Ό βιασμός μέσα από τόν τύπο…


Ό Τύπος είναι ένας άπό τούς κύριους παράγοντες πού έχουν τή δυνατότητα νά διαμορφώνουν τήν κοινή γνώμη σέ θέματα πού βιώνουμε καθημερινά σάν πολίτες καί, έμμεσα ή άμεσα, έχουν άντίκτυπο στή ζωή μας: πολιτική καί πολιτιστική ζωή, κοινωνικά θέματα, φόνους, κλοπές, εγκλήματα τιμής, βιασμούς.

Οί μηχανισμοί μέσα άπό τούς οποίους ό Τύπος συμβάλλει στή διαμόρφωση τής κοινής γνώμης καί στήν καταγραφή – ερμηνεία κάποιων εννοιών είναι πολλοί, σύνθετοι καί ή λειτουργία τους σ’ αύτή τή διαδικασία δέν είναι πάντα εμφανής. Σ’ αυτό τό κείμενο θά άσχοληθοϋμε άποκλειστικά μέ τήν παρουσίαση τών βιασμών άπό τόν ήμερήσιο τύπο (Νέα, Ελευθεροτυπία 1980, 81, 82).

Διαβάζοντας τίς άνακοινώσεις καί τά άρθρα πού άναφέρονται στό συγκεκριμένο θέμα βλέπουμε νά γίνεται μιά προσπάθεια μέ διπλό στόχο: άπό τή μιά —μέσα άπό τήν εικόνα πού δίνεται γιά τή γυναίκα/θύμα—, νά άναιρεθεϊ ή έστω νά χάσει τή βαρύτητά της αύτή καθαυτή ή πράξη τού βιασμού καί, άπό τήν άλλη, νά κατα­σκευαστεί συγκεκριμένη εικόνα γιά τό πρόσωπο τού βιαστή.

Τίτλοι όπως:

  1. «Μπαργούμαν κατήγγειλε βιασμό»
  2. «Τής άρεσαν μόνο οί θωπείες»
  3. «Καταγγελίες γιά περίεργους βιασμούς»

προκαταλαμβάνουν τόν άναγνώστη, δημιουργώντας του έστω καί μή συνειδητές αμφιβολίες γιά τό κατά πόσο ή βιασθεΐσα μπο­ρεί καί νά τά ήθελε. Διότι είναι δυνατόν νά μήν τά ήθελε ή αυστριακή τουρίστρια άφοϋ δέχτηκε τούς ερωτικούς άσπασμούς καί τις θωπείες τού νεαρού σερβιτόρου σέ παραλιακό ζαχαροπλα­στείο;

Ή κυρίαρχη ιδεολογία υπαγορεύει πώς μιά γυναίκα πού έχει φτάσει νά άγκαλιάζεται καί νά φιλά έναν άντρα δέν μπορεί παρά νά θέλει νά ολοκληρώσει. Σέ περίπτωση πού διεκδικήσει τό άντίθετο, τότε μάλλον ό βιασμός είναι άναπόφευκτος καί έν μέρει δι­καιολογημένος, άφοΰ οί άντρικές ορμές έχουν φουντώσει καί δέν ελέγχονται. Ό έπόμενος τίτλος παραμπέμπει τόν άναγνώστη στή γνωστή ιδεολογία πώς μιά γυναίκα πού άποφασίζει νά γίνει μπαρ­γούμαν, άφενός ξέρει τίς άπαιτήσεις καί τούς κινδύνους τού επαγ­γέλματος (άρα είναι άξια τής τύχης της) καί άφετέρου άποτελεϊ μάλλον άναξιόπιστο πρόσωπο (άρα ή καταγγελία της μπορεί νά είναι ιι/ευδής).

Ό τρίτος τίτλος πληροφορεί πώς γίνονται περίεργοι βιασμοί ά- ρα έμμεσα ύπονοεϊται πώς ύπάρχουν καί βιασμοί μή περίεργοι δηλ. νορμάλ!!

’Έτσι δσο ούδέτερο καί νά είναι τό κείμενο πού άκολουθεΐ, ό άνώδυνος/τυχαϊος τίτλος έχει ήδη λειτουργήσει. Είναι όμως ούδέ­τερο τό ύφος των άνακοινώσεων ή των άρθρων πού περιγράφουν ένα βιασμό;

’Αποτελεί ή άπαρίθμηση στοιχείων γιά τή ζωή καί τήν έμφάνιση τής γυναίκας άπλή καί άθώα πληροφόρηση; ’Απαράδεκτα καί ου­σιαστικά άσχετα στοιχεία τής μορφής «ή άδελφή τού θύματος δούλευε σέ καμπαρέ» καί φαινομενικά άνώδυνες φράσεις όπως «οί φερόμενοι ώς δράστες» καί «σύμφωνα πάντα μέ τήν καταγγε­λία» συνηγορούν γιά τό άντίθετο. Τό ότι ή άδελφή τού θύματος δούλευε σέ καμπαρέ δέν άφορά κανέναν. ’Ή μάλλον δέν θά έπρε­πε νά άφορά κανέναν. ’Επιτέλους γιατί συνιστά πληροφορία ή ποιότητα τού έπαγγέλματος, καί μάλιστα όχι τού ’ίδιου τού θύμα­τος άλλά τής άδελφής; Ό τύπος όμως φαίνεται νά έχει διαφορετι­κή γνώμη. ’Έτσι, όταν δέν ύπάρχει τίποτα νά τονιστεί γιά τήν ίδια τή βιασμένη, ή άνακοίνωση έπιλέγει νά μάς πληροφορήσει γιά συγγενικό πρόσωπο, υπονοώντας πώς τό μήλο κάτω άπό τή μη­λιά θά πέσει. Δέν έχουμε δει βέβαια ποτέ σέ άντίστοιχες περιπτώ­σεις νά γράφεται καί νά συνιστά πληροφορία πώς ή άδελφή τού θύματος είναι φοιτήτρια ή δικηγόρος! Επίσης, μιά καί ή φράση «ό φερόμενος ώς κλέφτης» είναι άγνωστη στόν έλληνικό τύπο, ή συχνά επαναλαμβανόμενη φράση «ό φερόμενος σάν δράστης» σέ περιπτώσεις βιασμών, σέ συνδυασμό μέ τό «σύμφωνα μέ τήν κα­ταγγελία» φαίνεται νά εξυπηρετεί μόνο τή δημιουργία άμφιβο λιών: Ήταν πράγματι βιασμός;

