Τα παιδιά των αστεριών


ΓΑΖΑ

Γράφει ο Αμετανόητος

«Για να φτιάξουμε έναν κόσμο στο μπόι των ονείρων και των ανθρώπων” (απολογία Ν. Μπελογιάννη).

Σε μιά άδεια Αθήνα, εγκλωβισμένη στα αλεπάλληλα μνημόνια οικονομικών δολοφόνων το καλοκαίρι του 2014 φαντάζει μελαγχολικό.Μελαγχολική είναι και η διάθεσή μου αφού αυτό που συμβαίνει στη Γάζα είναι ανήκουστο.Φρικτό.Απάνθρωπο.
Τώρα βλέπεις πεθαίνει κόσμος στην Αθήνα γιατί πολύ απλά δεν έχει να φάει ή δεν έχει να πληρώσει το χαράτσι του γαμπρού του Μπακατσέλου ή πολύ απλά αυτοκτονεί…
Στη Γάζα οι άνθρωποι δολοφονούνται πιό “ψυχρά”.Ωμά.!Κυνικά.!
Μπροστά λοιπόν,σε κάποιο φανάρι σήμερα περιμένοντας τον “πράσινο Γρηγόρη” να σκάσει μύτη και να εξαφανιστώ με τη μοτοσυκλέτα μου,πέφτει μπροστά μου πάλι ο Νίκος Μπελογιάννης
“Για να φτιάξουμε έναν κόσμο στο μπόι των ονείρων και των ανθρώπων” διατυμπάνιζε η αφίσα του φεστιβάλ της ΚΝΕ οδηγητή.Η αφίσα των νέων Ελλήνων κομμουνιστών…
Εκεί λοιπόν πήγα πίσω.Πολύ πίσω.Βασικά το μυαλό πήγε πίσω και η μοτοσυκλέτα μπροστά.
Θυμόμουνα καθώς οδηγούσα το φίλο μου τον Τάσο που μου έλεγε και μου εξιστορούσε σε μιά εσωτερική αυλή παλιάς Αθηναϊκής μονοκατοικίας, το μεγαλείο του ‘Ελληνα Νίκου Μπελογιάννη.
Παιδί εγώ.Ούτε λύκειο δεν πήγαινα…

Συνέχεια

«Οι λογιστικές ταχυδακτυλουργίες των σαλτιμπάγκων Υπουργών…»


Γράφει ο Αμετανόητος

[…] Το 1898 βρίσκει την Ελλάδα πληγωμένη δυστυχισμένη και οικονομικά υποδουλωμένη – και όχι μόνο οικονομικά- στους ξένους.[…]

[…] Ο Καρολίδης γράφει: «Η Βασιλεία εθεωρείτο προδότρια και εχθρά της χώρας και από ώρας εις ώραν αναμένετο η ευκαιρεία της τιμωρίας και της εκδικήσεως[…]

[…] Τώρα πάλι με την καταστροφή του 1897 ο Ελληνικός Λαός είχε μυριστεί πως η Α.Μ. ήταν συνένοχος στην ατιμία των ξένων και ντόπιων τοκογλύφων[…]

[…] Ο Καρολίδης γράφει  ότι τότε «αι δυνάμεις,αι ευνοϊκώς διακείμεναι και διά συγγενείας δυναστικής συνδεομένης προς τον Ελληνικόν Βασιλικόν Οίκον και η Καϊζερική Γερμανία μαζί εσκέπτοντον νυν σοβαρώς περί οιασδήποτε λύσεως του Κρατικού ζητήματος δυναμένης να υψώσει την περιωπήν του βασιλέως και του οίκου αυτού εν τη συνειδήσει των υπηκόων του[…]

[…] πάνω από το Λαό στεκόταν ο ΔΟΕ των ξένων τοκογλύφων και των ντόπιων αστοτσιφλικάδων που έστυβε πιά και ξεζούμισε μόνιμα και συστηματικά τη χώρα καταδικάζοντάς την να μαραζώνει[…]

