Γράμμα προς το συνέδριο – Η Διαθήκη Βλαντίμιρ Ιλίτς Λένιν …


Στο 20ό συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της ΕΣΣΔ η Ιστοριογράφος Πανκράτοβα ζήτησε τη δημοσίευση των ανέκδοτων ακόμη κειμένων του Λένιν. Στο ίδιο συνέδριο ο Μικογιάν, στο τέλος της έκθεσής του αναφέρθηκε στους φόβους του Λένιν, λίγο πρίν πεθάνει, για ένα ενδεχόμενο σχίσμα στο Κόμμα. Αυτές οι δύο απόψεις έχουν το εξής χαρακτηριστικό, οτι αναφέρονται στο ντοκουμέντο του 1923 που είναι γνωστό στην ιστορία του εργατικού κινήματος με το όνομα «Διαθήκη του Λένιν». στις 13 του Μάη 1956 η «Κομσομόλσκαγια Πράβδα» («Νεολαιίστικη Αλήθεια») δημοσίευσε μερικά αποσπάσματα της Διαθήκης αυτής – ότι αναφερότανε στον Στάλιν – παραλείποντας τα σχετικά με τον Τρότσκι και τους άλλους ηγέτες του Μπολσεβίκικου Κόμματος. Έτσι η «Διαθήκη του Λένιν», στο πλήρες της κείμενο, είναι άγνωστη μέχρι σήμερα στο σοβιετικό λαό και τους οπαδούς των Κ.Κ. σε ολόκληρο τον κόσμο.*

Η Διαθήκη αποτελείται από δύο κείμενα, ένα χρονολογούμενο από το Δεκέμβρη του 1922 και ένα υστερόγραφο γραμμένο τον Γενάρη του 1923. Αυτό το ντοκουμέντο λοιπόν υπαγορεύτηκε λίγο μετά τη δεύτερη προσβολή της αρρώστιας που επρόκειτο από τότε να εμποδίσει το Λένιν να ξαναβρεί την πολιτική του δραστηριότητα ως το θάνατό του που επήλθε ένα χρόνο αργότερα (στις 21 του Γενάρη 1924). Από την εποχή εκείνη ο Λένιν υπαγόρεψε ακόμα μερικές σημειώσεις και το άρθρο «Καλύτερα λιγότερα και καλύτερα» που στρεφότανε εναντίον της ανερχόμενης γραφειοκρατίας και της Εργατικής και Αγροτικής Επιθεώρησης, επιτροπάτου που διήυθυνε ο Στάλιν.

Η Διαθήκη αναφέρεται προπάντων στις προσωπικές σχέσεις των κυριότερων ηγετών της εποχής εκείνης και στον κίνδυνο του σχίσματος στο Κ.Κ. Διαφυλάχθηκε από τη γυναίκα του Λένιν και τις γραμματείς του μέχρι το θάνατό του. Για πρώτη φορά το γράμμα αυτό έγινε γνωστό στην ολομέλεια της Κ.Ε. το Μάη του 1924. Μα από τα τέλη του 1922 στην Κ.Ε. κυριαρχούσε πιά η «τρόϊκα» Ζηνόβιεφ-Κάμενεφ-Στάλιν. Αυτή αποφάσισε να κρατήσει το Στάλιν στο πόστο του και να μην ανακοινώσει το ντοκουμέντο στο προσεχές συνέδριο του Κ.Κ. Η «Διαθήκη» δεν άργησε να κυκλοφορήσει παράνομα στην ΕΣΣΔ από την αριστερή αντιπολίτευση του Τρότσκι. Στο εξωτερικό δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά από τον Μάξ Ήστμαν στα 1925-26 με πρωτοβουλία του.

Συνέχεια

Ο «άγνωστος Στάλιν» : Η ομάδα του Κάμο, οι απαλλοτριώσεις και η ληστεία της Τιφλίδας…


STALIN2
Επιμέλεια : Ιάκωβος Μαύρος

Στις 5 Μάρτη γεννήθηκε η Ρόζα Λούξεμπουργκ (1871) και πέθανε ο Ιωσήφ Βισαριόνοβιτς Τζουγκασβίλι -AKA: Στάλιν- (1953). Δύο μορφές της κομμουνιστικής αριστερής ιστορίας που για πολλούς πολιτικούς λόγους έχουν βρεθεί σε εκ διαμέτρου αντίθετα άκρα αυτής. Μαζί με τους ουσιαστικούς λόγους όλων όσων εξέπεμψαν οι δύο αυτές προσωπικότητες και οι οποίοι τους  φέρνουν σε αντίθεση, υπάρχουν βέβαια και άλλοι που κυρίως αφορούν το πως χειρίστηκαν οι ισχυροί τα «διδάγματα» της σύγχρονης ιστορίας. Λόγοι οι οποίοι κατά την ταπεινή μου άποψη καθιστούν πολύ πιο εύκολο να γράψει κάποιος (ακόμη και το πιο αδιάφορο ή νεοφιλελεύθερο μέσο) κάτι εν ίδει «σαν σήμερα» για την Ρόζα, αλλά σχεδόν ποτέ για τον Στάλιν. Εκτός κι αν θέλει βέβαια να ασκήσει πολεμική κριτική συνήθως όχι μόνο στο συγκεκριμένο πρόσωπο αλλά μέσω αυτού σε ό,τι αφορά την δυνατότητα ύπαρξης σύγχρονων ριζοσπαστκών, απελευθερωτικών οραμάτων.

Συνέχεια