Επιπλέον, ο Παιδικός Σταθμός ήταν ουσιαστικά κατεστραμμένος. Γι’ αυτό θα πρέπει να μεταφερθούν στο κοντινότερο χωριό που έχει ισχυρή γερμανική φρουρά, εν προκειμένω το Μπέλτσιτσι, ώστε να αναρρώσουν, να ταϊστούν σωστά και να χρησιμοποιηθούν σε αυτή την φρικώδη διαδικασία.

Οι ναζί πείθονται.

Συνέχεια

Συμφωνία Ισραήλ – Facebook με στόχο παιδιά Παλαιστινίων…


Ηλεκτρονική «διευκόλυνση» για φυλάκιση παιδιών…

%ce%b9%cf%83%cf%81%ce%b1%ce%b7%ce%bb-%cf%80%ce%b1%ce%b9%ce%b4%ce%b9%ce%b1

Σαν «στόχους» εκλαμβάνει τα παιδιά στην Παλαιστίνη, όχι μόνο το ισραηλινό καθεστώς… αλλά και το Facebook, το οποίο ανέλαβε ρόλο πληροφοριοδότη προς τις ισραηλινές αρχές, παρά το γεγονός ότι είναι γνωστή η τουλάχιστον απάνθρωπη τακτική των τελευταίων έναντι των ανήλικων Παλαιστινίων, τους οποίους, όταν δεν τους δολοφονούν επειδή… πετάνε πέτρες, τους φυλακίζουν επί μήνες, χωρίς καμία νομική εκπροσώπηση ή την παρουσία ενός γονέα.

Μετά την συμφωνία συνεργασίας Ισραήλ – Facebook τον περασμένο μήνα και καθώς το τελευταίο προσφέρει στο Ισραήλ μεγαλύτερη πρόσβαση στους λογαριαμσούς χρηστών οι οποίοι κρίνονται ότι… «υποκινούν» επιθέσεις εναντίον του ισραηλινού στρατού, οι ισραηλινές δυνάμεις κατοχής, βασιζόμενες σε αυτή την πρόσβαση, πραγματοποίησε επιδρομές σε σπίτια Παλαιστινίων, άρπαξαν τα παιδιά και τα κρατούν επί μήνες με βάση… αναρτήσεις τους στα κοινωνικά δίκτυα, όπως κατήγγειλε χθες η οργάνωση Defense for Children International Palestine (DCIP).

Η οργάνωση μίλησε με αρκετούς ανήλικους Παλαιστίνιους που συνελήφθησαν για τις αναρτήσεις τους στο Facebook, ανακρίθηκαν επί ώρες και στη συνέχεια οδηγήθηκαν στην φυλακή για μήνες, στοπλαίσιο του νομικού «κόλπου» της «διοικητικής κράτησης».

«Οι ισραηλινές αρχές πρέπει να σταματήσουν αμέσως τη χρήση της διοικητικής κράτησης εναντίον ανήλικων Παλαιστινίων» σημειώνει ο Brad Parker, δικηγόρος και σύμβουλος υπεράσπισης στην DCIP. Προσθέτει, ότι η αδυναμία να στηθούν κατηγορίες εναντίον παιδιά λόγω έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων δεν πρέπει να αποτελέσουν λόγο για την κράτησή τους επ’ αόριστον χωρίς απαγγελία κατηγορίας ή δίκη.

Η οργάνωση κατήγγειλε ότι είναι η πρώτη φορά που το Ισραήλ έχει χρησιμοποιήσει την διοικητική κράτηση σε βάρος παιδιών Παλαιστίνιων από το 2011, μια πολιτική που επιτρέπει στις ισραηλινές αρχές να κρατούν τους Παλαιστίνιους στη φυλακή επ ‘αόριστον χωρίς δίκη.

Χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί ο 17χρονος Παλαιστίνιος, Ahmed, ο οποίος συνελήφθη τον Αύγουστο και ανακρίθηκε για πολλές ώρες λόγω των φωτογραφιών που είχε αναρτήσει.

Ο Ahmed είχε συλληφθεί και τον Απρίλιο, πάλι λόγω αναρτήσεων στο Facebook. Παρά το γεγονός ότι είπε στον ανακριτή ότι ο λογαριασμός του ήταν καθαρός, τρεις μέρες αργότερα, οι ισραηλινές αρχές έθεσε τον Ahmad υπό διοικητική κράτηση για έξι μήνες. Η οργάνωση σημειώνει ότι περισσότερα από 19 παιδιά Παλαιστινίων συνελήφθησαν από τον Οκτώβριο του 2015 μέχρι σήμερα, χωρίς καμία νομική εκπροσώπηση ή την παρουσία ενός γονέα κατά τη διάρκεια των ανακρίσεων, τακτική η οποία είναι διεθνώς παράνομη.

Στην έκθεση της οργάνωσης τονίζεται ότι «το Ισραήλ έχει την προβληματική διάκριση να είναι η μόνη χώρα στον κόσμο που διώκει συστηματικά περίπου 500 με 700 παιδιά σε στρατοδικεία κάθε χρόνο, στερώντας τους θεμελιώδη δικαιώματα για μια δίκαιη δίκη».


Aπό:http://www.toperiodiko.gr/%CE%B9%CF%83%CF%81%CE%B1%CE%AE%CE%BB-%CE%BA%CE%B1%CE%B9/#.WAfUXlSLQ2p

«Τα παιδιά του Τσερνόμπιλ»: Οταν η Κούβα μοιράζεται ό,τι έχει…


Μια συγκλονιστική εποποιία διεθνιστικής αλληλεγγύης!

