Καμιά προσευχή για τους πεθαμένους…


mpelogiannispicaso

—του Γιάννη Παπαθεοδώρου για τη στήλη Ανώμαλα Ρήματα

Με αφορμή τις πρόσφατες εκδηλώσεις της Βουλής των Ελλήνων για τον Νίκο Μπελογιάννη, παρακολουθήσαμε έναν ακόμη σύντομο «πόλεμο της μνήμης», ανάμεσα στον μνημονιακό πλέον ΣΥΡΙΖΑ και στο σταθερά αντιμνημονιακό ΚΚΕ. Σε ποιον ανήκει τελικά ο Μπελογιάννης; Και κυρίως τι σημαίνει αλήθεια για εμάς σήμερα ο τραγικός θάνατός του; Τη θυσία ενός ανθρώπου που αγωνίστηκε για τη δημοκρατία ή το προβλεπόμενο τέλος ενός φανατικού οπαδού της δικτατορίας του προλεταριάτου; Το μουσείο αλλά και το πιστόλι του Μπελογιάννη έγιναν τα επίδικα σύμβολα της διεκδίκησης μιας αριστερής μνήμης, που συνέχισε τον δικό της μικρό εμφύλιο στην Αμαλιάδα. Το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο για την Αριστερά. Η διάσπαση του ’68 (ανάμεσα στο «δογματικό» ΚΚΕ και το «ανανεωτικό» ΚΚΕ εσ.) όρισε άλλωστε και τις διαδρομές αυτής της αναδρομικής γενεαλογίας. Όποιος παρακολούθησε πάντως τις σχετικές ειδήσεις του 20ού συνεδρίου του ΚΚΕ, δεν πρέπει να απόρησε για το φετιχισμό του πιστολιού. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, στο συνέδριο «αναδείχθηκε η αποφασιστικότητα και η μαχητικότητα στην προσπάθεια ολόπλευρης ιδεολογικής — πολιτικής — οργανωτικής ισχυροποίησης του ΚΚΕ. Μεταφέρθηκε η σημαντική πείρα από τη δράση του Κόμματος, τα προηγούμενα χρόνια, όπου η στρατηγική του ΚΚΕ αναμετρήθηκε με επιτυχία σε δύσκολες και σύνθετες συνθήκες, διεθνείς και εσωτερικές». «Και τα λοιπά, και τα λοιπά. Λαμπρά ταιριάζουν όλα», όπως θα έλεγε ο Καβάφης.

Συνέχεια

Καθημερινή» και «Χρυσή Αυγή» εναντίον Μπελογιάννη… με το βλέμμα στο παρόν…


Η «χαμένη τιμή» του «συνταγματικού τόξου»

μπουρζουαζια

Γράφει ο Γρηγόρης Τραγγανίδας

Στις 8 Φεβρουαρίου, η «Αυγή» ενημέρωνε ότι η Βουλή θα διοργανώσει έκθεση προς τιμήν του Νίκου Μπελογιάννη, στο σπίτι του, στην Αμαλιάδα, με αφορμή την συμπλήρωση 65 χρόνων από την εκτέλεσή του, στις 30 Μαρτίου του 1952.

Λες και δεν ήταν αρκετή η πολιτική υποκρισία με τα πρωθυπουργικά «σόου» στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής.

Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Επί του παρόντος ενδιαφέρει η συνέχεια: Μία μέρα μετά, στις 9 Φεβρουαρίου, με αφορμή το εν λόγω δημοσίευμα της «Αυγής», ο διαδικτυακός «χρυσαυγήτικος» ναζιστικός βόθρος ξέρασε το περιεχόμενό του εναντίον του Μπελογιάννη. Η ουσία, πίσω από τα γνωστά, για το επίπεδό τους, «ελληνικά» που χρησιμοποιούν οι εγχώριοι νοσταλγοί του ‘Αουσβιτς, είναι ότι η Βουλή δεν πρέπει να τιμά έναν «καταδικασμένο για κατασκοπεία».

Πριν «λαλήσει» ο ναζιστικός «πετεινός» «τρεις φορές», την «σκυτάλη» του μένους εναντίον του Μπελογιάννη πήρε η «σοβαρή» «Καθημερινή», στις 12 Φεβρουαρίου, δια του συντάκτη της κ. Στέφανου Κασιμάτη. Ο οποίος, σε μακράν καλύτερα ελληνικά ομολογουμένως – τα οποία, ωστόσο, προκύπτουν εξίσου άσχημα λόγω του περιεχομένου τους – συμμερίζεται απόλυτα το «χρυσαυγήτικο» παραλήρημα, επαναλαμβάνοντας την ουσία του ως εξής: «(…) ο Μπελογιάννης καταδικάστηκε για κατασκοπεία εις βάρος της πατρίδας του και εξ όσων γνωρίζω δεν έχει υπάρξει ποτέ αναθεώρηση της δίκης. Μπορεί, λοιπόν, η θανατική ποινή που του επιβλήθηκε τότε να ήταν σκληρή και, ενδεχομένως, άδικη· όμως η καταδίκη του ήταν δίκαια και εξακολουθεί να ισχύει. Δεν είναι παράλογο η Βουλή να τιμά έναν καταδικασθέντα για κατασκοπεία εις βάρος της χώρας του; (…)».