Στίς περιπτώσεις πού ό βιασμός είναι άναμφ\σβήτητος, τά άρ­θρα συνήθως επικεντρώνουν τήν προσοχή τους στό πρόσωπο τού βιαστή, φτιάχνοντας γι’ αυτόν μιά εικόνα πού σαφώς δέν μοιάζει μέ τούς άνθρώπους πού καθημερινά συναναστρεφόμαστε στή δουλειά μας, δέν μοιάζει μέ τούς φίλους μας, δέν έχει τίποτα κοι­νό μέ τόν άδελφό, τόν πατέρα ή σύζυγό μας. ’Έτσι τίτλοι καί πε­ριεχόμενο μάς πληροφορούν πώς οί βιαστές είναι: κτηνάνθρωποι, υπάνθρωποι, καμικάζι, σάτυροι, δράκοι, παραπέμποντας είτε σέ κάποια ψυχική άνωμαλία, είτε σέ κάποια έκφραση κοινωνικής έκτροπής.

Συγχρόνως, οί εφημερίδες θεωρούν ύποχρέωσή τους νά άναφέ- ρουν ή νά τονίσουν όπου είναι δυνατόν εκείνα τά στοιχεία πού άπό τή μιά μάς δημιουργούν οίκτο γι’ αυτά τά πλάσματα καί άπό τήν άλλη παρουσιάζουν τήν πράξη τους έν μέρει δικαιολογημένη στά πλαίσια των «φυσικών» άντρικών όρμων καί τής συγκυρίας:

  • «Οί τύψεις μέ τσάκισαν».
  • «Μετανιώνω — Φέρθηκα σά ζώο — Θέλω νά εξιλεωθώ καί να κάνω ότιδήποτε γι’ αυτήν, άκόμα καί νά τήν παντρευτώ».
  • «Σημειώνεται δτι ό Εύάγγελος, παιδί χωρισμένων γονέων, κρα­τούσε ήμερολόγιο δπου περιέγραφε μέ λεπτομέρειες τή γελοία ζωή πού δπως γράφει ό ’ίδιος έκανε».
  • «Τό σκηνικό βγαλμένο άπό τροπική νύχτα. ’Ανταύγειες φεγγα- ριών πάνω στήν άμμο καί τά μισόγυμνα κορμιά τής Ίζαμπέλ Ταρντίφ 20 χρονών καί τής φίλης της Μαρί Άντρέ Ζεφρέ 21 χρο- νών καί οί δύο άπό τή Βρεττάνη».

Τί άλλο νόημα μπορεί νά έχει αύτή ή τελευταία περιγραφή άπό τό νά φτιάξει ειδυλλιακή καλοκαιριάτικη εικόνα διακοπών στό μυαλό τού άναγνώστη, καί έτσι έστω καί ύποσυνείδητα νά δικαιο­λογήσει τό βιαστή, ιδιαίτερα άν δέν είχε γίνει φόνος;

Τέλος είναι σύμπτωση δτι τό 80-90% τών άνακοινώσεων γιά θέ­ματα βιασμών είναι κάπου κρυμμένες μεταξύ τρίτης καί τελευ­ταίας σελίδας; Διότι βέβαια πώς είναι δυνατόν νά έχουν τήν ίδια μεταχείρηση καί βαρύτητα οί έξαγγελίες τής κυβέρνησης γιά τήν οικονομική πολιτική πού αφορούν δλο τόν κόσμο, μέ κάποιο βια­σμό, ένα καθαρό προσωπικό συμβάν;

Στό κάτω κάτω, δπως γίνονται κλοπές καί ληστείες γίνονται καί βιασμοί. Είναι γεγονότα τής αυτής κατηγορίας καί μέσα στήν καθημερινότητα. Μόνο κάτι τέτοιο μπορούμε νά συμπεράνουμε άπό τήν παρακάτω κατά τά άλλα «τυχαία» συστέγαση δύο άνα- κοινώσεων:

Τίτλος:

«Σουηδέζα 20 χρονών βιάστηκε στήν ’Ακρόπολη».

«Σουηδέζα ήλικίας 20 χρονών βιάστηκε άπό 3 άγνώστους στήν ’Ακρόπολη, προχτές τή νύχτα…».

«”Ενας άλλος άλλοδαπός ‘Ολλανδός 30 χρονών κατήγγειλε δτι έ­πεσε θύμα ληστείας».

Οί εξαιρέσεις βέβαια ύπάρχουν. Βλέπουμε έτσι πολλές φορές ά νακοινώσεις καί άρθρα περί βιασμών νά καταλαμβάνουν σημαν­τική θέση στή διάταξη τής ύλης τών εφημερίδων καί νά δίνεται μεγάλη δημοσιότητα στό θέμα. Οί περιπτώσεις όμως αυτές άναφέρονται σχεδόν πάντα σέ κάποιους βιασμούς πού έχουν κατά πολύ ξεπεράσει κάθε παραδεκτό δριο κοινωνικής συμπεριφοράς (βιασμός Φιλοππάπου) ή συνδυάζονται μέ φόνο. Ή κοινωνία ολό­κληρη, διά στόματος τύπου, καταδικάζει τή βδελυρή πράξη προ­σπαθώντας νά τήν εμφανίσει σάν κάτι εντελώς εξαιρετικό καί έ­ξω άπό τίς άξιες της. ’Έτσι άποποιεΐται τίς εύθύνες της καί νύπτει τάς χείρας της.

