Η θεωρία του μικρότερου κακού…


Η θεωρία του μικρότερου κακού

Από τη φτώχεια στη μεγαλύτερη φτώχεια η απόσταση είναι μικρή

Γράφει ο Τάσος Παπάς


Η χώρα μοιάζει με βομβαρδισμένο τοπίο. Η κατάσταση θυμίζει, τηρουμένων των αναλογιών, την Ελλάδα της ανέχειας στα τέλη της δεκαετίας του ’40. Η διαφορά είναι ότι η κοινωνία τότε έβγαινε μεν καθημαγμένη από έναν πόλεμο, μια σκληρή κατοχή και έναν καταστροφικό εμφύλιο, αλλά είχε τη βάσιμη προσδοκία ότι μπορούσε να ελπίζει σε καλύτερες μέρες.

Αλλωστε η προηγούμενη περίοδος δεν ήταν ειδυλλιακή και έτσι η σύγκριση γινόταν στο κατώτατο επίπεδο. Από τη φτώχεια στη μεγαλύτερη φτώχεια η απόσταση είναι μικρή. Από την ευμάρεια όμως στην ακραία φτωχοποίηση το σοκ δεν είναι διαχειρίσιμο σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο. Τα στοιχεία της έρευνας του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ είναι ανατριχιαστικά.

Πάνω από τέσσερις στους δέκα κατοίκους έχουν διαθέσιμο εισόδημα μικρότερο του αντίστοιχου ορίου φτώχειας του 2009, με το ποσοστό να αυξάνεται σταδιακά.

Το ποσοστό της απόλυτης φτώχειας των μισθωτών πλήρους απασχόλησης υπολογιζόταν στο 7,6% το 2009 και το 2012 στο 19,7%. Τα ποσοστά για τους αυτοαπασχολούμενους πλήρους απασχόλησης ήταν στο 23,7% το 2009 και έφτασαν στο 37,4% το 2012. Η μεγαλύτερη επιδείνωση εντοπίζεται στους εργαζομένους μερικής απασχόλησης, στους οποίους το ποσοστό φτώχειας αυξήθηκε από 30,1% το 2009 σε 51,7% το 2012.

Αν προσθέσουμε την ιλιγγιώδη αύξηση της ανεργίας -από 364.000 το τρίτο τρίμηνο του 2008, στο 1.342.000 το πρώτο τρίμηνο του 2014-, την έλλειψη προοπτικής για τους μακροχρόνια ανέργους, την ανεργία-ρεκόρ των νέων ανθρώπων, τα κύματα μετανάστευσης και την αδυναμία πρόσβασης στα επιδόματα του 80% των ανέργων, έχουμε μπροστά μας έναν εφιάλτη.

Συνέχεια

Οι κύκλοι παρακμής της Ευρώπης…


Οι κύκλοι παρακμής της Ευρώπης

Οι κυβερνήσεις δεν ζητούν τη συναίνεση των πολιτών αλλά την αγάπη ή την ανοχή των αγορών και των δανειστών, που εμφανίζονται ως μυστηριώδης και τρομακτική δύναμη που ανταγωνίζεται τον λαό για τους περιορισμένους κρατικούς πόρους


Συντάκτης: Κώστας Δουζίνας

Διαβάζοντας το περασμένο Σάββατο τη δήλωση του κ. Τουσκ, προέδρου του Συμβουλίου Υπουργών, ότι οι Ελληνες πρέπει ή να αποδεχτούν τις απαιτήσεις των θεσμών ή θα χρεοκοπήσουν, αναρωτήθηκα αν ο Σλοβάκος πρόεδρος ξέρει από πού κατάγονται το όνομα και η ιδέα της Ευρώπης.

Ο μεγάλος Γερμανο-εβραίος φιλόσοφος Εντμουντ Χούσερλ υποστήριζε το 1935, στην περίφημη διάλεξη «Η φιλοσοφία και η κρίση του ευρωπαϊκού ανθρώπου», ότι η ιδέα της Ευρώπης αντιπροσωπεύει την αλήθεια και το καθολικό, αυτό που υπερβαίνει τις τοπικές και μερικές εξαρτήσεις. Η ελληνική φιλοσοφία και επιστήμη δημιούργησαν πρώτες αυτήν την αμερόληπτη οπτική και εξερεύνησαν την καθολική ενότητα των όντων. Η αλήθεια είναι δώρο των Ελλήνων στην Ευρώπη και των Ευρωπαίων στην ανθρωπότητα. Οταν η αλήθεια έγινε πρακτικό καθήκον, οδήγησε στη δημοκρατία και στο αίτημα δημόσιας λογοδοσίας και ευθύνης. Η Ευρώπη είναι συνεπώς όχι μόνο μία ήπειρος αλλά ένα ιδανικό, μια «πνευματική γεωγραφία». Η ανθρωπότητα θα πραγματωθεί όταν η ιδέα της Ευρώπης γίνει παγκόσμια. Η Ευρώπη είναι το τέλος, ο σκοπός, της ανθρωπότητας.