Το δημοσίευμα της «Καθημερινής» εκστασίασε τους ναζί, οι οποίοι, στις 14 Φεβρουαρίου – ίσως αυτή η φασιστική, «οργασμιακή» υποδοχή του εν λόγω πονήματος να επηρεάστηκε και από την ημέρα… – έγραψαν, μεταξύ άλλων, ότι «ο γνωστός δημοσιογράφος Στέφανος Κασιμάτης (…) λέει τα αυτονόητα».

Ουδέποτε υπήρξε αμφιβολία, πως όταν πρόκειται για την επίθεση ενάντια στο λαϊκό, κομμουνιστικό, εργατικό κίνημα, ενάντια στην ιστορική αλήθεια, τότε, το «συνταγματικό τόξο» πετάει την «μάσκα» του αντιδραστικού ιδεολογήματος των «δύο άκρων» και συντονίζεται απόλυτα με τα φασιστικά μαντρόσκυλα των αφεντικών.

‘Αλλωστε, μόλις τον περασμένο Ιανουάριο η «Καθημερινή» διένειμε το άλλο γνωστό, μαύρο «πόνημα» για τον Εμφύλιο, την «Ελένη» του Γκατζογιάννη. Ετσι, για να μην «παραζεσταθεί» η παραμυθιακή «σούπα» της «εθνικής συμφιλίωσης» την ώρα ακριβώς που το σύστημα χρειάζεται όσο ποτέ άλλοτε, από την Μεταπολίτευση και μετά, να χτυπήσει και να συκοφαντήσει αυτούς που έδωσαν την ζωή τους για την απελευθέρωση της πατρίδας και την ταξική απελευθέρωση του ελληνικού λαού, όταν οι πολιτικοί πρόγονοι του κ. Κασιμάτη, είτε το είχαν σκάσει στο εξωτερικό είτε υμνούσαν τους κατακτητές από εφημερίδες όπως, καλή ώρα, η «Καθημερινή» και οι πολιτικοί πρόγονοι των «χρυσαυγιτών» έδιναν όρκο πίστης επίσης στους ναζί κατακτητές.

Οχι για το τότε.

Για το τώρα.

Διότι γνωρίζουν πολύ καλά, ότι η κλιμακούμενη επίθεση σε ό,τι έχει απομείνει από εργασιακά δικαιώματα, έχει ξεμείνει εντελώς από προσχήματα. Το μόνο που έχουν, είναι ο «μπαμπούλας» του κομμουνισμού. Ο οποίος, όμως, στην πραγματικότητα, είναι μόνο ο δικός τους, διαχρονικός και τελικός εφιάλτης.

μπελογιανης*Η εικονογράφηση του εξωφύλλου προέρχεται από την αφίσα της ταινίας του Μπουνιουέλ, «Η κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας»

____________________________________________________________
Από:

«’Ετσι αγαπάμε εμείς την Ελλάδα»…


Προδημοσίευση από το βιβλίο με τα πλήρη πρακτικά της δίκης Μπελογιάννη που θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις «Τόπος»

%ce%bc%cf%80%ce%b5%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%b9%ce%b1%ce%bd%ce%bd%ce%b7%cf%83

Η ιστορία του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος εξακολουθεί να έχει «αχαρτογράφητες περιοχές» που περιμένουν τους «εξερευνητές» τους. Κάθε ιστορική πηγή προς αυτή την κατεύθυνση είναι, ευλόγως, αναγκαία και ευπρόσδεκτη. Αλλωστε, ως γνωστόν, δίχως την εξαγωγή ιστορικών συμπερασμάτων δεν μπορεί να πάει κανείς πολύ μακριά στο παρόν και το μέλλον. Και δίχως στοιχεία, συμπεράσματα δεν μπορούν να εξαχθούν.

Στο παραπάνω πλαίσιο, το «Περιοδικό» έχει την τιμή και την χαρά να προδημοσιεύσει αποσπάσματα από το βιβλίο, «’Ετσι αγαπάμε εμείς την Ελλάδα – Πλήρη πρακτικά και ιστορικό των δικών Μπελογιάννη – Τα σήματα Βαβούδη» που θα κυκλοφορήσει το αμέσως επόμενο διάστημα από τις εκδόσεις «Τόπος», σε επιμέλεια, Σπύρου Σακελλαρόπουλου και έρευνα,Γρηγόρη Σακελλαρόπουλου.

