«Ιδιωτικοποιήσεις: Θεωρία και εμπειρία μετά από τρεις δεκαετίες»


ΜΑΥΡΟΥΔΕΑΣ_2ΗΜΕΡΙΔΑ ΣΔΜ-ΔΕΗ & ΤΕΕ

Σταύρος Μαυρουδέας,Τμήμα Οικονομικών,Πανεπιστήμιο Μακεδονίας

Ι. Ιδιωτικοποιήσεις: μία προβληματική νεοσυντηρητική πολιτική

Η πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων δημόσιων επιχειρήσεων και οργανισμών ξεκινά στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Προβάλλεται από τις συντηρητικές κυβερνήσεις Ρέηγκαν και Θάτσερ (στις ΗΠΑ και στο ΗΒ αντίστοιχα) αν και έχει ήδη προηγηθεί η δοκιμαστική εφαρμογή τους την προηγούμενη δεκαετία από τις στρατιωτικές δικτατορίες της Λατινικής Αμερικής (π.χ. Χιλή).

Ακολούθως, επιβάλλεται ως διεθνής τάση παγκόσμια τόσο στις αναπτυγμένες όσο και στις λιγότερο αναπτυγμένες οικονομίες. Από την δεκαετία του 1990 πλέον την πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων την ενστερνίζεται και η κεντροαριστερά (σοσιαλδημοκρατικά κόμματα κλπ.) με κορυφαίο παράδειγμα την κυβέρνηση Μπλαιρ στο ΗΒ. Στην επιβολή της πολιτικής των ιδιωτικοποιήσεων (βλέπε Dağdeviren (2007)) στις αναπτυγμένες όσο και στις λιγότερο αναπτυγμένες οικονομίες παίζει ιδιαίτερο ρόλο το ΔΝΤ και τα Προγράμματα Δομικής Προσαρμογής που αυτό επιβάλλει όπου αυτό καλείται να συνδράμει οικονομίες με προβλήματα. Ιδιαίτερα όσον αφορά τις αναπτυσσόμενες και λιγότερο αναπτυγμένες οικονομίες η πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων αποτυπώνεται στη λεγόμενη «Συναίνεση της Ουάσιγκτον» (βλέπε Mavroudeas & Papadatos (2007)), δηλαδή στο νεοσυντηρητικό βασικό κοινό πλαίσιο πολιτικών που κυριαρχεί στους διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς που εδρεύουν στην Ουάσιγκτον (π.χ. ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα).

Η πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων είναι βασικό στοιχείο των νεοσυντηρητικών πολιτικών που κυριαρχούν παγκόσμια από την δεκαετία του 1990 και μετά, αντικαθιστώντας τις προηγούμενες Κεϋνσιανές πολιτικές. Οι νεοσυντηρητικές πολιτικές, όπως και οι προηγούμενες από αυτές συντηρητικές Κεϋνσιανές πολιτικές, αποτελούν πολιτικές καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης. Δηλαδή προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τα βαθειά δομικά προβλήματα που εκδηλώθηκαν μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα με την παγκόσμια δομική οικονομική κρίση του 1973 (βλέπε Μαυρουδέας (2010, 2011)). Συνέχεια

Η ελληνική τραγωδία: ανταγωνιστικές ερμηνείες της ελληνικής κρίσης


Κατω

Σημ.Αμετανόητου: Διαβάστε το ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ,είναι μεγάλη η ανάλυση αλλά πολύ σημαντική.Μην τη προσπεράσετε…

Του Σταύρου Μαυρουδέα*

I. ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Από το 2009 η Ελλάδα βρίσκετε στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής δυστυχώς για τους χειρότερους δυνατούς λόγους. Η κρίση της Ελληνικής οικονομίας θεωρείται ότι επηρεάζει (δυσανάλογα σε σχέση με το μέγεθος της) την πορεία της χειμαζόμενης (μετά την παγκόσμια κρίση του 2007-8) διεθνούς οικονομίας. Το κείμενο αυτό παρουσιάζει τις τρεις βασικές ανταγωνιστικές προσεγγίσεις που έχουν προταθεί για να εξηγήσουν την ελληνική κρίση:

(α) Oρθόδοξες αναλύσεις, που εκπορεύονται από τη νεοκλασική και την κεϋνσιανή (ιδιαίτερα στη νεοκεϋνσιανή εκδοχή της) οικονομική θεωρία ή την σύνθεση τους (δηλαδή τα Μακροοικονομικά της Νέας Συναίνεσης (Arestis (2009)).

