«Νόμος και τάξη» – Η ιστορία που επαναλαμβάνεται ως φάρσα…


Του Χρήστου Τσούτση

Το δόγμα «Νόμος και Τάξη» το είχαμε δει έντονα ως ιδεολόγημα της μνημονιακής εξουσίας τα προηγούμενα χρόνια ειδικά στη κυβέρνηση Σαμαρά. Μια κυβέρνηση που πέρα από το νεοφιλελεύθερο χαρακτήρα της σε επίπεδο οικονομίας και σκληρών δημοσιονομικών μέτρων, είχε μάθει να επιβάλλει την οικονομική της πολιτική μέσα από τη καταστολή, τους τρομονόμους, τους εκβιασμούς και τη καταστροφολογία.

Μετά τον «έντιμο συμβιβασμό» της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ το καλοκαίρι του 2015, κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ (διότι οι ΑΝΕΛΛ πάντα στο κομμάτι της λαϊκής Δεξιάς και της ακροδεξιάς τοποθετούνταν) εγκατέλειψε σιγά-σιγά την αριστερή φρασεολογία, αντίγραψε ατάκες περί «κανονικότητας» ξένες με τη λογική της αριστεράς βάση της οποίας αυτοπροσδιοριζοταν μέχρι εκείνη τη στιγμή , ταιριάζοντας έτσι στο νέο επικοινωνιακό κουστούμι και στις νέες μνημονιακές υποχρεώσεις, τις πολιτικές δηλαδή που έπρεπε να υλοποιήσει.

Παρά ολ’ αυτά, ο Τσίπρας ως πρωθυπουργός ή η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ δεν είχαν τα ίδια χαρακτηριστικά με τους προκατόχους τους στη πολιτική, στη στρατηγική και την επικοινωνία ή στο τρόπο άσκησης εξουσίας, άσχετα με το αν εφαρμόζαν παρόμοιες ή ίδιες πολιτικές στην ουσία και οι δυο.

Την τελευταία περίοδο όμως παρατηρούμε ένα ιδεολόγημα να επιστρέφει πάνω από τη χώρα. Το ιδεολόγημα, « Νόμος και Τάξη»… Η τροπολογία της ντροπής με τη ποινικοποίηση όσων αντιδρούν και οργανώνουν  την αντίδραση τους μέσα από το αγώνα για τη προστασία της πρώτης κατοικίας και αντιστέκονται στους πλειστηριασμούς, βάζει την κυβέρνηση στο κάδρο μιας αλαζονικής και ακροδεξιάς λογικής σεχ σχέση με το πως «απαντώ σε αυτούς που με ενοχλούν να πράξω τα συμφωνηθέντα». Όπου βλέπετε ενόχληση βάλτε σωματεία, φορείς, επιτροπές κατά των πλειστηριασμών με τελευταία και τη λάσπη εναντίον του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ, που για πολλούς στο κυβερνών κόμμα δεν θα έπρεπε να αντιδρά.

Όμως αυτό δεν είναι ένα τυχαίο γεγονός είναι μια συνεχεία μιας ιδεολογικής μεταστροφής που η αφετηρία της βρίσκεται στο πρακτικό μέρος, στα χημικά εναντίον διαδηλωτών μέσα στο κλειστό χώρο του ειρηνοδικείου.

Ποιος στηρίζει αυτή τη τροπολογία όμως πέρα από το Σταύρο Κοντονή; Μα φυσικά ο Ευκλείδης Τσακαλώτος ο οποίος πέρα από πρώην μαρξιστής και αριστερός μετά-κενυσιανός, είναι και πρώιμος εκβιαστής των αγαπημένων του συντρόφων, όσων εντάσσονται στους 53. Με τη στάση του δηλώνει ότι, αν δεν ψηφίσουν τη τροπολογία για την προστασία των πλειστηριασμών θα ρίξουν τη κυβέρνηση. Πρέπει να σταθούμε σε αυτό όμως. Πως δηλαδή ένας άνθρωπος που προσδιορίζει τον εαυτό του στα αριστερά πράττει κάτι ακριβώς αντίθετο σε συνεχή κλίμακα, δικαιολογώντας το πάλι με αριστερή φρασεολογία. Απίστευτο..

