μάϊντ δε γκαπ…


_____________________________________________________________

Aπό:http://kato-kefali.blogspot.gr/2016/07/mind-gap.html#more

Δημόσιο συμφέρον; Όρια και αυταπάτες της πλάνης των νομικών μορφών…


Editorial «Θέσεις» τεύχος 136, περίοδος Ιούλιος – Σεπτέμβριος 2016

 1. Matrix

Η σύγχρονη πολιτική πραγματικότητα ξετυλίγεται σε δυο παράλληλα σύμπαντα που αποικίζονται ταυτόχρονα από τα πολιτικά υποκείμενα του ΣΥΡΙΖΑ: το ένα, το πραγματικό, φιλοξενεί τους δράστες των μνημονιακών πολιτικών ενώ στο άλλο, το εικονικό, οι ίδιοι πρωταγωνιστές κλωνοποιούνται και «αντιστρατεύονται» με ισχυρή «συναισθηματική φόρτιση» τις πράξεις τους στο πρώτο. Συχνά μάλιστα υιοθετούν με απόλυτη συγχρονικότητα τους δυο αντιφατικούς ρόλους, με αποτέλεσμα να προκύπτουν πολιτικά «παράδοξα διδύμων», όπως για παράδειγμα συχνές δηλώσεις υπουργών του τύπου: «αν είχαμε εμείς επεξεργαστεί τη συμφωνία αυτή (την οποία εφαρμόζουν και υπογράφουν) θα είχαμε καταλήξει σε εντελώς διαφορετικούς όρους (από αυτούς που οι ίδιοι συμφώνησαν με τον ESM το καλοκαίρι)» (Σπίρτζης μετά την υπογραφή της παραχώρησης του Ελληνικού). Ή ακόμη όταν με μικρότερη δόση υπερρεαλισμού υπουργοί καταφέρονται κατά της από την κυβέρνηση διορισμένης ηγεσίας του ΤΑΙΠΕΔ, περίπου σαν να ακολουθεί το τελευταίο αυτόβουλη πολιτική και όχι εκείνη του «συμβιβασμού» του Ιουλίου.

Οι εμπειρίες που προκύπτουν λοιπόν από αυτή τη διαρκή μίξη εικονικής και υπαρκτής πραγματικότητας στο αριστερό matrix είναι πρωτόγνωρες.

Συνέχεια

NEWSYRIZA. Χρονικό Μιας Πολιτικής Μετάλλαξης…


Αριστερά που μπορεί

Στη σημερινή ιδιόμορφη πολιτική συγκυρία που σημαδεύεται από δεκαπεντάμηνη κρατική διαχείριση από την «κυβερνώσα Αριστερά» του ΣΥΡΙΖΑ, κάθε προσπάθεια ερμηνείας της τρέχουσας πραγματικότητας συχνά εγκλωβίζεται σε απολογισμούς της «ασφυκτικής διαπραγμάτευσης» του πρώτου εξαμήνου απέναντι σε έναν αντίπαλο που αξιοποίησε τη «συντριπτική υπεροπλία» που διέθετε. Εδώ θα αναζητήσει κανείς σημάδια είτε για την αναγκαία «προσαρμογή» της Αριστεράς στο έδαφος του «κοινωνικού ρεαλισμού», είτε για τη σταδιακή προγραμματική αποδέσμευση της πολιτικής της από την επαγγελία μιας αδύνατης πλέον «μεροληψίας υπέρ της εργασίας» και την αναγκαστική στροφή της προς κάποιου τύπου «τακτικό συμβιβασμό» που περισώζει τα «απολύτως αναγκαία» εγγράφοντας υποθήκες για το μέλλον.

Το όλο εγχείρημα συχνά περιγράφεται με την απάντηση στο αυτόκλητο δίλημμα μονοσήμαντης απόφανσης: Προτιμάμε μια Αριστερά που κάνει ό, τι μπορεί από μια Δεξιά που κάνει ό, τι θέλει!

