Προσφυγόπουλα – σκλάβοι στην Γαλλία…


Από τη “ζούγκλα” του Καλαί, στα κέντρα υποδοχής και από κει στην καταναγκαστική εργασία – Αποκαλυπτικό άρθρο του Guardian

%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%b1%ce%b94

Μεταφράζει και επιμελείται ο Αλέξανδρος Στεργιόπουλος

Η Λίστα των εγκλημάτων του καπιταλισμού είναι ατελείωτη. Το κέρδος μπαίνει πάνω απ’ όλα και η ανθρώπινη ζωή εκμηδενίζεται. Του εργάτη φυσικά, του αδύναμου που μετέχει δια της οικονομικής βίας σε μια άθλια, χυδαία συναλλαγή. “Αν θες να ζήσεις γίνε σκλάβος” και οι διαχειριστές του συστήματος θα σου που ότι μετέχεις στη “μισθωτή εργασία”.

Στην περίπτωση των ανθρώπων που αναγκάζονται να αφήσουν την πατρίδα τους λόγω ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων, δεν υπάρχουν προσχήματα. Η αστική δημοκρατία δεν σέβεται ούτε τους δικούς της κανόνες και νόμους και επιτρέπει χωρίς αιδώ τη σκλαβιά ανηλίκων! Ο “πολιτισμός” της Δύσης βρωμάει υποκρισία, προχωράει σαδιστικά και διαδίδει την απανθρωπιά και τη βαρβαρότητα.

Τα παιδιά πρόσφυγες που στάλθηκαν από τη “ζούγκλα” του Καλαί σε υποτιθέμενα ασφαλή κέντρα υποδοχής στην Γαλλία, καταγγέλλουν ότι έχουν εξαναγκαστεί σε καταναγκαστική εργασία. Συνεντεύξεις με ασυνόδευτους ανήλικους από το στρατόπεδο προσφύγων μέχρι τα επίσημα κέντρα υποδοχής, αποκάλυψαν καταγγελίες ότι παιδιά έχουν σταλεί για αμισθί εργασία σε φάρμες ώστε να μαζέψουν μήλα για τα γαλλικά σουπερμάρκετ. Οι νεαροί δήλωσαν ότι ήταν πολύ φοβισμένοι για να αρνηθούν μια και ανησυχούν ότι θα βλάψει την προσπάθειά τους να ζητήσουν άσυλο στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Συνέχεια ανάγνωσης

Αλεξάντρ Μάμκιν: Ο θρύλος της Επιχείρησης «Ζβιόζντατσκα»…Ο πιλότος που έδωσε την ζωή του, για να σωθούν τα παιδιά από τους ναζί…


%ce%bc%ce%b1%ce%bc%ce%ba%ce%b9%ce%bd

Γράφει ο Γρηγόρης Τραγγανίδας

Τον Χειμώνα του 1943 – 44, στην κατεχόμενη πόλη, Πόλοτσκ, της Σοβιετικής Λευκορωσίας, οι ναζί αποφασίζουν να προβούν σε μία ακόμη ασύλληπτη θηριωδία: Να χρησιμοποιήσουν τα παιδιά του Παιδικού Σταθμού Νο 1 της πόλης… σαν «δωρητές» αίματος για τους τραυματισμένους Γερμανούς στρατιώτες..!

Ο διευθυντής του παιδικού σταθμού, Μιχαήλ Στεπάνοβιτς Φόρινκο, ως επικεφαλής, ταυτόχρονα – και διατηρώντας την υπηρεσιακή του κάλυψη – της αντιστασιακής οργάνωσης, «Οι ατρόμητοι», ήταν προφανές ότι δεν θα μπορούσε να επιτρέψει κάτι τέτοιο. Γνωρίζοντας ότι οι φασίστες δεν χαμπαριάζουν από ανθρωπιά και δεν πρόκειται να συγκινηθούν από παρακάλια, ο Φόρινκο αποφασίζει να τους «ζυμώσει» έντεχνα την πεποίθηση, ότι στην κατάσταση που βρίσκονται τα παιδιά – πεινασμένα, εξαθλιωμένα, άρρωστα – δεν θα μπορούσαν να «προσφέρουν» ποιοτικό αίμα στους κατακτητές, αφού τους έλειπαν βιταμίνες και σίδηρος. Επιπλέον, ο Παιδικός Σταθμός ήταν ουσιαστικά κατεστραμμένος. Γι’ αυτό θα πρέπει να μεταφερθούν στο κοντινότερο χωριό που έχει ισχυρή γερμανική φρουρά, εν προκειμένω το Μπέλτσιτσι, ώστε να αναρρώσουν, να ταϊστούν σωστά και να χρησιμοποιηθούν σε αυτή την φρικώδη διαδικασία.