Άρα όπως λέει και ο σοφός λαός «ήρθε το γλυκό και έδεσε…», ήρθε λοιπόν και ο ιδεολογικός καθοδηγητής του κόμματος που τυχαίνει να εφαρμόζει μνημόνια, αλλά παράλληλα, να είναι και η εσωτερική αντιπολίτευση του Τσίπρα μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ να εκβιάσει, να δικαιολογήσει και εν τέλει να προτείνει τη τροπολογία Κοντονή…

Χρέος μας σίγουρα είναι να παλέψουμε ώστε τέτοιες πολιτκές να ανατραπούν. Πολύ περισσότερο αυτό το πρωτοφανές έκτρωμα που ούτε ο Σαμαράς δεν κατέβασε επί της μνημονιακής διακυβέρνησής του. Το τρολάρισμα θα είναι αν κυβέρνηση χρησιμοποιήσει κάποια θέση του Τζιόρτζιο Αγκάμπεν για να δικαιολογήσει το καθεστώς Νόμος και Τάξη, ξεθάψει καμιά παλιά συνέντευξή του αλλοιώνοντας και πάλι τα νοήματα (συνήθης πρακτική) ως εργαλείο ενάντια στους πολίτες για να περάσει τη πολιτική της. Θα το καταλάβουμε αυτό όμως αν ακούσουμε το Δουζίνα να υπερασπίζεται το κυβερνητικό έργο και τη τροπολογία…


Από:https://barikat.gr/content/nomos-kai-taxi-i-istoria-poy-epanalamvanetai-os-farsa

Ελληνικό… Μνημόνιο – «σκούπα» των «ενοχλητικών» αρχαιοτήτων…


230933-08s1aerodr-thumb-large

Γράφει ο Γρηγόρης Τραγγανίδας

Το ότι και αυτή η κυβέρνηση δεν διαφέρει σε τίποτα απολύτως από τις προηγούμενες και σε ό,τι αφορά στην διαχείριση της πολιτιστικής κληρονομιάς, έχει τεκμηριωθεί πολλάκις από το Περιοδικό (βλ. π.χ. ΕΔΩ). Κάθε νέα απόδειξη αυτού του γεγονότος, λοιπόν, δεν αποτελεί μόνο μια ενίσχυση αυτής της διαπίστωσης – κάτι το οποίο θα μπορούσε, σε κάποιο βαθμό, να είναι και κουραστικό – αλλά μια αναγκαία καταγραφή του συνεχιζόμενου πολιτιστικού εγκλήματος που λαμβάνει χώρα, κυρίως από την Συνθήκη του Μάαστριχτ και μετά, οπότε ο πολιτιστικός τομέας, τόσο η πολιτιστική κληρονομιά, όσο και η σύγχρονη πολιτιστική δημιουργία, εντάχθηκαν πλήρως και απόλυτα στην «εργαλειοθήκη» της εξυπηρέτησης των άμεσων, καθώς και των στρατηγικών στόχων του κεφαλαίου.

Το μνημόνιο συνεργασίας μεταξύ του υπουργείου Πολιτισμού και της «Ελληνικό ΑΕ» – για την επιχειρηματική «επέλαση» στο πρώην αεροδρόμιο – που έφερε στην δημοσιότητα η «Ενωτική Αγωνιστική Κίνηση» των εργαζομένων στο ΥΠΠΟ, αντανακλά το «πνεύμα» των προηγούμενων μνημονίων που έχει υπογράψει το ίδιο υπουργείο τα τελευταία χρόνια, από διαφορετικές κυβερνήσεις, με στόχο την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη διευκόλυνση και επιτάχυνση των μεγάλων δημόσιων και ιδιωτικών έργων. Τα οποία, υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες να «εμποδιστούν» από αρχαιότητες που, ως γνωστόν, έχουν την «συνήθεια» να «φυτρώνουν» εκεί όπου δεν τις «σπέρνουν», «φρενάροντας» τις «προσπάθειες» για την «αναπτυξιακή πορεία» της χώρας.

Είναι χαρακτηριστικό, ότι από το «Προοίμιο» ακόμα ξεκαθαρίζεται, πως «τα Μέρη δεσμεύονται να ενεργούν προς την κατεύθυνση της διευκόλυνσης της Αξιοποίησης με κάθε πρόσφορο για το σκοπό αυτό μέσο που διαθέτουν (…)».

Συνέχεια

Τούτοι οι χαμένοι που ποτέ δε ζήσαν *…


Barikat

Σε μερικους ανθρώπους έρχεται μια μέρα

που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο Όχι

να πούνε.Φανερώνεται αμέσως ποιος τόχει

έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα

 

πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.

