Οι Ζαπατίστας* και η πρότασή τους για τις Προεδρικές εκλογές 2018…


Του Λεωνίδα Οικονομάκη

Η είδηση έσκασε σα βόμβα.

«Οι Ζαπατίστας κατεβαίνουν στις εκλογές» έγραψαν κάποιοι. «Πάει…τους χάσαμε κι αυτούς» αναφώνησαν άλλοι απογοητευμένοι. Ο ηγέτης της MORENA, του αριστερού κόμματος της Μεξικανικής αντιπολίτευσης, Andrés Manuel López Obrador (AMLO) τους κατηγόρησε την άλλη μέρα κιόλας ότι είναι «το αυγό του φιδιού» και ότι «παίζουν το παιχνίδι τoυ PRI» του κυβερνώντος κόμματος, στοχεύοντας να διασπάσουν τις ψήφους της Αριστεράς στο Μεξικό. Τόσο παγκοσμίως όσο και στην Ελλάδα, «Ζαπατολόγοι» και Λατινοαμερικανιστές, ακτιβιστές και ακαδημαϊκοί απόρησαν κι αιφνιδιάστηκαν.
 «Αλλά άτομα που περνιούνται για καλλιεργημένα και σκεπτόμενα, που υποτίθεται ότι ξέρουν να διαβάζουν και να γράφουν, και έχουν μια κάποια ελάχιστη πληροφόρηση, δίνουν μαθήματα σε ανώτατα εκπαιδευτικά κέντρα, είναι επίτιμοι, εισπράττουν τακτικά τις υποτροφίες και τους μισθούς τους, ταξιδεύουν πουλώντας «γνώση», δεν διαβάζουν αυτό που το κείμενο «Ας σείεται στα κέντρα της η γη» λέει ξεκάθαρα, και λένε και γράφουν κάθε είδους κοτσάνες είναι -πώς να το πω κόσμια;- ωραία, είναι ξεδιάντροποι και τσαρλατάνοι.»[1]

Αυτή ακριβώς ήταν η αντίδραση των Εξεγερμένων Υποδιοικητών Galeano (πρώην Marcos) και Moises. Και έχουν δίκιο.

Συνέχεια

Η μεταμοντέρνα μοναξιά της Idalia Candelas…


της Γιώτας Τζιαμουράνη

____________________________________________________________

Η φίλη περιγράφει ένα νέο μαγαζί στο Κέντρο της πόλης, με διακόσμηση που την εντυπωσίασε και θα ήθελε να είχε κάτσει για φαγητό εκείνο το μεσημέρι αλλά τελικά δεν τα κατάφερε για έναν λόγο που έθετε υπό αμφισβήτηση όλα όσα πίστευε περί γυναικείας χειραφέτησης μέχρι τότε. Μόλις που πρόλαβε να περάσει το κατώφλι για να βρει τον χώρο σχεδόν υπερπλήρη από χαρούμενα ζευγάρια και παρέες σε διάλειμμα από τη δουλειά. Αν και με κάποια δυσκολία, θα έβρισκε τραπέζι όμως παραδέχτηκε ότι δίστασε να το κάνει γιατί αναρωτήθηκε τι θα σκεφτούν οι άλλοι για το «μοναχικό» της γεύμα. Μπορεί να μην της είχε τύχει μέχρι εκείνη τη στιγμή αλλά εντελώς απρόσμενα διαπίστωσε ότι είχε να διαχειριστεί άλλη μια κοινωνική κατασκευή, αυτή του στίγματος της γυναικείας μοναξιάς. Ένα στίγμα που ενίοτε ξεκινάει από αδιάκριτες ερωτήσεις περί αποκατάστασης, δημιουργίας οικογένειας, συντρόφου, γονιμότητας  εντός της πατρικής οικογένειας και του χώρου εργασίας για να καταλήξει σε βλέμματα συγκατάβασης και ψιθύρους από τα διπλανά τραπέζια ή ακόμη και παρενόχληση ορμώμενη από στερεοτυπικούς συνειρμούς για το τι κάνει μια γυναίκα μόνη σε ένα μπαρ ή ένα εστιατόριο.

Συνέχεια

Η Ελευθερία σύμφωνα με τους Ζαπατίστας…


Η Απαρχή του Μικρού Σχολείου

«Το μόνο πράγμα το οποίο χρειάζεσαι – αντικειμενικά – προκειμένου να παρακολουθήσεις μαθήματα στο Μικρό Σχολείο των Ζαπατίστας είναι: απροθυμία να μιλάς ή να κρίνεις, θέληση να ακούς και να βλέπεις και καλοπροαίρετη καρδιά.»[1]

Από τις 12/16 του Αυγούστου 2013, οι Ζαπατίστας άνοιξαν τις πύλες των Caracoles[2], των κοινοτήτων και της καρδιάς τους σε 1630 μαθητές, οι οποίοι εγγράφηκαν στην «πρώτη τάξη του Μικρού Σχολείου : Η έννοια της Ελευθερίας κατά τους Ζαπατίστας.»

