Buñuel, μας λείπεις ρε φίλε! …


Αναφορά σε ένα χαμένο σινεμά της οξείας αντίληψης και της, με κάθε τρόπο, ανατροπής

μπουνιουελ4

Γράφει ο Χρήστος Σκυλλάκος

Luis Bunuel. Ανάμεσα στο πλήθος ξεχωριστός. Αδόκιμος μέσα στην σύμβαση της κινηματογραφικής δημιουργίας, μα τόσο οικείος και τόσο αναγκαίος. Μόλις στα 29 του, πήρε μια κάμερα στα χέρια και άρχισε την αποδομητική του «ασχολία». Έσκισε διάπλατα τους δομημένους ορίζοντες της τέχνης και στόχευσε τις δομημένες αξίες της κοινωνίας. Ήταν εκεί ογκόλιθος και εμπροσθοφυλακή, είτε με έναν ανδαλουσιανό σκύλο που δάγκωνε κατά παραγγελία είτε με ένα φάντασμα που πλανιόταν πάνω από την δυσωδία του νεκροζώντανου πτώματος της μπουρζουαζίας. Γιατί ποτέ δεν έκρυψε πως αυτή, και μονάχα αυτή, ήταν από πάντα ο στόχος του. Αυτή που παρασιτεί πάνω στην υπόλοιπη κοινωνία με τον πλούτο και πάνω από όλα τη νοοτροπία της που την μετατρέπει σε μια αισχρότητα ακόμη πιο νοσηρή.

Συνέχεια