Ο αρνηθείς δε μετανοιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι,

όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει

εκείνο τ’όχι -το σωστό- εις όλην την ζωή του.

          Κ.Π. Καβάφη, Che fece..il gran rifiuto

 

Πέρασαν δύο κιόλας χρόνια από εκείνο τον Ιούλη του 2015, από εκείνη την βδομάδα που κάθε μέρα της μετρούσε για μήνας, από εκείνη την συγκέντρωση που έβαλε επίσημη ταφόπλακα στον φόβο και καταδίκασε στην λήθη και την αφάνεια την αντισυγκέντρωσή της μερικά χιλιόμετρα παρακάτω. Πάνε δύο χρόνια από αυτή τη βδομάδα που οι υποτελείς κοιτάχτηκαν με τους από πάνω στα μάτια και τους χαμογέλασαν, από εκείνη την βδομάδα που ο φόβος άλλαξε στρατόπεδο, από κείνες τις μέρες που οι από πάνω προσπαθούν να ξεχάσουν και οι υπάλληλοί τους προσπαθούν να αλλάξουν. Αλλά αυτές οι μέρες πέρασαν και δεν αλλάζουν. Θα τις θυμόμαστε και ας μη τους αρέσει.

Ήδη λίγες ώρες μετά το ΟΧΙ που ειπώθηκε με τρόπο ηχηρό έναντι του ΝΑΙ που “όλες οι κοινωνικές ομάδες υποστήριζαν” ο πρωθυπουργός βγήκε και ανήγγειλε το ΝΑΙ και την “εθνική συμφιλίωση” καλώντας τους “αντιπάλους” του σε διάλογο. Και κάπως έτσι μέσα σε λίγες στιγμές από το ζενίθ του θριάμβου σε βάρος των λίγων που 40 χρόνια ζούσαν σε βάρος των πολλών, βρεθήκαμε στο ναδίρ. Παρά ταύτα, το όχι ειπώθηκε και η κραυγή ακούστηκε και ο ήχος της θα τους στοιχειώνει για πολλά χρόνια.

Έχει περάσει κάμποσος καιρός λοιπόν που ζούμε στην επικράτεια της ήττας μετά την νικηφόρα μάχη. Που ψάχνουμε το βηματισμό μας. Νέοι, επισφαλώς εργαζόμενοι, άνεργοι, εργάτες, ξενιτεμένοι. Οι πολλοί. Οι Αόρατοι, οι ηττημένοι της “εθνικής συμφιλίωσης” έγιναν οι επικίνδυνοι. Αυτοί που τα θέλησαν όλα πίσω.

Η τροπή που πήραν τα γεγονότα άφησε πίσω τα δικά της παράδοξα πολιτικά ίχνη. Πρώτον, το κόμμα που μετέτρεψε το ΟΧΙ των πολλών σε ΝΑΙ συνεχίζει να κυβερνά. Δεύτερον, οι πολλοί φαίνεται να βρίσκονται στην πολιτική αφάνεια μετά από τη στιγμή που βρέθηκαν – όσο ποτέ πριν στα χρόνια της τρίτης ελληνικής δημοκρατίας- στο πολιτικό προσκήνιο και, τέλος, οι λίγοι φαίνονται και πάλι ισχυροί, τόσο ισχυροί ώστε να επιδίδονται στους δικούς τους εσωτερικούς ανταγωνισμούς σαν να έχουν λησμονήσει τον πραγματικό τους εχθρό, τους πολλούς.

Μετά από αυτό το δημοψήφισμα τίποτε δε θα ήταν το ίδιο έτσι κι αλλιώς. Αλλά αν υπάρχει κάτι που περιγράφει απόλυτα αυτό το διάστημα είναι αυτή η αμφιβολία για το αν αυτό που ζούμε είναι το “success story” της πολιτικής αυτών που “έκαναν ό,τι μπορούσαν” ή απλά η συνέχεια και η όξυνση της αθλιότητας. Το βροντερό ΟΧΙ της πλατείας ακούγεται όμως ακόμα, όχι σαν μια βουή αλλά σαν μια απέραντη σιωπή. Ένα μουγκρητό μέσα από σφιγμένα δόντια. Και δακρυσμένα μάτια. Για την εξουσία που κερδίσαμε και μας την πήραν πίσω. Για τον ξέφρενο χορό πάνω στο σάπιο μεταπολιτευτικό κουφάρι.