ΣΠΙΤΙ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Δεκέμβριος 1982

Κείμενο από μπροσούρα που εκδόθηκε το 1982 από την φεμινιστική ομάδα Σπίτι των Γυναικών. Έχει διατηρηθεί η ορθογραφία και η σύνταξη του κειμένου.

  

___________________________________________________________

ΜΜΕ: Πόσα «επιδόματα βατραχιών» θα καταπιούμε ακόμη; …


Το υποτιθέμενο επίδομα σφραγίδας ως ακραία εκδοχή μιας μάλλον καθημερινής τακτικής

20246505_10208556175851477_90285670198326751_n

Πέρα από γέλια και δάκρυα, τώρα που κάθισε η «σκόνη» από τα «βατράχια» με το … επίδομα σφραγίδας, εκτός από μια χιουμοριστική νότα, το συγκεκριμένο θέμα ανέδειξε και ορισμένα κάθε άλλο παρά ευχάριστα ζητήματα.

Το γεγονός ότι διάφορα ΜΜΕ (Βήμα, iefimerida, Athens Voice, ΣΚΑΙ) αναπαρήγαγαν ως πραγματικό γεγονός τη σατιρική είδηση ότι η Γεροβασίλη θα δώσει επίδομα σφραγίδας στους δημόσιους υπαλλήλους δεν αποτελεί κάποια είδηση από μόνη της. Εξ άλλου, δεν είναι η πρώτη φορά που τα «σοβαρά» ΜΜΕ πέφτουν θύμα ιστοσελίδων που μιμούνται με έξυπνο τρόπο το ειδησεογραφικό στυλ και παρουσιάζουν διάφορα ρεπορτάζ και δηλώσεις. Μέχρι στιγμής, όμως, την πατούσαν ένα-δύο μέσα και συνήθως αναπαρήγαγαν ειδήσεις εκτός του πολιτικού ρεπορτάζ, (όπως η περίπτωση όταν ο ΑΝΤ1 παρουσίασε τη σατιρική είδηση της δημιουργίας χιονοδρομικού κέντρου στη Γκιώνα από αραβικά funds). Όπως είναι λογικό, δύσκολα κάποιος θα έγραφε για «επερχόμενο νομοσχέδιο» αν το είχε διαβάσει σε ιστοσελίδα με ονόματα όπως Το Βατράχι ή Το Κουλούρι. Τώρα, έσπασε και αυτό, καθώς πολλά ΜΜΕ, με δικούς τους ρεπόρτερ στη Βουλή, δεν δίστασαν να γράψουν ότι έχει συνταχθεί σχετικό νομοσχέδιο, στο οποίο μάλιστα έχει ήδη βγάλει, υποτίθεται, ανακοίνωση η Νέα Δημοκρατία. Επιπλέον, για πρώτη φορά, τόσο πολλά ΜΜΕ αναπαρήγαγαν τη σατιρική είδηση, ενώ μάλιστα το ΣΚΑΙ την έβγαλε στο δελτίο πάνω από μία μέρα αφού είχαν ήδη εκτεθεί τα ΜΜΕ του Τύπου. Τόσοι άνθρωποι και δεν βρέθηκε κάποιος να διασταυρώσει την είδηση, έστω να ρωτήσει κάποιον συνάδελφο του από το πολιτικό ρεπορτάζ; Αναμφίβολα προκαλεί έκπληξη. Αλλά, την ίδια στιγμή, αποτελεί λογική κατάληξη της πορείας των ΜΜΕ μέσα στην κρίση.

Σε πρώτο επίπεδο, είναι εμφανές ότι η επιλογή αναπαραγωγής αυτής της «είδησης» συνδέεται με την πορεία σύγκρουσης της πλειοψηφίας των ΜΜΕ με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Η αντιπαράθεση εντάσσεται στη γενικότερη σύγκρουση ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ για το ποιος θα διαχειριστεί τα μνημόνια,  αλλά και για το ίδιο το πεδίο των ΜΜΕ, όπου η κυβέρνηση επιχειρεί να κάνει σημαντικές ανακατατάξεις και να εντάξει νέους παίκτες, φίλα προσκείμενους στην ίδια, ακολουθώντας το παράδειγμα των, επί δεκαετίες, προκατόχων της. Ωστόσο, το μένος μερίδας των ΜΜΕ με την κυβέρνηση δεν εξηγεί από μόνη της την άνεση με την οποία παρακάμφθηκε κάθε ασφαλιστική δικλείδα και δημοσιοποιήθηκε μια εμφανής τρολιά.

Πρέπει να σταθούμε σε δύο ακόμα σημεία, στενά δεμένα μεταξύ τους: την εντεινόμενη απαξίωση των ΜΜΕ απέναντι στη στοιχειωδώς έγκυρη ενημέρωση αλλά και την αλλαγή λειτουργίας των Μέσων μετά από αλλεπάλληλα κύματα περικοπών και απολύσεων.

Όσον αφορά το πρώτο σημείο, είναι εμφανές ότι η πλειοψηφία των ελληνικών μίντια, μέσω των ιδιοκτητών τους, πήραν μία σημαντική απόφαση στην αρχή της κρίσης, εν γνώσει των πιθανών επιπτώσεων. Διάλεξαν να στηρίξουν με κάθε τρόπο την κυρίαρχη πολιτική, γενικά, και την ειδικότερη μνημονιακή μορφή της. Σε μια περίοδο όπου εκατομμύρια άνθρωποι (δυνητικοί και πραγματικοί τηλεθεατές, αναγνώστες και ακροατές) απομακρύνθηκαν από τα παραδοσιακά κόμματα και στράφηκαν ενάντια στα μέτρα λιτότητας, τα ελληνικά ΜΜΕ επέλεξαν να προωθήσουν το «μαζί τα φάγαμε» και να στηρίξουν τα μέτρα, υποστηρίζοντας ότι η εναλλακτική είναι το χάος και η καταστροφή της χώρας. Αυτό είχε το προφανές αποτέλεσμα να ενισχύσει την απονομιμοποίηση τους (να υποσκάψει δραματικά την αξιοπιστία τους καθώς η απόσταση ανάμεσα σε αυτά που έλεγαν και στην καθημερινότητα των πολιτών μεγάλωσε απότομα) και να μειώσει το κοινό τους.

