Έξω η ταμπέλα γράφει «ανθρωπισμός»…


Μια περιήγηση στον κόσμο των ΜΚΟ και της «διαχείρισης προσφυγικών πληθυσμών»

22215337_1895841850667446_1582395526_n

Μου άρεσε πάντοτε να χαζεύω απ’έξω τις βιτρίνες: εκκεντρικές διακοσμήσεις, παγωμένα βλέμματα ανθρώπινων ομοιωμάτων, η μόνιμη αμφιβολία στις κινήσεις του καταναλωτή και το ατέλειωτο πέρα-δώθε των εργαζομένων. Ομως, πίσω απ’ τα τζάμια η εικόνα είναι πάντοτε παραπειστική. Η φαντασμαγορία της βιτρίνας είναι φτιαγμένη για να ξεγελάει ακόμα και τον πελάτη που περνιέται υποψιασμένος. Αν δεν πιάσεις το εμπόρευμα με τα ίδια σου τα χέρια, ο μαγαζάτορας είναι ικανός να σου πουλήσει τα πιο δυσώδη φύκια του Σαρωνικού μέσα σε πολυτελές περιτύλιγμα από μεταξωτές κορδέλες.

Αφήνοντας πίσω τις επιφυλάξεις, είπα κάποια στιγμή να σταματήσω να κοιτάω σαν χάνος και να περάσω στα ενδότερα. Μετά τις απαραίτητες συστάσεις στον διευθυντή του καταστήματος (βιογραφικά, συνεντεύξεις κλπ), άνοιξε στο πέρασμά μου μια διπλή αυτόματη πόρτα. Απ’έξω έγραφε «Κέντρο Φιλοξενίας Ασυνόδευτων Ανηλίκων». Πάνω στη τζαμαρία τεράστια αυτοκόλλητα με φράσεις όπως «Weloverefugees» και λέξεις γεμάτες καλωσύνη και συμπόνοια στο συνάνθρωπο.

Όπως «Ανθρωπισμός». Στην άκρη μία πινακίδα με ενημέρωνε ότι ο χώρος παρακολουθείται (και χρηματοδοτείται) από την Ευρωπαϊκή Ενωση.

Την πρώτη μέρα της δουλειάς κατάλαβα πώς πρέπει να αναβαθμίσω το λεξιλόγιό μου, υιοθετώντας την αργκό των τεχνοκρατών της φιλανθρωπίας: εδώ στην καθομιλουμένη τα παιδιά είναι «φιλοξενούμενοι», ενώ στην πιο επίσημη γλώσσα ονομάζονται «ωφελούμενοι». Επίσης οι συνάδελφοι, οι προϊστάμενοι και τα αφεντικά είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα, χωρίς ιεραρχίες και προστριβές. Τόσο ωραία που αυτοαποκαλούμαστε όλοι «συνεργάτες». Σύντομα έπαψε να μου προκαλεί εντύπωση η τυπολατρική επιμονή στον εξευγενισμένο λόγο, αφού κατάλαβα το νόημα πίσω από τις λέξεις. Τα πάντα εδώ μέσα καλύπτονται από ένα πέπλο υποκρισίας: όλα πρέπει να φαίνονται -και ν’ακούγονται- άψογα και επιμελημένα, όπως εκείνες οι οικογένειες στις τηλεοπτικές διαφημίσεις που παίρνουν χαμογελαστές το πρωινό τους σε τραπεζαρίες ολόφωτες από τον ανέφελο ουρανό.