Δυο χρόνια μετά, διαδηλώσεις, απεργίες, θάνατοι, εκδικητικά αφεντικά, φυλακισμένοι πρόσφυγες, καταλήψεις υπό την απειλή εκκένωσης. Η κυβέρνηση τα έδωσε όλα για το “λαό” αλλά “ως εκεί μπορούσε” και “μάτωσε” για τον “λαό” γιατί “ένα βήμα ακόμα θα ήταν καταστροφή”. Τόσο χρειάστηκε. Η τάξις απεκατεστάθη. Ίσως οι πολλοί να ηττήθηκαν νικώντας ακριβώς γιατί περίμεναν αυτό το παραπάνω απαραίτητο βήμα να γίνει από άλλους.

Οι Αόρατοι όμως είναι παντού. Στις άδικες καταδίκες με οσμή τρομολαγνείας. Στους πλειστηριασμούς σπιτιών. Σε αυτούς που ξενιτεύονται. Σε αυτούς που απογοητεύονται και ψάχνουν ένα νεύμα για να προχωρήσουν. Στις ανεστραμμένες λέξεις. Όπου ρήξη, υποταγή. Όπου αξιοπρέπεια, εθελοδουλία. Όπου Όχι, Ναι.

Είναι η πλειοψηφία που σιωπά μπροστά στην διεύρυνση της φορολογικής βάσης, στις ομαδικές απολύσεις, στις άμισθες “μαθητείες” δεκαπεντάχρονων προσφύγων στα χωράφια, εν γένει μπροστά στην δημοσιονομική προσαρμογή της μιζέριας που συνεχίζεται με αμείωτους ρυθμούς και οι φοβισμένοι κυβερνητικοί σπεύδουν να μεταφράσουν αυτή τη σιωπή ως την απόδειξη της επιτυχίας της πολιτικής τους. Όμως όσο και αν ελπίζουν στην επ’ αόριστον συνέχιση αυτής της σιωπής, σύντομα οι πολλοί θα επιστρέψουν με εγγεγραμμένη στην μνήμη τους την κερδισμένη μάχη του δημοψηφίσματος και την τελική της έκβαση και αυτή τη φορά θα ξέρουν ότι το απαραίτητο βήμα θα πρέπει να το κάνουν οι ίδιοι.

 

  •  στίχος από το έργο του Δάντη, Η Θεία Κωμωδία: Κόλαση

Από:https://barikat.gr/content/toytoi-oi-hamenoi-poy-pote-de-zisan

Σκληρή διαπραγμάτευση…


Δεν θέλουμε να γίνουμε χυδαίοι. Απ’ την άλλη μεριά όμως είναι τόσα που βγαίνουν μέσα απ’ την ζωή σαν γάργαρο νερό! Φαίνεται λοιπόν ότι η πιο πρόσφατη «κόκκινη γραμμή» της φαιορόζ κυβέρνησης (της οποίας τα διαπραγματευτικά επιτεύγματα θα περιλαμβάνονται κάποτε στο άλμπουμ των killing jokes) είναι ταυτόσημη μ’ αυτούς τους παλιούς στίχους (των tsopana rave):

Δωσ’ μου λίγη αγάπη
δωσ’ μου ένα δάκρυ
δωσ’ μου κάτι για να νιώσω πόνο.

Δωσ’ μου μια αιτία
δωσ’ μου μια αμαρτία
δωσ’ μου κάτι γαμώ την κοινωνία.

Δωσ’ μου δυο κατοστάρικα
δωσ’ μου δυο πεντακοσάρικα
δωσ’ μου απ’ αυτά τα καινούρια τα διακοσάρικα
δώσε κάτι, δώσε ότι έχεις.

Είσαι του πόνου μου η αιτία
είσαι ένα βάρος στην κοινωνία
είσαι η καμπούρα που ‘χω στην πλάτη μου.

Είσαι του ξεπεσμού μου η αιτία
είσαι του κόσμου η αηδία
αλλά άμα θέλεις δωσ’ μου δυο κατοστάρικα.

Δωσ’ μου δυο κατοστάρικα
δωσ’ μου δυο πεντακοσάρικα
δωσ’ μου απ’ αυτά τα καινούρια τα διακοσάρικα
δώσε κάτι, δώσε ό,τι έχεις.