[…] Τα ψευδοπλεονάσματα τα δημιουργούσαν πάλι οι λογιστικές ταχυδακτυλουργίες των σαλτιμπάγκων υπουργών γιά να δημιουργήσουν και να κρύψουν από τον Λαό το δημοσιονομικό μας κατάντημα και τα «αγαθά» του ΔΟΕ.Ο Σιμόπουλος υπουργός τότε των Οικονομικών έσπαγε κάθε μέρα το κεφάλι του για να ανακαλύψει καινούριους φόρους που τους φόρτωνε όλους στους ώμους του φτωχού λαού.Οι πλούσιοι δεν πλήρωναν πεντάρα κι ο Καλογερόπουλος υπουργός των Οικονομικών αργότερα, αναγκάστηκε μέσα στη Βουλή να χωρίσει τους Ελληνες σε ισχυρούς φοροκλέφτες που τους σκέπαζαν οι ίδιοι οι πολιτικάντες της εποχής και σε ραγιάδες καταδικασμένους να πληρώνουν φόρους.[…]

Πηγή: «Το ξένο Κεφάλαιο στην Ελλάδα» – Ν.Μπελογιάννης (σελ.151-155)

ΥΠΟΘΕΣΗ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ Μεγαλείο, δολοφόνοι και μη… δογματικοί


Στην ιστορική διαδρομή του επαναστατικού  κινήματος, η υπόθεση Μπελογιάννη θα παραμείνει ως μία από τις χαρακτηριστικές και συμβολικές εκφράσεις του αδυσώπητου της ταξικής πάλης, του ασυμφιλίωτου της σύγκρουσης ανάμεσα στις βασικές της συμμέτοχες πολιτικές δυνάμεις και του ηθικοπολιτικού μεγαλείου του ΚΚΕ.

Η υπόθεση Μπελογιάννη, παρά τις πολλές χιλιάδες σελίδες που έχουν αφιερώσει γι’ αυτή, δε φαίνεται να έχει φωτιστεί σε όλες τις πλευρές της κατά τρόπο πλήρη και ικανοποιητικό. Γνωρίζουμε, βεβαίως, το κύριο σκηνικό. Τον απεριόριστο ηρωισμό του πρωταγωνιστή της στην παρανομία, στα δικαστήρια, στις φυλακές και στο εκτελεστικό απόσπασμα. Γνωρίζουμε και τους δολοφόνους του Μπελογιάννη: Τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό (Πιουριφόι), την κρατική Ασφάλεια και τα πρωτοκλασάτα όργανά της (Πανόπουλος, Ρακιντζής κ. ά), την κυβέρνηση Πλαστήρα, το Παλάτι, τον ΙΔΕΑ, τα άλλα αστικά κόμματα (της «δεξιάς» και του «κέντρου»).Γνωρίζουμε, τέλος, το παγκόσμιο κίνημα διαμαρτυρίας που ξεσηκώθηκε για ν’ αποτρέψει το έγκλημα. Ωστόσο το θέμα δεν κλείνει εδώ.

Συνέχεια

Από την Οθωμανική στην οικονομική υποδούλωση!


«Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι ήμεθα, ούτε πως δεν έχομεν άρματα, ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις, ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε, «πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιτοκάραβα βατσέλα», αλλά, ως μία βροχή, έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της Ελευθερίας μας…»Θ. ΚολοκοτρώνηςΌταν επαναστάτησε ο λαός το 1821 εκτός από τους Τούρκους θέλανε να λευτερωθούνε κι από τους τσιφλικάδες, τους κοτζαμπάσηδες, τους προύχοντες, τους νησιώτες καραβοκύρηδες, τους χριστέμπορους της εποχής.