Η δεύτερη διάσταση, που συχνά ξεχνιέται, είναι ότι οι επιχειρήσεις των μίντια επλήγησαν πάρα πολύ από τα μέτρα λιτότητας λόγω της μείωσης των καταναλωτικών δαπανών των πολιτών. Έτσι, τα ΜΜΕ είχαν πλέον μικρότερο κοινό, το οποίο έκανε όλο και μικρότερες αγορές. Είναι λογικό, σε αυτό το πλαίσιο, το ότι οι διαφημιστικές δαπάνες για το σύνολο των ΜΜΕ μειώθηκαν κατά30%. Φυσικά, οι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ δεν έκαναν κάποια «γκάφα», απλώς επέλεξαν να θυσιάσουν οικονομικά τα μίντια τους, προκειμένου να ενισχύσουν τα ευρύτερα συμφέροντα τους, που, δικαίως, θεωρούσαν ότι εξυπηρετούνται μέσα από τα μνημόνια.

Το ενδιαφέρον σε αυτό το σημείο είναι ότι το οικονομικό πρόβλημα των ΜΜΕ (που έγινε αντιληπτό ήδη από το 2012) δημιούργησε ένα φαύλο κύκλο, εντείνοντας ακόμα περισσότερο την αποξένωση τους από τους πολίτες. Τα ΜΜΕ, που είχαν ανέκαθεν μία στενή σχέση με τις τράπεζες, στράφηκαν αποφασιστικά στα δάνεια ως βασικό μέσο επιβίωσης, δημιουργώντας τις γνωστές φούσκες των ΜΜΕ, με πιο χαρακτηριστική αυτή του ΔΟΛ. Σε αυτό το πλαίσιο, η «γραμμή» του χρηματοπιστωτικού συστήματος έγινε απόλυτα κυρίαρχη, αφού οι τράπεζες εξαρτούν την ύπαρξη τους από τη συνέχιση της παροχής των δανείων από την Τρόικα, της οποίας «τα γένια» φυσικά και επιθυμούν να «ευλογούνται» ολημερίς. Αυτές οι συνθήκες γέννησαν τα «θαύματα» του δημοψηφίσματος, με τις αναρίθμητες περιπτώσεις παραπληροφόρησης και διαστρέβλωσης, ορισμένες εκ των οποίων μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Ουσιαστικά, η πρόσδεση των ΜΜΕ στα μνημόνια κατέστη απόλυτη, διαιωνίζοντας πρακτικές που είναι απόλυτα σαφές ότι υπονομεύουν την αξιοπιστία τους και εν τέλει την ίδια την έννοια της ενημέρωσης.

Ταυτόχρονα, μέσα σε αυτές τις συνθήκες, τα ΜΜΕ εφάρμοσαν τα δικά τους, εσωτερικά μνημόνια προκειμένου να φορτώσουν στους εργαζόμενους το βάρος της οικονομικής αποτυχίας τους. Οι απολύσεις έχουν οδηγήσει πολλά Μέσα να λειτουργούν με ελάχιστους εργαζόμενους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο ΔΟΛ, στον οποίο ανήκει Το Βήμα, που έφτασε από τους 1700 εργαζόμενους στην αρχή της κρίσης να χρεοκοπεί με 500 περίπου. Οι εναπομείναντες εργαζόμενοι στα «παραδοσιακά» ΜΜΕ υπερεργάζονται μέχρι εξαντλήσεως (οι περισσότεροι τουλάχιστον), σε πολύ δύσκολες συνθήκες και υποπληρώνονται ή ζουν με έναντι και ανασφάλεια για τον επόμενο μήνα. Τελευταίο χαρακτηριστικό δείγμα της ένδειας που υπάρχει στα, κατ’ όνομα, μεγάλα ΜΜΕ είναι η κάλυψη του πρόσφατου σεισμού στην Κω.  Λόγω έλλειψης, πλέον, βραδινής βάρδιας, η είδηση του σεισμού μεταδόθηκε ώρες αργότερα κάτι που σημαίνει ότι ακόμη και οι ίδιοι οι παθόντες δεν είχαν δυνατότητα να μάθουν τι ακριβώς τους συνέβη, και ποια είναι η κατάσταση. Η «μπάλα» παίρνει και την ΕΡΤ, η οποία, αν μη τι άλλο, θα έπρεπε για πολλούς λόγους να μην συμπεριλαμβάνεται στην κατηγορία αυτή.

