Ο Εχθρός -Μια Παραβολή Του Αϊνστάιν…


(Αυτή την παραβολή τη διάβασα πριν από πολλά χρόνια σε κάποιο βιβλίο με κείμενα του Αϊνστάιν. Δε θυμάμαι τον τίτλο. Θυμάμαι μόνο ότι το είχα πάρει από τη δημοτική βιβλιοθήκη μαζί με μια εκλαϊκευμένη επιτομή του επιστημονικού του έργου, από την οποία κατάφερα να διαβάσω μία ή δύο σελίδες και ένιωσα πολύ ηλίθιος.
Δεν ξέρω αν είναι δική του επινόηση. Τη μεταφέρω όπως τη θυμάμαι.)

~~{}~~

Το άλογο ζούσε ελεύθερο στο δάσος.
Μια μέρα το πλησίασε ο άνθρωπος.

«Εσύ είσαι», του είπε, «το πιο υπερήφανο, το πιο γρήγορο, το πιο όμορφο απ’ όλα τα ζώα. Καλπάζεις, ο άνεμος παίρνει τη χαίτη σου, κι όλοι σε θαυμάζουν. Ο λύκος τρέμει τα δυνατά σου πόδια, η αλεπού ζηλεύει την εξυπνάδα σου, το γεράκι δεν μπορεί να σε προφτάσει. Είσαι το πιο ευγενικό και το πιο μεγαλοπρεπές ζώο.»

Συνέχεια

Η Εκδίκηση Των Χαμένων Παιδιών…


– Ξέρεις τι σκέφτομαι;
– Τι;
– Να μπορούσα να γινόταν να γυρίσω πίσω και να τους καθαρίσω όλους. Να “χα υπερδυνάμεις, όχι σαν τον Σπάιντερμαν, πιο δυνατός, σαν τον άλλον με τους μαγνήτες και το κράνος, και πιο δυνατός. Και να τους σκοτώσω όλους.
– Τους κακούς.
– Όλους.
– Δεν είναι δίκαιο.
– Αυτό που κάναν σε μας είναι;

Τα μάτια του ξεσπούν, σούπερ νόβα άπειρου μίσους. Τα χέρια του δείχνουν το Limbo.

Εκατομμύρια παιδιά. Σύγχρονα κι αρχαία. Από δάση που δεν υπάρχουν πια, από αυτοκρατορίες και βασίλεια και χώρες που άκμασαν, παράκμασαν κι έμειναν στα βιβλία.

Παιδιά με τζιν παντελόνια και με μανδύες, με σορτσάκια και με δέρματα, κάποια γυμνά, κάποια με πάνα.

Όσα δολοφονήθηκαν έχουν μια λεπτή κόκκινη γραμμή κάτω απ” το μάτι, σα δάκρυ σαν αίμα.

Συνέχεια

Το Πορτρέτο Ενός Εγκλωβισμένου Μικροαστού…


1

Ο Μπουνιουέλ γύρισε τον «Εξολοθρευτή Άγγελο» το 1962.

Σε αυτή την ταινία βλέπουμε μια παρέα αστών που συγκεντρώνεται στο σπίτι του ζεύγους Nobile για να δειπνήσουν. Μετά το τέλος του δείπνου όμως, αντί να αναχωρήσουν, όλοι βρίσκουν μια δικαιολογία, εγκαθίστανται και κοιμούνται στο σαλόνι.

Το επόμενο πρωινό, μετά τον καφέ τους, διαπιστώνουν ότι δεν μπορούν να βγούνε από το δωμάτιο. Είναι εγκλωβισμένοι στο σαλόνι, χωρίς να υπάρχει κάποιος λόγος, κάποιο εμπόδιο. Απλά δεν μπορούν να φύγουν!

Μέρα με τη μέρα -και υπό την πίεση της πείνας και της δίψας- οι μάσκες της ηθικήςαρχίζουν να πέφτουν και οι παγιδευμένοι αστοί ξεπέφτουν σε ένα σχεδόν ζωώδες επίπεδο.

Η ταινία εξελίσσεται και κορυφώνεται αριστουργηματικά, αλλά το ζητούμενο –από τη δική μας πλευρά- είναι τι εμποδίζει τους συνδαιτυμόνες να βγουν έξω. Και καταλαβαίνουμε ότι ουσιαστικά πρόκειται για πρόβλημα βούλησης και όχι αδυναμίας εξόδου.

Συνέχεια

Πόσες Υποταγές Αξίζει Η Ζωή Μας;


ypo5

Το πρώτο μέρος εδώ «Η Παναγιά σ” αναπηρικό καρότσι»

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Στο βαγόνι-κυλικείο τέσσερις πιτσιρικάδες παίζουν μουσική. Χωρίς όργανα. Οι δύο χτυπάνε το τραπέζι και το σώμα τους, οι άλλοι δύο κάνουν φωνές.

Απέναντι δυο τουρίστες, ασιατικής καταγωγής, τους ρωτάνε: «What kind of music is this?»

Οι πιτσιρικάδες δεν ξέρουν αγγλικά, παρεμβαίνω, μεταφράσεις, γέλια, τελικά ο πιτσιρικάς μου λέει: «Γυφταλβανικά».

