Δυο φωτογραφίες, δυο σημαίες, ένας πόλεμος…


—του Γρηγόρη Καραγρηγορίου—

Γέμισε το διαδίκτυο και η τηλεόραση με την εμβληματική φωτογραφία των στρατιωτών του Κόκκινου Στρατού, που σηκώνουν την κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο στο Ράιχσταγκ. Είναι τα 70 χρόνια από το τέλος του Πολέμου στην Ευρώπη και σωστά όλοι βρήκαν την φωτογραφία του Γιεβγκένι Κχαλντέι την πιο χαρακτηριστική. Μιλάει από μόνη της: Οι ναζί νικήθηκαν, με το αίμα από εκατομμύρια θύματα κλείνει το πιο μαύρο κεφάλαιο του εικοστού αιώνα και ξεκινά μια νεα εποχή. Από τις πιο δυνατές εικόνες, γεμάτη με την ιστορία όλου του εικοστού αιώνα. Πόλεμος, ειρήνη, ναζί, Σοβιετική Ένωση, πόνος, θάνατος, ελπίδα — κι όλα αυτά χωρίς ηγέτες, χωρίς στρατηγούς, μόνο με σύμβολα και με απλούς, ανώνυμους ανθρώπους, που αλλάζουν την ιστορία. Η ιστορία αυτής της καταπληκτικής φωτογραφίας όμως ξεκινά από μια άλλη φωτογραφία, μιας άλλης σημαίας, δυόμιση μήνες νωρίτερα.

23 Φεβρουαρίου 1945, Ειρηνικός Ωκεανός, στο νησάκι Ιβοτζίμα

Οι 70.000 Αμερικανοί πεζοναύτες κι οι 23.000 Γιαπωνέζοι στρατιώτες βρίσκονται εδώ και 4 μέρες σε μια λυσσασμένη μάχη σώμα με σώμα για μερικά χιλιόμετρα μαύρου ηφαιστειογενούς βράχου στη μέση του ωκεανού. Μεχρι τα τέλη Μαρτίου, που επίσημα θα κυρήξουν το νησάκι «ασφαλές κι υπό πλήρη κατοχή των ΗΠΑ», οι Αμερικανοί θα θρηνούν 26.000 απώλειες — 7.000 νεκρούς και 19.000 βαριά τραυματίες. Κι όσοι επιζήσουν θα τυραννιούνται μια ζωή με την «ενοχή του επιζήσαντα», αυτό που οι ψυχίατροι των στρατιωτικών νοσοκομείων θα ονομάσουν αργότερα «Iwojima Survivors Guilt». Οι Γιαπωνέζοι από την άλλη θα παλέψουν μέχρι θανάτου. Η παράδοση ή κι η σκέψη ακόμη της επιβίωσης είναι βλασφημία κι επιφέρει αιώνια ατίμωση, όπως αναφέρει το Bushido, ο αρχαίος κώδικας τιμής του πολεμιστή που η αυτοκρατορική, ρατσιστική, μιλιταριστική Ιαπωνία έχει επιβάλει στην ψυχή και στο σώμα κάθε Γιαπωνέζου από την γέννησή του. Έτσι, από τους 23.000 υπερασπιστές, 19.000 θα πεθάνουν στη μάχη ή θα αυτοκτονήσουν τελετουργικά, μερικές φορές συνδυάζοντας και τα δυο, αφαιρώντας τη δυνατότητα στους καταγραφείς να ξεδιαλέξουν σε ποια κατηγορία θα τους καταχωρήσουν. Άλλοι 3.700 θα παραμείνουν κρυμμένοι για χρόνια σε σπηλιές, να υπερασπίζονται έναν αυτοκράτορα που έχει ήδη συνθηκολογήσει και πίνει σάκε με τον αμερικανό πρέσβη και επενδυτές από την Οκλαχόμα στο παλάτι του στο Τόκιο. Οι τελευταίοι θα παραδοθούν πολλά χρόνια αργότερα, αφού πρώτα απεσταλμένοι του αυτοκράτορα θα τους πείσουν ότι τα πράγματα άλλαξαν αδιανόητα πολύ. Μόνο 300, τέλος, θα πιαστούν αιχμαλώτοι και θα αναγκάσουν τους Αμερικανούς να τους δέσουν για μέρες χειροπόδαρα γιατί με το παραμικρό προσπαθούν να αυτοκτονήσουν.