Οι ναζί πείθονται.

Συνέχεια ανάγνωσης

Συμφωνία Ισραήλ – Facebook με στόχο παιδιά Παλαιστινίων…


Ηλεκτρονική «διευκόλυνση» για φυλάκιση παιδιών…

%ce%b9%cf%83%cf%81%ce%b1%ce%b7%ce%bb-%cf%80%ce%b1%ce%b9%ce%b4%ce%b9%ce%b1

Σαν «στόχους» εκλαμβάνει τα παιδιά στην Παλαιστίνη, όχι μόνο το ισραηλινό καθεστώς… αλλά και το Facebook, το οποίο ανέλαβε ρόλο πληροφοριοδότη προς τις ισραηλινές αρχές, παρά το γεγονός ότι είναι γνωστή η τουλάχιστον απάνθρωπη τακτική των τελευταίων έναντι των ανήλικων Παλαιστινίων, τους οποίους, όταν δεν τους δολοφονούν επειδή… πετάνε πέτρες, τους φυλακίζουν επί μήνες, χωρίς καμία νομική εκπροσώπηση ή την παρουσία ενός γονέα.

Μετά την συμφωνία συνεργασίας Ισραήλ – Facebook τον περασμένο μήνα και καθώς το τελευταίο προσφέρει στο Ισραήλ μεγαλύτερη πρόσβαση στους λογαριαμσούς χρηστών οι οποίοι κρίνονται ότι… «υποκινούν» επιθέσεις εναντίον του ισραηλινού στρατού, οι ισραηλινές δυνάμεις κατοχής, βασιζόμενες σε αυτή την πρόσβαση, πραγματοποίησε επιδρομές σε σπίτια Παλαιστινίων, άρπαξαν τα παιδιά και τα κρατούν επί μήνες με βάση… αναρτήσεις τους στα κοινωνικά δίκτυα, όπως κατήγγειλε χθες η οργάνωση Defense for Children International Palestine (DCIP).

Η οργάνωση μίλησε με αρκετούς ανήλικους Παλαιστίνιους που συνελήφθησαν για τις αναρτήσεις τους στο Facebook, ανακρίθηκαν επί ώρες και στη συνέχεια οδηγήθηκαν στην φυλακή για μήνες, στοπλαίσιο του νομικού «κόλπου» της «διοικητικής κράτησης».

«Οι ισραηλινές αρχές πρέπει να σταματήσουν αμέσως τη χρήση της διοικητικής κράτησης εναντίον ανήλικων Παλαιστινίων» σημειώνει ο Brad Parker, δικηγόρος και σύμβουλος υπεράσπισης στην DCIP. Προσθέτει, ότι η αδυναμία να στηθούν κατηγορίες εναντίον παιδιά λόγω έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων δεν πρέπει να αποτελέσουν λόγο για την κράτησή τους επ’ αόριστον χωρίς απαγγελία κατηγορίας ή δίκη.

Η οργάνωση κατήγγειλε ότι είναι η πρώτη φορά που το Ισραήλ έχει χρησιμοποιήσει την διοικητική κράτηση σε βάρος παιδιών Παλαιστίνιων από το 2011, μια πολιτική που επιτρέπει στις ισραηλινές αρχές να κρατούν τους Παλαιστίνιους στη φυλακή επ ‘αόριστον χωρίς δίκη.

Χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί ο 17χρονος Παλαιστίνιος, Ahmed, ο οποίος συνελήφθη τον Αύγουστο και ανακρίθηκε για πολλές ώρες λόγω των φωτογραφιών που είχε αναρτήσει.

