Η Κυπριακή Δυστοπία…


Νώντας Σκυφτούλης

*Ο λόγος γραφής του κειμένου είναι επειδή οι σύντροφοι της Συσπείρωσης Ατάκτων πήραν μια σοβαρή θέση στο Ζήτημα όπου διατυπώνουν την δικοινοτική-διζωνική ομοσπονδία και μας επιτρέπουν να επαναπροσδιορίσουμε συνολικά τη στάση μας (https://syspirosiatakton.org/ne-re-omospondia/).

Αυτοδιάθεση, Ανεξαρτησία, Ένωση, Τακσίμ, Ευκταίο-Εφικτό, είναι λέξεις που ακούγονταν όλα αυτά τα χρόνια στην Κύπρο σαν προπέτασμα καπνού και σαν καταφύγιο «ηθελημένης» στρατηγικής ανεπάρκειας διότι πέρα των άλλων καμιά από αυτές τις λέξεις δεν εννοούνταν. Παρ’όλα αυτά συγκρότησαν το λεξιλόγιο της κυπριακή δυστοπίας και μετέτρεψαν τον λόγο σε ομιλούν εργαλείο.

Αυτή η δυστοπία είχε θεϊκή προέλευση και ξέρετε γιατί; Διότι ανατέθηκε στην Εκκλησία η διαχείριση του Κυπριακού από την αρχή της γένεσης του σύγχρονου Κυπριακού κράτους.

Μέχρι τότε ξέραμε ότι οι εθνοκρατικές, εθνικοαπελευθερωτικές, εθνικές γενέσεις γίνονταν ενάντια στους Βασιλιάδες και στη συγκυβερνώσα Εκκλησία. Να πούμε για τον Γκαριμπάλντι είναι πολύ ευρωπαϊκό το ταπεραμέντο αλλά και στα βαλκάνια και στην Ελλάδα ακόμα, όπου χρειάστηκε, είχαμε γκαριμπαλντίνους είτε δεξιούς-κεντρώους είτε αριστερούς. Μόνη εξαίρεση η Κύπρος. Αυτό είναι ένα στοιχείο της κυπριακής δυστοπίας το οποίο πολλαπλασιάζεται από το γεγονός ότι η ίδια η Εκκλησία έθαψε την Κύπρο κάτω από τις πέτρες του ΑΝΑΘΕΜΑΤΟΣ (1915), που σκόρπιες υπάρχουν ακόμη στο πεδίο του Άρεως, προτιμώντας μαζί με το Βασιλέα (Κωνσταντίνος Α!) τη συμμαχία με τον Γερμανό καίσαρα ενάντια στον Βενιζέλο και τους Αγγλογάλλους που έδιναν απλόχερα την Κύπρο στον μελλοντικό σύμμαχο.

Τι πιο φυσιολογικό για μια Εκκλησία να συμμαχήσει με τον πρώην αντιπρόσωπο του Θεού στη γη και μετέπειτα ελέω λαό. Παρόλα αυτά εξακολουθεί να θεωρείται εθνική(!!!) δομή.

Το 1947-48 συγκροτήθηκε με εκκλησιαστική πρωτοβουλία το Εθναρχικό Συμβούλιο το οποίο έβαλε μπροστά το ζήτημα της Ένωσης με τη «μητέρα πατρίδα» αφού πρώτα επέλεξε να θέσει εκτός συμβουλίου το ΑΚΕΛ -παρόλο που ήταν με την Ένωση και είχε το 1/3 του λαού- λόγω ιδεολογικών διαφορών, για να υποδηλώσει τον αντικομουνιστικό χαρακτήρα της υπόθεσης Ένωσης που αναλαμβάνει να διαχειριστεί. Ταυτόχρονα με το πρόταγμα της Ένωσης εκτόπιζε από τη διαδικασία και το 1/5 των κατοίκων του νησιού που ήταν οι Τουρκοκύπριοι.