(β) Ετερόδοξες αναλύσεις, που προέρχονται από την μετακεϋνσιανή προσέγγιση και τον χώρο της Ριζοσπαστικής Πολιτικής Οικονομίας (κυρίως συνθέσεις νεομαρξιστικών και μετακεϋνσιανών ρευμάτων)

(γ) Μαρξιστικές αναλύσεις, που ακολουθούν την κλασική Μαρξιστική λογική.

Το κεντρικό επιχείρημα του κειμένου είναι ότι τόσο οι Ορθόδοξες όσο και οι Ετερόδοξες ερμηνείες έχουν σοβαρές αναλυτικές και εμπειρικές αδυναμίες και αδυνατούν να εξηγήσουν ικανοποιητικά την ελληνική περίπτωση. Πέρα από τις επιμέρους διαφορές τους, οι προσεγγίσεις αυτές εστιάζουν κυρίως στη σφαίρα της κυκλοφορίας (και ιδιαίτερα στο χρηματοπιστωτικό σύστημα) και παραγνωρίζουν την σφαίρα της παραγωγής (δηλαδή το πεδίο δημιουργίας οικονομικού πλούτου). Αυτό τις οδηγεί στο να επιχειρούν να εξηγήσουν το ελληνικό πρόβλημα με βάση λάθη οικονομικής πολιτικής ή/και προβλήματα διάρθρωσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Αυτό τις οδηγεί στην υποτίμηση των βαθιών δομικών χαρακτηριστικών τόσο της παγκόσμιας κρίσης του 2007-8 όσο και της ευρωπαϊκής και της ελληνικής κρίσης. Αντίθετα, οι Μαρξιστικές αναλύσεις κατανοούν πολύ καλύτερα αυτή την δομική διάσταση και συνεπώς μπορούν να ερμηνεύσουν ικανοποιητικότερα την ελληνική περίπτωση.

Η διάρθρωση του κειμένου είναι η συνήθης. Το επόμενο τμήμα κατηγοριοποιεί και αναλύει τις Ορθόδοξες ερμηνείες. Το τρίτο τμήμα σκιαγραφεί και ταξινομεί τις Ετερόδοξες ερμηνείες ενώ το τέταρτο τμήμα παρουσιάζει τις Μαρξιστικές ερμηνείες και συγκεφαλαιώνει.

II. Ορθόδοξες ερμηνείες

Αυτό το κυρίαρχο ρεύμα στην οικονομική σκέψη, παρά την παταγώδη αποτυχία του να αποτρέψει την παγκόσμια κρίση του 2007-8, συνεχίζει αδιάπτωτα την πρωτοκαθεδρία του. Συνεπώς, οι ορθόδοξες ερμηνείες της ελληνικής κρίσης εκφέρονται όχι μόνο μέσω ακαδημαϊκών χειλέων αλλά προπαντός από θεσμικά κέντρα του πολιτικο-οικονομικού κατεστημένου. Έχουν ένα «πραγματιστικό» (αλλά όχι απαραίτητα ρεαλιστικό) χαρακτήρα: η συντριπτική πλειοψηφία τους δεν ασχολείται με τις θεωρητικές πλευρές των ερμηνειών τους αλλά εστιάζει αποκλειστικά σε ζητήματα οικονομικής πολιτικής. Το αποτέλεσμα είναι η θεωρητική βάση (και συνεπώς σε μεγάλο βαθμό και η ερμηνευτική ικανότητα τους) να είναι αδύναμη.

