Η επανάσταση του Επίκουρου…


“…Υπάρχουν στιγμές της ζωής που μπαίνουν σαν ορόσημα μπροστά από τον περασμένο χρόνο, συνάμα όμως δείχνουν ξεκάθαρα μια κατεύθυνση και καινούργια.

Σαν ένα μεταβατικό σημείο νιώθουμε αναγκασμένοι να κοιτάξουμε το παρελθόν και το παρόν με το αετίσιο μάτι της σκέψης για ν΄ αποκτήσουμε έτσι συνείδηση της πραγματικής μας θέσης.

Ακόμη κι η ιστορία της οικουμένης αγαπά τέτοιες αναδρομές και κοιτάζει εξεταστικά τον εαυτό της, πράγμα που συχνά γεννά την εντύπωση ότι γυρίζει πίσω ή σταμάτησε, ενώ στην πραγματικότητα γέρνει στο θρόνι της για να κατανοήσει τον εαυτό της, για να διαπεράσει με το πνεύμα την ίδια της την πράξη, την πράξη του πνεύματος..”

Κ. Μαρξ γράμμα στο πατέρα του[1]           

Εισαγωγή 

Αφορμή για την εργασία που ακολουθεί είναι μια πρόσφατη μελέτη- δίπλα στο κύμα στην κυανή ακτή της Πρέβεζας-  του βιβλίου «ταξίδια με τον Επίκουρο» του Ντάνιελ Κλάιν από τις εκδόσεις Πατάκης.

Πρόκειται για ένα βιωματικό, υπαρξιακό ταξίδι στην Ελλάδα και πιο συγκεκριμένα στην Ύδρα, ενός ηλικιωμένου Εβραιοαμερικάνου φιλοσόφου, με την βοήθεια του Επίκουρου. Έναν στωικό,  υπαρξιστή  και Καντιανό  Επίκουρο, όπως τον διάβασε και τον παρουσίασε ο συγγραφέας του συγκεκριμένου βιβλίου πρακτικής «on the road» φιλοσοφίας.

Η οπτική του συγγραφέα δεν μπορώ να πω πως με ικανοποίησε, μου έδωσε το ερέθισμα να κοιτάξω καλύτερα αυτόν τον κάπως περιθωριακό -σε σχέση με τον Σωκράτη, τον  Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη- φιλόσοφο. Αυτή η εργασία είναι η δική μου  «on the road» μελέτη στον Επίκουρο.

Τώρα θα μου πείτε: μα τι εννοείς με το «on the road» μελέτη του  Επίκουρου;  Μα τίποτε άλλο από την απόπειρα μιας ανοικτής και σε ένα βαθμό ανατρεπτικής, ίσως και αναρχικής θέασης του Επίκουρου. Μιας ανοικτής,  ανατρεπτικής και αναρχικής  θέασης που μόνο ο «δρόμος», τα ταξίδια, το διάβασμα και η ενασχόληση, με τα του «Δήμου», μπορούν να σου προσφέρουν.

Ναι αυτός θα είναι ο «δικός μου Επίκουρος»[2], χωρίς αυτό να σημαίνει πως ο «δικός μου Επίκουρος» δεν θα εμπεριέχει -διαλεκτικά ελπίζω- και τους άλλους Επίκουρους που μελέτησα στα πλαίσια αυτής της μικρής μου  εργασίας.  Ούτε πάλι πως ο  «δικός μου Επίκουρος» είναι και ο πραγματικός. Όλες οι φιλοσοφικές οπτικές είναι αληθινές, αρκεί να έχουν σε ένα βαθμό επιστημονική θεώρηση και να θρέφουν τις ανάγκες και τις επιθυμίες του φιλοσοφικού στοχασμού.

Συνέχεια

Ο Μαρξ, ο Όργουελ και οι αλήτες…


O Έρικ Άρθουρ Μπλαιρ (Eric Arthur Blair, 25 Ιουνίου 1903 – 21 Ιανουαρίου 1950), γνωστός περισσότερο με το ψευδώνυμο Τζορτζ Όργουελ, ήταν Βρετανός συγγραφέας και δημοσιογράφος. Ανάμεσα στα δημοφιλέστερα έργα του ανήκουν Η Φάρμα των Ζώων και το 1984.