«Η έκδοση αυτή», όπως αναφέρει το εκδοτικό, «παρουσιάζει για πρώτη φορά τα πλήρη πρακτικά των δύο δικών του Ν. Μπελογιάννη και των συντρόφων του, μεγάλο μέρος από τα σήματα Βαβούδη, τα υπομνήματα μετατροπής της θανατικής ποινής των Μπελογιάννη, Μπάτση και Καλούμενου σε ισόβια κάθειρξη, σχολιασμό για τον τρόπο διεξαγωγής καθώς και το ιστορικό πλαίσιο μέσα στο οποίο πραγματοποιήθηκαν οι δίκες.

»Το περιεχόμενο των ιστορικών ντοκουμέντων συμβάλει στο να αποκτήσει ο αναγνώστης τη δική του οπτική απέναντι στα συγκεκριμένα δραματικά γεγονότα. Σε κάθε περίπτωση όμως δεν μπορεί να παρακάμψει καθοριστικούς παράγοντες διαμόρφωσης των ιστορικών εξελίξεων όπως: ο ρόλος των ΗΠΑ, το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινήθηκε η ηγεσία του ΚΚΕ και ιδιαίτερα ο Ν. Ζαχαριάδης, η αμφιθυμική στάση των κομμάτων του Κέντρου και συγκεκριμένα του Ν. Πλαστήρα, ο ρόλος του Θρόνου και του Στρατού.

»Η πρωτοτυπία της παρούσας μελέτης είναι πως σε ορισμένες περιπτώσεις το αρχειακό υλικό οδηγεί σε διαπιστώσεις εικονοκλαστικού χαρακτήρα: οι Αμερικανοί μόνο μετά το ξέσπασμα του πολέμου στην Κορέα βρέθηκαν να πρωτοστατούν στην επιβολή του αυταρχικού μετεμφυλιακού πλαισίου· η δράση του ΚΚΕ απείχε παρασάγγας από την πολιτική του «όπλου παρά πόδα»· η κυβέρνηση Πλαστήρα είχε πολύ σοβαρές ευθύνες για τις εκτελέσεις· το Παλάτι διαδραματίζει υποδεέστερο ρόλο σε σχέση με αυτό των ΗΠΑ και του Στρατού.

»Στις ίδιες τις δίκες από τη μια εντυπωσιάζει ο ηρωισμός του Ν. Μπελογιάννη, και αρκετών άλλων που υπερασπίζονται τα ιδανικά τους. Από την άλλη, η σπουδή πολλών κατηγορούμενων να αποποιηθούν τη σχέση τους με το κομμουνιστικό κίνημα συμπυκνώνει τους όρους της ήττας στον Εμφύλιο για την ελληνική Αριστερά, στο πλαίσιο της κρατικής τρομοκρατίας της εποχής».

Ακολουθεί η προδημοσίευση.

Συνέχεια

Νίκος Μπελογιάννης Ο άνθρωπος που «με ένα γαρύφαλλο ξεκλείδωσε όλη την αθανασία»


nikos-belogiannis
Στις 22 Δεκεμβρίου του 1915 γεννιέται στην Αμαλιάδα ο Νίκος Μπελογιάννης. Ένα πολύ σύντομο ιστορικό και τα λόγια του ποιητή ως φόρος τιμής σε έναν αγωνιστή που μέχρι το τέλος στάθηκε με το κεφάλι ψηλά,  που «μας έμαθε άλλη μια φορά, πώς να ζούμε και πώς να πεθαίνουμε«.  Που «μ’ ένα γαρύφαλλο ξεκλείδωσε όλη την αθανασία» και «μ’ ένα χαμόγελο έλαμψε τον κόσμο για να μη νυχτώνει. «

Ο Μπελογιάννης εντάσσεται από τα νεανικά του χρόνια στο κομμουνιστικό κίνημα και συλλαμβάνεται επί Μεταξά. Η Κατοχή τον βρίσκει φυλακισμένο στην Ακροναυπλία. Απέδρασε το 1943 από το νοσοκομείο Σωτηρία, όπου νοσηλευόταν, και εντάχθηκε αμέσως στον ΕΛΑΣ (Πελοποννήσου). Την περίοδο του εμφυλίου περνάει στον Δημοκρατικό Στρατό και μένει μέχρι και το 1949, οπότε και φεύγει για τις ανατολικές χώρες μαζί με άλλους αγωνιστές του Δημοκρατικού Στρατού. Επιστρέφει το 1950, για να ανασυγκροτήσει τις παράνομες οργανώσεις του ΚΚΕ και να τις καθαρίσει από τους ασφαλίτες που είχαν εισρεύσει.

Συνέχεια