* «Πεταίν, γύρνα πίσω, ξέχασες τα σκυλιά σου»*… Ο αγώνας στη Γαλλία συνεχίζεται…


Του Πιέρ Σαλιέ. Ανταπόκριση από το Παρίσι

30/May/2016

  Η ανταπόκρισή μας στα τέλη Μαρτίου έκλεινε με μία απορία αναφορικά με τις προοπτικές μαζικοποίησης της πρωτοβουλίας του κινήματος Nuit Debοut που τότε μετρούσε μερικές μέρες ύπαρξης. Ο Μάρτης ήταν ένας κομβικός μήνας για τη γέννηση αυτού του πολύμορφου και χωρίς συνοχή κινήματος, που συγκλονίζει εδώ και οκτώ εβδομάδες τη Γαλλία. Κατ’αρχήν έδωσε μια εικόνα, όχι τόσο για το οργανωτικό μοντέλο που θα μπορούσε να πάρει ένα μαζικό κίνημα αμφισβήτησης στη γαλλική κοινωνία (παρότι έθεσε χωρίς αμφιβολία τις βάσεις για την ανάπτυξή του), όσο για το πώς θα απαντούσε το Κράτος και η πολιτική ηγεσία απέναντι σε μια τέτοια απειλή: Τα υποκριτικά καλέσματα της κυβέρνησης Βαλς για κοινωνικό διάλογο με τα συνδικάτα των μαθητών/φοιτητών ακυρώθηκαν στη πράξη από εκατοντάδες περιστατικά ωμής αστυνομικής βίας που ανέδειξαν τις πραγματικές προθέσεις της.

Το άρθρο έκλεινε με μία απορία που συνόψιζε τα εξής ουσιώδη, για εκείνη τη χρονική περίοδο, επίδικα του κινήματος: Πρώτον, κατά πόσον οι μαθητικές και φοιτητικές κινητοποιήσεις θα έχαναν ή όχι την ισχύ τους στο προσεχές διάστημα. Δεύτερον, εάν οι αντιδράσεις ενάντια στο νόμο της κυβέρνησης Βαλς θα έβρισκαν πρόσφορο έδαφος και σε άλλα στρώματα και οργανωμένες ομάδες της γαλλικής κοινωνίας- κυρίως στα συνδικάτα. Τρίτον, εάν η πρωτοβουλία του Nuit Debout, που είχε καταλάβει τη κεντρική παριζιάνικη πλατεία République, θα κατάφερνε να εξελιχθεί σε κάτι περισσότερο και διαφορετικό από τα κινήματα των πλατειών που εμφανίστηκαν τη περίοδο 2011-2012. Και τέλος, μια απορία αναφορικά με τις μορφές που θα έπαιρνε η στάση του Κράτους απέναντι σε αυτές τις κινητοποιήσεις.

Merci patron!

Συνέχεια

Πορείες ενάντια στο εργασιακό νομοσχέδιο στην Νάντ (Γαλλία) : Γιατί επιλέγω να ριζοσπαστικοποιηθώ…


του Antoine από: leplus.nouvelobs.com (μετάφραση-επιμέλεια: barikat)

Στη καλύτερη περίπτωση… Έχει πιάσει τα –αντα, με πνευματική εργασία και ετοιμάζει το διδακτορικό του στις ανθρωπιστικές επιστήμες. Εθιμικές πορείες στη Ναντ ενάντια στον νόμο Ελ Κομρί, Αντουάν (όνομα δανεισμένο ) υπερασπίζεται μια ριζοσπαστική δράση, βίαιη και στοχευμένη ενάντια στα σύμβολα (του καπιταλισμού). Επεξηγεί τους λόγους που τον οδήγησαν να λάβει αυτές τις αποφάσεις, την οργάνωση του και την αγωνιστική του άποψη.

(σχόλιο  Rozenn Le Carboulec)

Δεν ανήκω σε καμία ιεραρχημένη δομή, σε κανένα κόμμα, συνδικάτο ή οργάνωση. Η οργάνωση υπάρχει αλλά δημιουργείται ανάμεσα σε ανθρώπους που μοιράζονται τις ίδιες ιδέες και διαμαρτύρονται χωρίς το λογότυπο κανενός. Βρισκόμαστε σε μέρη που γίνονται συνελεύσεις έτσι ώστε να συνεννοηθούμε για θέματα της πορείας.  Μπορούμε, σίγουρα, να μοιραστούμε τις κλασικές ιδέες οργάνωσης, αλλά ο τρόπος δράσης μας είναι σε διάσπαση με τις οργανώσεις τους που μας θυμίζουν πως είναι κομμάτια των ίδιων των νομοσχέδιων ενάντια στα οποία αντιδρούμε. Δεν θέλουμε να είμαστε κοινωνικοί σύμμαχοι, δεν διαπραγματευόμαστε με το κράτος.