O Έρικ Άρθουρ Μπλαιρ (Eric Arthur Blair, 25 Ιουνίου 1903 – 21 Ιανουαρίου 1950), γνωστός περισσότερο με το ψευδώνυμο Τζορτζ Όργουελ, ήταν Βρετανός συγγραφέας και δημοσιογράφος


Η έννοια αλήτης δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Διατηρεί τέτοια σταθερότητα μέσα στο χρόνο, που καθίσταται σαφές ότι πρόκειται για κάτι απολύτως αρνητικό. Αλήτης είναι αυτός που συμπεριφέρεται άσχημα, αλήτικα, που εγκαταλείπει την οικογένειά του και περιπλανιέται. Που δεν εργάζεται ποτέ και, κατ’ επέκταση, δεν προσφέρει τίποτε. Που ακροβατεί στο χείλος της παρανομίας, έχοντας τυχοδιωκτική φύση, που είναι βρώμικος και ρακένδυτος. Ο αλήτης δεν ασχολείται σχεδόν καθόλου με το μέλλον. Αναλώνεται αποκλειστικά με το παρόν και μάλιστα με το απολύτως άμεσο παρόν, θα λέγαμε, κυριολεκτικά με το τώρα. (Αυτή είναι και η αφετηρία της ρομαντικής διαστρέβλωσης του όρου από πολλούς λογοτέχνες, που ταυτίζουν την αλητεία με την ανεμελιά και την ξέφρενη ασωτία δίνοντας διαστάσεις ιδεολογίας, κάτι σαν εναλλακτικό νόημα της ζωής. Πρόκειται για τη σύγχυση των εννοιών μποέμ και αλήτη). Ο αλήτης, κατά κοινή ομολογία, δεν έχει ηθικές αρχές, πολλές φορές γίνεται επικίνδυνος, είναι σίγουρα αποκρουστικός – η εμφάνισή του και μόνο δεν αφήνει πολλά περιθώρια – και φυσικά αποτελεί βασικό παράδειγμα προς αποφυγή για τα παιδιά, γιατί ο αλήτης δεν είναι απλά ο αποτυχημένος, είναι κάτι βαθύτερο και πιο σκοτεινό. Είναι ο εκ πεποιθήσεως αρνητής της κοινωνίας, γιατί είναι αλήτης κατ’ επιλογή, από άποψη. Η αλητεία μεταφράζεται ως στάση ζωής, ως απόλυτη άρνηση κάθε κοινωνικής σύμβασης, εργασιακής, οικογενειακής κτλ. Γι’ αυτό οφείλει να είναι απεχθής. Γι’ αυτό οι αλήτες είναι ένα μάτσο κουρελήδες – τεμπέληδες. Γιατί από τη φύση τους πρεσβεύουν αυτή την επικίνδυνη διαφορετικότητα. Στο λεξικό του Μπαμπινιώτη ο αλήτης ορίζεται ως «πρόσωπο που, χωρίς να έχει μόνιμο κατάλυμα ούτε τα μέσα διαβιώσεως, είτε λόγω φυγοπονίας, είτε από ροπή προς την άτακτη ζωή, περιφέρεται συνεχώς σε έναν τόπο ή από τόπο σε τόπο». Με δυο λόγια ο αλήτης είναι από θέση αρχής τεμπέλης ή διακατέχεται από αυτή την, μάλλον ασαφή, ροπή προς την άτακτη ζωή που μόνο ως φυσική κλίση μπορεί να ερμηνευθεί.

Συνέχεια

Χρέος, παραγωγή και Αριστερά…


Χρέος, παραγωγή και Αριστερά

Τρία μεγάλα προβλήματα

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

του Βαγγέλη Πισσία*

Τρία προβλήματα, μεταξύ τους αλληλένδετα, που αλληλοκαθορίζονται. Όμως, ένα από αυτά έχει τον πρώτο και τον τελευταίο, τον υπερκαθοριστικό, λόγο.

