ένα κάποιο ξέφωτο…


της Μαριλένας Παπαϊωάννου | εικόνα: Zirlar Mord Ω’

 

η συγγραφέας Μαριλένα Παπαϊωάννου γράφει ένα γράμμα στη Μάγδα Φύσσα

Νομίζω πως η γλώσσα επινοήθηκε για να μπορούν οι άνθρωποι ν’ ανταλλάζουν ψυχές. Τα μάτια για ν’ ανταλλάζουν όνειρα. Τα χέρια για ν’ ανταλλάζουν υφές, τα πόδια για να βοηθούν στο πέταγμα, το δέρμα για να θωρακίζει τις κρυφές επιθυμίες, το στέρνο για ν’ αντέχει τα χτυπήματα. Ολόκληρο το σώμα φτιάχτηκε τελικά για να φτάνει σε κορυφές που ποτέ κανείς δεν φαντάστηκε˙ για να κατεβαίνει σε βάθη που ποτέ κανείς δεν ονειρεύτηκε. Είμαι πλέον πεπεισμένη πως η φύση προικίζει κάθε κορμί με το βιολογικό του ύψος, μόνο και μόνο για να ξεπερνιέται από το ψυχικό του – εσύ αποτελείς τη ζωντανή απόδειξη˙ είσαι μια από τις γυναίκες που σηκώνουν το μπόι τους πιο ψηλά από ’κει που τους είχαν πει ότι φτάνουν.

Μήνες τώρα σε παρακολουθώ να κάθεσαι σε αίθουσες δικαστηρίων, ντυμένη στα μαύρα, πενθούσα αλλά ποτέ νικημένη. Μπροστά σ’ αυτούς που σκοτώσανε τον Παύλο, δεν λυγίζεις. Ούτε ένα δάκρυ δεν στάζεις. Δεν τρέφω βέβαια αυταπάτες, είμαι σίγουρη ότι κάθε βράδυ που γυρνάς στο σπίτι σου, λύνεσαι κρυφά σε λυγμούς. Δημόσια όμως, ποτέ. Το λες και μόνη σου άλλωστε, δεν θα τους δώσεις αυτό που θέλουν, να σε δουν δηλαδή να εγκαταλείπεις. Θα είχες κάθε δικαίωμα και κάθε δίκιο να το κάνεις, μα αρνείσαι πεισματικά. Μένεις εκεί όρθια, αγέρωχη. Εσύ, ο άνθρωπος που –απ’ όποιον νόμο της φύσης κι αν το δεις, σε όποιο οικοσύστημα κι αν το τοποθετήσεις– δικαιωματικά έπρεπε να διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη χωρίς να πρέπει να ανασυγκροτηθεί, εσύ λοιπόν, η Μάνα, δεν λυγίζεις το στέρνο, δεν χαμηλώνεις το ύψος σου. Στέκεσαι γερά στα πόδια σου, κι ας έχεις γεμίσει θρύψαλα εσωτερικά.

Μήνες τώρα αμήχανα σε παρακολουθώ να υψώνεις το ανάστημά σου –και τι ανάστημα, αλήθεια– απέναντι σε αυτούς που σου στέρησαν, πέρα από όλα τ’ άλλα, ένα αξεπέραστο, αναφαίρετο δικαίωμα, το δικαίωμα της μάνας να φεύγει πριν από το παιδί.

Αποδεικνύεται όμως τελικά, ότι αυτό είναι η δική μου, πολύ στενή, οπτική. Εσύ δείχνεις να αντιμετωπίζεις αλλιώς την απώλειά σου. Το μεγαλύτερο σακί στην πλάτη δεν φαίνεται να είναι ότι έθαψες το δικό σου παιδί˙ άλλο είναι το βαρύ φορτίο που κουβαλάς – ότι αφαιρέθηκε η ζωή ενός ανθρώπου από μια αγέλη ανθρωποειδών που αυθαίρετα ορίζουν ποιος δικαιούται να ζει και ποιος να πεθαίνει.

Κι εγώ αναρωτιέμαι με ντροπή, πού το βρίσκεις τόσο κουράγιο ρε γαμώτο, ποια πηγή ενέργειας τροφοδοτεί την ασύλληπτη επιμονή σου για απονομή δικαιοσύνης; Ποια δύναμη σου μπολιάζει το σώμα για να μένει ακόμα αλώβητο, περήφανο και αποφασισμένο να φτάσει ώς το τέλος; Πού στο διάολο βρίσκεις την αντοχή να βλέπεις καθημερινά απέναντί σου όσους μάτωσαν τη μπλούζα του γιου σου και να μην καταρρέεις; Πώς μπορείς και δεν χυμάς καταπάνω τους, πώς κρατιέσαι και πώς δεν ουρλιάζεις από πόνο˙ πώς δεν εξαϋλώνεσαι;

Ειλικρινά, δεν ξέρω.