Ταυτόχρονα, τα χρόνια της κρίσης συνέπεσαν με την άνθιση των social media στην Ελλάδα, η οποία τροφοδοτήθηκε και από την εντεινόμενη απαξίωση των παραδοσιακών ΜΜΕ. Ωστόσο, τα social media και γενικότερα η άνοδος του Ιντερνετ έθεσαν νέες απαιτήσεις για την ταχύτητα διάδοσης πληροφορίας και τον όγκο της. Το αποτέλεσμα είναι οι γνωστές και ως «δημοσιογραφικές γαλέρες», κοινώς οι ειδησεογραφικές ιστοσελίδες, όπου συνήθως λίγοι ή ελάχιστοι εργαζόμενοι, απλήρωτοι ή κακοπληρωμένοι, κατά κύριο λόγο ανασφάλιστοι, ως ένα βαθμό νεαροί και άπειροι, δουλεύουν επί ώρες επτά μέρες την εβδομάδα, συνήθως, με μικρά διαλείμματα το μήνα,  για να βγάζουν τη «λάντζα» της μαζικής αντιγραφής-αναπαραγωγής ειδήσεων και να ανανεώνεται συνεχώς η ροή ειδήσεων. Το σημείο αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία αφού η αρχική αλίευση της σατιρικής είδησης γίνεται συχνά από αυτό το κομμάτι των εργαζόμενων στα ΜΜΕ που εργάζονται στις χειρότερες συνθήκες και πασχίζουν να πιάσουν το στόχο τον 20-30 ή και παραπάνω διαφορετικών ειδήσεων σε μία μέρα και, βεβαίως, είναι αυτοί που έχουν το μικρότερο μερίδιο ευθύνης σε περιπτώσεις σαν την γκάφα του επιδόματος από το «Βατράχι». Αυτοί που δεν μπορούν με τίποτα να αποκτήσουν ελαφρυντικά σε τέτοιες περιπτώσεις είναι οι αρχισυντάκτες και οι αρθρογράφοι,  όπως ο υπεύθυνος της στήλης του ΒΗΜΑτοδότη στο Βήμα, ο οποίος δίνει την κεντρική γραμμή της εφημερίδας, οι οποίοι, στις ιστοσελίδες,  σε γενικές γραμμές, χωρίς να είναι απαραίτητο, είναι εμπειρότεροι και στοιχειωδώς πιο καλοπληρωμένοι.

Είναι εμφανές ότι με αυτό το μοντέλο λειτουργίας, η απομάκρυνση από τους στοιχειώδεις κώδικες δεοντολογίας θα γίνεται όλο και εντονότερη. Τα ΜΜΕ των εξουθενωμένων εργαζόμενων, των «ταλιμπάν» της αρχισυνταξίας που πάντα είναι βασιλικότεροι του αφεντικού  και της πλήρους αδυναμίας προσαρμογής στην εποχή του Ιντερνετ όχι απλά δεν θα μάθουν από τα λάθη τους αλλά είναι δεδομένο ότι τα «καλύτερα» είναι μπροστά τους, μαζί με πολλά «Βατράχια», fake news και πολλά. Δεν υπάρχει η δυνατότητα, δεν υπάρχει η γνώση, δεν υπάρχει η πείρα, δεν υπάρχει το πλαίσιο, δεν υπάρχει η θέληση.

Γιατί στο ζοφερή συγκυρία που ζούμε, τα χρεοκοπημένα ΜΜΕ (κυριολεκτικά, συμβολικά και ως προς τη σχέση τους με την είδηση) είναι προσηλωμένα στο να πουλούν «βατράχια» και survivor, με χρυσόσκονη «φιλανθρωπίας». Κι αν πάνε ακόμα χειρότερα τα οικονομικά τους, και αν ξεφτιλίζονται πλήρως, μικρή σημασία έχει. Προέχει η χειραγώγηση…

 __________________________________________________________

Οδηγός ανάγνωσης ειδήσεων + 2 Tips: Η περίπτωση Παπαδήμου…


Η τηλεόραση και τα εταιρικά μέσα ενημέρωσης, έντυπα και διαδικτυακά, έχουν αναπτύξει τόσες δεκαετίες τώρα μεθόδους προπαγάνδισης, εξαπάτησης αλλά κυρίως διαμόρφωσης της συνείδησης των υπηκόων του κράτους που σίγουρα χρειαζόμαστε ένα εγχειρίδιο για να τα αντιμετωπίσουμε. Αυτό το σημείωμα θα ήθελε να είναι ένα μικρό κομμάτι σε αυτό το εγχειρίδιο που θα πρέπει να φτιάξουμε και να το μοιράσουμε σε κάθε σπίτι.

Ας πάρουμε το παράδειγμα Παπαδήμου και άλλων δύο γεγονότων για να μιλήσουμε για αυτές τις μεθόδους. Πάντοτε η άμεση εμπειρία είναι πιο χρήσιμη. Αρχικά, πρέπει να τονίσουμε πόσο μη ουδέτερη είναι η ίδια η έννοια του γεγονότος. Αν κάτι συμβεί και δεν εμφανιστεί στα μέσα ενημέρωσης έχει συμβεί; Φυσικά και έχει συμβεί αλλά αν δεν εμφανιστεί στο δημόσιο λόγο δεν μπορεί να γίνει δημόσιο γεγονός, δεν γίνεται μέρος του κοινού κόσμου και τελικά δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο της πολιτικής. Οπότε ευθύς εξαρχής τα μέσα ενημέρωσης έχουν το πάνω χέρι στο τι θα συνιστά δημόσιο γεγονός και άρα έχει κοινωνικό και πολιτικό ενδιαφέρον για όλους μας. (Εδώ είναι τα δικά μας μέσα – όπως το provo, indymedia κ.α.)  – που προσπαθούν να αγωνιστούν ενάντια σε αυτό το πάνω χέρι των εταιρικών μέσων με μηδαμινούς πόρους και ελάχιστες δυνάμεις συγκριτικά με τις χιλιάδες έμμισθων που κάνουν αυτή τη δουλειά).

Πέρα από τη δύναμη να καθοριστεί το γεγονός, πάμε να δούμε πως αφού εν τέλει το παρουσιάσει ως δημόσιο το κάνει με τέτοιο τρόπο ώστε να διαμορφώσει την αντίληψη για τον κόσμο (πως φτιάχνει ιδεολογία).

Γεγονός  1: Ο φάκελος-έκπληξη στον Παπαδήμο (25/05).

Όλα τα μέσα το βάλανε ως πρώτο θέμα. Ως ένα συνταρακτικό γεγονός που χτυπάει κατευθείαν τη δημοκρατία. Δηλαδή, το σύστημα στο σύνολό του. Αμέσως, αναδείχθηκε το μεγάλο πρόβλημα της τρομοκρατίας, το οποίο είναι συστηματικό και υπάρχει μεγάλη αναγκαιότητα για να επιλυθεί ως τέτοιο.