Συνέχεια

Ανθρωπισμός, ακτιβισμός και αλληλεγγύη: σκέψεις πάνω στην ταινία “The Last Face” …


Από τον Παναγιώτη Χριστοδούλου*

Η ταινία του 2017 The Last Face του Sean Penn, με τον Χαβιέ Μπαρδέμ, τη Σαρλίζ Θέρον και το Ζαν Ρενό, δεν έτυχε και των καλύτερων κριτικών. Μάλλον το αντίθετο. Παρόλαυτα το άρθρο θεωρεί πως η πολύ χαμηλής βαθμολογίας κριτικές είναι σε μεγάλο βαθμό άδικες. Η σκηνοθεσία είναι ικανοποιητική, το ίδιο και οι ερμηνείες. Αλλά το κυριότερο είναι η πλοκή της ταινίας: η υπόθεση πραγματεύεται την ιστορία μιας ανθρωπιστικής αποστολής των Γιατρών του Κόσμου στο Σουδάν, εν μέσω του εμφυλίου πολέμου. Το θέμα λοιπόν είναι αρκετά πρωτότυπο. Ο γραφών παρακινήθηκε από αυτό λόγω της εμπειρίας του από εργασία στην εν λόγω Μη Κυβερνητική Οργάνωση την περίοδο 2012-2016, σε πολύ διαφορετικές βέβαια συνθήκες. Η ταινία όμως δίνει αφορμή για σκέψη πάνω σε δύσκολα ερωτήματα που αφορούν όχι μόνο το τι ακριβώς σημαίνει ανθρωπισμός, ακτιβισμός και αλληλεγγύη αλλά και πως οι διαφορές στη φιλοσοφία τους αποτυπώνονται στην πραγματική ζωή.

Σε αυτό το κομμάτι η ταινία είναι αρκετά πετυχημένη. Οι σκηνές και οι καταστάσεις που παρουσιάζονται είναι ρεαλιστικές, αν και ιδιαίτερα σκληρές. Η σύγκρουση ανθρωπισμού και αλληλεγγύης σωματοποιείται στο Χαβιέ Μπαρδέμ και τη Σαρλίζ Θέρον αντίστοιχα. Η Σαρλίζ Θέρον υποδύεται γιατρό που ασχολείται με το οργανωτικό κομμάτι των Γιατρών του Κόσμου έως ότου αποφασίσει  να συμμετέχει η ίδια στη δράση πεδίου στο Σουδάν. Εκεί συναντά τον Χαβιέ Μπαρδέμ, γιατρό που ασχολείται κυρίως με αποστολές σε εμπόλεμες ζώνες. Οι συνθήκες που αντιμετωπίζουν είναι αντίξοες, τα υλικά περιορισμένα και ο κίνδυνος παρών σε κάθε σημείο. Οι δύο ήρωες ερωτεύονται και προσπαθούν να δομήσουν μια σχέση στη σκληρή κατάσταση στην οποία βρίσκονται. Η παρουσία των ανθρώπινων σχέσεων παρουσιάζει ενδιαφέρον καθώς ακόμα και σε ακραίες καταστάσεις οι άνθρωποι προσπαθούν να ερωτευτούν, να αγαπήσουν, να μισήσουν και τα γεγονότα που προκύπτουν από τα φαινομενικά μικρά πράγματα επηρεάζουν την καθημερινότητα τους άλλοτε αυξάνοντας τις αντοχές τους και άλλοτε οδηγώντας τους στα πρόθυρα νευρικών κρίσεων.

Συνέχεια

PRAKSIS: Μια απάτη που στήνεται στις πλάτες των προσφύγων…


Λάβαμε το παρακάτω κείμενο στο email μας από εργαζόμενη στη ΜΚΟ Praksis. Μας ζήτησε να μη δημοσιευτεί το όνομά της για ευνόητους λόγους. Με τα όσα περιγράφει δεν πέφτουμε από τα σύννεφα. Για την PRAKSIS αλλά και γενικά για το συνολικό πλαίσιο δράσης των διάφορων ΜΚΟ γύρω από την προσφυγική κρίση, έχουν καταγγελθεί επανειλημμένως ρατσιστικές συμπεριφορές απέναντι σε πρόσφυγες, διαμονή αυτών σε ακατάλληλες συνθήκες και άθλια σίτιση γιατί χρήματα που προοριζόνται για τους πρόσφυγες χρησιμοποιούνται για προσωπικό πλουτισμό λαμογιών εντός – εκτός και πέριξ των ΜΚΟ. Στήνονται παροχές “βιτρίνα” για τα μίντια και τους γραφειοκρατικούς απολογισμούς ενώ στελέχη των ΜΚΟ αγοράζουν αυτοκίνητα και διαμένουν σε πολυτελή ξενοδοχεία Ωστόσο είναι η πρώτη φορά που δίνεται εικόνα «από μέσα».
Τα στοιχεία της εργαζόμενης έχουν διασταυρωθεί και για αυτό προχωράμε στη δημοσίευση της επιστολής.