Το Μικρό Σχολείο δεν έχει τυπικές αίθουσες διδασκαλίας, με κάποιο αυστηρό οργανόγραμμα, και δασκάλους που μεταδίδουν απλά τη γνώση τους. Αντιθέτως, χαρακτηρίζεται από εμβάθυνση στη γνώση, διαδικασία η οποία έχει τα θεμέλιά της στις καθημερινές δραστηριότητες με τις οποίες οικοδομείται σταδιακά η αυτονομία. Δραστηριότητες που περιλαμβάνουν εργασίες όπως το άλεσμα των σιτηρών, το ξεβοτάνισμα των καλλιεργειών κρεμμυδιού, το μάζεμα των καυσόξυλων και το πλύσιμο των ρούχων στο ποτάμι.

Όλοι οι μαθητές του Μικρού Σχολείου έγιναν δεκτοί στο CIDECI[3], ένα αυτόνομο εγχώριο κέντρο εκμάθησης που εδράζεται στο San Cristóbal de Las Casas. Από εκεί, κάθε μαθητής ανατέθηκε σε μία από τις Caracoles: La Realidad, Oventic, Morelia, Roberto Barrios και La Garrucha, οι οποίες είναι τα κέντρα των «Συμβουλίων Καλής Διακυβέρνησης[4]».

Πριν μέρες οι Caracoles γιόρτασαν τα δέκα χρόνια της ύπαρξής τους, με μεγάλες φιέστες σε κάθε περιοχή ξεχωριστά. Το Μικρό Σχολείο ήταν μια φυσική προέκταση αυτής της ιστορικής επετείου, κατά την οποία οι σύντροφοι, ή compañeros στην ισπανική[5], θα είχαν την ευκαιρία όχι μόνο να γιορτάσουν τη δημιουργία των κοινοτήτων τους, αλλά και να μεταδώσουν στο ευρύ κοινό όλες τις προόδους που κατέγραψαν κατά τη δόμηση της αυτόνομης διακυβέρνησης.

Συνέχεια

Μεξικό: το ISIS των ναρκωτικών…


μεξικό

«Μακελειό» ήταν ο πηχυαίος τίτλος αρκετών μεξικανικών εφημερίδων μετά την πολύνεκρη συμπλοκή της αστυνομίας με μέλη του καρτέλ Νέα Γενιά του Τζαλίσκο (JNG) κοντά στην πόλη Γκουανταλαχάρα του Μεξικού.

Σε μια χώρα, που έχει θρηνήσει περίπου 100.000 ζωές στον λεγόμενο πόλεμο κατά των ναρκωτικών, οι 42 άνθρωποι που σκοτώθηκαν σε μια συμπλοκή ίσως να μην προκαλούν τόσο έντονα συναισθήματα στη μεξικανική κοινωνία.

Η εμφάνιση όμως μιας οργάνωσης με στρατιωτική δομή και πειθαρχία όπως η JNG, η οποία μάλιστα χρησιμοποιεί ακόμη και αντιαρματικές ρουκέτες απέναντι σε δυνάμεις του ομοσπονδιακού στρατού του Μεξικού, σηματοδοτεί την έναρξη ενός νέου γενικευμένου πολέμου.

Το παράδοξο είναι ότι αν για λίγα λεπτά ξεχάσεις ότι βρίσκεσαι στο Μεξικό, οι περιγραφές για τη δράση της Νέας Γενιάς του Τζαλίσκο παρουσιάζουν μια απόκοσμη ομοιότητα με την πρόσφατη ιστορία του «Ισλαμικού κράτους», στην καρδιά της Μέσης Ανατολής.

Συνέχεια

Kοινωνικά κινήματα 2014: η ιστορία που έγραψαν οι πολίτες…



από τη συντακτική ομάδα του thecricket | γράφημα: apophenia_2


Από τις φαβέλες του Ρίο μέχρι την πλατεία Μεϊντάν και από το Φέργκιουσον μέχρι τους δρόμους του Χονγκ Κονγκ, οι άνθρωποι έγραψαν μερικά από τα σημαντικότερα κεφάλαια της ιστορίας του 2014. Η χρονιά που αφήνουμε πίσω μας, έβγαλε τους πολίτες έξω, τους έφερε αντιμέτωπους με τις εξουσίες και τις ελίτ που καθορίζουν τις ζωές τους, δοκίμασε τις αντοχές τους σε μάχες άνισες, που συχνά είχαν προδιαγεγραμμένο τέλος.