Βλέπουμε τα εξής:
Α) Το χτύπημα στον Παπαδήμο παρουσιάζεται ως χτύπημα σε όλους μας, κάτι που αφορά και απειλεί και την δικιά μας ασφάλεια και τη δημοκρατία (μας).
Β) Παρουσιάζεται το χτύπημα ως ένα δομικό πρόβλημα της κοινωνίας μας (είτε αυτό αφορά την ασφάλεια, την παιδεία ή δε ξέρω εγώ τι άλλο).
Γ) Η λύση σε όλα αυτά τα προβλήματα εμφανίζεται πως είναι είτε περισσότερη ασφάλεια, είτε περισσότερη πρόληψη, είτε κάτι παρόμοιο – όπως και να έχει, η λύση έχει να κάνει με την περισσότερη παρέμβαση του κράτους στις ζωές μας.

Γεγονός 2: Έκρηξη με τραυματίες σε εταιρεία υγραερίου στον Ασπρόπυργο

Γράφουν: «Δυο άτομα τραυματίστηκαν στις 14:00 το μεσημέρι της Πέμπτης όταν σημειώθηκε έκρηξη σε φιάλη υγραερίου εντός χώρους κατασκευής φιαλών στον Ασπρόπυργο». Το λεξιλόγιο είναι αρκετά διακριτικό και ουδέτερο. Προσέξτε τη φράση «σημειώθηκε έκρηξη». Μια έκρηξη δε σημειώνεται γενικά. Μοιάζει σα να έγινε από μόνη της. Σα να ήταν ένα ατύχημα δηλαδή. Γι’ αυτό και στις πιο ακραίες περιπτώσεις τα συστηματικά μέσα χρησιμοποιούν τον όρο «εργατικό ατύχημα». Δεν παρουσιάστηκε γενικά με μεγάλους τίτλους και φυσικά δε θα γραφτεί κάτι άλλο πάνω σε αυτό.

Εδώ βλέπουμε τα εξής:
Α) Το χτύπημα αφορά τα ίδια τα άτομα που υπέστησαν τις βλάβες και κανέναν άλλον – ούτε καν την εταιρεία που δουλεύουν.
Β) Παρουσιάζεται ως ένα τυχαίο – ή καλύτερα ατυχές – περιστατικό, ως ένα γεγονός που δεν είναι δομικό αλλά συμβαίνει για απροσδιόριστους/ενδεχομενικούς λόγους.
Γ) Αφού, λοιπόν, είναι τυχαίο δεν υπάρχει κάτι που μπορούμε να κάνουμε γι’ αυτό αφού τα προβλήματα που μπορούμε να αντιμετωπίσουμε συλλογικά, να τα συζητήσουμε ως πολιτικά δηλαδή, είναι τα δομικά προβλήματα που τα μοιραζόμαστε συστηματικά και συνεχόμενα.

Γεγονός 3: Ανατροπή λεωφορείου με μαθητές στις Σέρρες

Σε κάποιο σημείο της Εθνικής ένα λεωφορείο με μαθητές, γονείς κτλ ανετράπη. Όπως φαίνεται κάποια νταλίκα πήγε να κάνει προσπέραση και ο λεωφοριατζής έκανε απότομα δεξιά κτλ κτλ. Αυτό παρουσιάστηκε ως πρώτο θέμα μέχρι κάποια ώρα, μέχρι να βρουν κάτι πιο ενδιαφέρον βάζοντας προφανώς τη λέξη «μαθητές» στον τίτλο για να συγκινήσει το κοινό και να παρουσιάσει μια ακόμα τραγωδία από τις εθνικές οδούς. Κάνοντας επίκληση στην αντίληψη για τα παιδιά που έχει η μοντέρνα κοινωνία.

Τι βλέπουμε;
Α) Το γεγονός οφείλει να συγκινήσει κάθε ευαίσθητο άνθρωπο αφού πρόκειται για παιδιά, οφείλει να αφορά πολύ κόσμο και μάλιστα να προκαλεί και κανένα ΣΟΚ!
Β) Παρουσιάζεται ως μια ακόμη τραγωδία της ασφάλτου (δε χρησιμοποιήθηκε αυτή η λέξη γιατί δεν είχε θάνατο αλλά το πλαίσιο είναι το ίδιο). Ως ένα δομικό πρόβλημα, λοιπόν, που το βλέπουμε συνέχεια στους ελληνικούς δρόμους.
Γ) Ακριβώς αφού είναι δομικό μπορεί να γίνει αντικείμενο της πολιτικής και πρέπει αμέσως να δοθούν λύσεις. Nα αναζητηθεί ο νταλικέρης και να δικαστεί, να αυξηθούν οι έλεγχοι, να βελτιωθούν οι δρόμοι, γενικά να κάνει κάτι η Πολιτεία – αυτά είναι τα λόγια που επαναλαμβάνονται μετά από κάθε τέτοιο περιστατικό όχι μόνο από τα μέσα αλλά και από πολύ κόσμο στα καφενεία και στα social media. Με λίγα λόγια να παρέμβει περισσότερο το κράτος και πάλι (νόμοι, δικαστήρια, μπάτσοι, σχολεία/παιδεία).

———–

Η βασική διαφορά ανάμεσα σε 1, 3 και 2 είναι το δομικό του πράγματος. Έχουν δίκιο τα μέσα όταν λένε ότι είναι δομικά προβλήματά τους το 1 και το 3. Είναι όντως. Σχετικά με τον Παπαδήμο, τον τεχνοκράτη μη-εκλεγμένο δημοκρατικά πρωθυπουργό του ελληνικού κράτους, είναι δομικό πρόβλημα να αντιστέκονται σε αυτόν, να νιώθει στο σώμα του την επίθεση από αυτούς που μπορεί με μια απλή υπογραφή του να τους υποτιμά, εξαθλιώνει, σκοτώνει. Και αυτό το πρόβλημα λέγεται ταξική πάλη.