Ηδη από το 1924, ο Γιάννης Κορδάτος με το βιβλίο του «Η Κοινωνική Σημασία της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821» δείχνει το πραγματικό περιεχόμενο της επανάστασης: ήταν μια επανάσταση ενάντια στη φεουδαρχία και την καταπίεση, που εκφραστές της δεν ήταν μόνο οι Οθωμανοί πασάδες και μπέηδες αλλά και οι ντόπιοι προύχοντες, κοτζαμπάσηδες και δεσποτάδες.
Και ο Νίκος Μπελογιάννης συμπληρώνει στο βιβλίο του: «Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα»: «οι αστοί και οι τσιφλικάδες, δε φοβούνταν τον τουρκικό ζυγό όσο φοβούνταν το λαϊκό ποτάμι που πάλευε για την απελευθέρωση…».

Να τι έλεγε για παράδειγμα ο Κορδάτος για τον ρόλο της Εκκλησίας που ήταν ένας από τους βασικούς θεσμούς που στήριζαν την Οθωμανική Αυτοκρατορία: «Η Εκκλησία μάλιστα έπαιρνε από κάθε χριστιανό ραγιά ειδικό φόρο που λεγόταν ρόγα ή ζητεία. Πολλές φορές με ασπλαχνία Σάϋλωκ έκανε κατάσχεση στʼ αλέτρι ή τʼ άλλα γεωργικά εργαλεία του αγρότη, αν τύχαινε και δεν πλήρωνε τον παραπάνω φόρο. Γενικά μάλιστα ο κάθε χριστιανός ραγιάς ήταν υποχρεωμένος το 1/3 από το εισόδημά του και την περιουσία του να το δίνει δια τας ανάγκας της Εκκλησίας, δηλαδή των μητροπολιτών. Από, παντού λοιπόν, ο φτωχοαγρότης ήταν περιτριγυρισμένος από την ολιγαρχία των εκμεταλλευτών του. Και τι εκμεταλλευτών: απλήστων, τυρανικών και βαρβάρων!».

Μετά το νικηφόρο αποτέλεσμα της επανάστασης δικαιώθηκαν οι εξεγερμένοι; Ως προς το ότι απελευθερώθηκε η Ελλάδα από τον Οθωμανικό ζυγό ναι αλλά «…ύστερα από 60 χρόνια, από τότε που τελείωσε η επανάσταση του 1821 ο λαός υπέφερε, όπως τον καιρό της Τουρκοκρατίας, κάτω από το βάρος της εκμετάλλευσης της Ελλήνων που αντικατέστησαν τους Τούρκους», όπως γράφει ο Ν. Μπελογιάννης στο βιβλίο που αναφέραμε.

Μήπως όμως και σήμερα δεν ζούμε την υποδούλωση μας από το ξένο χρηματιστηριακό κεφάλαιο; Κι αυτή η υποδούλωση κρατάει αιώνες άσχετα τι μορφή έχει κάθε φορά.
Ο λόγος και πάλι στον κομμουνιστή Νίκο Μπελογιάννη και στο καταπληκτικό βιβλίο του


«Μόλις άρχισε η επανάσταση του ’21 αρχίζουν και οι ξένοι κεφαλαιούχοι τη δράση τους σε βάρος ενός λαού που ‘χυσε ποτάμι το αίμα για τη λευτεριά. Είναι αλήθεια ότι μέσα στις συνθήκες που πάλευαν οι Έλληνες ένα εξωτερικό δάνειο με καλούς όρους θα βοηθούσε σημαντικά, θα δυνάμωνε και θα ‘δινε φτερά στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα.
Οι ξένοι όμως τραπεζίτες, με συνεργούς τους ντόπιους κοτζαμπάσηδες, τους Φαναριώτες και τους πάμπλουτους καραβοκυραίους, κατάφεραν να ωφελήσουν μονάχα τον μπεζαχτά τους και τους ξένους τυχοδιώκτες απ’ τα δύο δάνεια της επανάστασης».

Η οικονομική υποδούλωση της Ελλάδας στο ξένο κεφάλαιο αρχίζει με τα λεγόμενα δάνεια της Ανεξαρτησίας, του 1823 και 1825.