Οι Ορθόδοξες ερμηνείες υποδιαιρούνται σε τρία ρεύματα: Συνέχεια

“Στάδια της καπιταλιστικής ανάπτυξης στην Ελλάδα. Eίναι εν εξελίξει ένα νέο στάδιο της σήμερα;”


Pyramid-of-Capitalism-e1331670725967ΙΔΡΥΜΑ ΣΑΚΗ ΚΑΡΑΓΙΩΡΓΑ

7ο συνέδριο

“ΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΣΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΛΛΑΔΑ”

Ιωαννίδης Α. – Μαυρουδέας Στ.

Πανεπιστήμιο Μακεδονίας

Τμήμα Οικονομικών

Σ.απ.γαλ.  Αυτό είναι το δεύτερο άρθρο (μελέτη-δοκίμιο-ομιλία) που είπα ότι θα αναδημοσιεύσω

στην προσπάθεια να εξηγηθεί και να αναλυθεί σήμερα, ο καπιταλισμός στην Ελλάδα,αλλά και αλλού.

Η ανάλυση δημοσιεύτηκε το καλοκαίρι του 2011.

Κρατήστε την στο αρχείο σας και διαβάστε την με την ησυχία σας.

Τη σελίδα του καθηγητή Μαυρουδέα, καλό είναι να την επισκέφτεστε που και πού…ασχέτως πολιτικών αντιλήψεων και πεποιθήσεων.

Περίληψη

Η εξέλιξη του καπιταλιστικού συστήματος, όπως των περισσότερων κοινωνικο-οικονομικών συστημάτων, χαρακτηρίζεται από διακριτές περιόδους-στάδια. Τα στάδια αυτά αποτυπώνουν μετασχηματισμούς των βασικών θεμελιακών σχέσεων του συστήματος που, χωρίς να το ανατρέπουν, διαφοροποιούν όλες σχεδόν τις κεντρικές λειτουργίες του. Οι τάσεις που οδηγούν στους μετασχηματισμούς αυτούς απορρέουν από αντιφάσεις των βασικών θεμελιακών σχέσεων του συστήματος – της σχέσης-κεφάλαιο (capital relation) – και γι’ αυτό αποτελούν γενικές τάσεις του καπιταλιστικού συστήματος που υπερβαίνουν τις ιδιομορφίες επιμέρους καπιταλιστικών κοινωνιών. Κατά συνέπεια, η περιοδολόγηση πρέπει να διεξαχθεί στο επίπεδο ανάλυσης του κοινωνικού τρόπου παραγωγής. Βασικό κριτήριο της διάκρισης σταδίων στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής είναι οι διαδικασίες – σχέσεις παραγωγής και ιδιοποίησης υπεραξίας σε συνδυασμό με τις διαδικασίες κοινωνικοποίησης της παραγωγής. Διακρίνονται τρία στάδια του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής: Συνέχεια

Η ΤΡΙΠΛΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΕΜΠΡΟΣ ΜΑΣ


1απόσπασμα τοποθέτησης του Σταύρου Μαυρουδέα* σε εκδήλωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με θέμα

«Τέλος οι αφηγήσεις της καταστροφής – Μόνη προτεραιότητα η ανατροπή της

Η Αριστερά απέναντι στη Χούντα ΕΕ-ΔΝΤ-Κεφαλαίου»

Αγρίνιο. 6-2-2013

Ομιλητές: Α.Αλαβάνος, Στ. Μαυρουδέας, Π.Σωτήρης

….Με βάση τις προηγούμενες εκτιμήσεις μία τριπλή καταστροφή βρίσκεται εμπρός μας:

  • Καταστροφή της χώρας
  • Καταστροφή του εργατικού και λαϊκού κινήματος
  • Καταστροφή της Αριστεράς