Συνέχεια

Συνέχισε τον Πόλεμο για να ’ρθει η Ειρήνη (Μέρος #3: Πράττω)…


του Barikat

Το Εγκώμιο της Πράξης

 

Disclaimer / Προειδοποίηση:

 

 

Δεν θα φύγουμε ήσυχα μέσα στη νύχτα. Stop.

Το μέλλον δεν έχει γραφτεί. Stop.

Όλα Είναι Κοινά. Stop.

 


Μέρος #3: Πράττω

 

 

Και αν η Αμυγδαλέζα δεν ήταν λάθος; / Ένα νέο ΤΙΝΑ ευδοκίμησε στο Προεδρικό Μέγαρο

“Στο πλαίσιο τούτο η Ελλάδα: Α. Με πνεύμα Ανθρωπισμού και Αλληλεγγύης έναντι των Προσφύγων αλλά και θωρακίζοντας την ασφάλεια του Ελληνικού Λαού, θα […] Φυλάσσει και τα εξωτερικά σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.  Υπ’ αυτό το πνεύμα όχι μόνον συνεργάζεται με την Frontex, αλλά επιζητεί και επιδιώκει την δραστική ενίσχυσή της και την τελική ταχύτατη μετεξέλιξή της σ’ Ευρωπαϊκή Ακτοφυλακή […] Περαιτέρω δε συνεργάζεται πλήρως στο πεδίο των συμπεφωνημένων αποστολών του ΝΑΤΟ [… ] Γ. Ενισχύει τις ανοιχτές δομές προσωρινής φιλοξενίας Προσφύγων, παραλλήλως προς την ενίσχυση των προαναχωρησιακών κέντρων παράτυπων μεταναστών1. […] καθιστώντας σαφές ότι μονομερείς ενέργειες δεν είναι επιτρεπτές2 Β. Να προωθήσει, το ταχύτερο δυνατόν, προγράμματα επιστροφών παράτυπων  μεταναστών3, ενεργοποιώντας υφιστάμενες Συμφωνίες Επανεισδοχής και συνάπτοντας νέες. Γ. Να προωθήσει την συνεργασία με την Τουρκία4, προκειμένου αυτή αφενός ν’ ανακόψει αμέσως τις ροές Προσφύγων προς την Ευρωπαϊκή Ένωση5.” (σ.σ: όλες οι επισημάνσεις δικές μας)

Συνέχεια

Συνέχισε τον Πόλεμο για να ’ρθει η Ειρήνη (Μέρος #2: Κατά)…


Barikat

Welcome to the real World

[…]

«Ο νεαρός Αλέξανδρος κατέκτησε τις Ινδίες.
Μόνος αυτός;
Ο Καίσαρ τους Γαλάτες κατενίκησε.
Δεν είχε ουτ’ ένα μάγειρο μαζί του;

Ο Φίλιππος της Ισπανίας έκλαψε,
όταν ο στόλος του βυθίστηκε.
Δεν έκλαψε άλλος κανείς;
Ο Φρειδερίκος ο Β΄ νίκησε στον Επταετή Πόλεμο.
Και ποιος άλλος νίκησε, εκτός από αυτόν;

Κάθε σελίδα και μια νίκη.
Ποιος ετοίμαζε τα επινίκια φαγοπότια;
Κάθε δέκα χρόνια κι ένας μεγάλος άντρας.
Ποιος πλήρωνε τα έξοδά του;

Πόσα πολλά ιστορήματα!
Πόσα πολλά ερωτήματα!»

Μπέρτολτ Μπρεχτ: «Ερωτήσεις ενός εργάτη που διαβάζει», Μετάφραση: Μάριος Πλωρίτης

 

Γυναίκες εργάτριες πάρτε τα όπλα!