Και το 3 είναι δομικό πρόβλημα γιατί οι δρόμοι και οι εθνικές οδοί που λειτουργούν για τις ροές των εμπορευμάτων (είτε για προϊόντα, είτε για εργάτες) πρέπει να λειτουργούν εύρυθμα και σωστά. Οι δυσλειτουργίες είναι πάντα πρόβλημα.

Ενώ από την άλλη, η έκρηξη σε χώρο εργασίας και ο τραυματισμός εργαζομένων δεν είναι δομικό. Παρόλο που αν βάλουμε κάτω τα νούμερα θα δούμε ότι τα εργατικά ατυχήματα είναι τόσα πολλά που δε χωράει αμφιβολία ακόμα και σε κάποιο αφεντικό. Οι τραυματισμοί, οι θάνατοι, οι συνθήκες εργασίας κτλ. Έτσι το αποπολιτικοποιούν, το παρουσιάζουν ως μια συνθήκη που δεν χρίζει λύσης.

BONUS TIPS για όσ@ φτάσαν ως εδώ.

TIP#1: Όλες οι ειδήσεις παρουσιάζονται με τέτοιο τρόπο ώστε στο τέλος να αφήνουν ένα κενό, μια έλλειψη. Και αυτή την έλλειψη και ανάγκη θα έρθει να την καλύψει το κράτος. Αυτή είναι μια βασική αρχή της παρουσίασης των ειδήσεων. Κάνε ένα τεστ βλέποντας ένα δελτίο.

TIP#2: Όλες οι ειδήσεις παρουσιάζονται σα να τις εκφωνεί ο Καπιταλιστής από το γραφείο του. Κάνε εικόνα και πήγαινε στη θέση του. Όταν λέει χτύπημα σε όλους μας εννοεί τον εαυτό του και προσπαθεί να ταυτίσει και τον θεατή. Πάντοτε προσπαθεί να σε πείσει ότι οι δικές του ανάγκες, τα δικά του συμφέροντα, τα δικά του ενδιαφέροντα και ο κόσμος από τη μεριά που τον βλέπει αυτός είναι και δικό σου κόσμος, ότι έχεις τις δικές του ανάγκες, τα συμφέροντα σου ταυτίζονται με τα δικά του. Κάνε επίσης αυτό το τεστ.

Χρησιμοποίησε αυτά τα δύο εργαλεία (TIPS #1+#2) για να διαβάζεις τις ειδήσεις και δες τα αποτελέσματα.

«Για να μάθουν τα παιδιά σας σωστά Ελληνικά, ΙΕΚ Τάπερμαν»…VIDEO…


«Ταπερμανιστάν= (©100% μαλβινική ορολογία). Ιδιωτικό ινστιτούτο επαγγελματικής κατάρτισης ιδρυθέν γύρω στα τέλη της δεκαετίας του ’90.» (από το συγχρονο λεξικό slang.gr)

Καλά, έιχε συνέντευξη Κώστα Σημίτη (15 χρόνια ακριβώς μετά την είσοδο της Ελλάδας στο ευρώ). Θα γίνει του εκσυγχρονισμού.

Ο Κώστας Σημίτης εδωσε την πρώτη του τηλεοπτική συνέντευξη μετά την αποχώρησή του από την πρωθυπουργία, στην εκπομπή Ιστορίες (ΣΚΑI, Τρίτη 28 Μαρτίου, 12.00 τα μεσάνυχτα στη Σ. Κοσιώνη και στον Π. Τσίμα).

Με την αφορμή, βλέπουμε σε άπταιστα Μαλβινέζικα, στιγμές από τα ΙΕΚ Τάπερμαν που μας έμαθαν «σωστά Ελληνικά» -και μας έκαναν να ξεχάσουμε κι αυτά που ξέραμε.

Την ώρα της συνέντευξης θα βάζουμε από κάτω τους δικούς μας Μαλβινέζικους πολιτικούς υπότιτλους για το timing της επανεμφάνισης του κύριου Σημίτη.


Από:http://www.doctv.gr/page.aspx?itemid=spg10949

Η «αποκαθήλωση» του ΔΟΛ … Ο μηντιακός καθρέφτης της κρίσης…


4831de9e20805c36c626879be5810d6e_XL

Ο Σταύρος Ψυχάρης προανήγγειλε από τη συνήθη στήλη του στο ΒΗΜΑ, στο πιθανότατα τελευταίο φύλλο της εφημερίδας, την αναστολή λειτουργίας των ΜΜΕ του ΔΟΛ σε ένα άρθρο υπό τον τίτλο «Ποιος στραγγαλίζει τον Τύπο;». Πρόκειται για  μάλλον αναμενόμενη εξέλιξη, με βάση τα δεδομένα του τελευταίου χρόνου και το κλείσιμο της στρόφιγγας από τις τράπεζες γενικότερα και ειδικότερα προς τα ΜΜΕ. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι παύει να προκαλεί έκπληξη η κατάρρευση του πάλαι ποτέ πανίσχυρου οργανισμού.

Η ερμηνεία της κρίσης του ΔΟΛ σχετίζεται με την κρίση του Τύπου γενικότερα, ωστόσο δεν είναι ουδέτερη ούτε αυτονόητη. Οι αιτίες που αναδεικνύει ή αποσιωπά κανείς, ως προς την κρίση αυτή, σχετίζονται με τη θέση που τηρεί ο ίδιος για το ζήτημα της ενημέρωσης αλλά και για την ελληνική κρίση και τη στάση του αναγνωστικού κοινού.

Aπό αυτή την άποψη, έχει αξία να σταθούμε στις επικρατέστερες ερμηνείες αλλά και στα όσα έγραψε ο ίδιος ο Ψυχάρης. Μέσα από την κριτική αυτών των απόψεων μπορούν να αναδειχθούν κρίσιμα ζητήματα για τα ΜΜΕ αλλά και για όσα τα ίδια αποσιωπούν για την κρίση τους. Πίσω από τον θρήνο για την απώλεια του «παλαιότερου εκδοτικού οργανισμού», υπάρχουν όμως πολλά να ψάξει κανείς.