Τι απέγινε, λόγου χάρη, το πρώτο κιόλας δάνειο, το 1823, στην καρδιά της Επανάστασης, όταν χρειάζονταν χρήματα για ντουφέκια και βόλια; «Υστερα από τόσες περιπέτειες και προσπάθειες», λέει ο Μπελογιάννης μνημονεύοντας τη «γενναιοδωρία» των Αγγλων δανειστών, «η κυβέρνηση του Αργους πήρε 348.000 λίρες σε μετρητά και 11.900 σε πολεμοφόδια», αλλά «38.000 από τις 348.000 μείνανε στο Λονδίνο. Κατάντησε δηλαδή να πάρουμε μόλις 310.000 λίρες, ενώ στα βιβλία των τοκογλύφων η Ελλάδα ήταν χρεωμένη με 800.000!».

Είναι χαρακτηριστική μια πτυχή της τύχης που είχε και το δεύτερο δάνειο:

«… Ένα μέρος από το δάνειο πήγε για νοίκιασμα ναυάρχων. Έλειπαν όμως τα καράβια. Τι ναύαρχοι θα ήταν χωρίς πλοία; Κι αρχίζει πια η δεύτερη πράξη της κωμωδίας. Οι διαχειριστές του δανείου έδωσαν παραγγελία για έναν ολόκληρο στόλο, έξι καράβια παράγγειλαν στην Αγγλία- μια κορβέτα και πέντε ατμοκίνητα, τα δύο μικρά και τα τρία μεγάλα-, άλλες δύο φρεγάτες παραγγέλθηκαν στην Αμερική κι η τεχνική επιστασία της δουλειάς ανατέθηκε, από τον όμιλο των τραπεζιτών που ανεμοσκόρπιζε το δάνειο, σε έναν απόστρατο συνταγματάρχη του ιππικού. Από τα έξι εγγλέζικα μόνο η κορβέτα ΄΄Καρτερία΄΄, ύστερα από μεγάλες προσπάθειες του φιλέλληνα Άστιγγα, κατάφερε να πλεύσει τα τέλη του 1826 στην Ελλάδα, σε τέτοια όμως κατάσταση που ήταν αδύνατο να χρησιμοποιηθεί αμέσως στον αγώνα. Από τα δύο μεγάλα ατμοκίνητα το ένα κάηκε στις δοκιμές στον Τάμεση και το δεύτερο έφτασε στην Ελλάδα τον… Σεπτέμβρη του 1828, αλλά ήταν άχρηστο και δεν μπορούσε να κινηθεί! Από τα τρία μικρά πάλι το ένα μόνον έφτασε στα νερά μας όταν είχε πια τελειώσει η Επανάσταση! Τα άλλα δύο ξέμειναν στην Αγγλία, γιατί στάθηκε αδύνατο να πλεύσουν!».

Είναι καταπληκτική η «σούμα» των δυο αυτών δανείων που αναφέραμε:
«Δανειστήκαμε ονομαστικά και χρωστάμε πραγματικά 2.800.000 λίρες με τόκο 5%», μας λέει ο Ν. Μ. «ενώ στην Ελλάδα φτάσανε μόνο 540.000 με πραγματικό τόκο 26%»!!!

Θα μπορούσαμε να γράψουμε πάρα πολλά για το πώς ξεκίνησε η οικονομική υποδούλωση της Ελλάδας αλλά θα προτείναμε στους αναγνώστες του μπλογκ μας να διαβάσουν του βιβλίο που αναφέραμε. Σ’ αυτή την οικονομική ανάλυση ο Νίκος Μπελογιάννης ξεκινώντας από τα πρώτα λεγόμενα δάνεια ανεξαρτησίας, και φτάνοντας μέχρι το δανεισμό του 1940, περιγράφει τους σκοπούς των δανειστών, τους ληστρικούς όρους με σκοπό την αποκόμιση κερδών και δίπλα σε αυτά την οικονομική και πολιτική εξάρτηση. Υπογραμμίζει ότι τα λεγόμενα δάνεια ανεξαρτησίας, τα ‘φαγαν σχεδόν στο σύνολό τους οι ξένοι τοκογλύφοι και οι ντόπιοι αστικο-κοτζαμπάσηδες. Δεν παραλείπει επίσης να κάνει αναφορά και στον εσωτερικό δανεισμό του ελληνικού κράτους και στο ρόλο της Εθνοτράπεζας (ήταν η Εθνική Τράπεζα της εποχή).