Συνέχεια

Οι… γούνινοι ήρωες της Αντιφασιστικής Νίκης! …


Μια ιδιαίτερη και άγνωστη επιχείρηση διάσωσης του Πολιορκημένου Λένινγκραντ

γατες2

Γράφει ο Γρηγόρης Τραγγανίδας

H χθεσινή  μέρα ηταν φορτισμένη ιστορικά, λόγω της επετείου από την απελευθέρωση των τελευταίων εγκλείστων του ‘Αουσβιτς, από τον Κόκκινο Στρατό. Σήμερα, όμως, είναι ακόμη μία σημαντική επέτειος: Το τέλος της Πολιορκίας του Λένινγκραντ. Αυτήν την δεύτερη επέτειο σκεφτήκαμε να την τιμήσουμε, ρίχνοντας φως σε ένα άγνωστο στην Δύση, κεφάλαιο της ηρωικής αντίστασης στον φασιστικό αποκλεισμό, με μάλλον πρωτότυπους και ιδιαίτερους ήρωες. Ας ξεκινήσουμε όμως με μια αναφορά στον επιθανάτιο ρόγχο του πλέον εφιαλτικού στρατοπέδου συγκέντρωσης.

Η ναζιστική «κρεατομηχανή»

Στις 27 Ιανουαρίου του 1945, Σάββατο, περίπου στις 3 το απόγευμα, οι μαχητές του 454 Συντάγματος Πεζικού, της 100ής Μεραρχίας Πεζικού, του 1ου Ουκρανικού Μετώπου τουΚόκκινου Στρατού, περνούν την πύλη του ναζιστικού στρατοπέδου του Αουσβιτς και απελευθερώνουν τους εναπομείνατες 7,5 χιλιάδες ανθρώπους, πραγματικά αποστεωμένα βαδίζοντα «φαντάσματα» κάθε ηλικίας, που οι ναζί δεν πρόλαβαν να αποτελειώσουν.

Το μέγεθος της φρίκης που ένιωσαν οι μαχητές του Κόκκινου Στρατού από αυτό που αντίκρυσαν, ήταν ανάλογο της έκπληξής τους. Διότι, ναι μεν, μέχρι να φτάσουν έως εκεί είχαν δει τον φασιστικό εφιάλτη στα εξαφανισμένα χωριά της Ουκρανίας και της Λευκορωσίας, αλλά δεν μπορούσαν να φανταστούν της ύπαρξη αυτής της τεράστιας «κρεατομηχανής» που έσταζε ακόμη ανθρώπινο αίμα. Το Αουσβιτς ήταν ένα καλά κρυμμένο μυστικό από τους ναζί. Τόσο καλά, που οι στρατιωτικοί χάρτες που είχε ο Κόκκινος Στρατός όταν έφτασε στις 26 ιανουαρίου του 1945περίπου 60 χιλιόμετρα από την Κρακοβία, έδειχναν ότι μετά το δάσος που βρισκόταν μπροστά του, υπάρχουν μόνο λιβάδια. Οταν όμως οι πρώτες μονάδες του Κόκκινου Στρατού βγήκαν από το δάσος, «έπεσαν» πάνω σε ψηλούς φράχτες, με συρματοπλέγματα και εγκαταλειμμένες σκοπιές και «φωλιές» πολυβόλων.

Την ίδια μέρα, στις 27 Ιανουαρίου δηλαδή, άλλες μονάδες του Κόκκινου Στρατού απελευθερώνουν περιφερειακές εγκαταστάσεις του Αουσβιτς, στο Γιάβοζνο, ενώ, την επομένη, στις 28 Ιανουαρίου, η 107η Μεραρχία Πεζικού του Κόκκινου Στρατού απελευθερώνει τοΑουσβιτς – Μπίρκενάου.

Για την απελευθέρωση αυτών των «εργοστασίων θανάτου», τα οποία αποτελούν την «επιτομή» της ναζιστικής φρίκης και της φασιστικής κτηνωδίας, ο Κόκκινος Στρατός θυσίασε 350 χιλιάδες στρατιώτες και αξιωματικούς.

αουσβιτς1

Συνέχεια

Η Πολωνία, ο αντικομμουνισμός και… ο πλανήτης «Alphaville»…


Ό,τι δεν κατάφεραν οι ναζί, το προσπαθεί σήμερα η Ευρωπαϊκή Ενωση

αλφαβιλ4

Γράφει ο Χρήστος Σκυλλάκος

Πολωνία απαγορεύει δια νόμου την δημόσια αναφορά στον κομμουνισμό. Παρόμοιοι νόμοι τα τελευταία χρόνια έχουν ψηφιστεί στην Ουγγαρία και στην Ουκρανία. Και κάπως έτσι μέσα στον παραλογισμό θυμάμαι μια κινηματογραφική ταινία.