Τα κοινωνικά κινήματα που γεννήθηκαν ή συνεχίστηκαν το 2014, είχαν τις ρίζες τους σε αιτίες που απλώνονταν επί χρόνια πριν, σε κάθε τόπο ξεχωριστά και σε όλο τον πλανήτη συνολικά. Εξέφρασαν μεγάλα τμήματα κοινωνιών που βιώνουν κραυγαλέες ανισότητες, διακρίσεις και φτώχεια, που αντιδρούν στον αυταρχισμό και τη διαφθορά των κυβερνήσεών τους, που αρνούνται να αποδεχτούν ότι ο μόνος δρόμος είναι η υποταγή ή η εξάπλωση των πολιτικών που διασώζουν τους κερδοσκόπους και αδιαφορούν για τους πολίτες.

Αποχαιρετώντας το 2014, η συντακτική ομάδα του thecricket θυμάται σήμερα ορισμένα από αυτά τα κινήματα. Και περιμένει το 2015 για να καταγράψει εκείνα που θα έρθουν.

 * * *

Συνέχεια

Οι Ζαπατίστας φιλοξενούν το παγκόσμιο φεστιβάλ Αντίστασης και Εξέγερσης…


Οι Ζαπατίστας φιλοξενούν το παγκόσμιο φεστιβάλ Αντίστασης και Εξέγερσης

Του Λεωνίδα Οικονομάκη *
Αυτό το μήνα ( Δεκέμβριος 2014) , οι Ζαπατίστας διοργανώνουν μια σημαντική διεθνή συνάντηση στην Τσιάπας: το Παγκόσμιο Φεστιβάλ Αντίστασης και Εξέγερσης κατά του καπιταλισμού.

Caracol II, Oventik, Los Altos, Chiapas.

Δεν λένε «πώς είσαι;» Αντ’ αυτού, προτιμούν να ρωτήσουν «τι λέει η καρδιά σου;»Αν είσαι καλά, θα απαντήσεις «jun ko’on» (η καρδιά μου είναι ενωμένη). Αν όχι, θα πρέπει να απαντήσεις ότι η καρδιά σου είναι κομμάτια («chkat ko’on»). Και θα πρέπει να είσαι ειλικρινής.

Το ρήμα «αγωνίζομαι» δεν υπάρχει στη γλώσσα τους. Αντ’ αυτού, χρησιμοποιούν τη φράση «σχηματίζω τη λέξη.» Αν κάποιος θέλει να κατανοήσει τον αγώνα των Ζαπατίστας, είναι σημαντικό πρώτα να καταλάβει τη γλώσσα τους.

Συνέχεια

Η οργή τους είναι και δική μας οργή…


Μετάφραση barikat
 Κοινή διακήρυξη του Εθνικού Συμβουλίου Ιθαγενών και του EZLN για το έγκλημα στην Ayotzinapa και την απελευθέρωση των ηγετών της φυλής Yaqui

Μεξικό, 22 Οκτωβρίου, 2014

Στους φοιτητές του Normal Rural Isidro Burgos, στην Ayotiznapa, στο Guerrero
Στην φυλή Yaqu
Στους λαούς του κόσμου

 «Γιατί εμείς εκεί χαμηλά, πληγωνόμαστε με οργή και εξέγερση, όχι με παραίτηση και συμβιβασμό» – EZLN, 19 Οκτώβρη, 2014

Από τους λαούς μας που παλεύουν, μέσα από τη δική μας αντίσταση και εξέγερση, στέλνουμε τις λέξεις μας σαν αντανάκλαση αυτού του κομματιού της χώρας όπου συγκροτήσαμε το  Εθνικό Συνέδριο Ιθαγενών. Συγκεντρωθήκαμε λόγω του πόνου και της οργής που νιώθουμε γιατί είναι ένας πόνος και μια οργή που μοιραζόμαστε.

Η εξαφάνιση των 43 φοιτητών συντρόφων του Normal Rural[1] Isidro Burgos στην Ayotzinapa του Guerrero, που απήχθηκαν και εξαφανίστηκαν από την Κακή Κυβέρνηση, ρίχνει πάνω μας μια σκιά πένθους, αγωνίας και οργής. Η ελπίδα μας για την επανεμφάνιση των συντρόφων είναι επίσης ο πόνος που μας ενώνει. Η οργή μας φωτίζει τα κεριά που σήμερα φώτισαν το δρόμο των κινητοποιήσεων σε όλη τη χώρα, υψώνοντας την κραυγή της αξιοπρέπειας και της εξέγερσης στο Μεξικό.

Γνωρίζουμε ότι όσο αυτή η χώρα κυβερνιέται από εγκληματίες, υπό την αρχηγία του ανώτερου παραστρατιωτικού αρχηγού Enrique Peña Nieto, αυτοί που δυναμώνουν την πολιτική και κοινωνική τους συνείδηση υπερασπιζόμενοι την εκπαίδευση θα δολοφονούνται και θα εξαφανίζονται ενώ εκείνοι, όπως η φυλή Yaqui, που υπερασπίζονται το νερό για τον αρχαίο και ηρωικό λαό τους, θα φυλακίζονται

Συνέχεια