Από τότε κύλισε πολύ νερό στο αυλάκι της ιστορίας. Μπορεί να απαλλαχτήκαμε από τον Τούρκικο ζυγό αλλά η οικονομική υποδούλωση της χώρας μας, με διαχρονική ευθύνη των αστικών κυβερνήσεων που πέρασαν από τον τόπο συνεχίζετε. Οι σημερινοί κοτσαμπάσηδες λέγονται Λάτσηδες και Βαρδινογιάνηδες οι επικυρίαρχοι του τόπου μας ονομάζονται Γερμανοί και Αμερικάνοι και Ε.Ε.

Ρότσιλντ, Εθνική Τράπεζα και «Ελληνικό» Κράτος…και ο Νίκος Μπελογιάννης


rothschild-gr

Οι Τραπεζίτες Ρότσιλντ, το νεοσύστατο Κράτος και η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος

Το 1821 στην Ελλάδα έλαβε χώρα η επανάσταση των Ελλήνων κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με πρωτεργάτες τον Κολοκοτρώνη, Καποδίστρια, Υψηλάντη, Καραΐσκάκη, Κανάρη, Μπουμπουλίνα κτλ. Οι Γνωστές παρεμβάσεις των ξένων και των εδώ ανδρείκελων τους, έφεραν ως αποτέλεσμα το 1831 την δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια. Εκεί ουσιαστικά τελειώνει η προσπάθεια των Ελλήνων για ένα πραγματικά ανεξάρτητο Κράτος. Όσοι σκέφτηκαν «μα από τότε είμαστε ένα ελεύθερο Κράτος» δεν έχουν παρά να λάβουν υπόψιν τους τα παρακάτω στοιχεία.

Σημ.απ.γαλ. ή αλλιώς…, που κολλάει ο Νίκος Μπελογιάννης στο άρθρο.

Θα υπενθυμίσω στον φίλο μου Κνοσσόπολις τι έγραφε ο Νίκος Μπελογιάννης, ο κομμουνιστής…στο βιβλίο του
«Το ξένο Κεφάλαιο στην Ελλάδα»
————————————–
[…] β) Το δάνειο των 60 εκατομμυρίων
 