”Τους τελευταίους μήνες εργάζομαι ως κοινωνικός επιστήμονας στο πρόγραμμα Relocation της ΜΚΟ PRAKSIS, η οποία ως γνωστόν έχει λάβει τη μερίδα του λέοντος  από τη χρηματοδότηση της Ύπατης Αρμοστείας για να στεγάσει προσωρινά πρόσφυγες που πρόκειται να μετεγκατασταθούν σε άλλες  χώρες της Ε.Ε.

Ωστόσο παρά την υψηλή χρηματοδότηση η κατάσταση έχει ως εξής : οι άνθρωποι στοιβάζονται σαν τα ποντίκια σε σπίτια με μαύρους τοίχους από την υγρασία, σε αρκετά δεν υπάρχουν καν κρεβάτια αλλά στρώματα στο πάτωμα, και σε κανένα δεν υπάρχει θέρμανση παρόλο που η Ύπατη Αρμοστεία παρέχει χρήματα γι’ αυτήν. Συγκεκριμένα από τα 1.200 σπίτια που η PRAKSIS ενοικιάζει, δόθηκαν θερμοπομποί σε 200 σπίτια, οι οποίοι όμως χάλασαν την πρώτη εβδομάδα λειτουργίας τους. Να επισημανθεί εδώ ότι το πρόγραμμα είναι για ευάλωτες περιπτώσεις οπότε έχουμε νεογέννητα και ανθρώπους με σοβαρές παθήσεις να ζουν χωρίς θέρμανση σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Το πιο εξωφρενικό είναι ότι οι άνθρωποι αναγκάζονται να αγοράσουν σόμπες  με τα κουπόνια των 45 ευρώ ανά άτομο για 15 μέρες που τους παρέχονται αυστηρά μόνο για σίτιση, με αποτέλεσμα να επιπλήττονται από τους κοινωνικούς επιστήμονες που είναι υπεύθυνοι για τα διαμερίσματα και οι οποίοι λειτουργούν σα μπάτσοι , ελέγχοντας τις αποδείξεις από τα σούπερ μάρκετ. Επίσης ελέγχουν τα σπίτια για ζημιές που ενδεχομένως  έχουν προκαλέσει οι πρόσφυγες απειλώντας τους ότι θα τις πληρώσουν οι ίδιοι ή θα μείνουν στο δρόμο αν δε συμμορφωθούν. Δεν είναι τυχαίο ότι πρόσφυγες έχουν καταγγείλει στην Ύπατη Αρμοστεία πολυάριθμες ρατσιστικές συμπεριφορές  εργαζομένων της εν λόγω ΜΚΟ. Οι πρόσφυγες χαρακτηρίζονται βρωμιάρηδες, επικίνδυνοι, κακοί γονείς ενώ συχνά αποκαλούνται «ζώα».