Η καταστροφή του εργατικού και λαϊκού κινήματος

neo-arnitiko-rekor-gia-tin-anergia-1-315x236

Η Μνημονιακή στρατηγική έχει σαν οργανικό στοιχείο την καταστροφή του εργατικού και λαϊκού κινήματος. Η επιτυχία της – είτε σύντομα είτε αργά – προϋποθέτει τη διάλυση των εργατικών και λαϊκών συλλογικοτήτων και αντιστάσεων. Ήδη έχουν γίνει σημαντικά βήματα με την απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και «κινεζοποίηση». Η έκρηξη της ανεργίας (ήδη πάνω από 25%) – μια παράμετρος που δεν απασχολεί καθόλου την Μνημονιακή στρατηγική, παρά τα κροκοδείλια δάκρυα, και αντίθετα είναι εξαιρετικά χρήσιμη γιατί συμπιέζει τους μισθούς – συμβάλλει επιπλέον στην αποδυνάμωση των συνδικάτων και των μαζικών οργανώσεων (μάλιστα ένα ζήτημα που πρέπει να δει ουσιαστικά η Αριστερά και το εργατικό κίνημα είναι η οργάνωση των ανέργων). Η εξατομίκευση και φασιστικός κίνδυνος (δηλαδή η δημιουργία αντιδραστικών συλλογικοτήτων) είναι σημάδια αυτής της επερχόμενης καταστροφής.

Η καταστροφή της Αριστεράς

Το ζήτημα της Αριστεράς (και ιδιαίτερα της κομμουνιστικής Αριστεράς) είναι καίριο όχι από μία θρησκοληπτική διάθεση («να βλογήσουμε τα γένια μας») αλλά γιατί – ακόμη και μετά τον μεστό εξελίξεων 20ο αιώνα – παραμένει πάντα η δύναμη που τουλάχιστον οφείλει να προσπαθήσει να δημιουργήσει μία πιο ανθρώπινη κοινωνία.

Η επίσημη Αριστερά (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ) δείχνει για άλλη μία φορά τα πολιτικά της όρια αλλά και η ελληνική Αριστερά συνολικά δείχνει τις ιστορικές ανεπάρκειες και αδυναμίες της. Ο μεν ΣΥΡΙΖΑ πλέον «καθεστωτικοποιείται» με ραγδαίους ρυθμούς. Η πολιτική ραχοκοκαλιά του ΣΥΡΙΖΑ αποδέχεται πλήρως τις εγχώριες και διεθνείς συστημικές δεσμεύσεις. Ειδικότερα, όσον αφορά το οικονομικό πρόγραμμα του, πέρασε πια από τον ετερόκλητο προεκλογικό αριστερο-δεξιό αχταρμά στην εξόφθαλμη αποδοχή της στρατηγικής της αστικής τάξης και της ΕΕ: από το «ευρώ δεν είναι φετίχ» και την άμεση κατάργηση του Μνημονίου έφθασε στο «ευρώ εθνικό νόμισμα» και στη διαπραγμάτευση του Μνημονίου (α-λα Σαμαράς;). Είναι απορίας άξιο τι ελπίζουν να κάνουν μέσα σε αυτόν τον χειροπόδαρα δεμένο πολιτικό χώρο οι υπαρκτές αριστερές συνιστώσες του. Αν τόσο γρήγορα δηλώνονται οι συστημικές δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ τι θα γίνει αν βρεθεί στα πρόθυρα της κυβερνητικής εξουσίας; Το ίδιο ισχύει και για αριστερές ομαδοποιήσεις που προσανατολίσθηκαν στην κριτική στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ. Σε τι μπορεί να βοηθήσει η εκ των έξω προσπάθεια να πιεσθεί στα αριστερά ένας πολιτικός οργανισμός που ο ίδιος ο γονότυπος του δεν το δέχεται και εξοβελίζει ακόμη και δικά του τμήματα όταν κινηθούν στην κατεύθυνση αυτή;