Δεν ξέρω ποια ουσία οπλίζει τις ψυχές και τα σώματα όλων των μανάδων κάθε γωνιάς της γης, κάθε είδους του ζωικού βασιλείου, κάθε χρώματος, κάθε τάξης, θρησκείας ή φυλής. Δεν ξέρω ποια πνευματική διαύγεια υπερνικά τα καταπονημένα κορμιά των μανάδων που ’χουν χάσει γιους και κόρες, ώστε να συνεχίζουν να ζουν, δεν ξέρω πώς αρματώνουν τις καρδιές τους οι γυναίκες που ’ταν κάποτε μάνες μα ξαφνικά δεν είναι, ώστε να ορκίζονται πως θα τα βάλουν με θεούς και δαίμονες για να κερδίσουν δικαιοσύνη για τα νεκρά παιδιά τους. Δεν ξέρω ποιο μαγικό χέρι σηκώνει κάθε πρωί τα μαυροφορεμένα σώματά τους απ’ τα κρεβάτια και τα σπρώχνει στους δρόμους, στις αυλές, στα βουνά, στις θάλασσες, στις αγκαλιές των άλλων παιδιών τους, στα μέσα και στα έξω, στα πάνω και στα κάτω, ώστε να συνεχίζουν ν’ αγωνίζονται για έναν σκοπό.

Πραγματικά δεν ξέρω, υποθέτω όμως ότι είναι κάτι που θα μάθω μόνο αν γίνω μάνα.

Μέχρι τότε θα μένω θαμπωμένη από το μεγαλείο της ψυχής σου. Την αδιανόητη δύναμή σου, το πείσμα, την επιμονή, τη μαρτυρική υπομονή σου, την άσβεστη θέλησή σου για δικαιοσύνη. Και κυρίως απ’ την –απολύτως συνειδητή– απόφασή σου να γίνεις φάρος για όλους εμάς που κάποτε στη ζωή μας φοβηθήκαμε ή θα φοβηθούμε να υψώσουμε ανάστημα απέναντι σε όσους προσπαθούν να μας τρομοκρατήσουν. Θα παραμένω θαμπωμένη απ’ την απόφασή σου να μην αφήσεις ούτε αυτούς, αλλά ούτε και εμάς, να ξεχάσουμε. Να στρογγυλέψουμε τις πράξεις, να λειάνουμε τις γωνίες, να λησμονήσουμε ποιος έκανε τι, πότε και γιατί.

Για όλα αυτά λοιπόν –για την περήφανη υπόστασή σου ως Μάνα, για τη μεγάλη δύναμη που κρύβεις μέσα σ’ αυτό το μικρό σώμα–, αλλά και για τόσα άλλα που δεν περιγράφονται με λόγια, υποκλίνομαι μπροστά σου με δέος, και, ανήμπορη όπως νιώθω για οτιδήποτε άλλο, σου γράφω αυτές τις λέξεις για να τις έχεις συντροφιά στο οδυνηρό ταξίδι που ξεκίνησες εδώ και μήνες, με την ελπίδα ότι κάποτε θα φτάσεις σ’ ένα κάποιο ξέφωτο.

PrintFriendly and PDFεκτυπώστε ή κατεβάστε σε PDF, το άρθρο

_______________________________________________________

Από:http://thecricket.gr/2017/07/to-magda-fissa/

Οι «Τζήμεροι» της διπλανής πόρτας…


Η ανατριχιαστική απήχηση της φασιστικής ρητορικής στα κοινωνικά δίκτυα

μαγδα-φυσσα

Γράφει ο Αλέξανδρος Στεργιόπουλος

O Θάνος Τζήμερος αποφάσισε να δείξει ότι ο αστικός «πολιτισμός» εκτός από αγενής και φαιδρός, είναι και επικίνδυνος. Τα όσα είπε για τον Παύλο Φύσσα και τη μητέρα του δεν είναι μόνο προσωπικές απόψεις ενός αντιδραστικού «νεοφιλελέ» που δεν αντέχει οτιδήποτε αντικαπιταλιστικό, αντιφασιστικό, κομμουνιστικό. Είναι η αντανάκλαση του βαθέματος του εκφασισμού της κοινωνίας μας. Ναι, μέσα απ’ αυτόν φαίνεται καθαρά η σήψη και η σαπίλα του κοινωνικού περίγυρου. Ο Τζήμερος μπορεί να είναι γραφικός, αλλά, δυστυχώς, δεν είναι αδιάφορος. Οι ξεδιάντροπες δηλώσεις του έχουν κοινό που δεν διστάζει να εκδηλωθεί και απαιτεί να ακουστούν οι κραυγές.