Μες στα σοκάκια γυρνώ
δεν έχω τίποτα επάνω μου
ούτε ρούχα, ούτε ομπρέλα, ούτε πατρίδα.

Τρεις μέρες βρέχει τώρα
και μου ‘χουν σπάσει τα νεύρα
δεν έχω πού να κάτσω από κάτω
ούτε ένα παγκάκι δεν υπάρχει να κάτσω
Πού να κάτσω; Είναι όλα πιασμένα…

Δεν έχω ούτε έναν κασμά
να σκάψω το λάκο μου
Γαμώ την κοινωνία μου
θα πάω να κάτσω πάνω σ’ ένα βουνό
και θα σας βλέπω όλους από ψηλά.

Δωσ’ μου δυο κατοστάρικα
δωσ’ μου δυο πεντακοσάρικα
δωσ’ μου απ’ αυτά τα καινούρια τα διακοσάρικα
δώσε κάτι, δώσε ό,τι έχεις.

 


Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/06/skliri-diapragmatefsi/

Η Λιτότητα ως τακτική επιλογή. Η “ανάπτυξη” ως στρατηγικός στόχος…


Μνημόνια και καταστολή πάνε μαζί

Το δόγμα “νόμος και τάξη” δηλώνει βροντερό παρών με τις αλησμόνητες επιχειρήσεις “αρετής”να αποτελούν το απαραίτητο εργαλείο καταστολής ακόμα και της πιο μικρής μονάδας αντίστασης. Οι εισβολές και οι εκκενώσεις καταλήψεων στέγης όπου φιλοξενούνται κατά κύριο λόγο πρόσφυγες έχουν ξεκινήσει από το καλοκαίρι του 2016. Οι διακηρύξεις για κλείσιμο των στρατοπέδων συγκέντρωσης αποδείχθηκαν πολύ γρήγορα κενό γράμμα και μακρινό παρελθόν. Πλέον, τα στρατόπεδα είναι η απαραίτητη συνθήκη για να εφαρμοστεί η απόλυτη στέρηση δικαιωμάτων και παράλληλα να συντηρείται το παραμύθι του κινδύνου και της ασφάλειας. Το ολοκληρωτικό κράτος δεν αποκηρύχτηκε ποτέ. Η ρατσιστική και ξενοφοβική πολιτική του Δένδια βρήκε τον πιο “άξιο” συνεχιστή της. Κάθε νησίδα αξιοπρέπειας αποτελεί στόχο, ενώ  η καταστρατήγηση των δικαιωμάτων βρήκε τον πιο ιταμό εκφραστή της.

Σαράντα χρόνια πριν, o Ενρίκο Μπερλινγκουέρ αφού έβαλε την υπογραφή του στον “Ιστορικό Συμβιβασμό” εντός μιας ακόμα περιόδου οικονομικής κρίσης και καταστολής, σε μια δηλωτική θεωρητική ακροβασία, δήλωνε: “Λιτότητα σημαίνει αυστηρότητα, αποτελεσματικότητα, σοβαρότητα και, εν τέλει, δικαιοσύνη· το αντίθετο δηλαδή όλων όσων έχουμε γνωρίσει και πληρώσει μέχρι τώρα, και το οποίο μας οδήγησε σε βαρύτατη κρίση.”

Η υιοθέτηση, εκ μέρους του ΚΚΙ, του συνόλου της -τότε ανερχόμενης- νεοφιλελεύθερης ερμηνείας της οικονομικής κρίσης, καλώντας την εργατική τάξη να αναλάβει το “καθήκον” της υποστήριξης της ταξικής λιτότητας στο.. δρόμο προς το σοσιαλισμό, σφράγισε και την ιδεολογική του χρεοκοπία, με την πολιτική και εκλογική του συρρίκνωση να ακολουθεί σε δεύτερο χρόνο.

Συνέχεια

Γιούνκερ: Ποιο ευρωπαϊκό κεκτημένο στα εργασιακά; Μνημόνιο über alles…


Ο πρόεδρος της Κομισιόν λύνει οριστικά μια..μεγάλη παρεξήγηση περί ευρωπαϊκής αλληλεγγύης και νομοθεσίας

juncker-e

Γράφει η Ελένη Μαυρούλη

Οταν έχεις Μνημόνιο, τα «ευρωπαϊκά κεκτημένα», οι «ευρωπαϊκές νομοθεσίες» και τα συναφή, δεν ισχύουν. Αυτό, με πάρα πολλά επιπλέον λόγια ως γαρνιτούρα, αλλά χωρίς καμία απολύτως αλλαγή, ως προς την ουσία, υποστήριξε ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ.