giagia_simaia

Από την άλλη το ΚΚΕ, με τη σημερινή ηγεσία και γραμμή του, οχυρώνεται πίσω από ένα φραστικό αντικαπιταλισμό και μία πρακτικά γραμμή παράδοσης στον αντίπαλο: καταγγέλλει σε όλους τους τόνους τον καπιταλισμό, αλλά απέχει από κάθε κρίσιμο αγώνα και συσπείρωση για την ανατροπή του. Συνεχίζει το σεκταριστικό απομονωτισμό του όχι μόνο από την αντικαπιταλιστική Αριστερά αλλά και από τις ίδιες τις εργαζόμενες μάζες και τα καθοριστικά μέτωπα μαζικής πάλης. Όσον αφορά το οικονομικό πρόγραμμα του, αγνοεί όλη τη μακρά κομμουνιστική εμπειρία μεταβατικών προγραμμάτων (ταυτίζοντας την άκριτα με την αδιέξοδη θεωρία των σταδίων που όμως όλη η σημερινή ηγετική ομάδα του είχε υποστηρίξει ασμένως στο άμεσο παρελθόν) και απαιτεί την άμεση μετάβαση στο σοσιαλισμό, την οποία βέβαια δεν θεωρεί εφικτή σήμερα. Αυτό καταδικάζει τον κόσμο του ΚΚΕ στην αφασία και τον απομονώνει από τις λαϊκές μάζες. Βέβαια, όταν η κατάσταση αυτή φθάνει σε οριακά σημεία, η ίδια ηγεσία επιδίδεται σε φθηνά οπορτουνιστικά κόλπα προβάλλοντας κάποια άμεσα αιτήματα και αγώνες που όμως δεν συγκροτούν ένα ενιαίο μεταβατικό πρόγραμμα και που η ίδια θεωρεί ότι δεν έχουν πιθανότητα επιτυχίας.

Όμως και η αντικαπιταλιστική Αριστερά έχει σοβαρά προβλήματα να αντιμετωπίσει και γι’ αυτό δεν έχει κατορθώσει, παρά τα θετικά βήματα, να κεφαλαιοποιήσει μία λαϊκή απήχηση και δυναμική. Έτσι, παρά την καθοριστική πολλές φορές συμβολή της σε μαζικούς αγώνες, δεν έχει συγκροτήσει ούτε ένα επαρκές αντικαπιταλιστικό μεταβατικό πρόγραμμα (και κατά καιρούς τμήματα της παρέπαιαν σε αδιέξοδες συσπειρώσεις π.χ. ΕΛΕ) ούτε μία θαρραλέα πολιτική συμμαχιών.

Η καταστροφή της χώρας και του εργατικού και λαϊκού κινήματος θα έχει άμεση επίπτωση στην Αριστερά. Το ότι θα αποδειχθεί ανίκανη να απαντήσει στην κρίση και να προασπίσει τα λαϊκά συμφέροντα θα κοστίσει την περιθωριοποίηση ή/και την καθεστωτικοποίηση της (όπως έχουμε δει εδώ και δεκαετίες στη Δύση).

 3.     Τι πρέπει να γίνει

____031111

Για να αντιμετωπισθεί η τριπλή αυτή καταστροφή πρέπει η Αριστερά (και ιδιαίτερα η κομμουνιστική Αριστερά) να ξυπνήσει από το λήθαργο της και να χαράξει μία νέα πορεία. Πρέπει να συγκροτήσει εκείνη την κρίσιμη μάζα με εκείνο το αναγκαίο και επαρκές πρόγραμμα που απαιτούνται σήμερα για να αποκρουσθεί η αστική στρατηγική.

Οι εργαζόμενοι νοιώθουν στο ίδιο το πετσί τους ότι η Μνημονιακή στρατηγική (που συνομολόγησε η ελληνική αστική τάξη με τα ηγεμονικά ευρωπαϊκά κεφάλαια) τους οδηγεί στην εξαθλίωση. Αυτό όμως που τους παγώνει και τους οδηγεί στην παθητικότητα είναι η απουσία ενός ρεαλιστικού εναλλακτικού προγράμματος. Είναι ευθύνη της Αριστεράς (που σέβεται το όνομα της) να διαμορφώσει αυτό το πρόγραμμα.