Στο Αργος, ύστερα από τη δολοφονία του Καποδίστρια μαζεύτηκε η Ε’ Εθνοσυνέλευση το Δεκέμβρη του 1831 κι εψήφισε πάλι άλλο «πολιτικό σύνταγμα της Ελλάδας»…[…] οι τρείς «προστάτιδες δυνάμεις φέρνοντας το Βασιλιά αναλάβαιναν την υποχρέωση να εγγυηθούν ένα δάνειο που δεν θα ξεπερνούσε τα 60 εκατομμύρια φράγκα…[…]τη μεσιτεία για το δάνειο τούτο ανέλαβε ο οίκος Αιχταλ του Μονάχου.Αυτός όμως τη μεταβίβασε στον οίκο Αγνάδο και τούτος ο τελευταίος ανάθεσε με ιδιαίτερη συμφωνία την έκδοση του δανείου στους Ρότσιλντ τους μεγαλύτερους τότε τοκογλύφους του κόσμου.[…] Και τότε παρατηρήθηκε ένα εξαιρετικό φαινόμενο που στην Ιστορία των Ελληνικών δανείων μονάχα το 1898 επαναλήφθηκε.
Η εγγύηση των δυνάμεων οι βαριοί όροι και οι πρωτάκουστες εγγυήσεις έδιναν τόσο μεγάλη ασφάλεια στους ομολογιούχους ώστε η μεγάλη ζήτηση ομολογιών συνετέλσε να βγεί το δάνειο στη Γαλλία στα 111% στην Αγγλία 116% και στη Ρωσία 107%. Δηλαδή από τα 60 εκατομμύρια που ήταν το ονομαστικό ποσό έφτασε τα 64.Οι παντοδύναμοι όμως τοκογλύφοι υπολόγισαν την πραγματική τιμή που συμφώνησαν δηλαδή το 94% με βάση τα 60 εκατομμύρια και όχι τα 64. Και αντί να πάρουμε κανονικά 60.160.000, πήραμε 57 μονάχα.Ετσι η πραγματική τιμή κατέβηκε στην ουσία στα 89% και μας κράτησαν 3 εκατομμύρια που κανονικά ανήκανε στην Ελλάδα.[…]  
Σελ.59,60,61.
Το βιβλίο του Νίκου Μπελογιάννη είναι ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΤΙΚΟ.Πραγματικό ΣΟΚ.
Οταν αγόρασα το βιβλίο το 1998 με έκδοση της «σύγχρονης εποχής» έφαγα ένα πολύ γερό χαστούκι.
Κατάλαβα αμέσως ότι η Ελλάδα ΔΕΝ είχε απελευθερωθεί ποτέ.
Το τρομερό ήταν όταν ένα χρόνο μετά την έκδοση του βιβλίου, η κα Λαζαρέτου με πηγές από την Εθνική Τράπεζα και την Τράπεζα της Ελλάδας κάνει μία μελέτη με θέμα «την πορεία της δραχμής» μετά την απελευθέρωση του 1821…(Οικονομικό Δελτίο της Τράπεζας της Ελλάδας τεύχος Νο 13)
Η Καθημερινή τότε δημοσιεύει ένα απόσπασμα και αυτόν τον πίνακα…

Το Σάββατο 31-07-1999. Ενα σχεδόν χρόνο μετά την ομολογουμένως τρομερή δημοσίευση του ΚΚΕ (άγνωστο γιατί έμεινε ??? στον Περισσό ???) είχαμε και μελέτη…

Κουνήθηκε το σύστημα συθέμελλα…

Πάρτε το βιβλίο του Μπελογιάννη λοιπόν, εκδόσεις Αγρας μου φαίνεται, και συγκρίνετε τα δεδομένα για τα Εξωτερικά Δάνεια της Ελλάδας που αναφέρει, με τον Πίνακα του 1999, της κας Λαζαρέτου…
Αυτόν που βλέπετε…ΑΞΙΖΕΙ να το κάνετε.
Παρατηρήστε πως παρουσιάζει τα στοιχεία στο δάνειο του 1832, που απόσπασμα από το βιβλίο διαβάσατε και θα καταλάβετε…
Για τα πρώτα δάνεια του 1824 και του 1825 δεν το συζητάω…
Θα φρίξετε άμα τα συγκρίνετε μόνοι σας…
Καλά κρασιά…
-Αμετανόητος 05/04/2013

M’ ένα γαρύφαλλο ξεκλείδωσε όλη την αθανασία.


beloyannis_2Έχω πάνω στο τραπέζι μου
τη φωτογραφία του ανθρώπου
με τ’ άσπρο γαρούφαλο
που τον τουφέκισαν
στο μισοσκόταδο
πριν την αυγή
κάτω απ’ το φως των προβολέων.

Στο δεξί του χέρι
κρατά ένα γαρούφαλο
που ‘ναι σα μια φούχτα φως
από την ελληνική θάλασσα
τα μάτια του τα τολμηρά
τα παιδικά
κοιτάζουν άδολα
κάτω απ’ τα βαριά μαύρα τους φρύδια
έτσι άδολα
όπως ανεβαίνει το τραγούδι
σα δίνουν τον όρκο τους
οι κομμουνιστές. Τα δόντια του είναι κάτασπρα
ο Μπελογιάννης γελά
και το γαρούφαλο στο χέρι του
είναι σαν το λόγο που ‘πε στους ανθρώπους
τη μέρα της λεβεντιάς
τη μέρα της ντροπής.