Ο Ahmed είχε συλληφθεί και τον Απρίλιο, πάλι λόγω αναρτήσεων στο Facebook. Παρά το γεγονός ότι είπε στον ανακριτή ότι ο λογαριασμός του ήταν καθαρός, τρεις μέρες αργότερα, οι ισραηλινές αρχές έθεσε τον Ahmad υπό διοικητική κράτηση για έξι μήνες. Η οργάνωση σημειώνει ότι περισσότερα από 19 παιδιά Παλαιστινίων συνελήφθησαν από τον Οκτώβριο του 2015 μέχρι σήμερα, χωρίς καμία νομική εκπροσώπηση ή την παρουσία ενός γονέα κατά τη διάρκεια των ανακρίσεων, τακτική η οποία είναι διεθνώς παράνομη.

Στην έκθεση της οργάνωσης τονίζεται ότι «το Ισραήλ έχει την προβληματική διάκριση να είναι η μόνη χώρα στον κόσμο που διώκει συστηματικά περίπου 500 με 700 παιδιά σε στρατοδικεία κάθε χρόνο, στερώντας τους θεμελιώδη δικαιώματα για μια δίκαιη δίκη».


Aπό:http://www.toperiodiko.gr/%CE%B9%CF%83%CF%81%CE%B1%CE%AE%CE%BB-%CE%BA%CE%B1%CE%B9/#.WAfUXlSLQ2p

«Τα παιδιά του Τσερνόμπιλ»: Οταν η Κούβα μοιράζεται ό,τι έχει…


Μια συγκλονιστική εποποιία διεθνιστικής αλληλεγγύης!

κουβα-τσερνομπιλ3

Γράφει ο Γρηγόρης Τραγγανίδας

Ακριβώς πριν από 30 χρόνια, το Σάββατο, 26 Απρίλη του 1986, στη 1.24 τη νύχτα, ο τέταρτος αντιδραστήρας του πυρηνικού σταθμού του Τσερνόμπιλ, στην Σοβιετική, τότε, Ουκρανία, εκρήγνυται. Η κτιριακή εγκατάσταση του αντιδραστήρα καταρρέει και παρασέρνει σε άμεσο θάνατο έναν εργαζόμενο, ενώ, ακόμη ένας θα πεθάνει από τα βαριά τραύματα που έφερε, μερικές ώρες αργότερα.

Ακολουθεί πυρκαγιά που απειλεί και τους διπλανούς αντιδραστήρες. Μέσα σε απόλυτη σύγχυση για το αν και πόση ραδιενέργεια έχει απελευθερωθεί, καταφθάνουν τα πρώτα πυροσβεστικά οχήματα με τα πληρώματά τους. Λόγω της συντριπτικά υψηλής θερμοκρασίας που εκλύεται από την φωτιά, οι πυροσβέστες ξεκινούν την κατάσβεση. Μέχρι τις 6 το πρωί είχαν θέσει την πυρκαγιά υπό πλήρη έλεγχο, ενώ δεν την άφησαν να επεκταθεί στον υπόλοιπο σταθμό, γεγονός το οποίο θα είχε ακόμη τραγικότερες συνέπειες. Πολλοί από αυτούς τους ηρωικούς πυροσβέστες, καθώς και δεκάδες μέλη του προσωπικού του σταθμού, σύνολο 134 άνθρωποι, θα αρρωστήσουν από διάφορες μορφές καρκίνου, με τους 28 να πεθαίνουν μέσα στους επόμενους λίγους μήνες.

τσερνομπιλ2

Συνέχεια ανάγνωσης

«άστους νεκρούς να προχωράνε»


από τους: Khalida, Ζαΐρα Κωνσταντοπούλου, Μαριάννα Ρουμελιώτη, Χρήστο Σύλλα | σκίτσο: Γαβριήλ Παγώνης


από τον Γαβριήλ Παγώνη

BullyBully72

από την khalida

«Άστους νεκρούς να προχωράνε» μου είχε πει μια μέρα ο πατέρας μου, όταν είχα γυρίσει κλαμένη από το σχολείο, πρέπει να ήμουν 13 ή 14. Δε θυμάμαι αν ήταν τότε που κάποια «ξεβγαλμένα» κορίτσια της τάξης είπαν πώς μάλλον είμαι λεσβία ή τότε που είπαν πως φοράω συνέχεια τα ίδια ρούχα ή τότε που μια είπε πως της «μύριζα» κάπως ή τότε που με είπαν φυτό ή τότε που με διάλεξαν πάλι τελευταία στην ομάδα του βόλεϋ. Αλήθεια δε θυμάμαι.