Συνέχεια

«Yout Rebels»…


Linton Kwesi Johnson (μετάφραση: Θ. Ρακόπουλος)

Κάτι φαίνεται να βρωμάει στο Λονδίνο. Χαρτογιακάδες νεογιάππηδες του χρηματοπιστωτισμού, νεόκοποι μαθητευόμενοι μάγοι του νεοφιλελευθεράτου, ο βόθρος των τεχνοκρατών που εδώ και οχτώ χρόνια δίνει τα ρέστα του στη διαχείριση της οικονομικής κρίσης προς το όφελος των too big to fail ευαγών τραπεζικών ιδρυμάτων, οι ύαινες του real estate και οι υπερ-πλούσιοι του διεθνούς κεφαλαίου μοιάζουν να κατακτούν ζώνη προς ζώνη την πόλη. Το στρατό-αστυνομικό σύμπλεγμα των καμερών και των μπάτσων μακιγιάρει χαζοχαρούμενα το πρόσωπό του με τα χέρια των χιπστεράδων μαστροπών της διασκέδασης που πουλάν 7 λίρες ένα πιάτο γάλα με δημητριακά την ώρα που απαθανατίζεται από δεκάδες seflie κάποιων wannabe rich υπηκόων του σύγχρονου θεάματος. Gentrification, καταστολή, ενσωματωμένο θέαμα και πόλεμος κατά των φτωχών του Λονδίνου βρίσκονται πια στην ημερήσια διάταξη εδώ και χρόνια.  Ο Dub ποιητής Linton Kwesi Johnson (aka LKJ) είχε φωνάξει “Inglan is a Bitch” εδώ και κάμποσο καιρό.

Συνέχεια

Γράμμα στη γενιά μου…


Της Sarah Roubato (μετάφραση : Barikat)

_____________________________________________

Γεια,

Δε γνωριζόμαστε, αλλά ήθελα παρόλαυτα να σου γράψω. Είμαι γαλλίδα, μικρότερη από τριάντα χρονών. Το Παρίσι είναι η πόλη μου.

Μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον με ανθρώπους διαφορετικών εθνικοτήτων, πολιτισμών και θρησκειών.  Είμαι τόσο δημοκράτισσα όσο και  πολυπολιτισμική. Έχω ρίζες, όπως λέμε, από το Μάγκρεμπ. Κυρίως, ανιχνεύω λόγια και ιστορίες. Προσπαθώ να διηγηθώ ένα μικρό κομμάτι αυτού του κόσμου, να περιγράψω με λέξεις τις δυνάμεις που ο κάθε άνθρωπος κρύβει μέσα του.

Πάντα αγαπούσα τις «βεράντες» (terrassses στα γαλλικά: καφετέριες με υπαίθρια τραπέζια) Την τελευταία φορά που ήμουν στο Παρίσι πέρασα ώρες στα καφέ του 10ου, 11ου και 18ου διαμερίσματος. Οι «βεράντες» μου προσφέρουν την πολυτέλεια να μην πηγαίνω πουθενά. Μαθαίνω τα νέα μιας πόλης που δε γνωρίζει ότι υπάρχω. Ούτε μέσα ούτε έξω, αναμένω στη μέση του περάσματος. Ούτε στη μέση του δρόμου, ούτε όμως αλλού, έχω ραντεβού με ολόκληρη την πόλη. Εκεί έγραψα ένα βιβλίο, τα «Χρονικά της Βεράντας». Βρίσκεται τώρα στους σωρούς των χειρογράφων διάφορων εκδοτικών οίκων. Τώρα είναι παράξενο να το σκέφτομαι. Σήμερα, έχω την επιθυμία  να προσθέσω μερικές σελίδες.

Συνέχεια

Έρευνα για τις αξίες της ελληνικής νεολαίας…


Με βάση τα παρακάτω ευρήματα, φαίνεται πως η ελληνική νεολαία έχει το προφίλ νεολαίας μιας κοινωνίας όπου, παρά τις »μεσογειακές» και »βαλκανικές» ιδιαιτερότητες που φυσικά ισχύουν, η »πραγματική υπαγωγή στο κεφάλαιο» των ανθρωπίνων σχέσεων είναι η κυρίαρχη κατάσταση. Με εξαίρεση την Οικογένεια, δηλαδή το ιδιωτικοποιημένο »σύμπλεγμα του Οιδίποδα», που εμφανίζεται σαν νησίδα αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας, αυτό που καθοδηγεί τα κίνητρα των νέων είναι η Οικονομία, η Εργασία, το Χρήμα, και για αναψυχή το διαδίκτυο και διάφορες μορφές διασκέδασης. Η Οικογένεια, φαντάζει σημαντικός πυλώνας και από οικονομική σκοπιά, ως σημείο στήριξης σε ένα ιδιαίτερα ανταγωνιστικό περιβάλλον. To Kεφάλαιο και το αξιακό του πλαίσιο, κερδίζοντας έδαφος σε όλα τα επίπεδα του κοινωνικού βίου, φαίνεται να υποβαθμίζει ό,τι ανθίσταται στην επιχειρηματικοποίησή του, δηλαδή το »σκληρό» πυρήνα της πολιτικής, του κράτους, των μη οικονομικών θεσμών (εκπαίδευση κ.α).