Ποια είναι η βάση εκκίνησης αυτού του προγράμματος; Η σημερινή κρίση καταδεικνύει τα ιστορικά όρια του καπιταλιστικού συστήματος. Η απάντηση σ’ αυτό δεν μπορεί να είναι η προσφυγή σε συμμαχίες με χειμαζόμενα τμήματα του συστήματος για μια δήθεν φιλάνθρωπη μεταρρύθμιση του συστήματος (με καρύκευμα λίγο φραστικό αντικαπιταλισμό). Οι αντινεοφιλελεύθερες συμμαχίες που στοιχίζονται πίσω από νεο-κεϋνσιανές προτάσεις και επικλήσεις μίας ουτοπικής φιλολαϊκής ΕΕ είναι είτε βαθύτατα υποκριτικές είτε εθελοτυφλούν. Η πρόταση της Αριστεράς πρέπει να ξεκινά από την αναγκαιότητα του σοσιαλισμού.

Όμως η σοσιαλιστική μετάβαση δεν είναι μία στιγμιαία πράξη, μία ηρωική έφοδος αλλά είναι μία διαδικασία με προϋποθέσεις, βήματα και καμπές. Αυτό απαιτεί ένα μεταβατικό πρόγραμμα, που θα αποτελεί την ενότητα στρατηγικής και τακτικής με βάση τις συγκεκριμένες ιστορικές συνθήκες, όπως υποδειγματικά έχει δείξει ο Λένιν (το μίνιμουμ πρόγραμμα για την αναγκαιότητα του οποίου μίλαγε ακόμη και την προηγουμένη της Οκτωβριανής επανάστασης). Φυσικά δεν συνιστά κανένα ενδιάμεσο ιστορικό στάδιο, όπως διάφορες παιδαριώδεις (αριστερίστικες και εκ του Περισσού) κριτικές  υποστηρίζουν. Το πρόγραμμα αυτό πρέπει να απαντά ρεαλιστικά στα άμεσα και πιεστικά λαϊκά προβλήματα και ταυτόχρονα (και αναγκαστικά, όπως κάνει και το αστικό Μνημονιακό πρόγραμμα) να συνδέει τις απαντήσεις αυτές με την μακροπρόθεσμη προοπτική για τη χώρα και την οικονομία. Φυσικά είναι ανάξιο των κομμουνιστών (όπως έλεγε ο Έγκελς) να κρύβουν τις προθέσεις τους και φυσικά η λογική και η προοπτική ενός τέτοιου προγράμματος δεν θα συγκαλύπτεται. Όμως δεν θα τίθεται σαν προϋπόθεση για συμφωνία δράσης στις μάζες οι οποίες θα καλούνται σε δράση με βάση τα μεταβατικά (μίνιμουμ) αιτήματα και στόχους.

redflag_wide_280_146

Για όλους τους παραπάνω λόγους, απαιτείται άμεσα η συγκρότηση, με πρωτοβουλία της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, ενός Αριστερού Ριζοσπαστικού Μετώπου (δηλαδή μίας πλατειάς πολιτικο-κοινωνικής συμμαχίας) στη βάση ενός αντικαπιταλιστικού μεταβατικού προγράμματος. Το τελευταίο είναι ένα πρόγραμμα σοσιαλιστικής προοπτικής που πρέπει να απευθύνεται στις εργαζόμενες μάζες χωρίς όμως να τίθεται σαν προϋπόθεση αποδοχής ο τελικός ορίζοντας του. Το οικονομικό σκέλος αυτού του προγράμματος συζητείται ήδη εκτενώς (βλέπε πρόσφατη οικονομική ημερίδα του Ομίλου Μαρξιστικών Ερευνών – http://www.omilosmarx.gr/).