Συνέχεια

Κύπρος: Στα Γρανάζια του Διεθνούς Κεφαλαίου και του Εθνικισμού …


Κύπρος: Στα Γρανάζια του Διεθνούς Κεφαλαίου και του Εθνικισμού

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ:

Δεκατρία χρόνια μετά την απόρριψη του σχεδίου Ανάν για την επανένωση της Κύπρου, γινόμαστε θεατές ενός κύκλου διαπραγματεύσεων για τον ίδιο σκοπό. Για άλλη μια φορά οι εθνικιστικές εμμονές, κυρίως από πλευράς της ελληνικής κυβέρνησης αλλά και της τουρκικής, στέκονται εμπόδιο στην  προοπτική της επανένωσης.

Για περισσότερα από εξήντα χρόνια η Κυπριακή κοινωνία ζει πάνω σε μια διακοπτόμενη γραμμή στα κενά της οποίας διαρκώς τραυματίζεται. Αυτή η βασανιστική διάρκεια δημιουργεί μια ψυχολογία απογοήτευσης και αμηχανίας στους ανθρώπους. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον ο δημόσιος χώρος καταλαμβάνεται σχεδόν ολοκληρωτικά από το πολιτικό σύστημα, από τη θρησκευτική ιεραρχία και από την κεφαλαιουχική δραστηριότητα. Στο μεγαλύτερο αστικό κέντρο του νησιού, στη Λευκωσία, δεν υπάρχουν πλατείες όπως δεν υπάρχουν στη πραγματικότητα και Μέσα Μαζικής Μεταφοράς.

Οι μπάρες του διαχωρισμού δεν χωρίζουν δύο έθνη αλλά δύο τεχνητούς κόσμους. Ένας περίπατος και στα δύο μέρη της οδού Λήδρας στη Λευκωσία αρκεί για να το διαπιστώσουμε. Οι μπάρες χωρίζουν δύο διαφορετικές οικονομικές πραγματικότητες που η πιο φτωχή αγωνιά να φτάσει την πιο πλούσια ενώ ο εθνικός διαχωρισμός φαίνεται μόνο σε σύμβολα των δύο επικυρίαρχων ξένων χωρών. Το εθνικό φαντασιακό στην ελληνοχριστιανική και στην τουρκοϊσλαμική εκδοχή του, έχει να κάνει με μια εθνοκρατική πραγματικότητα ξένη προς τα ιδιαίτερα τοπικά πολιτισμικά χαρακτηριστικά -η multi παραδοσιακή αρχιτεκτονική είναι ένα καλό παράδειγμα που ενισχύει αυτή τη διαπίστωση. Αυτό το πρόβλημα ίσως έχει τις ρίζες του στην εποχή κατά την οποία επιχειρείται η συγκρότηση ανεξάρτητου Κυπριακού έθνους-κράτους, στην εποχή δηλαδή της εξόδου από το Βρετανικό αποικιακό καθεστώς.

Συνέχεια

Μην ξεγελιέστε που κάποια βγαίνουν στις αγορές, όλα τα PIGS την ίδια φάτσα έχουν…


Μην ξεγελιέστε που κάποια βγαίνουν στις αγορές, όλα τα PIGS την ίδια φάτσα έχουν...

Καλούν, λέει, οι μεγάλες δυνάμεις την Ελλάδα να πάρει δύσκολες αποφάσεις. Λες κι ό,τι λήφθηκε τα προηγούμενα πέντε χρόνια ήταν εύκολο για τον ελληνικό λαό ή αποδείχθηκε επιτυχημένο. «Μα», θα μου πείτε, «και η Ιρλανδία, η Πορτογαλία και η Κύπρος είχαν μνημόνια και τώρα είτε έχουν ήδη βγει στις αγορές και δανείζονται φτηνά είτε ετοιμάζονται να το πράξουν». Μόνο που αυτή δεν είναι ούτε η μισή αλήθεια.