Γι’ αυτούς που το ευρώ είναι τα «ιερά και όσια» αυτά είναι βέβαια ιστορίες άνευ ενδιαφέροντος. Αλλά η Ιστορία και η μνήμη έχουν έναν περίεργο τρόπο εκδίκησης. Η κρίση του 1935 είναι κομμάτι μιας γενικότερης και φθίνουσας ιστορικής πορείας που φτάνει μέχρι τις μέρες μας.

Συνέχεια

συνέντευξη Saskia Sassen: η βαρβαρότητα της οικονομίας και οι άνθρωποι που περισσεύουν…


Sassen 3

από τους Μαριάννα Ρουμελιώτη, Αγγελική Μπούμπουκα και το βυτίο | βίντεο: Γιάννης Νικολόπουλος


Η Saskia Sassen κατέχει την έδρα Κοινωνιολογίας «Robert S. Lynd» στο Columbia University, είναι πρόεδρος της Committee on Global Thought στο ίδιο πανεπιστήμιο, ενώ διδάσκει και στο London School of Economics and Political Science. Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο της EXPULSIONS: Brutality and Complexity in the Global Economy  (Harvard Univ Press 2014) . Στα ελληνικά κυκλοφορούν τα βιβλία της Κοινωνιολογία της παγκοσμιοποίησης (Μεταίχμιο) και Χωρίς έλεγχο (Μεταίχμιο).

Στην Αθήνα βρέθηκε για μια διάλεξη με τίτλο «Η ελληνική κρίση. Κρίση ή εξαίρεση στην Ευρώπη;» στο ίδρυμα ΡΟΖΑ ΛΟΥΞΕΜΠΟΥΡΓΚ. Τη συναντήσαμε λίγη ώρα πριν την διάλεξή της και μας μίλησε για την κρίση στην Ελλάδα, τις αιτίες και τα αποτελέσματά της. Εστίασε στο γεγονός (που αποτελεί και την κύρια ιδέα του νέου της βιβλίου) ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι αποκλείονται από τον χώρο της οικονομίας, αλλά και από τον ίδιο τον τόπο τους και μίλησε για την έννοια της κοινωνικής δικαιοσύνης. Ακόμη, αναφέρθηκε στη στροφή του κόσμου προς τη στρατιωτικοποίηση της ισχύος και εξήγησε ότι η γλώσσα που έχουμε δεν αρκεί για να προσεγγίσουμε τη μετανάστευση όπως έχει σήμερα διαμορφωθεί.  Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι απόψεις της και για τις δυνατότητες μιας οικονομίας να επανα-τοπικοποιηθεί, επιτρέποντας έτσι τα κέρδη να παραμένουν στη γειτονιά και τους ανθρώπους και όχι να συσσωρεύονται στις μεγάλες επιχειρήσεις.

Συνέχεια

Κατανοώντας το Podemos…


του Pablo Iglesias (μετάφραση: Δημήτρης Καραμάνης)


Η έκρηξη της οικονομικής κρίσης το 2008, έχει παράξει μια σειρά από απρόβλεπτες πολιτικές συνέπειες, ειδικά στην Ευρώπη. Πώς μπορούν οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς να απαντήσουν καλύτερα σε αυτή την πρωτοφανή πρόκληση; Ο σκοπός αυτού του κειμένου, είναι να εξηγήθει η ανάλυση που διέπει την πολιτική στρατηγική του Podemos στην Ισπανία: Ποιοί είμαστε, από που ερχόμαστε και που θέλουμε να πάμε – το σύνολο των σκέψεων πάνω σε αυτές τις ερωτήσεις, τις οποίες προσπαθώ να ορίσω από τον περασμένο Νοέμβρη, όταν και εκλέχθηκα στην ηγεσία του Podemos. Είναι επίσης μια ευκαιρία να τα πώ με δικά μου λόγια, έξω από τις νόρμες των συνεντεύξεων στα κυρίαρχα MME. Δεδομένου του διττού ρόλου μου, ως Γενικός Γραμματέας του κόμματος και ως πολιτικός επιστήμονας και θεωρητικός, το πρώτο δεν θα μπορούσε να έχει συμβεί χωρίς το δεύτερο. Αυτό είναι ένα από τα στοιχεία που καθορίζουν τα χαρακτηριστικά του Podemos