Αυτό που θυμάμαι μέχρι αυτή την ώρα είναι πόση δύναμη μου έδωσε εκείνη η φράση που δανείστηκε ο πατέρας μου από τον Στάλιν, όπως μου είπε τότε. Τη φράση, λέει, είχε χρησιμοποιήσει ο «πατερούλης» όταν τον ειδοποίησαν ότι ο γερμανικός στρατός κατευθυνόταν προς το Λένινγκραντ στον Β’ΠΠ.
Κι εγώ γατζώθηκα από “κείνη τη φράση κι ούτε που τα μίσησα εκείνα τα παιδιά. Είχα πάντα τη βεβαιότητα πως δεν έβλεπαν το τέλος του δρόμου τον οποίο χάραζαν.
Ας αναλογίστουμε λοιπόν σήμερα την πιθανότητα ο Βαγγέλης να είναι ζωντανός πέρα για πέρα και η Γαλακτοκομική Σχολή Ιωαννίνων να είναι γεμάτη ζόμπι.

Συνέχεια ανάγνωσης

Ἀπὸ μικρὰ παιδιὰ μᾶς ἐκπαιδεύουν γιὰ νὰ γινόμαστε …κότες!!!


Αὐτὸ ποὺ βεβαιωμένα γνωρίζουμε ΟΛΟΙ μας εἶναι πὼς ΕΜΕΙΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ νὰ ἀσκήσουμε βία… Σκέτο!!! Ἀκόμη καὶ γιὰ αὐτοάμυνα…
Οὔσιαστικῶς ἀπαγορεύεται ἡ αὐτοάμυνα!!!
Ἡ πολιτεία ὅμως ἐπιτρέπεται νὰ ἀσκῆ κάθε εἴδους βία…
Εἰς βάρος μας πάντα…
Ναί, πιστέψτε με….
Αὐτὸ διδάσκουν κι ἐπιβάλλουν ΑΠΑΝΤΕΣ σήμερα.
Ἐμεῖς ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ νὰ ἀσκήσουμε βία, ἀκόμη κι ὡς ἀντίδρασιν, γιὰ νὰ προστατεύσουμε τὶς οἰκογένειές μας ἤ τὰ παιδιά μας ἤ τὴν περιουσία μας.
Εἶναι ὅμως ἐπιτρεπτὸ καὶ νόμιμον καὶ …συνταγματικὸ τὸ νὰ μᾶς ἀσκεῖται βία ἀπὸ τὸ κράτος κι ἀπὸ τοὺς φορεῖς του…

Συνέχεια ανάγνωσης

7 Παιδιά που άλλαξαν τον κόσμο


Πρόκειται για παιδιά που έχουν αλλάξει τον κόσμο με τις πράξεις ή τα παραδείγματά τους.


7. Άννα Φρανκ
1929 – 1945


Annelies Μαρία «Άννα» Φρανκ ήταν γερμανικής καταγωγής εβραιοπούλα από την πόλη της Φρανκφούρτης. Έχει αποκτήσει παγκόσμια φήμη από τη δημοσίευση του ημερολογίου της, το οποίο καταγράφει τις εμπειρίες της και το έγραψε ενώ κρυβόταν, μαζί με τους δικούς της και τέσσερις οικογενειακούς φίλους, σε ένα σπίτι στο Άμστερνταμ κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Ολλανδίας

Το ημερολόγιο, που είχε δοθεί στην Άννα ως δώρο για τα 13α γενέθλιά της, περιγράφει τα γεγονότα της ζωής της από τις 12 Ιουνίου 1942 μέχρι την τελευταία μέρα πουν έγραψε σ’ αυτό, την 1η Αυγούστου 1944. Γραμμένο στα ολλανδικά, μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες κι έγινε ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα βιβλία του κόσμου. Διασκευάστηκε για την τηλεόραση, τον κινηματογράφο, το θέατρο, ακόμα και για την όπερα. Το βιβλίο δίνει μια λεπτομερή περιγραφή της καθημερινής ζωής κατά τη διάρκεια της Ναζιστικής Κατοχής· μέσω των γραπτών της, η Άννα Φρανκ έγινε ένα από τα πιο γνωστά θύματα του Ολοκαυτώματος.