Μεταφράζω: «Gypsalbanian jazz»

Οι Ασιάτες καταλαβαίνουν.

~~

Ξαφνικά μια κυρία, που στέκεται στο μπαρ, αρχίζει να φωνάζει: «Βοήθεια, με κλέψανε, σταματήστε “τον!»

Τρέχουν να πιάσουν τον κλέφτη, έναν μελαψό νεαρό, πρόσφυγα. Εκείνος δεν καταλαβαίνει τι γίνεται, αλλά δεν αντιστέκεται. Τελικά, πολύ σύντομα, η κυρία αντιλαμβάνεται και παραδέχεται ότι δεν της κλέψαν τίποτα.

Είχε ανοικτή την τσάντα, είδε να περνάει πίσω της ο νεαρός, στερεοτυπική σκέψη, «ο μελαψός μου κλεψε το πορτοφόλι».

Απέναντι μου κάθεται ο «κλέφτης». Τον ρωτάω από που είναι.

«Πακιστάν», μου λέει, φοβισμένος κι αυτός.

Συνέχεια

Ακόμα Κι Οι Καουμπόηδες Μελαγχολούν…


Η Άννυ Πρου είναι μία απ” τους μεγαλύτερους Αμερικάνους συγγραφείς.

Γράφω «Αμερικάνους» κι όχι «Αμερικανίδες», γιατί δεν έχει καμία σημασία το φύλο της. Γυναικεία λογοτεχνία (ή αντρική ή gay) γράφουν οι μέτριοι συγγραφείς.

Και η Πρου βρίσκεται πολύ πάνω απ” τον μέσο όρο.

Τα βιβλία της έχουν πάρει βραβείο Πούλιτζερ, National Book Award, Κρατικό Βραβείο Διηγήματος, βραβείο Φώκνερ. Πολλές ταινίες έχουν βασιστεί στις ιστορίες της.

Η γραφή της σ” αφήνει άναυδο. Δεν περισσεύει τίποτα, ούτε ένα επίθετο ούτε μια παρομοίωση ούτε μια λέξη. Κι αυτά που δεν γράφει, αυτά που αφήνει να εννοηθούν, είναι το ίδιο σημαντικά.

~~{}~~

Βρήκα τυχαία στη δημοτική βιβλιοθήκη μια συλλογή διηγημάτων, στην οποία συμπεριλαμβάνεται και το διήγημα που έγινε ταινία απ” τον Ανγκ Λη, το «Μυστικό του Brokeback Mountain».

Είχα δει την ταινία, η οποία σίγουρα είναι εξαιρετική, αλλά τα εκατομμύρια δολάρια που επενδύθηκαν και ο συλλογικός κόπος τόσων ανθρώπων, δεν φτάνει σε αποτέλεσμα αυτό που κάνει η Άννυ Πρου, σε 30 σελίδες όλες κι όλες.

Συνέχεια

Όλος Ο Κόσμος Ένα Γκέτο…


Don’t you know that it’s true
That for me and for you
The world is a ghetto

WAR

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Είναι μια σκηνή απ” τους «Ιππότες της Ελεεινής Τραπέζης», των Μόντυ Πάιθονς.

Ο όχλος έχει πιάσει μια γυναίκα και φωνάζει να την κάψουν, επειδή είναι μάγισσα. Την πάνε στον φρουρό.

«Πού το ξέρετε ότι είναι μάγισσα;» ρωτάει αυτός.

«Μα μοιάζει με μάγισσα», λέει ο όχλος. «Κοιτάξτε τη μύτη της.»

«Είναι ψεύτικη», λέει ο φρουρός.

«Αυτοί μου τη φόρεσαν», λέει η μάγισσα, κι ο όχλος το παραδέχεται.

«Κοιτάξτε το μυτερό καπέλο της», λέει ο όχλος.

«Εσείς μου το φορέσατε», λέει η μάγισσα, κι ο όχλος το παραδέχεται.

Για μια στιγμή αμηχανία.

Συνέχεια

Η Γάτα Που Έφαγε Το Άλφα Του Κενταύρου…


«Απεχθάνομαι τα ζώα. Απεχθάνομαι τα ζώα λίγο λιγότερο απ τους ανθρώπους. Για κείνους δεν υπάρχει κανένα ελαφρυντικό. Τα ζώα έχουν το άλλοθι της άγνοιας, κάτι που κανείς άνθρωπος δεν θα χει στην Τελική Κρίση.»
«Τα ζώα πάνε στον Παράδεισο;»
«Τα ζώα ΕΙΝΑΙ στον Παράδεισο», μου είπε. «Όχι όλα. Τ άγρια μόνο. Και τα ποντίκια.»
«Τα ποντίκια δεν είναι άγρια;»
«Τα ποντίκια θα κληρονομήσουν τη γη. Ούτε η ραδιενέργεια δεν τα πιάνει.»
«Αυτό συνήθως το λένε για τις κατσαρίδες.»
«Στην ίδια οικογένεια ανήκουν.»

Δεν τον διόρθωσα. Περίμενα για λίγο να μιλήσει. Δεν είπε τίποτα.

Συνέχεια