Δεν θα ασχολούμασταν με τον μονίμως προκλητικό Τζήμερο αν δεν βλέπαμε τη θετική απήχηση των όσων είπε στο Facebook: Στη «διαπίστωσή» του ότι «βλέποντας τη μάνα του Φύσσα καταλαβαίνεις πώς έγινε έτσι ο φασισταράς, που επειδή τον μαχαίρωσε ένας άλλος φασισταράς πάνε να τον μεταμορφώσουν σε περιστέρι της ειρήνης» υπάρχουν 633 like. Μερικα από τα σχόλια υπέρ Τζήμερου ήταν: «Μπράβο. Καλά τα είπε» ή «γιατί, άδικο έχει;». Άλλοι ανακάλυπταν τους «αριστεροφασίστες» τη 17Ν και τους «μπαχαλάκηδες».

Το «ατράνταχτο επιχείρημα» στην εξωτερίκευση του βόθρου ήταν η επίκληση της ελευθερίας του λόγου. Για γέλια. Οι εκπρόσωποι, οπαδοί, συμπαθούντες την πιο μαύρη ιδεολογία θυμίζουν κάτι το οποίο αποστρέφονται. Κάτι που ο πυρήνας της ιδεολογίας τους το καταργεί με κάθε ευκαιρία. Με μοναδικό μέσο τη βία για να αποδείξουν την «ανωτερότητα» τους φυσικά και δεν νοιάζονται για την «ελευθερία του λόγου». Κι όλα αυτά γιατί; Για να εξισώσουν τον νεοναζί δολοφόνο Ρουπακιά με ένα παλικάρι που αντιμαχόταν τον φασισμό. Που δρούσε ενάντια σε αυτούς που προσφέρουν πολύτιμες υπηρεσίες στους καπιταλιστές. Ελευθερία του λόγου για να ευτελιστεί η υπόθεση σε ένα απλό ξεκαθάρισμα λογαριασμών.

Φυσικά, για την προσβολή στη μνήμη του νεκρού και στη μάνα που έχει χάσει το παιδί της ούτε λόγος. Εδώ, τα αντικρουόμενα σχόλια ήταν «όλο με τον Φύσσα ασχολείστε. Για τα δύο παιδιά της Χ.Α που δολοφονήθηκαν δεν λέτε τίποτα». Τρικυμία εν κρανίω. Δεν είναι μόνο η ασέβεια στον Φύσσα, η σύληση και η πρόκληση προς τη μητέρα του, είναι και η καπήλευση άλλων δύο νεκρών από τους υποστηρικτές τους. Τους οποίους, στην πραγματικότητα, τους θεωρούν «αναλώσιμους» και μόνο προπαγανδιστικά τους χρησιμοποιούν για να «ζωντανέψει» η ανυπόστατη θεωρία των «δύο άκρων» πατώντας σε πτώματα.

Ο Τζήμερος χρησιμοποίησε και τους στίχους του Φύσσα για να δείξει ότι «είναι» «φασίστας» που «δεν» έχει «καμία διαφορά» με τον Ρουπακιά. Και πάλι η διαφορετική ιδεολογική αφετηρία μένει εκτός. Δεν γίνεται αλλιώς. Από τη μία κάποιος που παλεύει για κοινωνική δικαιοσύνη, ισότητα, ελευθερία και από την άλλη στυγνοί δολοφόνοι που παλεύουν για το «αίμα», τη «φυλή», το «έθνος». Εδώ τα like είναι 1.300!

Το πιο επικίνδυνο είναι ότι διαστρεβλώνεται η εικόνα του Φύσσα και όσων έγιναν τη νύχτα της δολοφονίας του. Χαρακτηριστικά χρήστης ανέφερε: «Διάβασα την ανάρτηση στο facebook που ακολουθούσε, με τους στίχους του «καλού νεαρού που πήγε να χωρίσει τα παιδιά και τον έσφαξε ο φασίστας», κατάλαβα ότι τα πράγματα ήταν εντελώς διαφορετικά από αυτό που παρουσιάζεται για τον χαρακτήρα του σκοτωμένου». Ανατριχιαστικό.

Ο εκφασισμός προχωρά, εξαπλώνεται και διαβρώνει συνειδήσεις, μυαλά, θέσεις. «Τζήμεροι» παντού. Απαιτείται αποφασιστικό αντικαπιταλιστικό-αντιφασιστικό κίνημα για να σταματήσει.

____________________________________________________________

Aπό:http://www.toperiodiko.gr/%CE%BF%CE%B9-%CF%84%CE%B6%CE%AE%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%BF%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B4%CE%B9%CF%80%CE%BB%CE%B1%CE%BD%CE%AE%CF%82-%CF%80%CF%8C%CF%81%CF%84%CE%B1%CF%82/#.V3Q89FSLT3A