6. Σαμάνθα Σμιθ
1972 – 1985
Εικόνα: 1985 ΕΣΣΔ Σφραγίδα με το «Samantha Smith» στο κυριλλικό αλφάβητο.

Η Σαμάνθα Σμίθ (29 Ιουνίου 1972 – 25 Αυγούστου, 1985) ήταν αμερικανή μαθήτρια από το Μάντσεστερ , η πιο μικρή πρεσβευτής της Αμερικής στις Ηνωμένες Πολιτείες και πρεσβευτής καλής θέλησης στη Σοβιετική Ένωση κατά τη διάρκεια της διάρκειας ζωής της. Έγινε διάσημη σε αυτές τις δύο χώρες και γνωστή παγκοσμίως μετά που έγραψε μια επιστολή στο σοβιετικό κομμουνιστικό γενικό γραμματέα Yuri Andropov κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου και έλαβε απάντηση από τον Andropov που περιέλαβε και μια προσωπική πρόσκληση για να επισκεφτεί η Σοβιετική Ένωση, την οποία η Σμίθ δέχτηκε. Βοηθήμενη από την εκτενή προσοχή των μέσων μαζικής επικοινωνίας και στις δύο χώρες, συμμετείχε στις δραστηριότητες για ειρήνη σε μερικές άλλες χώρες μετά από την επίσκεψή της στη Σοβιετική Ένωση, έγραψε ένα βιβλίο και πρωταγωνίστησε σε μια τηλεοπτική σειρά πριν από το θάνατό της σε μια συντριβή αεροπλάνου.


5. Έκτορας Pieterson
1964 – 1976

16 Ιουνίου 1976. Ο Έκτορ Πίτερσον μεταφέρεται αιμόφυρτος συνοδευόμενος από την αδελφή του Έκτορα, Αντουανέτα.


Έκτορας Pieterson (1964 – 16 Ιουνίου 1976) έγινε η εικονική εικόνα της εξέγερσης το 1976 στο Σοβέτο της Νότιας Αφρικής  όταν κυκλοφόρησε αυτή η  φωτογραφία  σε όλο τον κόσμο. Σκοτώθηκε σε ηλικία 12 ετών, όταν η αστυνομία άνοιξε πυρ εναντίον φοιτητών που διαμαρτυρόντουσαν.  Ο Έκτορας έγινε   σύμβολο της αντίστασης της βαρβαρότητας της κυβέρνησης του απαρτχάιντ. Σήμερα, είναι γνωστή ως Εθνική Ημέρα Νεολαίας – ημέρα κατά την οποία οι Νοτιοαφρικανοί τιμούν  τους νέους και επιδιώκουν την προσοχή στις ανάγκες τους.


4. Iqbal Masih
1982 – 1995

 

Ο Iqbal Masih πουλήθηκε μόλις σε ηλικία τεσσάρων ετών σε μία βιομηχανία χαλιών στο Πακιστάν για  12  ευρώ.
Ο μικρός Πακιστανός έμεινε στην ουσία σαν σκλάβος στην μικρή πόλη Muridke. Δουλεύε επί 12 ώρες την ημέρα χωρίς επαρκές φαγητό. Σε ηλικία 12 ετών, έμοιαζε με 6χρονο.

Στην ηλικία των 10, δραπετεύει από τη βάρβαρη σκλαβιά και αργότερα προσχωρεί στην οργάνωση Ομολογιακό Απελευθερωτικό Μέτωπο Εργασίας του Πακιστάν για να βοηθήσει να σταματήσει η παιδική εργασία σε ολόκληρο τον κόσμο,  βοήθησε πάνω από 3.000 παιδιά στο Πακιστάν που ήταν σε καταναγκαστική εργασία, να ξεφύγουν από την σκλαβιά Πραγματοποίησε ομιλίες στα μήκη και στα πλάτη της Γης και τελικά, δολοφονήθηκε το Πάσχα του 1995, πιθανώς από την «Μαφία των Χαλιών» που δρούσε στην περιοχή. 