Είναι σημαντικό να αναγνωρίζουμε το »χάσμα γενεών» ως και πολιτικό πρόβλημα, αναζητώντας τις πιο δυναμικές, και σημαντικές για το προσεχές μέλλον, αξιακές τάσεις της κοινωνίας στους ανθρώπους που γεννήθηκαν μετά το 1990 (κατάρρευση της ΕΣΣΔ, »There is no alternative»), έναντι των ανθρώπων που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν την εποχή μετά το Β’Παγκόσμιο πόλεμο και κατά την ανάπτυξη του περίφημου »κευνσιανού κράτους πρόνοιας» (μια καρικατούρα του οποίου έζησε η ελληνική »μεταπολίτευση»). Σε τελική ανάλυση, η νεολαία, με τις δικές της αξίες, αντιπροσωπεύει το κομμάτι του πληθυσμού που θα στελεχώσει τους οικονομικούς, πολιτικούς, πολιτισμικούς κ.α μηχανισμούς τα επόμενα χρόνια.

Προφανώς υπάρχουν διαφοροποιήσεις ανάλογα με την ταξική προέλευση και θέση των ατόμων, τις οποίες, όπως είναι αναμενόμενο, τείνει συχνά να υποβαθμίζει μια δημόσια κρατική έρευνα. Επιπλέον, είναι αυτονόητο πως καμιά έρευνα δεν μπορεί να υποκαταστήσει την ίδια τη πραγματικότητα-και τις στροφές της συγκυρίας (για παράδειγμα, το Δεκέμβρη του 2012 η μαζική ψυχολογία ήταν διαφορετική από το 2008 ή το Γενάρη του 2015, για να μη μιλήσουμε για εποχές προ καπιταλιστικής κρίσης). Όμως νομίζω ότι τα τελικά πορίσματα, δεν αντιφάσκουν ιδιαίτερα με τη δική μας εμπειρία της ελληνικής νεολαίας. Η καπιταλιστική κρίση, στο βαθμό που δεν οδηγεί σε επαναστατικοποίηση, οδηγεί σε ακόμη μεγαλύτερη εμπέδωση των κεφαλαιοκρατικών αξιών, ασκώντας καταλυτική επίδραση στη προσωπικότητα των νέων.

Συνέχεια

Όταν έχεις δύο επιλογές . . . διάλεξε την τρίτη!…


«Κι η Αμερική μη νομίζεις πως είναι και τόσο μεγάλη. Δεν υπάρχει χώρος για μένα και για σένα, για τους όμοιούς μου και για τους όμοιούς σου, δε χωράνε μαζί πλούσιοι και φτωχοί στην ίδια χώρα, δε χωράνε κλέφτες και τίμιοι άνθρωποι μαζί, ούτε η πείνα μαζί με το πάχος»
Τζον Στάινμπεκ, Τα σταφύλια της οργής

Η υφαρπαγή της νεολαίας, της εργασίας και της δημιουργίας να σταματήσει εδώ

Μια χώρα διχασμένη, βαθιά μέσα σε ένα ακήρυχτο εμφύλιο πόλεμο που λέγεται Μνημόνιο, που τα αποτελέσματα του είναι ακόμα ενεργά. Από τη μία, τα εκατομμύρια ανέργων, εργαζόμενων φτωχών και απελπισμένων. Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων αυτής της χώρας και φυσικά η νεολαία της. Ειδικά η νεολαία της. Από την άλλη, οι νικητές του Μνημονίου και οι πατριάρχες του ελληνικού καπιταλισμού. Όλοι μαζί, σε μια υποχρεωτική και αφύσικη συγκατοίκηση, σε μια χώρα όπου βυθίζεται στην αδικία και στην αδιανόητη εκμετάλλευση των ζωνών υποτίμησης της εργασίας και της ζωής. Δυο διαφορετικοί κόσμοι “συνυπάρχουν” στην ίδια χώρα. Μόνο ο ένας όμως ξύνει τον πάτο του βαρελιού. Μόνο εμείς.

Συνέχεια