κουβα-τσερνομπιλ3

Γράφει ο Γρηγόρης Τραγγανίδας

Ακριβώς πριν από 30 χρόνια, το Σάββατο, 26 Απρίλη του 1986, στη 1.24 τη νύχτα, ο τέταρτος αντιδραστήρας του πυρηνικού σταθμού του Τσερνόμπιλ, στην Σοβιετική, τότε, Ουκρανία, εκρήγνυται. Η κτιριακή εγκατάσταση του αντιδραστήρα καταρρέει και παρασέρνει σε άμεσο θάνατο έναν εργαζόμενο, ενώ, ακόμη ένας θα πεθάνει από τα βαριά τραύματα που έφερε, μερικές ώρες αργότερα.

Ακολουθεί πυρκαγιά που απειλεί και τους διπλανούς αντιδραστήρες. Μέσα σε απόλυτη σύγχυση για το αν και πόση ραδιενέργεια έχει απελευθερωθεί, καταφθάνουν τα πρώτα πυροσβεστικά οχήματα με τα πληρώματά τους. Λόγω της συντριπτικά υψηλής θερμοκρασίας που εκλύεται από την φωτιά, οι πυροσβέστες ξεκινούν την κατάσβεση. Μέχρι τις 6 το πρωί είχαν θέσει την πυρκαγιά υπό πλήρη έλεγχο, ενώ δεν την άφησαν να επεκταθεί στον υπόλοιπο σταθμό, γεγονός το οποίο θα είχε ακόμη τραγικότερες συνέπειες. Πολλοί από αυτούς τους ηρωικούς πυροσβέστες, καθώς και δεκάδες μέλη του προσωπικού του σταθμού, σύνολο 134 άνθρωποι, θα αρρωστήσουν από διάφορες μορφές καρκίνου, με τους 28 να πεθαίνουν μέσα στους επόμενους λίγους μήνες.

τσερνομπιλ2

Συνέχεια

«άστους νεκρούς να προχωράνε»


από τους: Khalida, Ζαΐρα Κωνσταντοπούλου, Μαριάννα Ρουμελιώτη, Χρήστο Σύλλα | σκίτσο: Γαβριήλ Παγώνης


από τον Γαβριήλ Παγώνη

BullyBully72

από την khalida

«Άστους νεκρούς να προχωράνε» μου είχε πει μια μέρα ο πατέρας μου, όταν είχα γυρίσει κλαμένη από το σχολείο, πρέπει να ήμουν 13 ή 14. Δε θυμάμαι αν ήταν τότε που κάποια «ξεβγαλμένα» κορίτσια της τάξης είπαν πώς μάλλον είμαι λεσβία ή τότε που είπαν πως φοράω συνέχεια τα ίδια ρούχα ή τότε που μια είπε πως της «μύριζα» κάπως ή τότε που με είπαν φυτό ή τότε που με διάλεξαν πάλι τελευταία στην ομάδα του βόλεϋ. Αλήθεια δε θυμάμαι.

Αυτό που θυμάμαι μέχρι αυτή την ώρα είναι πόση δύναμη μου έδωσε εκείνη η φράση που δανείστηκε ο πατέρας μου από τον Στάλιν, όπως μου είπε τότε. Τη φράση, λέει, είχε χρησιμοποιήσει ο «πατερούλης» όταν τον ειδοποίησαν ότι ο γερμανικός στρατός κατευθυνόταν προς το Λένινγκραντ στον Β’ΠΠ.
Κι εγώ γατζώθηκα από “κείνη τη φράση κι ούτε που τα μίσησα εκείνα τα παιδιά. Είχα πάντα τη βεβαιότητα πως δεν έβλεπαν το τέλος του δρόμου τον οποίο χάραζαν.
Ας αναλογίστουμε λοιπόν σήμερα την πιθανότητα ο Βαγγέλης να είναι ζωντανός πέρα για πέρα και η Γαλακτοκομική Σχολή Ιωαννίνων να είναι γεμάτη ζόμπι.

Συνέχεια

Ἀπὸ μικρὰ παιδιὰ μᾶς ἐκπαιδεύουν γιὰ νὰ γινόμαστε …κότες!!!


Αὐτὸ ποὺ βεβαιωμένα γνωρίζουμε ΟΛΟΙ μας εἶναι πὼς ΕΜΕΙΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ νὰ ἀσκήσουμε βία… Σκέτο!!! Ἀκόμη καὶ γιὰ αὐτοάμυνα…
Οὔσιαστικῶς ἀπαγορεύεται ἡ αὐτοάμυνα!!!
Ἡ πολιτεία ὅμως ἐπιτρέπεται νὰ ἀσκῆ κάθε εἴδους βία…
Εἰς βάρος μας πάντα…
Ναί, πιστέψτε με….
Αὐτὸ διδάσκουν κι ἐπιβάλλουν ΑΠΑΝΤΕΣ σήμερα.
Ἐμεῖς ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ νὰ ἀσκήσουμε βία, ἀκόμη κι ὡς ἀντίδρασιν, γιὰ νὰ προστατεύσουμε τὶς οἰκογένειές μας ἤ τὰ παιδιά μας ἤ τὴν περιουσία μας.
Εἶναι ὅμως ἐπιτρεπτὸ καὶ νόμιμον καὶ …συνταγματικὸ τὸ νὰ μᾶς ἀσκεῖται βία ἀπὸ τὸ κράτος κι ἀπὸ τοὺς φορεῖς του…

Συνέχεια