Κατ’ αρχάς, η δημοσιονομική προσαρμογή που απαιτήθηκε από αυτές τις τρεις χώρες ήταν υποπολλαπλάσια αυτής της Ελλάδας. Σε καμιά άλλη χώρα στον πλανήτη δεν της απαιτήθηκε να εξαφανίσει τα υψηλά ελλείμματά της σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα και καμιά άλλη δεν απώλεσε μεταπολεμικώς τόσο υψηλό ποσοστό τού ΑΕΠ της, 25%, όσο σε αυτήν τη γωνιά τής Μεσογείου. Κι αυτό, βεβαίως, είχε αντίκτυπο και στο μείγμα και στο ύψος των μέτρων τα οποία απαιτήθηκαν στο ελληνικό μνημόνιο σε σύγκριση με αυτό των υπόλοιπων «PIGS». Με λίγα λόγια, από την Ελλάδα ζητήθηκε να φτάσει στον Άρη όταν από τους άλλους ήταν ικανοποιημένοι αν εντός τής ίδιας χρονικής περιόδου απλώς προσέγγιζαν τη Σελήνη…

Συνέχεια

Χαράλαμπος Δημοσθένους: Η διαλεκτική του διαλεκτικού μας ποιητή…


χαραλάμπους

Γράφει: Ο Πυγμάχος

———-

Στο εισαγωγικό του μάθημα για τον Αριστοτέλη, ο φιλόσοφος Μάρτιν Χάιντεγκερ  έκρινε σκόπιμη την εξής αναφορά σχετικά με την βιογραφία του φιλόσοφου από τα Στάγειρα: «Ο Αριστοτέλης γεννήθηκε, εργάστηκε και πέθανε». Αυτό που επεδίωξε ο Γερμανός στοχαστής με την συμπυκνωμένη του αναφορά, ήταν να αναδείξει την ασημαντότητα και την αδιαφορία που έχει για τους άλλους ανθρώπους η ζωή του φιλοσόφου ή οποιουδήποτε άλλου δημιουργού -ανεξαρτήτως χώρου δράσης- σε σχέση με το έργο που αυτός παράγει. Η συνειδητή προσπάθεια διαχωρισμού του βίου με το έργο του δημιουργού, οφείλεται εν πολλοίς ή/και ενδεχομένως αποκλειστικά, στο γεγονός ότι η ίδια η φιλοσοφική σκέψη του Χάιντεγκερ απετέλεσε μια από τις θεωρητικές ναυαρχίδες του εθνικοσοσιαλισμού αναφορικά με την ανωτερότητα του Γερμανικού λαού και την δυνατότητα μετάβασης του «εις άλλο γένος». Αυτό όμως που θα μας απασχολήσει εδώ δεν είναι κατά πόσον η σκέψη του Χαιντεγκέρ και σε ποιο βαθμό συνέστησε ένα ευνοϊκό θεωρητικό υπόβαθρο για την στήριξη της ναζιστικής ιδεολογίας, αλλά η υπόθεση ότι έργο και βίος συνιστούν δυο μέρη μιας αδιάσπαστης ύπαρξης, όπως είναι ο δημιουργός, που διαιρείται μόνο για σκοπούς θεωρητικών τεχνασμάτων. Βάση αυτής της συλλογιστικής, η ζωή του λαϊκού μας ποιητή Χαράλαμπου Δημοσθένους δεν αποτελεί μια ξεχωριστή διάσταση από το έργο του και αντίστροφα, αλλά μάλλον αναφέρεται σε μια διαλεκτική σχέση που συμπεριέλαβε στοιχεία που συσχετιζόταν απρόσκοπτα μεταξύ τους όπως η ποίηση, η οργανοπαιξία, η αγροτική και η βυζαντινή ψαλμωδία.