Συνέχεια

ΜΚΟ και προσφυγικό…


του Γιάννη Ραχιώτη*

Με αφορμή το προσφυγικό παρατηρούμε εκρηκτική ανάπτυξη των ΜΚΟ σε συνολικό αριθμό και κυρίως σε προσωπικό. Επιπλέον εκατοντάδες ΜΚΟ από τη δυτική Ευρώπη και τη Β. Αμερική, εγκαταστάθηκαν εδώ τα τελευταία δύο χρόνια για να προσφέρουν «ανθρωπιστικό έργο» με το επιχείρημα του «ανίκανου» κράτους. Μετά τη σύνοδο κορυφής της ΕΕ, του Μάρτη 2016, που αποφάσισε όλη η χρηματοδότηση για τον εγκλωβισμό των προσφύγων στην Ελλάδα να κατευθυνθεί σε ΜΚΟ, έσπευσαν ακόμη περισσότερες, παρ’ όλο που ο αριθμός των προσφύγων που τελικά κατάφεραν να εγκλωβίσουν δεν αυξάνεται. Είναι λιγότεροι από 60.000, με πτωτική τάση, αφού αρκετοί, παρά την επιτήρηση, βρίσκουν το δρόμο για τον προορισμό τους. Για να υπάρχει μια σύγκριση, να θυμίσουμε ότι η Ελλάδα στη 10ετία του ’90 δέχθηκε για εγκατάσταση, όχι για διέλευση, περίπου 1.000.000 μετανάστες, χωρίς τη «βοήθεια» οποιασδήποτε ΜΚΟ και χωρίς να δημιουργήσει στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Στο σύγχρονο τοπίο των ελληνικών των ΜΚΟ, κομβικό ρόλο παίζει πλέον το ίδρυμα του Σόρος, για τον οποίο δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι δεν είναι απλά ένας διεθνής τοκογλύφος αλλά η ισχυρότερη ίσως, μη θεσμική προσωπικότητα του τμήματος του αμερικανικού κατεστημένου που στηρίζει την παγκοσμιοποίηση.
Στο σύγχρονο τοπίο των ελληνικών των ΜΚΟ, κομβικό ρόλο παίζει πλέον το ίδρυμα του Σόρος, για τον οποίο δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι δεν είναι απλά ένας διεθνής τοκογλύφος αλλά η ισχυρότερη ίσως, μη θεσμική προσωπικότητα του τμήματος του αμερικανικού κατεστημένου που στηρίζει την παγκοσμιοποίηση.

Συνέχεια

Κράτος, ΜΚΟ και αλληλεγγύη στην Ειδομένη…


Σωματείο Βάσης Εργαζομένων Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων

Ακολουθεί κείμενο μελών μας και εργαζομένων σε ΜΚΟ, οι οποίες δραστηριοποιούνται στην Ειδομένη τουλάχιστον το τελευταίο επτάμηνο.

Τα κύματα προσφύγων ήταν γεγονός στο χωριό της Ειδομένης από πολύ νωρίτερα, ωστόσο η δράση των ΜΚΟ οργανώθηκε πιο συστηματικά από το Σεπτέμβρη του 2015. Οι οργανώσεις αρχικά παρατηρώντας τις ενέργειες εθελοντών και αλληλέγγυων πολιτών στα σημεία διαφυγής ανέλαβαν βαθμηδόν καθήκοντα στο πεδίο δράσης, καταλήγοντας σήμερα να έχουν αναλάβει εργολαβικά την κάλυψη η κάθε μία ενός τομέα αναγκών (διανομή φαγητού, καταγραφή περιστατικών, φύλαξη ανηλίκων), εκτοπίζοντας κατά κάποιο τρόπο τους εθελοντές και αλληλέγγυους, που λόγω και της αύξησης του πληθυσμού των προσφύγων δεν ήταν σε θέση να καλύψουν το σύνολο των αναγκών.

Η παρουσία των προσφύγων στην Ειδομένη άνοιξε ένα τεράστιο πεδίο επιχειρηματικής δραστηριότητας για τις διάφορες οργανώσεις, κυβερνητικές και μη, όσο και για ιδιωτικές επιχειρήσεις και πάντα με την ανοχή ως και την εύνοια των ελληνικών αρχών.