3. Nkosi Τζόνσον
1989 – 2001

Ο νεαρός Nkosi Johnson ήρθε αρχικά στη δημοσιότητα  το 1997, όταν ένα δημοτικό σχολείο στο προάστιο του Γιοχάνεσμπουργκ αρνήθηκε να τον δεχτεί ως μαθητή λόγω του ιού  AIDS που είχε . Το περιστατικό προκάλεσε σάλο στο υψηλότερο πολιτικό επίπεδο της Νότιας Αφρικής το να υπάρχουν  διακρίσεις για λόγους ιατρική κατάσταση και το σχολείο αργότερα αντέστρεψε την απόφασή του.
Ο μικρός Nkosi ήταν ο κεντρικός ομιλητής στο 13ο Διεθνές Συνέδριο AIDS, όπου ενθάρρυνε τα θύματα του AIDS να  ζητούν  ίση μεταχείριση και  τελείωσε την ομιλία του με τις λέξεις.

Νοιαστείτε για μας και προσπαθήστε να μας αποδεχτείτε. Είμαστε όλοι ανθρώπινα όντα. Είμαστε κανονικοί. Έχουμε χέρια. Έχουμε πόδια. Μπορούμε να περπατήσουμε, να μιλήσουμε, έχουμε ακριβώς τις ίδιες ανάγκες με οποιονδήποτε άλλο άνθρωπο. Μην μας φοβάστε.. είμαστε όλοι ίδιοι!

2. Om Prakash Gurjar
1992

Του απονεμήθηκε το Βραβείο Ειρήνης από τον πρώην Πρόεδρο της Νοτίου Αφρικής FW de Klerk, ο οποίος κέρδισε το Νόμπελ Ειρήνης το 1993.


Σε ηλικία 9 χρονών βοήθησε να δημιουργηθεί  ένα δίκτυο το οποίο έχει ως στόχο να δώσει σε όλα τα παιδιά πιστοποιητικό γέννησης ως έναν τρόπο που θα συμβάλλει στην προστασία τους από την εκμετάλλευση. Εργάστηκε επίσης για να εξασφαλίσει στα παιδιά  πιστοποιητικά γέννησης. Λέει ότι η εν λόγω καταχώριση είναι το πρώτο βήμα προς την κατοχύρωση των δικαιωμάτων των παιδιών, που αποδεικνύουν την ηλικία τους, και συμβάλλει στην προστασία τους από τη δουλεία, την εμπορία και εξαναγκασμό τους.
1. Thandiwe Chama
1991

Η Thadiwe Chama από την Ζάμπια ήταν μόλις 8 ετών το 1999, όταν το σχολείο της έκλεισε λόγω έλλειψης δασκάλων. Η νεαρή Αφρικανή αρνήθηκε να το δεχθεί καιπαρακίνησε άλλα 60 παιδιά να πραγματοποιήσουν μια πορεία για να βρουν ένα άλλο σχολείο. Τελικά, το σχολείο Jack Cecup δέχθηκε τους μαθητές και η Thadiwe, ενθουσιασμένη με την επιτυχία, ξεκίνησε ένανευρύτερο αγώνα για το παιδικό δικαίωμα στην εκπαίδευση. Παράλληλα, συνέγραψε ένα παιδικό βιβλίο με τίτλο «Το κοτόπουλο που είχε AIDS» εξηγώντας στα μικρά παιδιά τους κινδύνους της ασθένειας. «Είναι εξαιρετικά σημαντικό να ξέρεις ότι ένα παιδί έχει δικαιώματα. Και στο σχολείο έμαθα για τα δικαιώματα. Και ήξερα ότι είναι κάτι για το οποίο ήθελα να παλέψω», δήλωσε αργότερα η Thandiwe, που το 2007 έλαβε το Διεθνές Βραβείο Ειρήνης Παίδων.

http://to-paliatzidiko.blogspot.gr/2012/04/7_19.html