O Νετανιάχου, ο Χίτλερ, η Ιστορία και η μεταφυσική της Κατοχής…


Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu gestures while addressing the 2015 American Israel Public Affairs Committee (AIPAC) Policy Conference in Washington, Monday, March 2, 2015. (AP Photo/Cliff Owen)

Γράφει η Ελένη Μαυρούλη


#«Ο Χίτλερ δεν ήθελε να εξοντώσει τους εβραίους αλλά να τους απελάσει και άλλαξε γνώμη υπό την επιμονή του τότε ηγέτη των Παλαιστινίων Χατζ Αμίν αλ Χουσεϊνί.» Αυτό υποστήριξε σε ομιλία του στο 37ο Παγκόσμιο Σιωνιστικό Συνέδριο στην Ιερουσαλήμ, την Τρίτη, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου σε μια απροκάλυπτη προσπάθεια να συνδέσει την ιστορικώς αποδεδειγμένη θετική στάση αρκετών αραβικών ηγεσιών, που είχε αρκετά μάλλον περισσότερα στοιχεία αντίδρασης απέναντι στην βρετανο-γαλλική αποικιοκρατία, η οποία έφτασε και στο επίπεδο της συμμαχίας με τους Ναζί, με την τωρινή κατάσταση σε Ισραήλ και Παλαιστίνη. Μια προσπάθεια φυσικά που «ξεχνά» και όλους τους Άραβες που πολέμησαν απέναντι στους Ναζί, καθώς ασχέτως ευκαιριακών συμμαχιών, για το Τρίτο Ράιχ παρέμεναν πάντα «υποδεέστεροι» της Άριας Φυλής.

Να σημειωθεί ότι η «ερμηνεία» Νετανιάχου έγινε λίγες ώρες πριν πάρει το αεροπλάνο για το Βερολίνο, όπου έχει συναντήσεις με την γερμανική ηγεσία και την Άγκελα Μέρκελ, σε μια χρονική συγκυρία που η Γερμανία, ως ΕΕ, μοιάζει να «παζαρεύει» με την Τουρκία οικονομικά αλλά και γεωπολιτικά ανταλλάγματα προκειμένου να εκμαιεύσει την «συνεργασία» της Άγκυρας στην «αναχαίτιση» των προσφυγικών κυμάτων προς την Ευρώπη. Από ένα τέτοιο «μεγάλο παζάρι», η ισραηλινή ηγεσία φυσικά δεν θα έπαιρνε απουσία.

Συνέχεια

Παλαιστίνη: ο κατάλογος του αίματος συνεχίζεται…


Προκλήσεις του Ισραήλ πυροδοτούν εκ νέου βίαιες συγκρούσεις

east-jerusalem-116-3

Γράφει η Ελένη Μαυρούλη


Τις προηγούμενες ημέρες είδαμε ξανά Παλαιστίνιους διαδηλωτές να συγκρούονται με Ισραηλινούς αστυνομικούς και στρατιώτες στην ανατολική Ιερουσαλήμ. Είναι η πρώτη φορά μετά το ξέσπασμα της δεύτερης Ιντιφάντα, το 2000, που τόσο σκληρές και βίαιες συγκρούσεις σημαδεύουν τους εορτασμούς για το εβραϊκό νέο έτος.

Και τώρα, όπως και τότε, αφορμή στάθηκε η επίσκεψη εβραίων στην πλατεία των Τεμένων (Χάραμ αλ Σαρίφ) μπροστά ακριβώς από το τέμενος αλ Άκσα. Οι εβραϊκές θρησκευτικές αρχές απαγορεύουν στους εβραίους να πατούν το πόδι τους στο συγκεκριμένο σημείο. Και οι πολιτικές ηγεσίες του Ισραήλ εφάρμοσαν την οδηγία αυτή, επί πολλά χρόνια, αποφεύγοντας, έτσι, να καλλιεργούν και μια νέα εστία έντασης.

«Τέλος» στην ιδιότυπη αυτή «εκεχειρία» στο αλ Άκσα έδωσε με εντυπωσιακά προκλητικό τρόπο στα τέλη Σεπτεμβρίου του 2000 ο τότε ηγέτης της αξιωματικής αντιπολίτευσης, του δεξιού «Λικούντ», Αριέλ Σαρόν, γνωστός για το ρόλο του ως υπουργός Άμυνας στις σφαγές στους παλαιστινιακούς προσφυγικούς καταυλισμούς Σάμπρα και Σατίλα κατά τη διάρκεια της ισραηλινής εισβολής στο Λίβανο, μεσούντος του εμφυλίου. Η πολιτική καταδίκη του Σαρόν, μετά το τέλος του λιβανικού εμφυλίου, δεν τον απέτρεψε από το να επιμείνει στις απόψεις που είχε από την νεότητά του, όταν ηγείτο παραστρατιωτικής ομάδας «εκκαθάρισης» των παλαιστινιακών χωριών στο σημερινό ισραηλινό έδαφος, κατά των Παλαιστινίων και τις οποίες κράτησε μέχρι τέλους. Περιστοιχισμένος από 1.000 στρατιώτες και 2.000 αστυνομικούς πάτησε το πόδι του στον τρίτο ιερότερο τόπο του Ισλάμ και πυροδότησε μια μακρά ματωμένη αλυσίδα αντιδράσεων, δίνοντας, ουσιαστικά, τέλος σε κάθε ελπίδα περί ευόδωσης της «ειρηνευτικής διαδικασίας».

Σήμερα, η «σπίθα» ήρθε από την απόφαση Νετανιάχου να επιτρέψει σε εβραίους να προσεγγίζουν την πλατεία των Τεμένων υπό αυστηρή αστυνομική παρουσία και υπό τον όρο ότι …δεν θα προσευχηθούν εκεί αλλά στο παρακείμενο Τείχος των Δακρύων.  Το σκηνικό μοιάζει να επαναλαμβάνεται ως κακή φάρσα 15 χρόνια μετά.

Συνέχεια