 

Μέρος #2: Κατά

Ǿ

Οι πόλεμοι του 1%

Οι “Wars of Aggression” του 1% οδηγούν την ανθρωπότητα σε ολοκληρωτικό αδιέξοδο

Η OxFam σε έρευνα της ανέφερε, ότι μέσα στο 2016, το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού θα έχει συσσωρεύσει πλούτο ίσο με το υπόλοιπο 99%1. Ο συνδυασμένος πλούτος τους, δηλαδή, θα ξεπεράσει όλων των υπολοίπων μαζί, οδηγώντας την ακραία ανισότητα σε πρωτοφανή επίπεδα, με την κρίση να λειτουργεί ως καταλύτης. Αυτό δεν συνιστά μια απλώς μια πρωτοφανή οικονομική εξέλιξη ή μια ακόμα πηγή προβληματισμού. Αυτό αναδεικνύει την απόλυτη ισχύ τους και αναγκάζει τους πάντες να αναμετρηθούν με αυτή. Η πρωτοκαθεδρία του Κεφαλαίου επί της Εργασίας τροφοδοτεί και παροξύνει κρίσεις επί κρίσεων (κλιματική αλλαγή / πόλεμοι / προσφυγικά και μεταναστευτικά ρεύματα / χρηματοπιστωτική κρίση) και πλέον θέτει υπαρξιακά ζητήματα στο κατώφλι των υποτελών όπου γης.

Συνέχεια

The man who would be the King. Ασκήσεις ύφους στο αδιέξοδο της Κέντρο-Αριστεράς…


 * «Ο άνθρωπος που θα γινόταν βασιλιάς», δάνειο από τη γνωστή νουβέλα του 1888 του Rudyard Kipling για δυο Βρετανούς τυχοδιώκτες στην Ινδία που εξαπατώντας τους τοπικούς πληθυσμούς προσωρινά έγιναν βασιλιάδες του Καφιριστάν για να έχουν στη συνέχεια τραγικό τέλος. Το 1975 γυρίστηκε η ομώνυμη ταινία με σκηνοθέτη τον John Huston και πρωταγωνιστές τους Sean Connery και Michael Caine.

1. Βοναπαρτική ηγεσία

Ζούμε την ολοκλήρωση της καταστατικής μετάλλαξης αυτού που κάποτε φιλοδοξούσε να εγγραφεί στον πολιτικό τόπο της ριζοσπαστικής Αριστεράς, με την εγκαθίδρυση του μνημονιακού πολιτικού πλαισίου ως περίπου μόνιμου και αδιαμφισβήτητου «υπερταξικού» εργαλείου άσκησης πολιτικής. Ενός πλαισίου το οποίο είναι μεν «αντιλαϊκό» στην «καθ’ υπερβολή» εφαρμογή του, αλλά που με κατάλληλο χειρισμό από μέρους της κρατικής διαχείρισης μπορεί να περιοριστεί σε «αναγκαίο κακό», τις διαστροφές του οποίου μπορεί να μετριάσει ή να αντιστρέψει η φιλολαϊκή κρατική διαχείριση.

Ευτυχώς λοιπόν, στην πρόσφατη εκλογική αναμέτρηση δεν επικράτησε η «υποχείρια του κεφαλαίου» Νέα Δημοκρατία και τα παρακλάδια της. Και τώρα η σθεναρή διαπραγματευτική τακτική της Αριστεράς κατορθώνει να ανακόψει την κεφαλαιακή επίθεση του μνημονίου «μετριάζοντας» τις επιπτώσεις του. Προωθεί το «παράλληλο πρόγραμμα», που αν και κάπως «θολό» εντούτοις είναι διαρκώς παρόν στην κυβερνητική προπαγάνδα, έστω και δια της συνεχούς αναβολής και συρρίκνωσής του.

Οι «λεπτοί χειρισμοί» που απαιτούνται για τον περιορισμό των «κοινωνικά άδικων» επιπτώσεων του Μνημονίου, αναδεικνύουν με σαφήνεια και επιτακτικότητα το ρόλο Α. Τσίπρα ως θεματοφύλακα της αριστεροσύνης μιας κυβέρνησης που «κλήθηκε» να υπερασπίσει τα «λαϊκά συμφέροντα» σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία και είναι «αποφασισμένη να μην λιποτακτήσει». Αυτός ο περίπου επαναστατικός ρόλος του leader maximo που αναλαμβάνει ο πρωθυπουργός αναδεικνύει για μια ακόμη φορά τη σημασία των κρατικών μηχανισμών στην υλοποίηση του «στρατηγικού στόχου» της Αριστεράς, που έστω και με μνημονιακό μανδύα, συνδυασμένος με τακτικές υποχωρήσεις, παραμένει ο «σοσιαλισμός».