Όπου χρέος η παρούσα κατάσταση, η τάση αλλά και η δυναμική του ελληνικού χρέους. Όπου παραγωγή η παρελθούσα και παρούσα κατάσταση καθώς και η δυναμική της εγχώριας παραγωγής. Όπου Αριστερά, για το παρόν άρθρο τουλάχιστον, η «κυβερνώσα» Aριστερά, ο ΣΥΡΙΖΑ, η τάση και η δυναμική του.

Στην Γενική εισαγωγή της κριτικής της πολιτικής οικονομίας, στα Grundrisse, ο Μαρξ θέτει ως πρωταρχικό σκοπό τον καθορισμό της θεμελιώδους έννοιας της πολιτικής οικονομίας, κατ’ αυτόν της παραγωγής, νοούμενης ως ιστορικο-κοινωνικό φαινόμενο.

Συνέχεια

Ο Μαρξ και το κόστος της κλιματικής αλλαγής


ΠΑΓΟΒΟΥΝΟ

σημείωση Αμετανόητου: Χρήστο Β.  σε ευχαριστώ πολύ για το άρθρο

Οπου και αν κοιτάξετε αυτή την εποχή θα δείτε τον μαρξισμό να ενισχύεται. Εντάξει, ίσως να μην το δείτε, αλλά το βλέπουν οι συντηρητικοί. Αν τολμήσετε να αναφέρετε την εισοδηματική ανισότητα, θα σας αποκηρύξουν ως μετενσάρκωση του Ιωσήφ Στάλιν. Ο Ρικ Σαντόρουμ (σ.σ. υποψήφιος για το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών για τις προεδρικές εκλογές του 2012) διακήρυξε ότι οποιαδήποτε χρήση του όρου «κοινωνική τάξη» αποτελεί «μαρξιστικό λόγο». Οπότε, εννοείται ότι ο νόμος Ομπάμα περί καθολικής ασφάλισης (Obamacare), βασισμένος σε ιδέες που αρχικά είχαν εκφραστεί μέσω του Heritage Foundation  (πιθανότατα το σημαντικότερο συντηρητικό αμερικανικό think tank), αποτελεί μαρξιστικό σχέδιο, διότι η απαίτηση οι άνθρωποι να διαθέτουν ασφάλιση είναι πρακτικά το ίδιο με το να τους στέλνεις σε γκουλάγκ. Περιμένετε να δείτε τι θα γίνει όταν η αμερικανική Υπηρεσία Προστασίας του Περιβάλλοντος (EPA) ανακοινώσει κανόνες που έχουν σκοπό να επιβραδύνουν την κλιματική αλλαγή.

Συνέχεια

Μαρξισμός και Μετανάστευση


Α Διεθνή-Μαρξ-Ενγκελς

Ενδεικτικές φράσεις (αυτούσιες ή ελαφρώς διασκευασμένες) και Πολιτικές Αρχές γιά τα αίτια και τις συνέπειες της μετανάστευσης καθώς και για την πολιτική του εργατικού κινήματος απέναντί της.