Συνέχεια

Το μεγάλο ‘Οχι μιας μικρής χώρας


ΚΥΠΡΟΣ

Δέκα χρόνια από το ιστορικό δημοψήφισμα της Κύπρου

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Ήταν Απρίλιος του 2004. Διακινδυνεύοντας τη δουλειά της, η αεροσυνοδός των Κυπριακών Αερογραμμών πλησίασε την αντιπροσωπεία του ΠΑΣΟΚ (Παπαντωνίου, Τσοχατζόπουλος, Διαμαντοπούλου συν οι δύο νομικοί σύμβουλοι Σημίτη και Γιωργάκη) που πήγαιναν στη Λευκωσία να πιέσουν τους Κύπριους να ψηφίσουν το σχέδιο Ανάν. «Γιατί θέλετε να διαλύσετε το κράτος μας;», ρώτησε τους τρεις η κοπέλα. Κι αυτοί έκπληκτοι, περιορίστηκαν να σκύψουν το κεφάλι και να κυττάξουνε αλλού. ‘Ηταν από τότε σαφές που πήγαινε το κόμμα που ξεκίνησε με το σύνθημα «Η Ελλάδα στους ‘Ελληνες» και νωπές τις μνήμες της κυπριακής τραγωδίας για να καταλήξει στο «ότι πούνε Ευρωπαίοι και Αμερικανοί», έστω κι αν αυτό το «ότι πούνε» σήμανε την καταστροφή της Ελλάδας.

Συμπληρώθηκαν πριν λίγες μέρες δέκα χρόνια από το κυπριακό δημοψήφισμα του 2004, ένα δημοψήφισμα που απετέλεσε, για λόγους που θα εξηγήσουμε στη συνέχεια, μείζονα σταθμό της κυπριακής, ελληνικής, αλλά και ευρωπαϊκής ιστορίας.

Με δεδομένες την τεράστια πίεση που άσκησαν ΗΠΑ, ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και ΕΕ στο λαό μιας υς Κυπρίους, την τεράστια γεωπολιτική σημασία του νησιού, αλλά και τη σημασία του ίδιου του σχεδίου Ανάν στην καθόλου ευρωπαϊκή πολιτειακή εξέλιξη, το ‘Όχι των Κυπρίων έχει μια διεθνή σημασία αντιστρόφως ανάλογη προς το μέγεθος του νησιού. Μπορούμε να το συγκρίνουμε με το ‘Όχι της Γαλλίας, Γερμανίας και Ρωσίας στην εισβολή στο Ιράκ (2003), με το ‘Όχι Γάλλων και Ολλανδών, αργότερα και των Ιρλανδών, στον «αγοραίο», νεοφιλελεύθερο ολοκληρωτισμό του Μάαστριχτ (απόρριψη της ευρωπαϊκής συνταγματικής συνθήκης, 2005), με την αντίσταση των Αράβων στη στρατιωτική, των Λατινοαμερικάνων στην οικονομική βαρβαρότητα της «Νέας Τάξης Πραγμάτων». ‘Όλα αυτά συνδέονται γιατί συνιστούν πράξεις αντίστασης στην παγκόσμια δικτατορία μιας συμμαχίας αγορών και αμερικανικών όπλων, που επιχειρείται να επιβληθεί παντού μετά τη σοβιετική κατάρρευση, καταργώντας τελικά και την ευρωπαϊκή αστική δημοκρατία!

Συνέχεια

Ρωσία, Ελλάδα και Κύπρος μετά την Ουκρανία


ΚωνσταντακόπουλοςΤου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η «αφύπνιση» της ρωσικής «αρκούδας», με τα ουκρανικά, είναι το πιο σημαντικό γεωπολιτικό δεδομένο διεθνώς μετά τη σοβιετική κατάρρευση (1989-91). Είναι πιθανώς το πιο σημαντικό, δυνητικό διπλωματικό-στρατηγικό «χαρτί», η μεγαλύτερη ευκαιρία για Αθήνα και Λευκωσία, εφόσον αποφασίσουν να σταματήσουν να είναι πειθήνιες, αυτοκαταστρεφόμενες αποικίες Πιστωτών και γεωπολιτικών «Νταβατζήδων», ξαναποκτώντας εξωτερική πολιτική και αποφασίζοντας να δώσουν αγώνα για τη σωτηρία του ελληνικού λαού και την επιβίωση των δύο κρατών του.