Ο βασικός κόμβος αυτού του προγράμματος είναι η αποδέσμευση από την ΕΕ (χωρίς φλύαρους και περιττούς επιθετικούς προσδιορισμούς που υποδηλώνουν απουσία ισχυρού ουσιαστικού) γιατί συμπυκνώνει στη σημερινή συγκυρία το σύνολο των αντιθέσεων και διαχωρίζει την αστική από την προλεταριακή στρατηγική. Η ελληνική αστική τάξη, παρόλα τα εξόφθαλμα πλέον αδιέξοδα της, είναι δεσμευμένη στην ΕΕ και, παρά και τις δικές της ζημιές, δεν τολμά να αντιπαρατεθεί στους ηγεμόνες της ΕΕ θεωρώντας ότι το κόστος θα είναι ακόμη μεγαλύτερο. Η αποδέσμευση από την ΕΕ είναι προϋπόθεση για την εκκίνηση της διαδικασίας σοσιαλιστικής μετάβασης καθώς στα πλαίσια της ΕΕ όχι σοσιαλισμός αλλά ούτε η πιο απλή απάλυνση των λαϊκών δεινών δεν γίνεται. Η απλή έξοδος από την ΟΝΕ, αλλά όχι από την ΕΕ, είναι ανεπαρκής και ατελέσφορη.

Πρώτον, η ΕΕ δεν θα το επιτρέψει στην παρούσα συγκυρία για ευνόητους λόγους. Όμως και από την σοσιαλιστική σκοπιά αυτό δεν είναι σημαντικό καθώς θα συντηρήσει ψευδαισθήσεις. Αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι για μία σχετικά μικρή ανοικτή οικονομία σαν την Ελλάδα η ανάκτηση της συναλλαγματικής και εν μέρει της νομισματικής πολιτικής ενώ συνεχίζει να δεσμεύεται από την κοινή αγορά δεν λύνει κανένα ουσιαστικό πρόβλημα. Από την άλλη, η προβολή ως κόμβου ενός μεταβατικού προγράμματος της στάσης πληρωμών είναι ακόμη πιο αδιέξοδη γιατί το πρόβλημα του χρέους είναι παράγωγο της οικονομικής κρίσης και όχι η αιτία. Επιπλέον, η αναδιάρθρωση του χρέους (που ειδική περίπτωση είναι η στάση πληρωμών) αποτελεί ήδη εργαλείο της Μνημονιακής στρατηγικής.

Οι βραχυπρόθεσμοι πυλώνες του μεταβατικού προγράμματος είναι:

(1) Η στάση εξωτερικών πληρωμών

(2) Ο έλεγχος της κίνησης κεφαλαίων

(3) Η κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήματος

(4) Η επιβολή συστήματος προοδευτικής φορολογίας

(5) Η εισαγωγή εθνικού νομίσματος και η κατάλληλη διαχείριση του

(6) Ένα σύστημα ελέγχου των τιμών και παροχής βασικών αγαθών

(7) Μία διακριτική εμπορική πολιτική που να οικοδομεί διεθνείς οικονομικές συμμαχίες

Ο καθοριστικός όμως μακροπρόθεσμος πυλώνας του είναι η σχεδιασμένη παραγωγική αναδιάρθρωση της οικονομίας που μπορεί να γίνει μόνο με κοινωνική ιδιοκτησία και έλεγχο των βασικών οικονομικών κλάδων. Αυτή η σχεδιασμένη παραγωγική αναδιάρθρωση προϋποθέτει αλλά και συνεπάγεται ανάλογη βιομηχανική πολιτική (δημιουργίας, προστασίας και στήριξης συγκεκριμένων κλάδων) και εμπορική πολιτική.

Αυτό τον αγώνα η Αριστερά που είναι άξια του ονόματος της – που είναι επαναστατική όχι στα λόγια αλλά στην πράξη – έπρεπε ήδη χθες να έχει βάλει μπροστά. Μόνο έτσι μπορούν να κερδηθούν οι μεγάλες λαϊκές μάζες και με αυτές να αλλάξει ο ρους της ιστορίας.

Πηγή. http://kokkinhshmaia.wordpress.com/2013/02/06/%CE%B7-%CF%84%CF%81%CE%B9%CF%80%CE%BB%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CF%83%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%B7-%CE%B5%CE%BC%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83-%CE%BC%CE%B1%CF%83/

*Ο Σταύρος Μαυρουδέας είναι Αναπληρωτής Καθηγητής στο γνωστικό αντικείμενο «Πολιτική Οικονομία» στο τμήμα Οικονομικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. http://stavrosmavroudeas.wordpress.com/