Nâzım Hikmet, Ο ‘Ανθρωπος Με Το Γαρύφαλο,  Απρίλης 1952

 «Σήμερα το στρατόπεδο σωπαίνει.

Σήμερα ο ήλιος τρέμει αγκιστρωμένος στη σιωπή όπως τρέμει το σακάκι του σκοτωμένου στο συρματόπλεγμα.    

 Σήμερα ο κόσμος είναι λυπημένος…                          

Ο Mπελογιάννης μάς έμαθε άλλη μια φορά πώς να ζούμε και πώς να πεθαίνουμε.                              

M’ ένα γαρύφαλλο ξεκλείδωσε όλη την αθανασία.                 

M’ ένα χαμόγελο έλαμψε τον κόσμο για να μη νυχτώσει.»

Γιάννης Pίτσος, «O Άνθρωπος με το γαρίφαλο», Aϊ Στράτης 31/3/1952

«Μπελογιάννης ! Σκότωσαν το Νίκο Μπελογιάννη! Η καρδιά μας σφίγγεται από τον πόνο από μίσος ενάντια στους δολοφόνους.

Μα πριν πεθάνει η καθάρια του φωνή υψώθηκε στο όνομα του αλυσοδεμένου λαού η γενναία του φωνή που μαστίγωνε προδότες και δήμιους. Τα μάτια του δεν ταράχθηκαν ακούγοντας τη θανατική καταδίκη. Οχι. Χαμογελούσε με αυτό το Ελληνικό χαμόγελο βέβαιος για την τελική νίκη του λαού του. Χαμογελούσε με ένα γαρύφαλλο στο χέρι, σύμβολο της ευτυχίας την ειρήνης της άνοιξης που θάρθει.

Και να που μας τον σκότωσαν. Σα νάθελαν να σκοτώσουν άλλη μια φορά το Γκαμπριέλ Περί. Μα να οι δολοφόνοι χλωμιάζουν για το έγκλημά τους. Η φασιστική κυβέρνηση της Αθήνας τραντάζεται συθέμελη.»

Σιμόν Τερύ – Ουμανιτέ [1]

«Το φώς από τα λαδοφάναρα που φώτιζε το σκοτάδι μιάς μαγιάτικης βραδυάς στη Μαδρίτη τα ευγενικά πρόσωπα του τουφεκισμένου λαού που τον δολοφόνησε ο ξένος άρπαγας στον πίνακα του Γκόγια, είναι η ίδια σπορά φρίκης που σπέρνει με τις ανοιχτές φούχτες των προβολέων πάνω στα ορθάνοιχτα στήθια της Ελλάδος, μια κυβέρνηση που σκορπίζει το θάνατο το φόβο και το μίσος.

Ένα πελώριο άσπρο περιστέρι περνάει και αφήνει το οργισμένο του πένθος πάνω στη γή.»

Πάμπλο Πικάσσο [2]

«Μέσα στην καρδιά μας σήμερα δίπλα στα αδέλφια μας πούπεσαν από τα χιτλερικά βόλια και τις σφαίρες των Γάλλων συνεργατών τους πρέπει να χαραχτεί η μνήμη του Νίκου Μπελογιάννη που ‘πεσε θύμα των αμερικάνηκων γιάγκηδων και των Ελλήνων συνεργατών τους.

Το έγκλημα του Μπελογιάννη όπως και το έγκλημα του Γκαμπριέλ Περί ήταν ότι θέλησαν να υπερασπίσουν την πατρίδα τους και την ειρήνη.Το θάρρος τους στέκει και θα σταθεί παράδειγμα.Ο αντίλαλος της φωνής των ηρώων όλο και δυναμώνει. Μαζεύει γύρω του όλους τους αθώους. Και η μάζα τους είναι ακατανίκητη..Και θα θριαμβεύσει ενάντια στην καταπίεση στην αθλιότητα και τον πόλεμο.»