Ούτε είναι τυχαίο ότι, πίσω από το Κρεμλίνο στοιχίζονται, διακριτικά μεν, σαφώς δε, Κινέζοι, Ινδοί, Λατινοαμερικανοί, όσοι στη Μέση Ανατολή διατηρούν ακόμα κάποια ανεξαρτησία από ΗΠΑ και Ισραήλ.’Ολοι αυτοί καταλαβαίνουν καλά ότι αυτό που «παίζεται» δεν είναι η τύχη της Σεβαστούπολης και του Ντονμπάς, αλλά η τύχη της νέας παγκόσμιας τάξης, του ρηξικέλευθου, ολοκληρωτικού σχεδίου να υποταγεί ο πλανήτης ολόκληρος στην Αυτοκρατορία του Χρήματος και των αμερικανικών ‘Οπλων. Από το Καράκας μέχρι την Τεχεράνη, από το Νέο Δελχί μέχρι την Αβάνα, οι πάντες συνειδητοποιούν ότι, αν δεν μπορέσει η Ρωσία να αντιμετωπίσει τους Αμερικανούς στην Ουκρανία, τότε κανείς λαός στην υφήλιο δεν έχει ελπίδα!

Δεν είναι άλλωστε γεωπολιτικό το ζήτημα, είναι και οικονομικό κι αυτό πρέπει να ενδιαφέρει εξίσου μια Ελλάδα και Κύπρο που αντιμετωπίζουν τις συνέπειες μιας τεράστιας, ήδη συντελεσθείσης κοινωνικο-οικονομικής καταστροφής, τους καθαρά αποικιακούς όρους που συνομολόγησαν με τους Πιστωτές, όπως και τις προοπτικές μιας μεγαλύτερης καταστροφής. Κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος η ιδέα νέας ρύθμισης των διεθνών νομισματικών-οικονομικών σχέσεων, γύρω από τους BRIICS, που θα αποτρέψει τα νομισματικά/χρηματοπιστωτικά ντικτάτ των δυτικών ιδιωτικών και κεντρικών τραπεζών. Ανάλογα με την εξέλιξη των σχέσεών της με τους Πιστωτές, η ύπαρξη μιας τέτοιας «εναλλακτικής ζώνης» θα μπορούσε να είναι μεγάλη ευκαιρία, «θύλακας οξυγόνου» για Αθήνα και Λευκωσία, αν αποφασίσουν να περάσουν σε μια σύγκρουση, ρήξη με τους πιστωτές, για να σωθούν.

Συνέχεια

ΠΩΣ ΕΙΔΕ Ο ΤΥΠΟΣ ΤΗΝ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΩΝ ΚΑΡΑΟΛΗ ΚΑΙ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ


karaolis_dimitrios

Αύριο, που θα΄ρθουν οι φωτεινές μέρες

θα πρέπει ν’ αναρτήσουμε -οι ζωντανοί

απ’ το λαιμό μας στολίδι

δίπλα από το χρυσό σταυρό μας

ένα μικρό ομοίωμα κρεμάλας

Θάναι χρυσό κι αυτό.

Και θα΄χει μια κλωστή θηλειά στην άκρη.

Θα το προσκυνάμε κι αυτό.

Κι όταν ξανακινδυνέψουν τα χώματά μας

θα προσκυνήσουμε το ομοίωμα

και δρασκελώντας την όχθη του φόβου

θα ρίξουμε γροθιά

στα μούτρα του Μήδου.

( Σπ. Παπαγεωργίου)

10 Μαίου 1956! Δυο λεβεντονιοί του νησιού μας κίνησαν για ν’ανταμώσουν την αθανασία. Ένα φως τους παρέσυρε τόσο γλυκά, με μιαν ακατάβλητη έλξη σ’ αυτό το ταξίδι τους που γυρισμό δεν έχει. Μπροστά τους μόνο η αγχόνη και το ολόδροσο δέντρο της λευτεριάς, που άνθιζε και θέριευε. Γι΄αυτούς είχε αξία ο θάνατος, γιατί πέθαιναν για την Ελλάδα.

Συνέχεια