Γαλλία, Μουντιάλ και κοινωνική ειρήνη…


του Κώστα Μπουγιούκου…

 

Την ώρα που θα κυκλοφορούν οι παρακάτω γραμμές, η Γαλλία θα βρίσκεται ανάμεσα στον απόηχο των εορτασμών της επετείου της πτώσης της Βαστίλλης και της αναμονής του τελικού του παγκοσμίου κυπέλου.

Μια ιδιότυπη συγκυρία που δεν είναι και το μόνο ιδιότυπο που συμβαίνει στη γαλλική κοινωνία.

Βρισκόμαστε στα τελειώματα της μεγαλύτερης, σε χρονική διάρκεια, απεργίας στην ιστορία του κλάδου των σιδηροδρομικών. Μιας μάχης που ξεκίνησε τον Απρίλιο με αυξομειούμενη συμμετοχή και δυναμικότητα αλλά που τελειώνει χωρίς να έχει καταγράψει κάποια σημαντική νίκη. Τουναντίον, το ιδιότυπο είναι ότι μια τέτοιας διάρκειας μάχη κατέληξε σε έναν απρόσμενο εναγκαλισμό των ηγεσιών των μεγαλύτερων συνδικάτων με τον πανίσχυρο γαλλικό ΣΕΒ και τον καινούργιο του πρόεδρο.

Παράλληλα, σε μια επικοινωνιακή ντρίπλα, ο πρόεδρος Μακρόν ανακοίνωσε ότι αν η Γαλλία κερδίσει το Μουντιάλ, θα αναστείλει τη συζήτηση στη Βουλή νέων περικοπών που ετοιμάζονταν εδώ και μήνες. Αυτό το γεγονός και μόνο κάνει μεγάλο κομμάτι του κόσμου της εργασίας να αναρωτιέται αν οι αγώνες και οι απεργίες είναι πιο αποτελεσματικές από τις ντρίπλες του Εμπαπέ.

Μολαταύτα, υπάρχει ένα μέτωπο στο οποίο αυτή η πρόσκαιρη και απρόσμενη κοινωνική ειρήνη δεν έχει εφαρμογή, καθώς τίποτα δεν περιμένει. Δεν είναι κάποιο άλλο από τις ιδιωτικοποιήσεις. Σε αγαστή αρμονία με τις εντολές των Βρυξελλών και του γαλλικού κεφαλαίου, η προεδρία Μακρόν προχωρά στο ξεπούλημα τριών μεγάλων δημόσιων επιχειρήσεων (αεροδρόμια Παρισιού, νερό και ενέργεια) και του πιο πολυσύχναστου σιδηροδρομικού σταθμού στον κόσμο, του Gare du Nord. Οι λόγοι, απόλυτα φορτισμένοι από τα αίολα ιδεολογήματα του (νεο)φιλελευθερισμού ότι το κράτος δεν έχει την απαραίτητη τεχνογνωσία για να διοικεί αυτές τις επιχειρήσεις. Επιχειρήσεις που από την ίδρυσή τους μέχρι σήμερα ελέγχονται από το δημόσιο προσφέροντας τόσο μια επίφαση κοινωνικής πολιτικής όσο και έσοδα ύψους 700-900 εκατ. ευρώ το χρόνο. Τα προσύμφωνα πώλησης τους δεν θα αποφέρουν πάνω από 200-300 εκατ. ευρώ ετησίως στο δημόσιο.

Η Γαλλία πλέει σε μια ιδιότυπη κοινωνική ειρήνη που παρουσιάστηκε απρόσμενα λόγω των συγκυριών, όχι όμως εντελώς απρόβλεπτα, αναδεικνύοντας τα όρια τόσο του παραδοσιακού συνδικαλισμού, ακόμα και στην πιο μάχιμη και διεκδικητική μορφή του σε όλη την Ευρώπη και το τεράστιο έλλειμμα ιδεολογικής ηγεμονίας και πολιτικής τεχνογνωσίας των δυνάμεων της εργασίας που αναλώθηκαν για ακόμη μια φορά σε έναν δυναμικό αγώνα φθοράς χωρίς απτά αποτελέσματα.