Ο Γιούνκερ απάντησε γραπτώς σε ερώτηση που κατέθεσαν οι γυναίκες ευρωβουλευτές της Σοσιαλιστικής Ομάδας, Μαρία Χοάο Ροντρίγκιες (Πορτογαλία) και Γιούτα Στέινρουκ (Γερμανία), οι οποίες ζητούσαν αποκατάσταση των συλλογικών συμβάσεων στην Ελλάδα. Σύμφωνα με το ΑΠΕ-ΜΠΕ, στην απαντητική του επιστολή ο Ζ. Κ. Γιούνκερ αναφέρει ότι «στο Μνημόνιο για το Πρόγραμμα Στήριξης και Σταθερότητας που συμφωνήθηκε το καλοκαίρι του 2015, η Ελλάδα όντως συμφώνησε να ευθυγραμμίσει τις συλλογικές διαπραγματεύσεις, τις συλλογικές απολύσεις και τα πλαίσια των βιομηχανικών δράσεων με τις βέλτιστες ευρωπαϊκές πρακτικές.

»Για να διευκολυνθεί αυτός ο στόχος, η Επιτροπή πρότεινε, και όλες οι πλευρές το δέχτηκαν, αυτές οι μεταρρυθμίσεις να βασιστούν σε μια διαδικασία ευρείας διαβούλευσης που θα περιλαμβάνει μια ομάδα ανεξάρτητων εμπειρογνωμόνων και τις απόψεις διεθνών οργανισμών, εκ των οποίων ο Διεθνής Οργανισμός Εργασίας (ILO). Οι κοινωνικοί εταίροι στην Ελλάδα, επίσης διαβουλεύθηκαν σε αυτήν τη διαδικασία. Η Ομάδα εμπειρογνωμόνων κατέθεσε την έκθεσή της το Σεπτέμβριο του 2016 και οι συζητήσεις βρίσκονται σε εξέλιξη μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και των εκπροσώπων των θεσμών ως προς το ποιες προτάσεις θα πρέπει να ληφθούν υπόψη».

Υπογραμμίζει, όμως, ότι με βάση αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου «τα Μνημόνια είναι δράσεις του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, οι οποίες βρίσκονται εκτός της έννομης τάξης της ΕΕ. Επομένως, συμπληρώνει, όταν υιοθετούνται εθνικά μέτρα που έχουν συμφωνηθεί στο πλαίσιο του Μνημονίου, η Ελλάδα δεν εφαρμόζει την ευρωπαϊκή νομοθεσία και ως εκ τούτου ο Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων δεν ισχύει ως έχει στα ελληνικά μέτρα».

Την ώρα, λοιπόν, που έχει, ήδη, ξεκινήσει ένα νέο εκπληκτικό spinning  εντός συνόρων (αλλά και εκτός, αφού για πρώτη φορά η φράση «τέλος της λιτότητας» διατυπώθηκε και από τον Γερούν Ντάισελμπλουμ) να παρουσιαστούν τα νέα επιπλέον μέτρα λιτότητας (που δεν  θα υπογράφονταν ούτε στο ένα ευρώ) ως «διαρθρωτικά», ο Γιούνκερ ξεκαθαρίζει μία και καλή τα πράγματα.

ΔΕΝ υπάρχει τίποτε, κύριοι, ούτε καν ως ευρωπαϊκή νομοθεσία, εφόσον τα μέτρα είναι στο πλαίσιο του μνημονίου, λέει απλά και κατανοητά. Και λέει βασικά το αυτονόητο: η ΕΕ δεν είναι ούτε για λαούς, ούτε για νομοθεσίες, ούτε για αλληλεγγύη. Είναι κεφάλαιο, είναι συσχετισμός δυνάμεων, είναι ισχύς. Τα υπόλοιπα είναι καθρεφτάκια για τους ιθαγενείς.