Συνέχεια

Τα παραμύθια για την λιτότητα και την «κακή» ΕΕ


ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Ένας συχνά επαναλαμβανόμενος μύθος, ενόψει εκλογών, από τα λεγόμενα «αντιμνημονιακά κόμματα», και κυρίως τον ΣΥΡΙΖΑ και τους προσκείμενους οικονομολόγους που σαφώς αποπροσανατολίζουν τα λαϊκά στρώματα, είναι ότι για την οικονομική καταστροφή αυτών των στρωμάτων ευθύνονται βασικά οι πολιτικές λιτότητας που εφαρμόζουν οι «κακοί» πολιτικοί στην ΕΕ (κυρίως Μέρκελ, Σόιμπλε κ.λπ.). Γι’ αυτό και η λύση, σύμφωνα με το παραμύθι αυτό που κυρίως ασπάζεται η εκφυλισμένη «Αριστερά», είναι η εκλογή «καλών» πολιτικάντηδων στην Ελλάδα, την Γερμανία και την Ευρώπη ολόκληρη που θα ανατρέψουν αυτές τις άθλιες πολιτικές και μετά θα ζήσουμε όλοι καλά και αυτοί (δηλαδή οι ελίτ και τα προνομιούχα κοινωνικά στρώματα που ευνοεί η παγκοσμιοποίηση) καλύτερα!

Ο στόχος πίσω από αυτό το παραμύθι είναι φανερός: να στραφεί η οργή των καταστρεφόμενων λαϊκών στρωμάτων στο «σαμάρι», δηλαδή στους σημερινούς διαχειριστές της παγκοσμιοποίησης, αντί για το «γαϊδούρι», που είναι η ίδια η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, και η ΕΕ που την εκφράζει στον γεωγραφικό χώρο μας. Έτσι, καταλήγει ο καρπαζοεισπράκτορας της Ευρώπης, η Ελληνική «Αριστερά», να προσποιείται ότι ηγείται κάποιου φανταστικού αγώνα της ανύπαρκτης πανευρωπαϊκής «Αριστεράς» για ένα ασήμαντο θέμα (την αλλαγή του «σαμαριού»), ενώ τα λαϊκά στρώματα σε όλη την Ευρώπη στρέφονται προς αντί-ΕΕ κόμματα που δεν έχουν καμιά σχέση με τα πλήρως ενσωματωμένα στην παγκοσμιοποίηση και την ΕΕ κόμματα της εκφυλισμένης αυτής «Αριστεράς».

Συνέχεια

Ερυθρός Σταυρός: η λιτότητα οδηγεί την Ευρώπη σε κοινωνική και οικονομική παρακμή


123456

του Ίαν Τρέινορ*

Austerity pushing Europe into social and economic decline, says Red Cross

©The Guardian

Σύμφωνα με μια εκτενή έρευνα που δημοσιεύτηκε την Πέμπτη (10/10), λόγω των πολιτικών λιτότητας που υιοθετήθηκαν την περασμένη τετραετία κατά της κρίσης χρέους και του ευρώ η Ευρώπηβυθίζεται σε μια παρατεταμένη περίοδο προϊούσας εκπτώχευσης, ανεργίας, μαζικής ανεργίας, κοινωνικού αποκλεισμού, αυξανόμενων ανισοτήτων και συλλογικής απελπισίας.

 

«Ενώ οι υπόλοιπες ήπειροι πετυχαίνουν να μειώνουν τη φτώχεια, η Ευρώπη την αυξάνει» αναφέρεται στην 68σέλιδη έκθεση της «διεθνούς συνομοσπονδίας των κοινοτήτων του «ερυθρού σταυρού» και της «ερυθράς ημισελήνου»» (IFRC). «Οι μακροπρόθεσμες συνέπειες της κρίσης αυτής δεν έχουν ακόμα εμφανιστεί. Τα σημερινά προβλήματα θα συνεχίσουν να είναι αισθητά επί δεκαετίες, ακόμα κι αν η οικονομία ανακάμψει στο εγγύς μέλλον… Αναρωτιέται κανείς αν, ως ήπειρος, έχουμε πλήρη συναίσθηση του τι μας έχει συμβεί».

 

Η καταδικαστική έκθεση της πολιτικής απάντησης στην κρίση χρέους που εμφανίστηκε στην Ελλάδα στα τέλη του 2009, που πρώτος απέκτησε ο «γκάρντιαν», ήγειρε θεμελιώδη ερωτήματα όσον αφορά την ίδια τη βιωσιμότητα του ευρωπαϊκού κοινού νομίσματος, προεξοφλεί ακραία δυσοίωνες προοπτικές για δεκάδες εκατομμύρια Ευρωπαίους.

Συνέχεια