  1. Ο σκοπός της εισαγωγής ξένων εργατών είναι η διατήρηση της δουλείας.
  2. Η μετανάστευση διαιρεί τους εργάτες σε εχθρικά στρατόπεδα που μισούνται αναμετξύ τους.
  3. Αυτός ο ανταγωνισμός ντόπιων και ξένων εργατών είναι το μυστικό της ανικανότητας της ντόπιας εργατικής τάξης να οργανώσει το εργατικό επαναστατικό της κόμμα και να πραγματοποιήσει την κοινωνική επανάσταση.Είναι το μυστικό της διατήρησης της καπιταλιστικής τάξης στην εξουσία.
  4. Ο εφοδιασμός της ντόπιας αγοράς εργασίας με ξένα εργατικά χέρια ρίχνει τους μισθούς καθώς και τη υλική ηθική και πολιτισμική θέση της ντόπιας εργατικής τάξης.
  5. Οι μεταναστευτικοί νόμοι είναι τα μανιφέστα των εργοστασιαρχών καθώς ρυθμίζουν τη ροή της διεθνούς μεταφοράς εργατικών χεριών ανάλογα με τις ταξικές τους ανάγκες.
  6. Αποτελεί ολοφάνερη αλήθεια πως ούτε η μετανάστευση ούτε το άνοιγμα νέων αγορών ούτε το ελεύθερο εμπόριο θα εξαλείψουν την αθλιότητα των εργαζομένων τάξεων αλλά αντίθετα θα βαθύνουν και θα οξύνουν τους κοινωνικούς ανατγωνισμούς.
  7. Οι ΗΠΑ ανέπτυξαν μία γιγάντια γεωργική και βιομηχανική παραγωγή απορροφώντας με την μετανάστευση το ξένο εργατικό πλεόνασμα αναπτύσσοντας ταυτόχρονα μία μυθική συγκέντρωση κεφαλαίων.
  8. Οταν παλιά ξεσπούσε μία απεργία σε μία χώρα καταπνιγόταν με την εισαγωγή ξένων εργατικών χεριών. “Η Διεθνής Ενωση Εργατών” έβαλε πρακτικά ένα τέρμα σε αυτές τις μεθόδους.Ετσι οι βιομήχανοι μπορούσαν πιά να υπολογίζουν μόνο στους δικούς τους εργάτες.
  9. Το Γενικό συμβούλιο της “Διεθνούς Ενωσης Εργατών” πλησίασε τους νεοφερμένους εργάτες.Την άλλη μέρα οταν οι εργάτες αυτοί κατάλαβαν το καθήκον τους γύρισαν πίσω στην πατρίδα τους αποζημιωμένοι γι ατο χρόνο που έχασαν από το εργατικό σωματείο.Οταν έφευγαν ερχόταν τη στιγμή εκείνη ένα άλλο καράβι με εργάτες.Μα τούτη τη φορά τους δεχτήκαμε εμείς και έτσι έφυγαν πίσω με το επόμενο καράβι.Υστερα από αυτά τα αφεντικά δεν μπόρεσαν να βρούν άλλους εργάτες και αναγκάστηκαν να δεχτούν τα πράγματα όπως ήταν και πρίν.

Πηγή: Ντούσας Δημήτρης «Μαρξισμός και σύγχρονη Μετανάστευση» Αθήνα 2011,εκδόσεις Βιβλιοτεχνία

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης για την ισότητα των μισθών…


 
 
«Για μένα, είναι σίγουρο και φανερό ότι βασική προϋπόθεση για να υπάρξει και να μπορέσει να λειτουργήσει μια σοσιαλιστική αυτοδιευθυνόμενη κοινωνία είναι η απόλυτη ισότητα των μισθών και εισοδημάτων κάθε φύσης. Εννοώ ισότητα απόλυτη του οδοκαθαριστή και του πιο ειδικευμένου χειρουργού ή μηχανικού, εφόσον εξακολουθούν και υπάρχουν απ’ τη μία οδοκαθαριστές κι από την άλλη χειρουργοί. Γιατί, φυσικά, η μεταμόρφωση, ο μετασχηματισμός της κοινωνίας δεν είναι δυνατός σε πιο μακροχρόνια προοπτική, παρά με το ξεπέρασμα της κρυσταλλωμένης κατανομής της εργασίας, της διαίρεσης και της αντίθεσης ανάμεσα στη χειρονακτική και στη διανοητική εργασία.

Ξεκαθαρίζοντας το «Μια θεωρία» (σχόλιο στο σχόλιο)


«Σημ. Απερ. Γαλαζ.»  συνέχεια των δύο προηγούμενων αναρτήσεων

http://teddygr.blogspot.gr/2014/03/blog-post_15.html  (Μία θεωρία)

http://teddygr.blogspot.gr/2014/03/blog-post_17.html (Σχολιάζοντας το κείμενο Μία θεωρία)


Χτες, ο Nestor M., εμφανώς εκνευρισμένος από όσα έγραψα τις προάλλες, με έστησε στον τοίχο και με πλάκωσε με το πολυβόλο. Μόνο που, όταν χρησιμοποιείς πολυβόλο, μπορεί να πετυχαίνεις τον στόχο αλλά οι περισσότερες σφαίρες ξαστοχούν.

Συνέχεια