Ο Γιούνκερ, (αυτός που αγαπά την Ελλάδα και τους Έλληνες και συμπάσχει και όλα αυτά τα γλυκούλια), με εντελώς κυνικό τρόπο, παρουσίασε, πρακτικά, τι είναι η ΕΕ, η ευρωπαϊκή νομοθεσία, αλληλεγγύη, και όλα αυτά τα συμπαθητικά. Είναι εργαλεία, έννοιες και δομές που χρησιμοποιούνται κατά το δοκούν, και το δοκούν είναι στο χέρι εκείνων που έχουν το χρήμα, που έχουν τη δύναμη.  Έτσι, οι κανόνες της δημοσιονομικής πειθαρχίας, πχ του Μάαστριχτ, ισχύουν για τις χώρες με ελλείμματα αλλά όχι για τα πλεονάσματα της Γερμανίας. Έτσι, όχι απλώς θα συνεχιστεί ένα πρόγραμμα μέτρων που έχει εξωθήσει στα όρια την ελληνική κοινωνία και τους εργαζόμενους, παρά το ότι ακόμη και θιασώτες της πολιτικής αυτής (γιατί υποθέτουμε ότι ο κ.Μπλανσάρ πρώην ΔΝΤ δεν είναι υπέρ της καπιταλιστικής ανατροπής) επιμένουν ότι όχι μόνο «δεν βγαίνει» αλλά ήταν εξαρχής «λάθος» και καταστρέφει ό,τι έχει απομείνει όρθιο σε αυτή τη χώρα, αλλά θα συνεχιστεί και χωρίς καμία «καραμέλα για το χρέος». Και έτσι ο πλούτος θα συνεχίζει να αλλάζει χέρια. Και να περνά από αυτούς που τον παράγουν σε αυτούς που τον νέμονται. Με ρυθμούς εφιαλτικούς και μεγέθη αδιανόητα. 

Για το χρέος που «μπορεί για το ΔΝΤ να είναι μη βιώσιμο και να ήταν όρος του Ταμείου» (και της περήφανης ελληνικής διαπραγμάτευσης φυσικά) αλλά μια χαρά «τον παρέλειψε» η κ. Λαγκάρντστη συνάντηση με την κ. Μέρκελ γιατί εδώ παίζονται θέματα εξουσίας: να επανεκλεγεί η κ. Λαγκάρντ στην ηγεσία του ΔΝΤ και να δώσει εκλογική μάχη με αξιώσεις η κ. Μέρκελ στη Γερμανία. Το ότι το «μίγμα» είναι θανατηφόρο για άλλη μια φορά για τον ελληνικό λαό, όπως ήταν το ΔΝΤ και για μια σειρά από άλλους λαούς, όπως είναι οι πολιτικές αυτές για όλους τους λαούς του κόσμου, δεν απασχολεί κανέναν σε αυτό το επίπεδο. Γιατί αυτοί είναι το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα που προσπαθεί να σταθεί στα πόδια του, εξευτελίζοντας, ισοπεδώνοντας, εξαθλιώνοντας ανθρώπους όπου γης, με κάθε δυνατό τρόπο.

Τα υπόλοιπα είναι το προσχήματα για όποιον επιλέγει να παραμένει δήθεν αφελής ή συνένοχος.


Από:http://www.toperiodiko.gr/%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CE%BA%CE%B5%CF%81-%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%BF-%CE%B5%CF%85%CF%81%CF%89%CF%80%CE%B1%CF%8A%CE%BA%CF%8C-%CE%BA%CE%B5%CE%BA%CF%84%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF-%CF%83%CF%84/#.WK9rVVThA2o

Αεροδρόμιο Ελληνικού: Η τελευταία ευκαιρία, και αυτή χαμένη…


του Πατρίκιου Πατρικουνάκου

Χθές το βράδυ, με τη διαδικασία του κατεπείγοντoς, ψηφίστηκε στη Βουλή, η κύρωση της συμφωνίας πώλησης του πρώην Ανατολικού Αερολιμένα του Ελληνικού. Δικαιούχος της έκτασης είναι η κοινοπραξία Global Investment Group με συμμετοχή της Lamda Development, συμφερόντων Λάτση,  η εταιρεία Al Maabar, η οποία έχει την έδρα της στο Άμπου Ντάμπι και η κινεζική εταιρεία Fosun.

Πρόκειται για την παραχώρηση έκτασης 6.230 στρεμμάτων, μαζί με τις αθλητικές εγκαταστάσεις του Αγίου Κοσμά, έναντι 917 εκ € ( κάτι λιγότερο από 100€/τμ), για 99 χρόνια!

Ζεστά λεφτά θα πει κανείς.

Είναι όμως έτσι;

Συνέχεια