Πωλ Ελυάρ [3]

[1+2+3] Αποσπάσματα δηλώσεων από Γάλλους διανοούμενους του γαλλικού τύπου. Από το βιβλίο «Νίκος Μπελογιάννης» εκδόσεις Γ.Παπακωνσταντίνου.

Αθάνατος

-Αμετανόητος 30/03/2013

O Βαρβαρέσος και ο Porter δεν έπαιζαν τέννις με τον Μπελογιάννη και τον Μπάτση


TROUMANARXIEPISKOPOS-630x495 ΜπελογιάννηςΓράφει ο Αμετανόητος

Τον τελευταίο καιρό και ειδικά μετά την ψήφιση από 199 βουλευτές-πιόνια, του Ελληνικού Κοινοβουλίου, ενός μνημονίου, που παραπέμπει ευθέως σε Πράξη Υποτέλειας πρός τη Γερμανία,τις Βρυξέλλες,και τους δανειστές, όλοι αναρωτιώνται πιά, για το αν τα Ελληνικά «αστικά κόμματα» ενδιαφέρονται πραγματικά για την σωτηρία της Ελλάδας μας…

Είναι τελικά «πατριώτες» ? ήταν ποτέ ? Την λέξη αυτή, (πατριώτης-πατριωτικό) την ακούω μάλιστα και πολύ συχνά, ιδιαιτέρως από ένα πολιτικό κόμμα που μπέρδεψε ακόμα και την Θρησκεία μας (την ορθόδοξη) τον Ιδιο Τον Θεό, στα πολιτικά,βρώμικα,παιχνίδια των ανθρώπων…

Τον τελευταίο καιρό, το έχει πιάσει και μία «αντικομμουνιστική» μανία καταδιώξεως…όλοι αριστεροί,αναρχικοί,κουκουέδες,κτλ…

Ο κ.Πάγκαλος βέβαια τους βλέπει όλους συριζαίους

Παρατηρώ επίσης, ότι η λέξη «αστικά κόμματα» έγινε της μόδας, αφού και η ΝΔ και το ΛΑΟΣ και το ΔΗΣΥ και πολλά άλλα κόμματα,την χρησιμοποιούν πολύ συχνά…Για το ΠΑΣΟΚ δεν γίνεται λόγος…ήθελε να κρυφτεί αλλά κάτι stars του κόμματος είχαν αντίθετη άποψη και το επανέφεραν στην αστική του νομιμότητα…

Πρέπει να πούμε, δυστυχώς,ότι η λεγόμενη Ελληνική «αστική τάξη» μετά τον Β΄ΠΠ ήταν ακόμα πιο  επικίνδυνη για τον Ελληνικό Λαό και ουσιαστικά κάποιες αιτίες από την περιβόητη «Ελληνική κρίση» ακόμα και τώρα,δεν αποτελούν αποκλειστικότητα μόνο της «σοσιαλ-η-στικής» ή της «φιλελεύθερης» και «νεοφιλελεύθερης» επιδρομής,αλλά έχουν μία καταστροφική διαχρονικότητα…

Η Ιστορία μας,όπως έχουμε πεί, επαναλαμβάνεται σαν Φάρσα και σαν Τραγωδία.

Και εξηγούμαι.

O Paul Porter ήταν ο Αμερικανός απεσταλμένος του Προέδρου Τρούμαν στην Αθήνα του 1947.

Εφτασε στην Αθήνα στις 18 Ιανουαρίου και έφυγε στις 22 Μαρτίου του ίδιου έτους.

Μέσα σε δύο μήνες γύρισε όλη την Ελλάδα και συνέταξε μία έκθεση για την Ελλάδα που δώθηκε στην δημοσιότητα τον Απρίλη του 1947. Συνέχεια