Με την παρουσία του ηγεμόνα Βοναπάρτη Α. Τσίπρα ως πρωθυπουργού, η Αριστερά «δίνει μάχες» υιοθετώντας όλα τα μνημονιακά νομοσχέδια με διαδικασίες που τίποτε δεν έχουν να ζηλέψουν από τους αναγκαστικούς νόμους έκτακτων καθεστώτων, επιβεβαιώνοντας με τον πλέον αποκαλυπτικό τρόπο τον προσχηματικό χαρακτήρα της αντιπροσώπευσης ως ιδεολογικού κρατικού μηχανισμού που σε τελική ανάλυση αναστέλλεται όποτε οι «συνθήκες» το απαιτούν, ένα είδος καθεστώτος έκτακτης ανάγκης μέσα στη «δημοκρατική ομαλότητα».

Συνέχεια

Νέοι voucherαδες: «Ωφελούμενοι» – Απλήρωτοι. Αποφασισμένοι…


Του Νίκου Κ.


Όλοι μας νέοι και απογοητευμένοι,  μη μπορώντας να βρούμε αξιοπρεπή εργασία, υποχρεωθήκαμε το 2014 να συμμετέχουμε στα προγράμματα voucher (βάουτσερ). Τι είναι τα προγράμματα voucher; Είναι ένα πρόγραμμα υποτιθέμενης απασχόλησης., αιχμή της επικοινωνιακής διαχείρισης της ανεργίας από την τότε κυβέρνηση ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, όπου μετέτρεπαν την ολιγόμηνη κατάρτιση σε «προσωρινή θέση εργασίας», παίρνοντας ιδέες από την Ευρωπαϊκή Ένωση, το Youth Guarantee και τα mini jobs, προγράμματα εξαθλίωσης των ανέργων της Γερμανίας.

Συμμετείχαμε, λοιπόν, σε ένα πρόγραμμα όπου ο/η άνεργος/η πρώτα θα καταρτίζεται και μετά (ίσως) θα απασχολείται κάπου και στο τέλος (ίσως) θα λαμβάνει μια αποζημίωση. Σε απλή μετάφραση ο συμμετέχων σε αυτά τα προγράμματα θα παρέχει την εργασία του σε έναν ιδιώτη εργοδότη, δεν θα έχει εργασιακά δικαιώματα, δεν θα πληρώνεται με το μήνα, δεν θα έχει ένσημα. Το ακόμα πιο σκανδαλώδες αυτό το προγραμμάτων όμως, αφορά τον «Πάροχο Κατάρτισης», τα λεγόμενα Κέντρα Επαγγελματικής Κατάρτισης ή αλλιώς ΚΕΚ. Όπου τα ΚΕΚ θα αναλάμβαναν την κατάρτιση του ανέργου τις 80 ώρες θεωρία και την υλοποίηση του προγράμματος στον χώρο εργασίας. Για αυτή την κατάρτιση – υλοποίηση λάμβαναν 1.200€ το κεφάλι αφορολόγητα (ναι σωστά διαβάζετε). Ας το επαναλάβω: 1.200€ το κεφάλι αφορολόγητα. Την ίδια στιγμή όπου ο μακροχρόνια άνεργος που παρείχε την εργασία του για 450 ώρες συν την υποτιθέμενη κατάρτιση των 80 ωρών που του έκαναν λάμβανε 2.400€ με φορολόγηση 23% επί του ποσού. Το πιο αστείο της υπόθεσης είναι ότι στην κατάρτιση των 80 ωρών θεωρίας ήταν όλοι οι κλάδοι σε μία αίθουσα κατάρτισης (πωλητές, λογιστές, φιλόλογοι, προγραμματιστές, υπάλληλοι γραφείου, τηλεφωνητές)! Αυτές τις 80 ώρες θεωρίας της περάσαμε παίζοντας με πλαστελίνες και κάνοντας ψυχολογικά τεστ.

Συνέχεια