Από:http://www.toperiodiko.gr/%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%AF%CE%B1-%CE%BC%CE%BF%CF%85%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%AC%CE%BB-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%89%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AE%CE%BD%CE%B7/#.W0utwt_NFWc

 

Γαλλία: «Διχασμός» Μακρόν στις πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις …


Προεκλογικό και τεταμένο το κλίμα

defile-du-1er-mai-2017-

Χιλιάδες κόσμου διαδήλωσε στους δρόμους τους Παρισιού για την εργατική Πρωτομαγιά σε κλίμα ιδιαίτερα φορτισμένο λόγω του επικείμενου β’ γύρου των προεδρικών εκλογών. Σύμφωνα με την  CGT  στις διάφορες συγκεντρώσεις που έγιναν για την Πρωτομαγιά σε όλη τη χώρα, συμμετείχαν περίπου 280.000 διαδηλωτές, αριθμό που η αστυνομία μειώνει στους 140.000. Όπως σχολίαζαν δημοσιογράφοι γαλλικών ΜΜΕ, για πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια,  έκαναν την εμφάνισή τους σε διαδηλώσεις πανό και συνθήματα έντονα πολιτικά, με  λόγια ή με την μορφή των Μάρξ, Λένιν, Λούξεμπουργκ αλλά και Ένγκελς!Ενώ έντονος ήταν και ο αντιφασιστικός χαρακτήρας τους λόγω της συμμετοχής της Λε Πεν στον β’ γύρο των προεδρικών εκλογών.

Τα εργατικά συνδικάτα καθώς CGT, FSU, Solidaires και Force Ouvrière συμμετείχαν σε κοινή συγκέντρωση στο Παρίσι και σε άλλες πόλεις της Γαλλίας  με κύριο σύνθημα «να δοθεί τέλος στις κοινωνικές και εργασιακές υποχωρήσεις που στρώνουν το έδαφος για την ακροδεξιά».  Οι τρεις πρώτες συνδικαλιστικές  οργανώσεις (η πρώτη βρίσκεται πιο κοντά στο Γαλλικό ΚΚ χωρίς όμως να έχουν κοινές θέσεις πλέον σε αρκετά θέματα, η δεύτερη είναι η μεγαλύτερη οργάνωση εκπαιδευτικών, η τρίτη πρόσκειται στην ευρύτερη αριστερά) κάλεσαν να μπει «φρένο» στην ακροδεξιά, αποφεύγοντας, όμως, επισταμένα να καλέσουν σε ψήφο υπέρ του Εμμανουέλ Μακρόν, στάση που έχει πυροδοτήσει ασφυκτικές πιέσεις και επιθέσεις σε βάρος τους.  Την ίδια  θέση έχει υιοθετήσει και ο επικεφαλής της  κίνησης France Insoumise, Ζαν Λυκ Μελανσόν, ο οποίος επίσης δέχεται βροχή επικρίσεων για την άρνησή του να καλέσει ανοιχτά σε ψήφο υπέρ του Μακρόν απέναντι στην Λε Πεν.  Η Force Ouvrière παραδοσιακά δεν παίρνει θέση  στο β’ γύρο των προεδρικών, και δεν καλεί για την υπερψήφιση κανενός, στάση που τηρεί και αυτή τη φορά.  Από τα συνθήματα που ξεχώρισαν, σύμφωνα με τα γαλλικά ΜΜΕ, από τον κόσμο ήταν το «Ni Le Pen, ni Macron».

Στην ξεχωριστή τους διαδήλωση, η CFDT, που βρίσκεται πιο κοντά στο Σοσιαλιστικό Κόμμα, και η συνδικαλιστικών οργάνωση των εκπαιδευτικών UNSA, έθεσαν ως κύριο θέμα την ψήφο υπέρ του Macron, προκειμένου να απορριφθεί «το αντιδραστικό όραμα» του Εθνικού Μετώπου. Από τις ομιλίες δεν έλειψαν οι επικρίσεις για όσους δεν στηρίζουν σαφώς τον Εμμανουέλ Μακρόν.

heurts

Επεισόδια σημειώθηκαν στο περιθώριο των διαδηλώσεων στο Παρίσι ανάμεσα σε διαδηλωτές που συμμετείχαν στο Black Block, και είχαν διαχωριστεί από την υπόλοιπη πορεία, και σε αστυνομικούς. Κατά τη διάρκειά τους, σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση του υπουργείου Εσωτερικών τραυματίστηκαν 4 αστυνομικοί και αρκετοί διαδηλωτές, ο αριθμός των οποίων δεν ήταν σαφής μέχρι αργά το βράδυ, ενώ έγιναν και 5 προσαγωγές.

 

 __________________________________________________________