Ο φανταστικός πλανήτης «Alphaville»

Δεκαετία του ’60 και ο Jean-Luc Godard φτιάχνει άλλη μια παράδοξα δομημένη ταινία, με τον Eddie Constantine να μπουκάρει στη μελλοντική δυστοπική πόλη «Alphaville» και να απελευθερώνει τις ρέπλικες ανθρώπων από τον εκφυλισμό της πνευματικής υποδούλωσης. Ένα σινεμά που ονομάζεται επιστημονική φαντασία. Ο Eddie, μετά από πολλές προσπάθειες, πιάνει από το χέρι την, στεγνή από σκέψεις και συναισθήματα και σε πνευματικό αμόκ, Anna Karina και για να την πείσει να μπορέσουν να δραπετεύσουν από τα τσιράκια του καθεστώτος και την πόλη, της λέει να σκεφτεί μια απαγορευμένη λέξη. Την λέξη, αγάπη. Μια λέξη που λείπει από τα λεξικά του καθεστώτος. Όπως και η λέξη ποίηση. Όπως και η λέξη τρυφερότητα. Όπως και το να αναρωτιέσαι «Γιατί;». Στα λεξικά, τέτοιες λέξεις είναι απαγορευμένες.

Συνέχεια

Λετονία: Τιμές στους ναζί, καταστολή στους αντιφασίστες…


Ουκρανοί και Λετονοί ναζί παρελαύνουν στην Ρίγα, αλλά οι αντιφασίστες συλλαμβάνονται και απελαύνονται

Lettland; Appell der SS-Legion

Γρηγόρης Τραγγανίδας

H χθεσινή, ετήσια ναζιστο-παρέλαση στο κέντρο της Ρίγας, πρωτεύουσας της Λετονίας, είχε και ουκρανικό «χρώμα», αφού σε αυτήν εκπροσωπήθηκαν και οι ναζί του «πολιτικού» σκέλους του ουκρανικού φασιστικού τάγματος «Αζόφ», γνωστού διεθνώς για θηριωδίες στην Ανατολική Ουκρανία.

Η αλήθεια είναι ότι για δικούς τους λόγους, που σχετίζονται περισσότερο με τις εσωτερικές πολιτικές διεργασίες στην Λετονία παρά, φυσικά, για ιδεολογικούς, οι Λετονοί ναζί δεν επέτρεψαν στους Ουκρανούς ομοϊδεάτες τους να παρελάσουν μαζί με τα γηραλαία μέλη, τους απογόνους και τους νοσταλγούς των Λετονικών SS, με αποτέλεσμα οι Ουκρανοί να παρελάσουν ξεχωριστά.

Αυτό το «ατυχές» γεγονός δεν εμπόδισε τον επικεφαλής του «πολιτικού» σκέλους του «Αζόφ», που συμμετείχε στην παρέλαση, να εγκωμιάσει την «εκδήλωση», δηλώνοντας ευθαρσώς ότι βρίσκεται εκεί διότι… «οι παππούδες μας πολέμησαν τον ίδιο εχθρό». Οι «παππούδες» τους είναι οι Ουκρανοί και Βαλτικοί ναζί που συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς ναζί κατακτητές πολεμώντας τον Κόκκινο Στρατό και ματοκυλώντας τα κατεχόμενα εδάφη της Σοβιετικής Ενωσης. Θυμίζουμε ότι ακριβώς αυτές οι φασιστικές, δοσιλογικές οργανώσεις αναγνωρίστηκαν με κάθε επισημότητα στις χώρες της Βαλτικής – μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης – και στην Ουκρανία, «λατρεμένο παιδί» της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.

Συνέχεια

Η μάχη του Στάλινγκραντ. 72 χρόνια από το Βατερλώ των ναζί και τη νίκη του Κόκκινου Στρατού…


sovietposterww2
Γράφει ο Κώστας Αρβανίτης
_______________________

Στις 22 Φλεβάρη του 1942 γράφτηκε το τέλος της μάχης του Στάλινγκραντ, μιας από τις δραματικότερες μάχες όλων των εποχών. O ιστορικός υλισμός θα βλέπει πάντοτε σκεπτικά δηλώσεις όπως ότι το τάδε ή το δείνα γεγονός άλλαξε την ιστορία. Αυτό φυσικά δεν μπορεί να στερήσει από συγκεκριμένα γεγονότα την κολοσσιαία καθοριστικότητα που είχαν για την εξέλιξη της ιστορίας των ανθρώπων και των κοινωνιών. Εδώ λοιπόν θα αποδώσουμε την δέουσα σημασία και τιμή στην σημαντικότερη και πιο πολυσυζητημένη ίσως μάχη του Β’ Παγκόσμιου Πόλεμου.

Συνέχεια