Για παράδειγμα, καθώς ο πληθυσμός στο λεγόμενο καταυλισμό στα σύνορα της Ειδομένης αυξανόταν και οι υπάρχουσες υποδομές ήταν ανεπαρκείς για τη φιλοξενία όλων, τα λεωφορεία που κατέφθαναν στο Νομό Κιλκίς παρέμεναν στάσιμα σε ένα ιδιωτικό πρατήριο βενζίνης περίπου 20χλμ μακριά από την Ειδομένη, το οποίο χρησίμευσε ως ενδιάμεσος προσωρινός σταθμός έως ότου μεταβούν στα σύνορα. Ωστόσο, καθώς διέσχιζαν τα σύνορα ολοένα λιγότεροι πρόσφυγες και με ολοένα επιβραδυνόμενους ρυθμούς, η προσωρινή παραμονή των προσφύγων στο πρατήριο διαρκούσε σταδιακά από πολλές ώρες ως πολλές μέρες, φέρνοντάς τους αντιμέτωπους με την κόπωση, το κρύο, την πείνα και μία σειρά δυσκολιών που σχετίζονταν άμεσα με την έλλειψη καταλύματος .

Συνέχεια

Οδηγός επιβίωσης για προνοητικούς κρατικοδίαιτους ντενεκέδες μεσαίου βεληνεκούς στην κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας…


 Οδηγός επιβίωσης για προνοητικούς κρατικοδίαιτους ντενεκέδες μεσαίου βεληνεκούς στην κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας

Του Μακ Μακ

Αν ανήκετε σε κάποια από τις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες που με εξυπνάδα και μόχθο απέφυγαν τις συνέπειες της κρίσης και ανησυχείτε για την επερχόμενη βέβαιη επέλαση των νεοκομμουνιστών του Σύριζα στην κυβέρνηση δεν υπάρχει λόγος να ανησυχείτε!

Έχετε μία καλά αμειβόμενη θέση στο κράτος, μία αργομισθία, ένα πόστο διοικητικό που δεν κάνετε τίποτε;

Είστε κάπου διευθυντής στο Facebook του οργανισμού σας και ανησυχείτε μήπως σας στείλουν να δουλέψετε;

Γεύεται η εταιρία σας τα καλά της συνεργασίας με την τοπική αυτοδιοίκηση;

Ροκανίζετε ΕΣΠΑ σε ΜΚΟ ;

Σιτίζεστε από ερευνητικά προγράμματα και φοβάστε μην τα δώσουν αλλού;

Είστε βουλευτής που ξέρετε ότι δεν θα ξαναβγείτε εσείς και το κόμμα σας;

Αν ανήκετε σε κάποια από τις παραπάνω ευπαθείς κοινωνικές ομάδες που με εξυπνάδα και μόχθο απέφυγαν τις συνέπειες της κρίσης και ανησυχείτε για την επερχόμενη βέβαιη επέλαση των νεοκομμουνιστών του Σύριζα στην κυβέρνηση δεν υπάρχει λόγος να ανησυχείτε!

Ακολουθήστε έγκαιρα τον οδηγό επιβίωσης για προνοητικούς κρατικοδίαιτους ντενεκέδες παράγοντες μεσαίου βεληνεκούς στην κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας και θα βγείτε κερδισμένοι.

Κάντε τις παρακάτω κινήσεις κατά προτίμηση με τη σειρά:

·

Συνέχεια

Ισόβια η φυλάκιση στα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών…


a1sx2_Thumbnail1_ausvits.jpg

Πρόσφατα, η ΜΚΟ «Γιατροί χωρίς σύνορα», που απέκτησε νέα γενική διευθύντρια και προσπαθεί να ξαναβγεί στο προσκήνιο, έκανε ανακοινώσεις για τις άθλιες συνθήκες που επικρατούν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών. Ο αστικός Τύπος έδωσε ευρεία δημοσιότητα σ’ αυτές τις ανακοινώσεις. Δήλωση της νέας γενικής διευθύντριας των ΓΧΣ δημοσιεύτηκε και στον βρετανικό «Γκάρντιαν». Σύμφωνα μ’ αυτές, «το βασικό παράπονο των μεταναστών είναι ότι δεν τους αντιμετωπίζουν ως ανθρώπους και ότι ζουν μια κόλαση. Και έχουν δίκιο».

Συνέχεια