Ερμηνείες… για να έχουμε να λέμε

Η δημοφιλέστερη ερμηνεία της κρίσης στον ΔΟΛ (όπως και γενικότερα στα κυρίαρχα ΜΜΕ εντός και εκτός Ελλάδας) εστιάζει στην επίδραση του διαδικτύου στην έντυπη ενημέρωση. Ενώ είναι προφανώς σωστή, δεν επαρκεί για να εξηγήσει το σύνολο του φαινομένου Είναι δεδομένο ότι το διαδίκτυο έχει αλλάξει το τοπίο της ενημέρωσης. Έχει μικρύνει ριζικά ο κύκλος ανακύκλωσης των ειδήσεων, οι εφημερίδες φαντάζουν ξεπερασμένες, ενώ το κόστος πρόσβασης στην είδηση στο διαδίκτυο είναι πολύ χαμηλό και ο Τύπος δεν μπορεί να το ανταγωνιστεί. Με την πληθώρα πηγών ενημέρωσης και άποψης, οδηγήθηκε σε αποτυχία η προσπάθεια των εφημερίδων διεθνώς να καθιερώσουν ηλεκτρονική συνδρομή ή πληρωμή ανά αριθμό άρθρων.

Σε αυτές τις συνθήκες, πολλές εφημερίδες έκλεισαν ή περιόρισαν την κυκλοφορία τους, ενώ άλλες επιβιώνουν, αξιοποιώντας το brand name τους για να αναδειχθούν στο διαδίκτυο. Ωστόσο, ακόμα και σε αυτές τις περιπτώσεις, τα διαφημιστικά έσοδα από το διαδίκτυο δεν αντισταθμίζουν την απώλεια από τη μείωση των πωλήσεων και τον περιορισμό των εσόδων από διαφήμιση στην έντυπη έκδοση. Παράλληλα, τα ΜΜΕ, ιδιαίτερα στην Ελλάδα, αποτελούν έναν από τα πιο «κραυγαλέα«» πλήγματα της κρίσης, όχι απλώς με μείωση μισθών και εισοδημάτων, αλλά με πλήρη κατάρρευση των όρων εργασίας, με αλλεπάλληλα κύματα απολύσεων και περικοπών, με υιοθέτηση, εκ των πρώτων, συνθηκών αδιανόητης «γαλέρας».  Και όλα αυτά ξεκίνησαν προ μνημονίων στα ΜΜΕ. Κατ’ επέκταση έχει υποβαθμιστεί και το περιεχόμενο και το εύρος της ενημέρωσης.

ΔΟΛ

Συνέχεια

μάϊντ δε γκαπ…


_____________________________________________________________

Aπό:http://kato-kefali.blogspot.gr/2016/07/mind-gap.html#more

Ιουλιανά 2015: «Σκασμός!!! Τώρα μιλάμε εμείς!» Η οργισμένη εξέγερση του τηλεθεατή…


φωτο εξωφύλλου

«Σήκω από τον καναπέ!», «ο καναπές σου η συνενοχή σου», «Σου κλέβουν τη ζωή, πας και τους ψηφίζεις και ύστερα από τον καναπέ σου κάθεσαι και τους βρίζεις»! Ο καναπές, διθέσιος, τριθέσιος, με μαξιλάρες, αναπαυτικός, στο σαλόνι, πάντα μπροστά από την τηλεόραση, έχει πολλάκις στοχοποιηθεί. Σύμβολο της αδράνειας, της απάθειας, της παραλυτικής αποχαύνωσης, της εμπέδωσης και αναπαραγωγής της τηλεοπτικής προπαγάνδας έχει προκαλέσει εδώ και χρόνια τη μήνιν όσων επιμένουν ότι η «επανάσταση δεν θα μεταδοθεί από την τηλεόραση» ή ότι «ο πόλεμος δεν είναι εικόνα στις ειδήσεις, στο δρόμο γεννιούνται συνειδήσεις».

φωτο 1
Πρώτιστος στόχος αυτής της επιθετικής κινηματικής «προσέγγισης» του τηλεθεατή είναι τα συστημικά ΜΜΕ, της διαπλοκής, της χειραγωγούμενης ενημέρωσης, της παραπληροφόρης που καταλήγει πολλές φορές σε συστηματική προπαγάνδα υπέρ των συμφερόντων των ιδιοκτητών τους. Τα συνθήματα«Μπάτσοι, TV, νεοναζί, όλα τα καθάρματα δουλεύουνε μαζί», «Η Ανατροπή δεν είναι εκπομπή, Πρετεντέρη ψόφα να κάνουμε γιορτή», αλλά και το άδικο (καθώς τσουβαλιάζει όλους τους δημοσιογράφους, δικαίως και αδίκως) «Αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι»συμπυκνώνουν την οργή μερίδας της κοινωνίας απέναντι στα ανυπόληπτα ΜΜΕ.

φωτο 2

Ωστόσο… τα σκάγια παίρνουν και τον ανώνυμο τηλεθεατή, που παθητικός και αδιάφορος καταναλώνει αμάσητα τα τηλεοπτικά σκουπίδια. Όλη αυτή η συνθηματολογία επιδιώκει να του καταδείξει το προφανές, πως καμία εμπιστοσύνη δεν πρέπει να έχει ο πολίτης στα μίντια της μίζας, της διαπλοκής, των συμφερόντων των μεγαλο-καναλαρχών και των μεγαλο-δημοσιογράφων, παράλληλα όμως στοχεύει να εξεγείρει, να ξεσηκώσει, να σπρώξει τον τηλεθεατή να πάψει να είναι θεατής «της έγχρωμης TV» και κυρίως της «ασπρόμαυρης ζωής» του.

Συνέχεια